ฟอนต์ฟอรั่ม

พี่

ขุด (แล้วก็ลบสึนามิออกไปด้วยหมดเลยครับ)


รับน้องมมส (http://www.youtube.com/watch?v=hVpM9lKr378#ws)

คลิปและเรื่องนี้เจ๋งครับ
จากมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (มมส.)
ว่าด้วยเรื่องการลุกฮือขึ้นต่อต้านระบบรับน้องในมหาลัย


http://www.prachatai3.info/journal/2011/06/35345 (http://www.prachatai3.info/journal/2011/06/35345)
อ่านเต็มๆ ได้จากนี่ครับ

ตูเห็นด้วยนะ ตอนตัวเองโดนรับน้องก็ต่อต้านเหมือนกัน ไม่ค่อยกลัวรุ่นพี่เท่าไหร่ ขวางโลกอยู่คนเดียว  :30:

แต่อ่านคอมเม้นในเว็บนั้น เหมือนมันจะโยงไปเรื่องอื่นนะ

แหงสิ นั่นเว็บอะไร :30:

แต่ในยูทูบมีคนกด Dislike เพียบเลยนะ

ยุคสมัยมันเปลี่ยนครับ จากสมัยรุ่นผมทั้ง วิดพื้น วิ่งกลางแดด ลงน้ำ กลิ้งไปกะโคลน

แต่พอมาสมัยนี้แค่ให้นั่งในร่ม ทำท่าขัดฉากอยู่ยี่สิบนาที เป็นลมเป็นแล้งกันแล้ว คนที่ซวยคือรุ่นพี่นี่แหละค้าบบบบ  :05:
(บางทีตอนว้ากมันไป กลัวมันลุกขึ้นมาต่อยสวนตูจะทำยังง้ายยยย   :05: )

(ตอนนี้มีกฏว่า ห้ามรุ่นพี่ถูกตัวรุ่นน้องโดยเด็ดขาด)

แต่ทั้งหมดทั้งมวลมันก็คือละครฉากใหญ่ ที่เซ็ตขึ้นมา มีโจร มีพระเอก มีสปาย พอถึงที่สุดมันก็แฮปปี้เอนดิ้ง

ถามว่ามันทำให้รักกันมั้ย  ตอบเลยว่ามันทำให้รักกันแบบที่มันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ ทั้งๆที่ก่อนหน้ามันแม่งตบหัวเราสาระพัด มาลูบหลังเอาวันสุดท้าย

น่าแปลกเหมือนกัน

ไม่รู้สิ ในนี้เด็กศิลปากรเยอะ ทำไมวันที่ทำทีสีส จบ รุ่นพี่บางคนที่แก่คราวพ่อ ยังไปช่วยน้องต่อโมเดล

ผมไม่ห่วงกับมหาวิทยาลัยที่มีชื่อ (อ้าว!!มันก็มีชื่อทุกสถาบันนั่นแหละ)

ผมกลัวด้านมืดมากว่า ที่พาน้องเอาหัวทิ่มทราย  หรือเล่นถึงจู๋ ตามที่เคยมีข่าวมา

อะไรที่มันมากเกินไปก็ไม่ดี

เมื่อก่อนมันบริสุทธ์ใจกว่านี้อะ คือรู้แหละว่ามันเป็นพิธีกรรม เราจะเข้าหรือไม่ก็แล้วแต่เรา

จุดประสงค์แต่แรกมันดีนะ แต่มันเสื่อมลงๆ

คณะตูไม่มีอะไรเสื่อมๆ แฮะ
แต่ก็มีตะคอกนะ

ดูจากกระแสนิยมแล้ว

อนาคตน่าจะมีรับน้องผ่านโซเชียลเนตเวิร์ก :01:

ยิ่งเข้าสู่ยุคดิจิตอลทุกอณูขุมขนแบบนี้แล้ว

ก็นะ :41:

คณะผมเข้าตามสมัครใจครับ
และเข้าไปนี่ก็ไม่ได้ส่งเสริมให้เคารพรุ่นพี่นะ แต่สร้างความเป็นเพื่อนในชั้นปีเดียวกันให้สนิทๆ กันไว้แค่นั้นแหละ

อ้างคำพูดจาก: iannnnn เมื่อ 09 มิ.ย. 2011, 17:22 น.
คณะตูไม่มีอะไรเสื่อมๆ แฮะ
แต่ก็มีตะคอกนะ

เทียบยากครับ เรื่องนี้เคยคุยกะเก้อ.. ทำไมจิตกัม ถาปัดเด็ค (คณะอื่นไม่รู้)
เด็กมันถึงไม่หือไม่อือ ทั้งๆ ที่ส่วนใหญ่แม่งก็อีโก้สูงกันจะตายห่า
จริงๆ แล้วอธิบายได้ง่ายมาก ว่าเด็ก "ส่วนมาก" มันอิน อยากเข้าที่นี่เหี้ยๆ เพราะงั้น รุ่นพี่มันจะทำไรมันก็ว่าเท่หมดอะครับ

ปล. ตอนอยู่บางมดผมก็เป็นสต๊าฟนะ และก็เป็นด้วยเงื่อนไขของตัวเองว่าไม่มีว้ากก็ได้ ไร้สาระ โดยเฉพาะไอ้การทีต้องให้สต๊าฟแสดงเป็นคนอื่นไรงี้ (รุ่นพี่ด่าเปิง)
สรุปรุ่นผมจัดกิจกรรมแม่ม เดือนละสองสามอย่าง (จัดทั้งปี) มันก็เหมือนส่งปีหนึ่งไปเล่นเกมโชว์อะ เน้นฮา เอามัน (วันทำอาหารยังมี) ด้วยเหตุผลที่ว่า จะมาเที่ยวตะโกนให้มันรักกันได้ไงเวลาแค่สองสามเดือน พี่น้องมันแท้ๆ มันยังไม่ได้รักอย่างที่มึงตะโกนบอกเลยมั้ง หาเวลาให้มันอยู่ด้วยกันดีกว่า เดี๋ยวมันคิดได้เองแหละว่ามันจะรักใคร จะเกลียดใครอะ :30:

โอยยยๆๆๆ อึดอัด  :07:

อ้างคำพูดจาก: Buob Marley เมื่อ 09 มิ.ย. 2011, 19:16 น.
จริงๆ แล้วอธิบายได้ง่ายมาก ว่าเด็ก "ส่วนมาก" มันอิน อยากเข้าที่นี่เหี้ยๆ เพราะงั้น รุ่นพี่มันจะทำไรมันก็ว่าเท่หมดอะครับ

จริงที่สุด อย่าง ม. ผม การรับน้องเป็นอะไรที่เบื่อพอๆ กัน ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง :01:

ไม่รู้ว่าการรับน้องมันน่าเบื่อ เครียด ทรมานยังไง
เพราะเข้าไปได้ไม่กี่ครั้ง ก็คิดว่า ทำไมต้องมาทนนั่งนิ่งๆ ฟังรุ่นพี่ให้ยุงกัดด้วยวะ
ถ้าเป็นไข้เลือดออกรุ่นพี่แม่งรับผิดชอบชีวิตเราได้มั้ย

ว่าแล้วก็ผันตัวไปเป็นนักกีฬาเพื่อที่จะไม่ต้องเข้าห้องเชียร์  :52:
เวลาเพื่อนมาด่าพี่ว้าก เครียดงู้นงี้ก็เออออห่อหมกพร้อมช่วยด่าตามน้ำไปด้วย
ก็ไม่เห็นมีใครรู้ว่าเราไม่เข้าห้องเชียร์ นอกจากพวกนักกีฬาด้วยกัน  :56:
ไม่รู้สึกแปลกแยกอะไรกับเพื่อนนะ  :33:
โดนเจ้านายด่าก็ไม่ได้ทนไม่ไหวลงไปชักดิ้นชักงอน้ำลายฟูมปากแต่อย่างใด  :56:

จบมาทำงานดันได้เป็นอาจารย์ฝ่ายกิจการนักศึกษา
ปีที่แล้ว นักศึกษารับน้องกัน เด็กชัก เข้าโรงพยาบาล
เดือดร้อนอีก สองทุ่มกว่าแล้วต้องแต่งตัวออกจากบ้าน
เห็นพวกรุ่นพี่ยืนหน้าซีดกันอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน
อาจารย์ก็ยืนฟังพ่อแม่เด็กด่าไปเหอะ  :13: หูชาเลย แสรด
ว้ากกันเอง แล้วไม่มารับผิดชอบฟังคำด่าวะ  :07:

ไอ้พวกให้กลิ้งไปบนพื้นถนน พื้นที่มีโคลนอีก
มารับผิดชอบซักผ้าให้มั้ย  :07:

(สมัยก่อน)
บางคณะมีความจำเป็นจริงๆนะ ที่ต้องฝึกหนัก พวกคณะเกษตร วนศาสตร์ ประมง
เพราะบางคนเลือกห้อยท้ายไว้กันเหนียว เผื่อผิดหวังจากคณะอื่นๆ อันนี้ต้องพูดกันตามตรง
บางคนเป็นลูกคุณหนูมา ก็ต้องให้โดนแดด โดนลมกันบ้าง
เรียนคณะพวกนี้แต่ ไม่กล้าลุยโคลน กลัวลำบาก ก็คงไม่เข้าที
และระบบรับน้องของสามคณะนี้เชื่อว่า เป็น กิจกรรมที่ยังคงบริสุทธิ์อยู่

อย่างคณะวนศาสตร์ ถูกระบุจากคณะว่าต้องผ่านกิจกรรมรับน้อง 
ด่านท้ายสุดเป็นวิ่ง 15 กิโล โหดสุดๆ แล้วไม่ใช่หมดปีหนึ่งจะรอด  ปีสอง  ปีสาม  ต้องร่วมวิ่งกับน้องด้วย :05:




แล้วระบบรับน้องของบอร์ดฟอนต์ล่ะ??? ในสมัยก่อนก็ไม่ต่างอะไรกะระบบโซตัส สาปแดดิ้นกันลูกเดียว (ถึงแม้ผมจะมาในยุคกลางๆก็เถอะ)
ผมว่ามันก็มีส่วนทำให้ บอส นานา สาม เร่ ห้าโอ เคน บุ๊ค และคนอื่นๆ  เติบโตมาเป็นเกรียนอย่างมีคุณภาพ (เอ้าจริงๆนะ)

ใครจะไปนึกว่าวันนึงไอ้เคน ที่เล่นมุขอาเบะ ฮาร์ดเกย์ และโปรดปราณเลดี้กาก้าเป็นชีวิต ฯลฯ  วันนึงมันจะโตขึ้นมาแล้วกลายเป็นหมอ  :07:

