ฟอนต์ฟอรั่ม

ทำไมคนไทยจึงรู้สึกว่าศิลปะเป็นเรื่องไกลตัวและเข้าใจยาก?
อยากทราบเหตุผลที่คนไทยหลายคน (ผมไม่กล้าบอกว่าส่วนใหญ่หรือเปล่า) คิดว่าศิลปะมักจะไกลตัวและเข้าใจยากครับ
แล้วก็ถ้าพูดถึงคำว่าศิลปะจะนึกถึงอะไรกันครับ
:46:  

ศิลปะที่ว่านี้คือศิลปะไทย หรือว่า ศิลปะทั่วไปอะครับ

อ้างคำพูดจาก: ☼อภิเอเดรียน☼ เมื่อ 26 ก.ค. 2009, 13:19 น.

ศิลปะที่ว่านี้คือศิลปะไทย หรือว่า ศิลปะทั่วไปอะครับ
[/quote  ทั่วไปเลยครับ

ผมไม่คิดว่ามาุถามคนแถวนี้แล้วจะเวิร์คนะ
มันจะไม่ใช่มุมมองของคนที่คิดว่า "ศิลปะเป็นเีืรื่องไกลตัว"

ให้เดาก็น่าจะเป็นเรื่องวิถีชีวิตของเรายังไกลจากคำว่าศิลปะอยู่มากน่ะครับ
เราเห็นโฆษณามือถือ เครื่องสำอาง แหล่งเงินกู้ เราดูละคร เราดูเอเอฟ
เราดูข่าวการเมือง ที่เน้นทุกอย่างโยงเข้าหาความกินดีอยู่ดี เรื่องปากท้อง

นี่ว่ากันแบบ Stereotype เลยละกันนะว่าภาพมันออกมาเป็นแบบนี้
รอให้เรารู้สึกว่าท้องเราอิ่มก่อน แล้วค่อยคุยเรื่องศิลปะน่ะครับ

(ตูใช้คำว่า "เรา" นะ)

คนฝรั่งเศส ก็ไม่ได้จะเอาศิลปะ (ที่เป็นศิลปะแบบศิลป๊ะ ศิลปะ) มาคุยกันในชีวิตประจำวันนะ

เหมือนที่ทำไมเวลาคนคุยกันเรื่องทฤษฎีสถาปัตย์ แล้วทำไมหลายคนไม่เข้าใจ

เหมือนเวลาที่คุยกันเรื่องภาษา html บางคนรู้สึกว่าง่าย บางคนรู้สึกว่ายาก

ผมกำลังพูดถึงความสนใจเฉพาะกลุ่มนะครับ

แต่จริงๆตูว่า แค่เราคุยเรื่องท้องอิ่ม ก็เป็นศิลปะแล้วนะ
ศิลปะการใช้ชีวิตไงละ

ท้องไม่อิ่ม ไม่ทำอย่างอื่นครับ

ไม่ใช่แค่กับศิลปะเท่านั้น

แต่ผมว่าคนไทยรวยนะครับซื้อหวยทีละเป็นหมื่นๆชาวนามีโทรศัพท์มือถือมีiphone ifone แต่ผมว่าเราไปยึดติดกะวัตถุนิยมซะมากกว่า
เพราะถ้าคนมันชอบจริงๆผมว่าเรื่องมีกินหรือไม่มีกินก็ไม่น่าจะเกี่ยวเท่าไหร่ ดูอย่างเพลงบลูส์สิครับที่เกิดจากความแร้งแค้นของคนผิวดำ
ปล.สิ่งที่ผมคิดว่าสิ้นเปลืองคือสิ่งที่อยู่นอกเหนือปัจจัย4นะครับนั่นก็รวมศิลปะด้วย

ไม่รู้สึกว่าศิลปะที่ไกลตัวเลยค่ะ

เดินออกมาจากหอ เจอรูปวาดบนเสาไฟฟ้า ก็ยังมองว่าเป็นศิลปะ  :12:

เด็กวาดนะ ฮาดีค่ะ


ที่ว่าบางคนไม่เข้าใจศิลปะ
นั่นก็อาจจะเพราะนิยามของคำว่าศิลปะ
ของแต่ละคนมันก็ต่างกันออกไป

สำหรับศิลปะในนิยาม ของบุ๋มก็ "อะไรก็ได้บนโลกใบนี้ที่สวยงาม"


นี่ก็มั่วๆนะ  :42:

บางทีเพราะตัวของผู้ผลิตงานศิลปะเองด้วยหรือเปล่า
ที่ทำให้มันเป็นเรื่องยาก เรื่องลึกซึ้ง
หรือไม่ก็กระทั่งกลายเป็นเรื่องของรสนิยมไปซะนี่
ทำให้เสพกันได้เฉพาะกลุ่ม
ชาวบ้านตาสีตาสาก็เลยยากที่จะเข้าใจ หรือสนใจ

อะไร คือ "ศิลปะ"   ""ที่คุณเข้าใจ""


เพราะเราคิดว่ามันก็วนอยู่รอบตัวเรา ไม่ได้ห่างไปไหนไกลเลย แทรกซึมอยู่ในทุกกิจวัตร ของทุกชนชั้น...

...


ศิลปินอย่าดูหมิ่นศิลปะ
กองขยะดูให้ดีก็มีศิลป์
แม้นปี่เราเป่าไปให้ได้ยิน
คนเดินดินหรือจะสิ้นคำนินทา

 :12:

นิยามศิลปะในความเข้าใจของผมนะครับคือสิ่งที่อยู่รอบๆตัวเรานี่แหละโดยผ่านการกรั่งกรองของศิลปินหรือนักออกแบบอีกทีนึง
ศิลปปินหรือนักออกแบบไม่จำเป็นต้องเรียนมาทางด้านนี้ไม่จำเป็นต้องมีอายุมากอาจจะเป็นเด็กเล็กๆก็ได้เพราะว่าสิ่งที่ไม่ผ่านความคิดก