ทุกวันนี้ ผมสอนเด็กชั้นมัธยม ไม่รู้กี่ร้อยคนแล้ว ยังไม่เจอเด็กที่ EQ และภูมิคุ้มกันแกร่งกล้าเท่าน้องๆในบอร์ดฟอนต์เลยว่ะ

อ้างคำพูดจาก: DAYLIGHT เมื่อ 09 มิ.ย. 2011, 23:24 น.
อย่างคณะวนศาสตร์ ถูกระบุจากคณะว่าต้องผ่านกิจกรรมรับน้อง 
ด่านท้ายสุดเป็นวิ่ง 15 กิโล โหดสุดๆ แล้วไม่ใช่หมดปีหนึ่งจะรอด  ปีสอง  ปีสาม  ต้องร่วมวิ่งกับน้องด้วย :05:

เคยไปวิ่งด้วยอยู่สองปี สนุกมาก  :07:

ของตูนี่ รู้สึกสนุกกับการรับน้องว่ะ :30:
เห็นใครๆ บอกว่าเชื่อเถอะว่าร้อยทั้งร้อย
ไอ้ที่รุ่นพี่อ้างว่าพยายามจำลองสถานการณ์กดดันยังงั้นยังงี้
รับรองว่าเป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น ชีวิตจริงไม่ได้ใช้หรอก

จะบอกว่า ตูใช้ว่ะ :30:

ไม่ได้เรื่องกดดันอะไรนั่นนะ
แต่เป็นประเพณี "การพรีเซนต์ตัว"
คือจงออกมาทำการแสดงอะไรสักอย่างให้รุ่นพี่ยอมรับและให้ผ่านได้
ช่วงนั้นจะฮามากๆ และชอบมากๆ

ถ้านึกไม่ออกก็จงนึกถึงรายการ "เกมซ่าท้ากึ๋น" น่ะ
นั่นแหละชีวิตรับน้องคณะตูเลย จงเค้นความสร้างสรรค์ออกมา
แล้วพี่ (ไม่โหดนะ) จะให้คะแนน มีแค่ผ่านกับไม่ผ่านเท่านั้นเอง

เสียดายสมัยนั้นไม่มีเน็ตใช้ ไม่งั้นละมึงเอ๊ย..
อิจฉาน้องสมัยนี้ที่แม่งมีต้นทุนทางวัฒนธรรมสูงมากๆ เลยได้ลอกฝรั่งญี่ปุ่นกันสนุกเลย


ป.ล.ส่วนไอ้เรื่อง SOTUS อะไรนั่นไม่รู้เหมือนกัน ที่คณะไม่เคยพูดคำนี้กันเลย ไม่รู้มันคืออะไร เหมือนโลตัสไหม?

ที่คณะผมถึงมีว้าก ก็ไม่ได้อะไรมากนะ เบามากซะด้วยซ้ำ แค่สอนให้มีระเบียบ มีวินัย ตามเหตุผลนิด ๆ หน่อย ๆ
ถ้ารุ่นน้องมันทำดีก็ไม่ด่าแล้ว เอาแต่สอนซะมาก แล้วก็มีแค่อยากให้น้องรู้ว่าต้องช่วยเหลือกันในรุ่นแค่นั้นเอง :58:

ไอ้พรีเซนต์ตัวนั่นโชคดีมากมีรุ่นพี่ตัวเป้งช่วยคิดให้.. แต่เพื่อนยังล้อมาทุกวันนี้ (จะสิบปีอยู่แล้ว :05:)

ลุงขายมะพร้าวเผาริมหาดอ่ะนะ  :47:




อันนี้ก็จะอยู่ไปอีกสิบปี  :30:

ที่คณะ นี่เค้าว่ารับน้องโหดสุดของมอ.หาดใหญ่เลยมั๊ง (ทรัพย์)
ตอนประชุมเชียร์นี่แม่งด่าพี่ว้ากทุกวันเลย
ตูนี่ขาประจำห้องพยาบาลเลย เป็นลมมันได้ทุกครั้ง
บางทีแค่เห็นพี่ว้ากวิ่งเข้าประตูมหา'ลัยมา ตูก็เป็นลมรอแล้ว
เรื่องวิ่ง กลิ้งโคลน กระโดดกบ ขึ้นเขานี่งานหลัก
เฟรชชี่เครียดมากๆ ไปว้ากผักในแปลงแก้เครียดกันไป
แต่ก็ไม่มีอะไรเสื่อมๆ หรือรุ่นน้องเป็นอะไรร้ายแรงนะ
ตอนเข้าไปพี่ว้ากนี่หนวดเครา ผมยาว โจรมากๆ
พอปีหลังมาเค้าห้ามไว้หนวด ผม ลดความน่ากลัวไปได้เยอะเหมือนกัน

แต่พอจบประชุมเชียร์ แล้วเป็นอะไรที่คิดถึงมากเหมือนกัน
มีคนที่ไม่เข้าเหมือนกัน ก็ไม่เห็นใครไปว่าอะไรเค้านะ
หลังประชุมเชียร์ ตูทนความกดดันได้มากขึ้นแล้วก็แข็งแรงขึ้นนิดหน่อย
จากก่อนหน้าที่เหยาะแหยะไม่เอาถ่านชิบหาย

แต่ขี้ลืมเหมือนเดิม :47:

ส่วนใหญ่ก็ประทับใจจากการรับน้องกันมา  ในแบบฉบับของตัวเอง
(มันเปรียบเทียบกันไม่ได้ ว่าของที่นี่จะดีกว่าที่นั่น เพราะมันคนละสังคมกัน)

มันมีส่วนในโลกมืด อันน้อยนิด จริง จริ๊งงง  

แต่ พอมีข่าวแล้วมัน ดัง ไง

แล้วมันจะโดนหางเลขไปหมด เหมารวมว่ารับน้องแม่งเลวระยำตำบอน

คลิปรับน้องในยูทูปมีหลายอันนะ   พวกเต้นไก่ย่างฮาๆ อะไรเนี่ย แต่ไม่มีคนสนใจหรอก


เหมือนไม้เรียวอ่ะ  มีขึ้นอยู่กับวิธีการใช้ ถ้าตีพอให้เข็ดหลาบ มันก็สร้างคนเป็นนายกได้

แต่ถ้าตีถึงตาย เล่นให้เนื้อแตก เอาขี้หมาให้อม มันก็ไม่ใช่แล้ว

แล้วเราก็เหมารวมว่า ไม้เรียวไม่ดี ห้ามตีเด็ก  

อ้างคำพูดจาก: Buob Marley เมื่อ 09 มิ.ย. 2011, 23:54 น.
แต่ขี้ลืมเหมือนเดิม :47:

อันนี้มันคงแก้อะไรไม่ได้แล้วหละ  :37:

เห็นตอนนี้ในโลกโซเชี่ยวต่างๆ กำลังมีกระแสต้านรับน้องอย่างแรงน่ะครับ
แล้วกลายเป็นว่าเหมือนจะเหมาๆ เอานะ ว่าแม่งเลวทั้งหมด แย่ทั้งหมด
เลยอยากจะบอกแค่นั้นเองว่าคณะตูมันก็โอเคนะ สนุกจะตาย :30:

้ความจริงก็ไม่น่าแปลกใจอะไรนะ
เพราะที่เคยเห็นพอมีอะไรแบบนี้ก็ไหลๆ ด่า
ตามกันไป เป็นสังคมขี้ไหลมาก
จนบางทีเป็นขี้ลามทุ่งโดยใช่เหตุ

ไม่ทันสอบมิดเทอมเดี่ยวก็ลืมกันหมดล้ว 555
อ้อที่บางมดมีกฏว่าสต๊าฟต้องใส่ถุงเท้าด้วยนะ ไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้น :30:

ของผมก็โอเคนะ สนุกจะตาย ได้จับคู่สาวตึงเต้นลีลาสด้วย  :51:

(ซ้อมเต้นกันอยู่ ประมาณ หกเดือน ซ้อมท่าพิศดารพันลึก ไขว้ข้า สับขาหน้าขาหลัง

แต่เต้นจริงได้เต้น ห้านาที ท่าเบสิก  :01: )


ที่หอในเกษตร เขาจะมีประเพณีที่เรียกว่าจับคู่เดธ คือ ให้ดูแลกันตลอดปี 1
ไปรับไปส่ง ส่งข้าวส่งน้ำ ส่งขนม   ก็น่ารักดี  แต่หลังจากหมดวาระไม่พบหลักฐานว่ามีใครเป็นแฟนกันซักคู่เลย  :30:
คือรุ่นพี่จะจับยัดพวกหล่อขั้นเทพให้กะ สาวหน้าตาบ้านๆ
และ หนุ่มเห่ยๆจะจับคู่กะสาวตึงๆ


แล้วดูหนังหน้าผมสิ  ว่าจะได้สาวขั้นเทพขนาดไหน  :51: :51:
ผมส่งขนมให้แบบเช้าถึงเย็นถึง  :07:

แล้วสุดท้ายก็จะต้องพาไปงานลีลาส ที่ทางหอใน จัดขึ้นโดยพาคู่เดธของเราไปด้วย


พอตอนสุดท้ายพี่เค้าก็จะมาสอนว่า  เป็นไงล่ะน้องๆ พ่อบุญทุ่ม เสียเป็นแสน แขนไม่ได้แตะ กร๊ากๆๆๆๆ  :30:

:05:

กำลังถกในกรุ๊ปลับของบรรดาผู้คุมกฏคณะอยู่เหมือนกันครับ
(ถ้าใครรู้จัก มีคุณ Spanky กราฟิกชื่อดังคือหนึ่งในผู้คุมกฏ)
ถกกันสนุกเลยเชียว จริงๆของคณะก็คงคล้ายๆของถาปัด
และก็อย่างที่บวบว่า คือเด็กมันมีใจ ให้ทำอะไรมันก็ง่าย

ที่คณะมันดีตรงที่ ไม่มีใครศรัทธาความเป็นประเพณี อาวุโส ระเบียบวินัย
หรืออะไรแบบนั้นอยู่แล้ว แม้แต่รุ่นพี่รุ่นพ่อ ทุกคนเป็นนักออกแบบหมด
เลยเข้าใจความเปลี่ยนแปลงของโลก ของเด็ก ไม่มีมีใครสนเรื่อง
ต้องอนุรักษ์ หรือต้องเคารพอาวุโส อะไรงั้นน่ะนะครับ รวมถึงในตอนซ่อมเอง
ก็มีหลักการไม่กี่อย่างว่า สามัคคีกัน สนิทกันให้ได้ เพราะหลังจากนี้
เวลา 4 ปี สไตล์ รูปแบบการใช้ชีวิต ปัจจัยในชีวิต มันจะกัดกร่อนให้แต่ละคนแยกห่างอยู่แล้ว
นี่ก็คือช่วงเวลาที่ทำให้ทุกคนใกล้ชิดกัน แล้วข้อที่สองคือ ต้องสร้างสรรค์
สร้างสรรค์อย่างมาก ถึงมากที่สุด เหมือนมันคือเกมประลองสมองตลอดเวลา
ถ้าไม่สร้างสรรค์พอ ถึงจะโดนเล่น ซึ่งอันนี้เราเถียงไม่ได้เลย ในฐานะจะเป็นนักออกแบบ
(แต่ไม่มีการเรื่องไม่เคารพพี่ ไม่มีกฏข้อนีเลยด้วยซ้ำ)

แล้วนอกนั้นกฏเกณฑ์ปลีกย่อยอย่าง ห้ามมุกลามก สองแง่สองง่ามนิดเดียวก็ไม่ได้
ผู้ชายห้ามเข้าใกล้ผู้หญิงเกินเมตร ห้ามอะไรรุนแรง ห้ามโดนตัวน้อง
ไม่มีคำหยาบ แม้แต่กูมึงก็ไม่ได้ ตะโกนก็จริง แต่ต้องสุภาพทุกคำ และมีเหตุผลทุกคำ

กฏเยอะเลยล่ะ และช่วยกันระวังตลอดเวลา คนทำงานเอาใจใส่มันค่อนข้างเยอะ
ก็เลยออกมาโอเคทุกปี แล้วก็สนุกมากโดยตลอด และส่งผลลัพธ์ที่ดีมาก
อย่างที่เห็น ผมจบมากี่ปี ก็ยังไปมหาลัยได้ตามปกติ ไม่แปลกแยกแต่อย่างใด

แต่จุดบกพร่องเป็นจุดๆ หรือการเอา SOTUS บางส่วนมาใช้เป็นเครื่องมือ
(ไม่ได้ยกย่องสรรเสริญ ไม่ได้พูดถึงด้วยซ้ำ) ก็ตั้งคำถามเป็นจุดๆกันไป
รวมถึงเรียกน้องปีที่ทำซ่อม มาพูดคุยแลกเปลี่ยนความเห็นอยู่ประจำ ก็ทุกศุกร์
(รุ่นพ่อ เป็นเจ้าของออฟฟิศออกแบบดังๆนี่ล่ะ) :37:

เวลาที่คุยกันนี่ พูดเป็นแนวทางเดียวเลยนะครับ
ว่าระบบที่ใช้กันนี่ คืองานออกแบบ ที่ทำขึ้นมาเพื่อตอบโจทย์ในบริบทสังคมในตอนนั้น
พอทำไปเรื่อยๆ มันก็ถูกเรียนว่าประเพณี ซึ่งไม่มีใครสน ถ้าบริบทสังคมมันเปลี่ยน
โลกมันเปลี่ยน เด็กมันเปลี่ยน ก็เท่ากับโจทย์ในการออกแบบมันเปลี่ยนไปแล้ว
เรียกง่ายๆว่า วิธีการมันล้าสมัย เราก็ต้องออกแบบใหม่ ให้ตอบโจทย์และจุดมุ่งหมายมากขึ้น

ส่วนเรื่องของ มมส.นี่ ติดตามตั้งแต่มันโพสแรกๆจนมันลงข่าวประชาไท
และลงดราม่า คนที่ทำนี่ ผมว่าเท่นะ คือไม่ได้รู้เรื่องเค้าทั้งหมดหรอก
แต่ส่วนเดียวที่เห็นนั้นน่ะ คำพูดของประธานเชียร์ คนที่มาพูดใส่กล้อง
มันคือด้านเดียวที่ชัดเจนมากๆ และผมว่าคงเป็นจุดเปลี่ยนสุดๆของที่นั่นเลย
และเป็นที่มาที่ทำให้ผมเอามาคุยในหมู่รุ่นพี่นี่ด้วย ว่าต้องมีการเปลี่ยนยังไง
คือเท่าที่เห็น รุ่นพี่ก็หวังดีและมีจุดประสงค์ที่ดีแหละ แต่วิธีการมันล้าสมัยไปแล้วอะ
วิธีตบหัวแล้วลูบหลังแบบนี้ ผมว่าหลอกเด็กรุ่นนี้ยากละ อาจจะยังได้
แต่มันไม่มีพลังเท่าเดิมแล้ว ก็ต้องปรับเปลี่ยนอยู่ดี

เออ อย่างคณะตูเนี่ยมันก็เปลี่ยนโจทย์ทุกปีเหมือนกัน
ไม่มีอะไรที่แบบว่า เป็นประเพณีแบบที่ถามหาคำตอบไม่ได้ เอ๊ะหรือมีวะ ลืมแล้ว
รู้แต่ว่าในยุคตูเนี่ย บรรดาพี่สตาฟโหดกะสตาฟใจดีเนี่ย ปวดกบาลกันทุกปี
ว่าปีนี้น้องมันจะเรียนที่ไหนกี่ปี คือเรียนนครปฐมขึ้นมา
จะไปรับน้อง ไปสอนเพลง ไปเล่นเย้วๆ ทีนึง ก็ค่ารถแหลกเหลวเหมือนกัน :30:

จู๋นี้พูดไรมากไม่ได้เพราะยังไม่จบ ม 6  :30: :30: :30:

นานาว่ารับน้องก็มีแง่มุมดีๆแหละ
แต่บางอย่างมันก็ไร้สาระและล้าสมัยอะ
ให้จำเบอร์เพื่อนสิบคนเงี้ย ถึงจริงๆ จะไม่ใช่เรื่องยาก
แต่จุดประสงค์ในการจำ มันสำคัญพอที่จะโดนลงโทษถ้าทำไม่ได้รึเปล่า
ประมาณนั้น  :37:

งั้นเปลี่ยนเป็น 50 คน :37:

ทั้งรุ่นเลยดีกว่า :37:

ถ้าพูดแบบคนแก่หน่อยก็จะบอกว่า
เสียดายที่รับน้องแบบมหาลัยมันไม่ขลังแล้ว
เพราะเดี๋ยวนี้เด็กมัธยมเอาไปสปอยล์กันหมดแล้ว
ละพวกมหาลัยจะเหลืออะไรให้เซอร์ไพรส์ล่ะ :30:

ตัวเองโดนรับน้องสองแบบ แล้วก็เป็นพี่อบรมทั้งสองแบบ
เพราะว่าเป็นลูกครึ่งสองสถานะ (ขี้เกียจเล่า เดี๋ยวยาว)

แบบนึงเป็นว้ากรุ่นโบราณคร่ำครึในคณะตั้งใหม่ที่กำลังก่อร่างสร้างประเพณีของตัวเอง
เกริ่นก่อนว่า คณะนี้มันเรียนด้วยกันแป๊บเดียว (ถ้าเด็กมหิดลคงรู้จักพีไอ)
แล้วก็แตกกระสานซ่านเซ็นไปเรียนรวมกับหมอคณะอื่น ฉะนั้นเวลาอยู่ด้วยกันก็น้อยมาก เรียนยังแทบไม่ได้เรียนด้วยกัน
สิ่งที่มาแทนคือ หากิจกรรมอะไรก็ได้ให้ทำร่วมกัน จะได้สนิทกัน ไม่ลืมกัน
สร้างสายสัมพันธ์ให้ได้ในเวลาอันสั้น

กิจกรรมนึงก็คือสแตนด์เชียร์นี่แหละ และดันคิดกันว่าการว้ากเนี่ย ทำให้สนิทกันง่ายที่สุดแล้ว
แน่นอนว่ามันเป็นการจำลองสภาวะกดดัน ทั้งแบบมีเหตุผล และไม่มีเหตุผล
แต่มันดันกลายมาเป็นประเพณีแบบที่ตอนนี้พี่ว้ากก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าว้ากทำไม ตกลงมึงว้ากเพราะมึงถูกพี่ว้ากมาก่อนชิมิ
ตอนตัวเองโดนรู้สึกว่ามันวนลูปไร้สาระมาก เจออารมณ์มากกว่าเหตุผล
เลยพยามปรับเปลี่ยนในวาระที่มีสิทธิ์ ให้มันมีเหตุผลขึ้น
ที่สำคัญคือทำให้ตัวเองไม่รู้สึกว่าที่ตูทำไปนี่แม่งเปล่าประโยชน์สิ้นดี
ก็รู้สึกดีกับตัวเองขึ้นมาหน่อยนึง(หน่อยเดียว เพราะมันก็ยังเป็นว้ากไร้สาระอยู่ค่อนข้างมาก)

พอมาปีนี้ เริ่มมีคำสั่งจากอาจารย์ไม่ให้มีว้ากโหดไร้สาระ
ส่วนรุ่นน้องหัวหมอ ก็เริ่มแอนตี้การทำงานคณะตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม โดยอ้างคำพูดอาจารย์
ก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะปรับกระบวนกันยังไง คนมีอำนาจในคณะก็มีแต่สายโหด หึหึ
เรามันสายนางฟ้า ไม่ค่อยมีสิทธิ์มีเสียง

อีกแบบนึงที่เจอก็เป็นการรับน้องโบราณคร่ำครึเหมือนกัน
เพราะเป็นรับน้องที่แรกในประเทศไทยเลย :42:
แต่ที่นี่เราเรียกว่าการอบรม น้องมีหน้าที่นั่งฟังสงบเสงี่ยมเจี๋ยมเจี้ยม
คนที่มาพูดก็มีทั้งพูดเรื่องพฤติกรรมดีแย่ หรือประสบการณ์ตรงจากรุ่นพี่
เรามี seniority ก็จริง แต่เป็นการเคารพซึ่งกันและกัน น้องเคารพพี่ พี่ก็ให้เกียรติน้อง
คนมาพูดนี่รุ่นเก่าเก๋ากึกถ้ามีแรงมีเวลาก็ยังมา คุยกับน้อง
อาจารย์บางคนหง่อมขนาดนั่งรถเข็นยังมาเลย
แบบรุ่นพี่ทุกๆ รุ่นให้ความสำคัญกับประเพณีนี้มาก
เป็นอะไรที่อบอุ่นอ่ะ

ที่จริง รับน้องข้ามฟากประทับใจก็จริง แต่ที่ประทับใจมากกว่าน่าจะเป็นการเรียนการสอน
อาจจะเป็นเพราะอาจารย์เกือบทั้งหมดเป็นรุ่นพี่ที่เคยผ่านอะไรมาเหมือนๆ กัน
มันเลยเป็นบรรยากาศแบบพี่สอนน้อง ซึ่งเป็นอะไรที่เยี่ยมมาก
ติวนอกเวลายังมีเลย ทั้งที่ก็ต้องไปทำงานอย่างอื่นด้วย
ตรงนี้ประทับใจจริงจัง :40:

จริงๆเรื่องที่เด็กมัธยมมันรู้แล้วอะไรงี้
ผมว่ามันเป็นเรื่องของยุคสมัย ที่สื่อทุกวันนี้มันรวดเร็ว เปิดกว้าง ว่องไวมาก
เหมือนกับที่เรารู้นั่นแหละว่า เด็กยุคนี้ เข้าใจอะไรๆเร็วกว่าเรา รู้เยอะกว่า
เหมือนกับสมัยก่อน หนังฮอลลีวู้ดสามารถหลอกเราได้เนียนสนิท
แต่เดี๋ยวนี้ มีตอนจบแบบไหนเซอร์ไพรส์เราได้อีก มันยากขึ้นเรื่อยๆ

อ้างคำพูดจาก: iannnnn เมื่อ 10 มิ.ย. 2011, 00:34 น.
เออ อย่างคณะตูเนี่ยมันก็เปลี่ยนโจทย์ทุกปีเหมือนกัน
ไม่มีอะไรที่แบบว่า เป็นประเพณีแบบที่ถามหาคำตอบไม่ได้ เอ๊ะหรือมีวะ ลืมแล้ว
รู้แต่ว่าในยุคตูเนี่ย บรรดาพี่สตาฟโหดกะสตาฟใจดีเนี่ย ปวดกบาลกันทุกปี
ว่าปีนี้น้องมันจะเรียนที่ไหนกี่ปี คือเรียนนครปฐมขึ้นมา
จะไปรับน้อง ไปสอนเพลง ไปเล่นเย้วๆ ทีนึง ก็ค่ารถแหลกเหลวเหมือนกัน :30:

ตูนี่แหละ นั่งรถข้ามจังหวัดทุกวี่วัน ไปเย้วๆ
ค่ารถ เวลานั่งรถ... ดีไซน์ส่งพรุ่งนี้ ไหนจะแฟนนัดอีก
เลิกเรียน 4 โมง ได้ใช้เวลาส่วนตัวเกือบเที่ยงคืน

พี่สต๊าฟท์จะนั่งร้องให้บนรถเอา  :05:

โอ๋ๆ ทุกวันนี้น้องๆ ก็ยังรักพี่ย์อยู่นะห์ :56:




อันของหมอบุ๊คนั่นตูก็เคยเจออะไรคล้ายๆ กัน
คือตอนเรียนและไปเป็นสโมของมหาลัยเนี่ย มันมีคณะก่อตั้งใหม่ขึ้นมา
แล้วพี่คณะนึงก็ต้องไปสอนน้องเรื่องประเพณีมหาลัยกรุบกริบอะไรต่ออะไรให้ใช่มะ
แต่ไอ้คณะนี้ดันเริ่มด้วยการพาไปว้ากก่อนเลย

คือมันยังเด็กน่ะ ปีสองปีสามเอง
แต่มึงไม่ได้วางแผนหรอกว่าจะวางรากฐานอะไรยังไง หรือว้ากเพื่ออะไร (เพราะมันก็ไม่รู้)
ผลคือรุ่นต่อๆ มาของคณะใหม่เนี่ย ก็ประเพณีว้ากไปงั้นๆ เฉยเลย
แล้วพอปลายปีก็มีการมีฝึกพี่ว้ากรุ่นต่อไปด้วยการพาวิ่งเป็นทหารรอบสระแก้วด้วยนะ เจ๋งดี
มีเป็นลมเข้าโรงบาลด้วย อะไรของมัน :30:

อ้อ ส่วนอีกคณะ สมมติว่าชื่อคณะดุริยางค์
โชคดีมากที่ได้รุ่นพี่คณะจิตรกรรมเป็นคนสอนประเพณี
แล้วพอคณะนั้นเข้าสู่ปีสองปีสาม วัฒนธรรมของคณะตัวเองเลยเติบโตอย่างรวดเร็ว
จนตอนนี้เรียกได้ว่าน้องใหม่ดุริยางค์ของศิลปากรเนี่ยเป็นคณะที่เวลาเอามาออกงานแนวนี้
บรรดาพี่ๆ จะรอดูความสุดยอดของน้องมันทุกครั้ง ด้วยตัวน้องมันเองเลยน่ะนะ

ผมว่าจิตกรรม เป็นตัวอย่างที่ดีของระบบรับน้องนะครับ
รับน้องจิตกรรม ผมว่าโหดไม่แพ้ชาติใดในโลก
แต่ก็คิดว่าสร้างสรรค์ไม่แพ้ชาติใดในโลกเหมือนกัน
แล้วดูเหมือนตัวเด็กเองก็ภูมิใจกับตรงนี้ของตัวเองเหมือนกันนะครับ

จิตกรรม ที่เป็นที่มาของสตาบั๊กซ์ ใช่มั้ยครับ

ตูเป็นพี่ว๊ากด้วยแหละ  :52:





แต่เพื่อนบอกว่า...
มึงยืนทำหน้านิ่งเฉยๆ พอ ห้ามออกเสียง เดี๋ยวน้องไม่กลัว  :0705:

เค้าเป็นหนุ่มพยาบาลแหละ  :27:

สาวๆ มาเป็นลมนี้ แทบจะวิ่งเข้าไปอุ้ม  :51:

เค้าไม่ได้ห้ามพี่ผู้ชายแตะน้องผู้หญิงเหรอ
ต้องให้พี่พยาบาลผู้่หญิงหามกันเอง

ตอนนั้นเอมันเป็นตุ๊ดน่ะ

แอร๊ยยยย  :27: :27: :27:

อยู่วังผี้สื้อซินะเอ  :56:

อ้างคำพูดจาก: "เอ" เมื่อ 10 มิ.ย. 2011, 11:13 น.

จิตกรรม ที่เป็นที่มาของสตาบั๊กซ์ ใช่มั้ยครับ

ครับ สตาบั๊คเรียนจิตกรรม พล่ากุ้งด้วย


นี่ถามจริงๆ ไม่ใช่จะมุขอะไรใช่มะ เริ่มระแวง  :37:

สตาบั๊คกับพล่ากุ้งนี่คือชื่อคนเหรอ  :05:

ชื่อของกินครับ ชิมมาแล้ว อร่อยมาก :04:

บางคนเลยตั้งชื่อตาม เผื่ออร่อยมั่ง :42:

เป็นชื่อฉายาเขาในศิลปากรหรือเปล่า

ครับ ปรกติถ้าเข้าจิตรกรรม จะมีชื่อของใหม่เป็นของตัวเอง
เอาไว้เรียกกันในคณะ เพื่อนผมเกือบทั้งหมดก็ใช้เป้นชื่อตัวเองไปเลยนะ

ตูยังเรียกเพื่อนจิตรกรรมคนนึงว่าแมทถรึกอยู่เลย
ตอนนั้นปี 1 แมทริกซ์กำลังดัง ไอ้หมอนั่นเลยซวยไป

ตอนเรียนมหาลัย(ครั้งแรก) จะได้ชื่อตามนักร้องลูกทุ่ง ผมได้เป็นชื่อวงร็อค ชื่อว่า คงคย ทำใจใช้เป็นชื่อจริงๆไม่ได้อ่ะ  :01:
แต่คนที่ชื่อผ่องศรีก็เรียกผ่องๆกันอยู่  :56:

อ้างคำพูดจาก: เบล เมื่อ 10 มิ.ย. 2011, 14:00 น.
ตอนเรียนมหาลัย(ครั้งแรก) จะได้ชื่อตามนักร้องลูกทุ่ง ผมได้เป็นชื่อวงร็อค ชื่อว่า คงคย ทำใจใช้เป็นชื่อจริงๆไม่ได้อ่ะ  :01:
แต่คนที่ชื่อผ่องศรีก็เรียกผ่องๆกันอยู่  :56:

งั้นต้องมีเอ๊าะเยาะสิเนี่ย :30:

ใช่แล้ว ตอนนั้นมีหน้าตาดีสองคน ได้ชื่อคงคย กับเอ๊าะเย๊าะ  :56: :56: เขินจัง

 :25:พี่ร๊อคคงคย

ชื่อคณะนี่ มันมีหลายที่เหมือนกัน แต่จะเป็นที่คณะศิลปะอย่างเดียว
เคยฟังจาก อ.จิตรกรรม คนนึงในวันอ.ศิลป์ แก่มากแล้วไม่รู้จักชื่อเหมือนกัน
แกเป็นรุ่นไปก่อตั้งคณะวิจิตรศิลป์ที่ มช. สมัยนั้นคณะศิลปะคงมีไม่กี่ที่
และส่วนมากก็เป็น อาจารย์หรือคนที่จบจากจิตรกรรมที่นี่ ไปก่อร่างขึ้นมา
แล้วก็เลยเอาประเพณีการตั้งชื่อ การซ่อมต่างๆไปด้วย รวมถึงของ ม.บูรพา อะรไงี้ด้วย
ที่เค้าเล่าให้ฟัง แต่แกคงไม่รู้ว่าประเพณีการตั้งชื่อคณะในคณะสายเรียนจิตรกรรม เดี๋ยวนี้มีทุกที่เลย
เลยไปถึงคณะอื่นๆทั่วไปก็มีกัน แต่ของจิตรกรรมนี่คนเอาไปใช้เป็นชื่อกันจริงๆจังๆ

ต้นกำเนิดมันก็คล้ายๆคนบวชพระ ที่ต้องมีชื่อทางธรรม
เหมือนชีวิตทางโลกได้ตายไปแล้ว จากนี้คือชีวิตใหม่ ชื่อใหม่ เป็นคนละคนจากคนเดิมที่ผ่านมา
การตั้งชื่อคณะของจิตรกรรมก็ทำนองนี้ เคยทำงานอยู่หลายๆที่
มีโปรดักชั่นแห่งนึง ที่พอแนะนำตัวพี่อาร์ตไดที่จะทำงานด้วย เค้าบอกว่าแกชื่อโอเห้
ก็พอจะเดาได้ ตอนทำงานแกรมมี่เหมือนกัน มีอาร์ตไดอายุมากแล้วสองคน
หน้าโหดๆ คนนึงชื่อ ชื่นชีวัน อีกคนชื่อ รีบ็อค รู้ชื่อปุ๊บก็ไม่ต้องเดาเลยว่ามาจากไหน :30:

จากร้านรองเท้าไง

เจ๊แรงดีไม่มีตก

http://www.youtube.com/watch?v=5LZX6MCgNDg# (http://www.youtube.com/watch?v=5LZX6MCgNDg#)


ชอบคนนี้

พิธีกรรมการรับน้องใหม่ 15/06/11 p2/4 (http://www.youtube.com/watch?v=W8KD_MAtXME#)

เห็นด้วยนะ แต่อ่านคอมเม้นแล้วรู้สึกว่า คนพวกนี้คลั่งจัง ไม่เคยเกิดความรู้สึกนั้นเลย  :30:
นี่ล่ะมั้งเหตุผลที่ทำให้ผมเรียนไม่จบ เพราะไม่คลั่งเลย  :30:

ชอบคำว่าวิกฤตทางอัตลักษณ์

ใช่ๆ  :30:

งานนี้ผมมีส่วนร่วมด้วย นั่งอยู่ในห้องเสวนานั่นด้วยแหละ
รวมถึงมันได้ส่งผลกระทบต่อสังคมที่ผมอยู่อย่างหนัก
เรียกว่าเป็นดราม่ากันรุนแรงในรอบปีกันเลย
และผมเป็นตัวละครนึงด้วย ประเดี๋ยวจะมาเล่าให้ฟัง :30:

 :25: :25: :25: :25: อั้ยยยยย่ะ

ลงดราม่าไปละ http://drama-addict.com/2011/06/18/ (http://drama-addict.com/2011/06/18/)ศิลปากรเดือด/

อ่านแล้วก็รู้สึกว่า เฮ่ย คนที่ฟังนี่มันเอาประโยคนั้นไปตีความในแง่แบบนั้นได้ด้วยเรอะ  :37:

โดยส่วนตัวไม่ได้ให้ราคาอะไรกับคำผกามานานแล้ว

และแปลกใจมากกว่าที่มีการเชิญให้ไปพูด ไม่เช็คประวัติหน่อยรึว่าที่พูดๆ มามันเป็นไงมั่ง

จริงๆ ประเด็นหลายเรื่องของเจ๊แกน่าสนใจนะคะ
เพียงแต่คำพูดมันชวนฟาดปากกันเท่านั้นเอง

ดูคลิปสุดท้ายกันยัง ไอ้คลิปที่แกพูดเต็มๆนี่เด็กๆไปเลย  :30:

ขึ้นดราม่าไปเรียบร้อย http://drama-addict.com/2011/06/18/%E0%B8%A8%E0%B8%B4%E0%B8%A5%E0%B8%9B%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%94/ (http://drama-addict.com/2011/06/18/%E0%B8%A8%E0%B8%B4%E0%B8%A5%E0%B8%9B%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%94/)

เพิ่งโพสไปไม่กี่คอมเม้นเอง   :37:

ยังไม่ได้ดูคลิปที่ว่าเลย เน็ตก๊ากกาก  :05:

แต่เห็นพี่เก้ออัพสเตตัส เราเห็นด้วยกับพี่เก้อนะ

อ้างอิง
เราอยู่ในประเทศเด็กติ๋มและเชื่อง ไม่มีขบถ นอกคอก อินดี้ อะไรทั้งสิ้น เรามีแค่คนที่แต่งตัว ทำทรงผม และเพลงที่ฟังเหมือนคนเหล่านั้นแค่นั้นเอง ข้างในเสื้อผ้าเหล่านั้นคือซูเปอร์อนุรักษ์นิยม-จารีตประเพณีเหมือนกันหมด

ปล. ถ้าเราชอบคำผกา แต่อยากเข้าศิลปากร จะเป็นไรมั้ย ๕๕๕

พวกเด็กแว้นไง นอกคอก ขบถ อินดี้ ครบทุกอย่างเลย  :30:

เออ นั่นแหละของจริง  :30:

จริงๆ แล้วไม่เคยคิดว่าคนที่บอกว่า อิสระ เสรี นอกคอก อินดี้ ขบถ ออกนอกกรอบ ศิลปิน อะไรพวกนี้จะคือคนที่หลุดออกไปจากสังคม หรือจากพวกอนุรักษ์นิยมนะ

ก็แค่คิดต่าง และออกจากกรอบหนึ่งไปอยู่ในอีกกรอบหนึ่งเท่านั้นเอง ไม่มีใคร อาชีพไหนที่จะไม่อยู่ในกรอบไปได้

เลยรู้สึกเฉยๆ ถ้าจะมีคนบอกว่า คนนั้นมันติ๋ม มันเชื่อง หรือคนที่พร่ำบอกว่าชั้นออกนอกกรอบว่ะ ชั้นเป็นคนนอกคอกว่ะ ว่าเฮ้ย เจ๋ง
สุดท้ายนกที่ว่าอิสระเสรี ก็มีคอกหรือเขตที่จะบินไปมาได้อยู่เท่านั้น ไม่ทำอะไรไปมากกว่านั้น


อ้าวตูมาบ่นอะไรที่นี่วะ อ่านเองงงเอง  :07:

กรี๊ด ที่ศิลปากรเหรอ :25:
(คือนั่งดูคลิป อ.พิชญ์ไปครึ่งนึงแล้วเอาไปทวีตเลย มีคนบอกว่าอ่านในดราม่าแล้ว :21: :05: ที่ไหนได้ มีดราม่าจริงด้วย)

 :30:

ฟังจบแล้วครับ
อ.พิชญ์ก็เป็นฮีโร่ของเด็กแนวเสมอ :12:

ไม่ได้ฟัง อ่านนิดหน่อย

รับกระแสมาจากรุ่นพี่ในคณะที่กำลังเดือดพล่านที่โดนหาว่า เอาป้ายชื่อห้อยหอ เหมือนสัตว์ในฟาร์ม
พร้อมระบุคณะ โบราณคดี  :05:

เจอประโยคนั้นอันเดียวอิ่มก็จุกแล้วอ่ะค่ะ

ตอนห้อยป้ายแรกๆก็ยอมรับว่าอายนะ คนแถวนั้นก็มองกัน
แต่เราไม่ได้ห้อยมาตั้งกะบ้านนะ เอาแค่ลงรถเมล์ที่ม.ก็ห้อยก่อนเดินเข้ามาก็พอ
(แต่เนคไทด์ก็ใส่ตลอด เท่ดี ไทด์ม่วง  :56:)

แต่หลังๆ ไอ่ป้ายนี่แหล่ะ มีประโยชน์สุดๆเลย

นอกจากมันจะทำให้เรารู้จักคนอื่น (และคนอื่นรู้จักเรา) มากขึ้น
ร้อนก็เอามาพัดได้
เอาไปตบหัวเพื่อนก็ได้
บังแดดก็ยังไหว
ตอนนี้ป้ายโดนทำลายทิ้ง เพราะจะเอาฟิวเจอร์บอร์ดมาใช้ใหม่ เสียดายมาก อยากเก็บไว้
ส่วนไทด์ม่วง ผูกอยู่ยังไง วันนี้ก็ยังผูกอยู่เหมือนเดิม

หลังจบรับน้อง นี่เป็นอะไรที่มันความสุขสุดๆเลยนะ
เราฟังพี่ว๊าก มาเล่าเบื้องหลัง ซึ่งเป็นอะไรที่ฮามาก (แต่ตอนนั้นน้องเครียด)
เหมือนโดนปลดอะไไรออกไปซักอย่าง แล้วหลังจากนั้นอิ่มอยากมาเรียนทุกวัน
มาเจอเพื่อน เจอพี่ ชีวิตมหาลัยโครตสนุก

พอตัวเองอยู่ปีสองมาช่วยพี่เค้ารับน้องอีกที
โอย เป็นอะไรที่เหนื่อยมาก
ต้องมีแผนสำรองตลอดเวลา คนเกินครึ่งคณะเตี๊ยมกันแบบเป๊ะมาก
อิ่มว่ามันสนุกดีนะ ละครฉากใหญ่ คนเล่นเยอะเยอะ คนหลุดก็เยอะ
ส่วนคนที่ไม่ชอบ เค้าก็ไม่มายุ่ง เราก็ปล่อยเค้าไป

อิ่มว่าคำผกา พูดแบบมุมมองคนนอกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก จริงๆ
ซึ่งมันไม่ใช่อ่ะเจ้  :37:

ตอนนี้มีแฟนเพจคำผลาเรียบร้อยแล้ว
แต่ทำไมอิ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้ทำให้ศิลปากรดูแย่ลงมากเลย
ดูเกรี๊ยน เกรียน ปล่อยผ่านไปเถ๊อออ

สิ่งที่คำผกาไม่มีก็คือความฮานี่แหละครับ เสียดาย โลกของแกเลยบอดไปด้านนึงเลย
แต่ที่อิ่มว่านี่ เหมือนรุ่นพี่จะโมโหเยอะไปหน่อยจนบิดเบือนนะ
เพราะในคลิปไม่ได้มีคำว่าคณะโบราณคดีซะหน่อย

ไม่รู้ว่าในคลิปมีไม๊ แต่มีคนอ้างอิงมาอ่ะค่ะ

อ้างอิงคุณเปรียบเทียบนักศึกษาน้องใหม่ของคณะโบราณคดีที่ร่วมกิจกรรมรับน้องใหม่ด้วยการคล้องป้ายชื่อพร้อมรหัสนักศึกษา ว่าเป็นเหมือน สัตว์ในฟาร์ม........... มากเกินไปไหมครับ กับการมาแสดงความเห็นต่อกิจกรรมที่คุณไม่รู้เนื้อหาตื้นลึกหนาบางของมันเลย

http://www.pantip.com/cafe/siam/topic/F10703652/F10703652.html (http://www.pantip.com/cafe/siam/topic/F10703652/F10703652.html)


คือถ้าพูดจริงนี่... :05:

ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยครับ ลองมาว่าถาปัดสิ คงจะฮาๆ กันน่ะแหละ

เอาจริงๆนะ แทบไม่เห็นถาปัดรับน้องเลย  :33:
ก็ไปอยู่ทับแก้วกันซะหมด


มันเป็นไรตรงที่จากที่แอบอ้างมา เค้ายกชื่อคณะมาเลยอ่ะ  :05:
แถมเปรียบเทียบซะมันส์ปากขนาดนั้น

อิ่มออกจะภูมิใจด้วยซ้ำนะว่า ครั้งนึงตูมีป้าย มีไทด์ห้อยคอ
เป็นเอกลักษณ์จะตาย

เพื่อน ม.อื่นยังอิจฉาเลย

นี่เปรียบเป็นสัตว์ในฟาร์มเลยอ่ะ  :05:
รับไม่ด๊ายยยยยยยยยยยยยยยยย

อ๋อๆ ตะกี้ไปไล่ดูในคลิปละ ไม่มีจริงๆ ด้วย
คนที่ร้อนไปเองก็คือเด็กโบราณนี่แหละ
(ซึ่งจริงๆ คุณคำผกาก็ว่าเด็กโบราณนี่แหละ แต่แค่ไม่ได้เอ่ยชื่อและก็ไม่เห็นรู้เลยมั้งว่าไอ้เด็กแขวนป้ายนี่คณะอะไร :30:)

นาทีที่ 6.25 เป็นต้นไปนะ

จริงๆ นานาว่าคำวิจารณ์จากคนที่ไม่รู้อะไรเลย ไม่เคยผ่านประสบการณ์เดียวกัน
มันก็ดีตรงที่เราได้ตรวจสอบข้อมูลที่ตัวเองมี และได้เห็นว่าคนนอกสุดๆ เค้ามองเรายังไง

(น่าจะคล้ายๆกับตอนดูเดอะแฮงโอเวอร์ที่มาถ่ายที่ไทยล่ะมั้ง)

แล้วก็ไปเถียง ไปอธิบายกันต่อ ดีจะตาย  :27:




ปล. ณ ขณะที่พิมพ์อยู่นี่ก็ยังไม่เข้ามหาลัยเลย
แต่อยากมีส่วนร่วมอะ งี้นานามีสิทธิพูดมั้ย :3005:

พี่ไม่ชอบตรงที่เหมารวมนั่นแหละ
ถ้าให้เทียบ ก็กลายเป็นว่าคำผกามองแบบผู้ปกครองเด็กน่ะ
ที่มองว่ารับน้องมันเลวเหมารวมเหมือนกันทั้งประเทศ

อ้างคำพูดจาก: iannnnn เมื่อ 19 มิ.ย. 2011, 17:02 น.
อ๋อๆ ตะกี้ไปไล่ดูในคลิปละ ไม่มีจริงๆ ด้วย
คนที่ร้อนไปเองก็คือเด็กโบราณนี่แหละ
(ซึ่งจริงๆ คุณคำผกาก็ว่าเด็กโบราณนี่แหละ แต่แค่ไม่ได้เอ่ยชื่อและก็ไม่เห็นรู้เลยมั้งว่าไอ้เด็กแขวนป้ายนี่คณะอะไร :30:)

นาทีที่ 6.25 เป็นต้นไปนะ

เด็กจิดกำก็แขวนนะ  :05:

คณะตูเกรียนจริงๆ ตอนนี้รุ่นพี่เดือดมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
จะไปบอกให้หยุดเดือดก็ไม่ได้

ในคณะที่รุ่นเดียวกัน กันไม่ค่อยสนใจเลย  :30:

ส่วนรุ่นน้องก็ได้แต่บอกให้ใจเย็นๆ  :30: :30:

ก็จริง ๕๕


สาธิตเจอ ผปค มาโวยเรื่องว๊ากทุกปี
แต่นะ ก็จินตนาการได้อะว่าคนนอกเค้ามองโซตัสที่ว๊ากเด็ก ม1 ยังไง :30:
แต่ในสายตาคนใน  ก็เหมือนที่พี่อิ่มพูดเรื่องรับน้องเป๊ะๆเลย

ต้องบอกอิ่มว่า ตัวตั้งตัวตีในเรื่องนี้ และมุมมองทางความคิดแบบนี้
ต่อการรับน้อง อยู่โบราณหมดเลยครับ และหนึ่งในไอดอล
ของนักศึกษามหาลัย ที่ตั้งคำถามต่อการเรียนในมหาลัยและระบบโซตัส
การว้าก ก็คือคุณสุจิตต์ วงษ์เทศ ผ่านหนังสือหนุ่มหน่ายคัมภีร์
ที่มีเนื้อเรื่องเป็นคณะโบราณคดีและศิลปากรทั้งหมด แต่ว่าใช้ชื่อสมมติอื่น
เรื่องเล่านี้คือไอดอลของขบถวัยมหาลัยทั้งหลายเลยล่ะครับ
(และคนก็จดจำว่า ศิลปากร และโบราณคือส่วนหนึ่งของมุมมองนั้น)

รวมถึงคนที่มาในงานวันนั้น อาจารย์โบราณ ศิษย์เก่า
ที่ออกมาวิจารณ์รุนแรงในงาน ก็เป็นโบราณทั้งสิ้นเลย :30:

แล้วพูดเรื่องป้ายนั่น เค้าพูดถึงเด็กโบราณนั่นแหละครับ
เพราะก่อนที่เค้าจะเดินขึ้นมาพูด ที่ห้อง 305 นั่น
เค้าเดินผ่านเฟรชชี่โบราณ นั่งห้อยป้ายกันเต็มชั้นล่างหอประชุม

น้องชายผมก็กำลังเรียนที่โบราณอยู่นะ ตอนช่วงรับน้องมันก็บอกว่าสนุกดีนะ ได้ทำอะไรฮาๆ บ้าๆ ดี  :30:

ส่วนเรื่องว้ากเวิ้กนี่ ตอนเรียนที่ทับแก้วจะเป็นตัวตั้งตัวตีจะให้เลิกว้ากเลย แต่หาพวกไม่ได้ แถมโดนพวกรุ่นเก่าๆ เขม่นไปปีนึงเต็มๆ โคตรเกลียดเลย  :07:

แต่ไปๆ มาๆ โดนจับไปเป็นพี่ว้ากซะงั้น คนไม่มี แถมโดนกดดันอีก เลยลองๆ ดูก็ได้วะ
ฝึกโคตรเหนื่อย คิดกับตัวเองตลอดว่า จะทำไปทำไมวะ กรูไม่ใช่ทางนี้  สุดท้ายก็ไม่เอา แต่โดนยัดให้เป็นประธานชั้นปี เชี่ยขากูเข้าคุกไปข้างนึงเต็มๆ เลยนะนั่น  :08:

พอตอนนี้มานั่งคุยกับเพื่อนที่เคยเป็นว้ากเก้อ ทุกคนบอกเหมือนกันหมด แม่งบ้าบอว่ะ กรูทำไปได้ไงวะ มีลูกกรูจะไม่ให้เข้าหรอกไอ้พวกนี้  :30:

คณะผม เด็กปีหนึ่งโดนบังคับรับน้องทุกคน เพราะถือเป็น 1 วิชา :52:
มีการลงทะเบียน มีเกรด แต่แค่ S กะ U นะ มีแค่ผ่านกะตก

ดีนะ เพิ่งเปลี่ยนหลักสูตร ตอนผมปีหนึ่งยังไม่มีแบบนี้ เลยโดดบ้างเข้าบ้าง ไม่แคร์สื่อ  :30:

ตอนอยู่ศิลปากรก็โดดบ้างแล้วแต่โอกาส แต่ถ้าหายมักหายยกแก๊ง
ส่วนตอนซิ่วไปบางมด เข้าก็เหมือนไม่เข้า เข้าไปก็ทำไรมากไม่ได้ เดี๋ยวสต๊าฟท์มันจะลำบาก :30:

ดูได้ 30 วิก็รู้แล้วว่าน้าเค้าเป็นคนยังไง และใช้ชีวิตยังไงสมัยเรียน
ไม่เคยร่วมอะไรกะเค้า แล้วกล้ามาพูดเรื่องนั้นๆได้ไง

เค้าก็ไม่เข้านะ  :05: คือเป็นเพราะความไม่เห็นด้วยในทุกเหตุผลของการรับน้องอะ เลยเลือกไม่เข้า  :30:
วิจารณ์ในมุมมองของคนนอกน่ะ บางทีฟังให้เป็นประโยชน์ก็เป็นนะ ผมว่า
เหตุผลเค้าถูกแหละ แต่แค่วิธีพูดมันดูน่าหมั่นใส้  :30:

http://www.facebook.com/home.php?sk=group_124750254248120&view=permalink&id=179751272081351&refid=7 (http://www.facebook.com/home.php?sk=group_124750254248120&view=permalink&id=179751272081351&refid=7)
ถ้าเรื่องนี้เกิดที่คณะถาปัด.. คงอารมณ์ประมาณนี้ :37:

งานนี้ ดูแล้วผมขำนะ ไอเรื่องไม่เป็นเรื่องก็มาทำให้เป็นเรื่องกัน
จะฟังให้คลั่งสถาบันขึ้นมาก็ทำได้ จะฟังให้เป็นเรื่องตลกก็ทำได้
อัตตากันละครับ ที่ทำให้ดราม่ามันเฟื่องฟู

ผมเชื่อแหละครับว่าทุกเรื่อง คนทุกคนเข้าซ่อมเหมือนกัน
ได้ความรู้สึกไปไม่เท่ากันหรอกครับ บางคนอาจจะได้ความขมขื่น บางคนแม่งมันส์
บางคนได้เพื่อน บางคนได้ศํตรู บางคนคิดว่าถูกลดความเป็นคน บางคนคิดว่าเออได้รู้จักตัวตนและความเป็นคน
ไอคนที่ตัดสินคนนั่นแหละ ที่ลดความเป็นคนให้คนอื่น ไม่ว่าจะฝั่งศิลปากรเองก็ดี ฝั่งคำผกาเองก็ดี...

ถ้าฝั่งศิลปากรฟังแล้ว คิดว่าเอออิเจ๊นี่แม่ง ไม่เข้าใจสักนิดแล้วมาพูด ไม่ต้องมานั่งแหกปากโอดโอยเหมือนร้อนตัว มันก็จบ

ผมก็ยังเชื่ออยู๋ดีครับ ว่าถึงไม่ได้เป็นระดับโลกกันหมด แต่เราก็ภูมิใจในความเป็นตัวของตัวเราได้อยู๋แล้ว ถ้าเราเก๋าพอ
ไม่ต้องรอให้ใครเอาอะไรมาวัดเราได้หรอกครับ

Love you, P' O :53:

:53: แอร๊ย หล่อเหลาเคราย้อย

เขิลลลล  :53:

เนทกากส์ ไม่ได้ฟัง  :30:

อ้างคำพูดจาก: O.D.M. เมื่อ 21 มิ.ย. 2011, 00:00 น.
งานนี้ ดูแล้วผมขำนะ ไอเรื่องไม่เป็นเรื่องก็มาทำให้เป็นเรื่องกัน
จะฟังให้คลั่งสถาบันขึ้นมาก็ทำได้ จะฟังให้เป็นเรื่องตลกก็ทำได้
อัตตากันละครับ ที่ทำให้ดราม่ามันเฟื่องฟู

ผมเชื่อแหละครับว่าทุกเรื่อง คนทุกคนเข้าซ่อมเหมือนกัน
ได้ความรู้สึกไปไม่เท่ากันหรอกครับ บางคนอาจจะได้ความขมขื่น บางคนแม่งมันส์
บางคนได้เพื่อน บางคนได้ศํตรู บางคนคิดว่าถูกลดความเป็นคน บางคนคิดว่าเออได้รู้จักตัวตนและความเป็นคน
ไอคนที่ตัดสินคนนั่นแหละ ที่ลดความเป็นคนให้คนอื่น ไม่ว่าจะฝั่งศิลปากรเองก็ดี ฝั่งคำผกาเองก็ดี...

ถ้าฝั่งศิลปากรฟังแล้ว คิดว่าเอออิเจ๊นี่แม่ง ไม่เข้าใจสักนิดแล้วมาพูด ไม่ต้องมานั่งแหกปากโอดโอยเหมือนร้อนตัว มันก็จบ

ผมก็ยังเชื่ออยู๋ดีครับ ว่าถึงไม่ได้เป็นระดับโลกกันหมด แต่เราก็ภูมิใจในความเป็นตัวของตัวเราได้อยู๋แล้ว ถ้าเราเก๋าพอ
ไม่ต้องรอให้ใครเอาอะไรมาวัดเราได้หรอกครับ

โห เจ๋งมากเลยครับพี่ :12:

สรุปเรื่องให้ฟังสั้นๆ
1. สัปดาห์ก่อนหน้านี้ วันศุกร์ มีการชุมนุมรุ่นใหญ่ๆที่คณะ
เพื่อถกเถียงหารือกันเรื่องรับน้องปีนี้ เรียกปี 4 มาถกด้วยกัน
เพราะทุกปีต้องมีการปรับเปลี่ยน หรือเน้นย้ำหาเหตุผลบางเรื่อง
ให้กับปี 4 ที่กำลังปฏิบัติหน้าที่ เพื่อไม่ให้ออกนอกลู่นอกทาง
ส่วนมากจะเป็นเรื่องที่ว่า ห้าทำอะไรที่มันไม่มีเหตุผล อำนาจนิยม ฯลฯ
แต่ส่วนที่ว้ากมันก็มีอยู่ และเหตุผลบางอย่างมันก็ยังเป็นแบบ"ซ่อมน้องๆ"อยู่
เพราะประเด็นมันคือการแสดงละคร จึงมีการถกเถียงกัน โดยผมคนเดียวนี่ล่ะแย้งชาวบ้าน

2. มีงานเสวนาในวันพุธถัดมา ผมไปฟัง จริงๆแล้วผมยกมือจะพูดด้วย
ถ้าใครได้ดูคลิปสุดท้าย ที่มีสาวอักษรจุฬาพูด นั่นคือผมเสียสละให้เธอพูด(แต่เธอไม่รู้หรอก เพราะผมนั่งอยู่หลัง)
เพราะมันจะหมดเวลาแล้ว และเค้าอยู่ในวัยที่กำลังทำงานรับน้อง ควรจะได้รับคำตอบ แหม เท่เชียว :30:

โดยรวมคือ ผมเห็นด้วยกับ อ.พิชญ์อย่างมาก ถึงมากที่สุด
แม้ว่าในคณะ จะมีประเพณีที่ต่างออกไปแค่ไหน ผมเรียกมันว่าประเพณีต้านประเพณีอีกที
และในสถานะของการเป็นประเพณี มันก็มีพลังในการเปลี่ยนแปลงตัวเองอยู่
แต่ทั้งหมด ก็มีเค้าโครงของการว้ากและโซตัสอยู่เหมือนกัน

เนื้อหาของการเสวนาน่าสนใจมากสุดๆ ผมว่าเป็นเสวนาที่ดีมาก มัน ฮา
และผมนั่งข้างหลังลุงคนถ่ายคลิปนี่ล่ะ(อุปการณ์แกขนมาเต็มมาก)

ย้อนกลับไปก่อนที่จะเสวนา คนที่จะเดินขึ้นหอประชุมไปฟัง ต้องเดินผ่านเด็กปี 1 โบราณ
ที่นั่งอยู่ใต้หประชุม เตรียมเข้าซ่อม และที่หนักหนาสาหัสกว่านั้นคือ
หลังจากเสวนาเสร็จ มีการรวมแถวของเด็กเฟรชชี่คณะนึงปิดตรงทางเข้าหน้าหอประชุมไว้
โดยมีพี่ว้ากกำลังทำหน้าที่อย่างขยันขันแข็ง ตะโกนเสียงดังน่ากลัว
และเด็กยืนก้มหน้า เป็นเรื่องย้อนแย้งที่สุดในชีวิตที่เคยเห็นมาเลย
ผูุ้เข้าเสวนาเดินออกมาเจอ เกิดอาการคัลเจอร์ช็อค

และบังเอิญว่า นั่นคือคณะข้าพเจ้าเอง ผมเลยเดินไปบอกน้องปี 4 ที่รับผิดชอบว่า
ให้แหวกทางให้รอผู้เข้าเสวนาเดินออกมา และวันนี้อย่าเยอะ มีคนนอกมามากมาย
(แถมมาด้วยแนวคิดต่อต้านการรับน้องด้วย) กลัวไปออกยูทู้บน่ะ

ผมเลยยืนคุยกับหลายคนที่พอจะรู้จัก บอกว่านี่เป็นการสาธิตการว้ากให้ชมนะครับ :30: :05:

3. หลังจากนั้น ก็คิดว่าถ้ามันเผยแพร่ไปทั่ว สงสัยจะโลกแตก
ก็เป็นจริงตามนั้น และผมก็ต้องทำหน้าที่ฝ่ายค้านไปเสนอข้อมูลต่างๆเพื่อหวังให้ทุกท่านใจเย็น
จริงๆในคณะมันก็มีคนที่ใจเย็น มีเหตุผลอยู่ปริมาณมาก ก็เข้าไปโต้แย้งคำ ผกา ด้วยเหตุผลนั่นแหละ
มีการคุยกันภายในมากมายว่า อย่าไปปรี๊ดใส่ หน้าที่พวกนั้นให้กลไกอื่นๆของศิลปากรทำไป
(ยังไงก็เยอะอยู่แล้ว) เราทำหน้าที่อธิบายเหตุผล ซึ่งผมมองว่าเหตุผลส่วนมาก
ไม่สามารถโต้แย้งสิ่งที่ อ.พิชญ์ หรือ คำ ผกาอธิบายมาส่วนใหญ่ได้ คือมองประเด็นแต่ว่า
เราได้ประโยชน์อย่างไร สังคมที่เราอยู่ได้ประโยชน์อย่างไร ชีวิตเราได้ประโยชน์อย่างไร
แต่แทบไม่มีใครสามารถเชื่อมโยงได้ว่า แล้วไอ้ประโยชน์ทั้งหลายที่เกิดขึ้นต่อ ตัวเรา-สังคมวิชาชีพเรา

นอกเหนือไปจากนี้แล้ว มันส่งผลกระทบในภาพกว้างต่อพัฒนาการทางสังคมยังไงบ้าง

ซึ่งก็เป็นเรื่องยากที่นักออกแบบจะจินตนาการออก หรือไม่ต้องนักออกแบบก็ได้
ใครก็ได้ นักวิชาการที่ศึกษามาอย่างดี ก็ยากจะจิินตนาการออก ต้องอาศัยข้อมูล
และเชื่อมโยงอะไรในภาพกว้างทางสังคมมากมายมหาศาล

รวมไปถึงว่า ถ้าเราถูกหล่อหลอมมาโดยเบ้าหลอมทางสังคมแบบนั้น
เราจะได้รับเอาดวงตาในการมองสิ่งต่างๆแบบนั้นมา เราจะมองเห็นฝุ่นในดวงตาตัวเองหรือ
ก็แน่นอนว่าเราจะมองไม่เห็น เพราะเราอยู่ในนั้น

รวมถึงข้อโต้แย้งประเภทว่า คนไม่เคยเข้าร่วมแล้วจะมาวิจารณ์ไม่ได้
อะไรพวกนี้ ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่สมเหตุสมผล ถ้าเราสามารถวิจารณ์ได้เฉพาะเรื่องเราเคยลงมือทำ
งานวิชาการทุกอย่างในโลกคงไม่มีวันเกิดขึ้น และเราก็คงพูดถึงอะไรได้ไม่กี่เรื่อง
เราไม่สามารถวิจารณ์นักการเมืองได้ เพราะเราไม่เคยเข้าไปทำงานการเมือง
หรือหมอไม่ต้องมาออกความเห็นเรื่องโรคต่างๆ ถ้าหมอยังไม่เคยเป็นโรคนั้น เป็นต้น

4. คำพูดของเจ๊แขก ผมว่าชวนหาเรื่อแน่นอน เรื่องนี้มันขยายใหญ่โตมาก
ผมสรุปไว้บนสเตตัสว่า

" ชอบบรรยากาศแบบนี้แฮะ จากที่คนเรียนศิลปะ ไม่ค่อยมีใครสนใจนักวิชาการ
นักวิจารณ์สังคม หรืองานเสวนาทางวิชาการอะไร ทุกวันนี้ ทุกคนหันมาเอาใจใส่กันอย่างพร้อมเพรียง "

" จะเห็นด้วย ไม่เห็นด้วย จะโต้แย้ง จะชม จะด่า จะเกรียน จะมีเหตุผล
ไม่ว่าจะแบบไหนอย่างไร มันคือจุดเริ่มต้นของการตั้งคำถาม
เพื่อคำตอบที่ได้ จะหนักแน่นและสอดคล้องกับความเปลี่ยนแปลงของโลกอยู่เสมอ "

" ผมว่านี่คือจุดเริ่มต้นที่ดีมาก ถ้าไม่มีเรื่องนี้ การตรวจสอบความคิดประเด็นนี้
อาจจะไม่ได้ไปสู่สังคมวงกว้างถกเถียงกันหลากหลายขนาดนี้ คือถ้าเป็นประเด็นอื่นๆที่เป็นประโยชน์
แต่มันไม่ดราม่า ไม่มีอะไรสะกิดต่อมโมโห ไม่น่าจะมีใครสนใจมากถึงขนาดนี้
รวมถึงคลิปสารคามก็เข้าข่ายนี้ นี่อาจจะแปลว่า ถ้าต้องการให้ประเด็นไปสู่วงกว้างของสังคม
มานั่งพูดกันวิชาการๆกันในห้องเสวนาชืดๆ อาจจะไม่เป็นผลไม่มีใครสนใจ เหมือนหนังสือพิมพ์
ที่ต้องเน้นข่าวมันๆ ก็อสสิปๆ Sensations อะไรแบบนั้นมั้งครับคนถึงจะหันมามอง "

เป็นข้อสรุปที่จริงแต่ขื่นทีเดียว แต่อย่างน้อยผมว่า หลังจากเรื่องนี้แล้ว
คนจะมองประเด็นการรับน้องต่างออกไป

5. ลืมบอก ผมเป็น 1 ใน 3 คนของรุ่นที่ขึ้นซ่อมทุกวัน
เป็นตำแหน่งที่ทรงเกียรติมาก ในปีนึงจะมีไม่เกิน คนสองคน
และผมเข้าร่วมทุกกิจกรรมของคณะ เป็นคนนำร้องเพลงคณะ
และเพลงมหาลัยในงานกิจกรรม แต่นั่นแหละ มันไม่เกี่ยวกับแนวคิดผมต่อการรับน้อง
ผมเข้าใจปัจจัยทางสังคมว่าทำไมการรับน้องมันถึงเหมาะกับสังคมไทย
มันเหมือนกับที่ละครหลังข่าวเหมาะกับสังคมไทยนั่นแหละ

ในฐานะคนที่กำลังอยู่ในช่วงถูกรับน้องอยู่

คิดว่ารับน้องควรมี แต่แทนที่จะมัวมาว้ากเวิ้กอะไรกัน
สู้เอาไปคิดกิจกรรมสร้างสรรค์ ที่ช่วยสานสัมพันธ์กันดีกว่า

ไม่รู้ว่าของคนอื่นเป็นยังไง แต่รู้สึกโชคดีที่ได้มาอยู่ในรุ่นที่เค้าลดระดับความโหด
(คิดว่าน่าจะมีเรื่องถึงได้เปลี่ยน เพราะพี่ๆบอกว่าสมัยพี่โหดมาก สมัยนี้ชิลเกิน)
การเข้าห้องเชียร์มันก็เลยให้ความรู้สึกแค่เราไปเข้าร่วมกิจกรรมนะ ไปฝึกร้องเพลงกัน
ซึ่งคิดว่าแบบนี้มันให้ผลดีกว่าการมีพี่คอยว้าก ถึงแม้เสียงมันจะดังขึ้นจริง
แต่ในใจเราคงไม่สนุกไปกับการถูกด่าไร้สาระหรอก

แล้วยิ่งโชคดีเข้าไปใหญ่ที่ได้อยู่ในกรุ๊ปที่ชิลที่สุดของคณะ :30:

คือคณะบัญชีของจุฬามันใหญ่มาก เค้าเลยแบ่งเป็นกรุ๊ปๆให้ไปรับน้องกัน
ซึ่งที่เราจะสนิทกันจริงๆก็คนในกรุ๊ปน่ะแหละ ยิ่งอยู่กรุ๊ปที่ชิลที่สุดนี่ยิ่งรู้สึกรักกัน

แต่ละกรุ๊ํปของคณะจะมีโต๊ะให้นั่งประจำ เพราะงั้นโต๊ะกรุ๊ปมันจึงกลายเป็นสถานที่พบปะกัน
ซึ่งมันดีมากอะ ชอบแบบนี้ :12:

การที่คนเราจะสนิทกันไม่เห็นจำเป็นจะต้องอยู่ในภาวะกดดันบ้าบออะไรเลย
ขอแค่เราได้มีโอกาสใช้เวลาร่วมกันแค่นั้นก็สร้างความผูกพันได้แล้ว

ทำให้เวลาเห็นกรุ๊ปอื่นคณะอื่นมันโหดๆ ว้ากจัดๆใส่ แล้วรู้สึกแปลกๆ

ทำให้จากคนที่รู้สึกเฟลสุดๆที่ดันติดที่นี่ ตอนนี้เหตุผลเดียวที่ทำให้อยากอยู่ต่อก็คือเพื่อนๆ
ทั้งที่เรียนด้วยกัน และ เพื่อนๆพี่ๆในกรุ๊ปนี่แหละ


แต่ถ้าหมดช่วงรับน้องไปแล้ว อาจจะกลับไปเฟลอีก  :39:

อ้างคำพูดจาก: นิ้ง เมื่อ 21 มิ.ย. 2011, 21:13 น.
ในฐานะคนที่กำลังอยู่ในช่วงถูกรับน้องอยู่

คิดว่ารับน้องควรมี แต่แทนที่จะมัวมาว้ากเวิ้กอะไรกัน
สู้เอาไปคิดกิจกรรมสร้างสรรค์ ที่ช่วยสานสัมพันธ์กันดีกว่า

ไม่รู้ว่าของคนอื่นเป็นยังไง แต่รู้สึกโชคดีที่ได้มาอยู่ในรุ่นที่เค้าลดระดับความโหด
(คิดว่าน่าจะมีเรื่องถึงได้เปลี่ยน เพราะพี่ๆบอกว่าสมัยพี่โหดมาก สมัยนี้ชิลเกิน)
การเข้าห้องเชียร์มันก็เลยให้ความรู้สึกแค่เราไปเข้าร่วมกิจกรรมนะ ไปฝึกร้องเพลงกัน
ซึ่งคิดว่าแบบนี้มันให้ผลดีกว่าการมีพี่คอยว้าก ถึงแม้เสียงมันจะดังขึ้นจริง
แต่ในใจเราคงไม่สนุกไปกับการถูกด่าไร้สาระหรอก

แล้วยิ่งโชคดีเข้าไปใหญ่ที่ได้อยู่ในกรุ๊ปที่ชิลที่สุดของคณะ :30:

คือคณะบัญชีของจุฬามันใหญ่มาก เค้าเลยแบ่งเป็นกรุ๊ปๆให้ไปรับน้องกัน
ซึ่งที่เราจะสนิทกันจริงๆก็คนในกรุ๊ปน่ะแหละ ยิ่งอยู่กรุ๊ปที่ชิลที่สุดนี่ยิ่งรู้สึกรักกัน

แต่ละกรุ๊ํปของคณะจะมีโต๊ะให้นั่งประจำ เพราะงั้นโต๊ะกรุ๊ปมันจึงกลายเป็นสถานที่พบปะกัน
ซึ่งมันดีมากอะ ชอบแบบนี้ :12:

การที่คนเราจะสนิทกันไม่เห็นจำเป็นจะต้องอยู่ในภาวะกดดันบ้าบออะไรเลย
ขอแค่เราได้มีโอกาสใช้เวลาร่วมกันแค่นั้นก็สร้างความผูกพันได้แล้ว

ทำให้เวลาเห็นกรุ๊ปอื่นคณะอื่นมันโหดๆ ว้ากจัดๆใส่ แล้วรู้สึกแปลกๆ

ทำให้จากคนที่รู้สึกเฟลสุดๆที่ดันติดที่นี่ ตอนนี้เหตุผลเดียวที่ทำให้อยากอยู่ต่อก็คือเพื่อนๆ
ทั้งที่เรียนด้วยกัน และ เพื่อนๆพี่ๆในกรุ๊ปนี่แหละ


แต่ถ้าหมดช่วงรับน้องไปแล้ว อาจจะกลับไปเฟลอีก  :39:

ต้องบอกว่า  ขึ้นอยุ่ที่วิธี ของแต่ละคณะ และกมลสันดานของผู้มีอำนาจ และแรงต้านของคนในสังคมนั้นด้วย

นึกถึงสมัยตอนตัวเองโดนรับน้อง
ชิวมากๆ คือมีว้ากนะ วิศวะเกษตร มีวิ่งด้วย โดนทำโทษ อะไรสารพัด
ขู่ว่าจะตัดรุ่น คือแบบตัดรุ่นแล้วไง โดนไล่ออกปะ หรือจะโดนรุ่นพี่ดักต่อยที่หน้ามอ
ก็เปล่านี่หว่า.. แล้วจะเกิดอะไรขึ้น อ้อ รุ่นพี่ไม่ให้หนังสือ ไม่แนะนำแนวทางชีวิต
เอ้อ ไม่เป็นไรแม่ให้ตังค์มาพอ ส่วนแนวทางเดี๋ยวลองลุยดูเองได้ (แล้วก็ได้ทำงั้นจริง แม้ไม่ได้ตัดรุ่น)
ถามว่าเข้าไหม เข้าดิ ครบด้วย ก็ไปวิ่งกับเพื่อนๆ ออกกำลังกายสนุกดี ร้องเพลงอะไรได้หมด
แค่ไม่เครียด ไม่ซึ้ง ขำล้วนๆ แอบชอบพี่ว้ากด้วย พี่ว้ากหล่อ เลยแอบทำอะไรหลุดๆ สองสามทีให้พี่แกด่าเป็นการส่วนตัว มีความสุข  :53:
เห็นพี่ว้ากตะโกนแล้วสงสาร เจ็บคอไหม กลั้นขำกันลำบากไหม 
เหมือนคนนั่งดูดอกส้มสีทองแล้วคุยกันว่าชมพู่แต่งหน้าแบบนี้โคตรสวยเลย ไม่ได้อินอะไร แต่ก็ดูตลอด


สรุปว่าเป็นมาโซคิสม์ รักการโดนรับน้องที่สุด ฮ่าๆๆ

เคยทำอะไรหลุดๆ แล้วประธานเชียร์ เหมือนทำท่าจะกลั้นขำ แล้วทำเนียนเดินออกห้องไป

ตูรู้ว่าไปแอบขำนะ  :07:  เฮ้ยตูตอบจริงจังนะ ดันขำซะได้  :07:


:30:

รุ่นน้องแบบพี่แอ้ ใครจะกล้า :47b:

จับฉีกเรียงตัว

สมัยปี ๑ หนัก ๔๘ ย่ะ  บอบบางโคตรๆ รุ่นพี่จีบเพียบ :50:
(แต่นิสัยดิบเถื่อนมันแฝงอยู่ สงสัยจะดูออกกัน)  :30:

ตอนนี้ ๘๔

ขอดูรูปตอนปีหนึ่งหน่อยดิพี่แอ้ :25:

อ้างคำพูดจาก: แอ้ เมื่อ 09 ส.ค. 2008, 15:52 น.
:30: ดูยังไงก็ผู้ชายล้วนใช่ป่ะ..
ชอบใจ.. แถมๆ ..

(http://farm4.static.flickr.com/3069/2680003468_ea6b8c7681.jpg)

คนไหนคือแอ้เอ่ย.. ??
รูปนี้ก็สิบกว่าปีที่แล้วค่ะ เวลาใกล้ๆ กัน..

:56:

ก่อนจะมาถึงวันนี้มันเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ :05:

 :05:

 :05:

จะ :05: กะเขาทำไมเล่า :0705:

เฮ่ย :07:

รู้สึกผิด แต่ไม่รู้สึกเสียดมเสียดายอะไรอะ  :30:

กรี๊ดดดด หนุ่มๆ รุมล้อม :25:

ในรูปนี่เมาจนยืนจะไม่อยู่กันแทบทุกคน  :30:

พี่แอ้ยืนเรียบร้อยมากอ่ะ  :30:

ประมาณว่าเก็บอาการ :30:

หาตั้งนาน  :30:

:3005:

เลยนึกถึงกัปตันอเมริกา :30:
(ตัวอย่างหนังมาแล้วนะจ๊ะ)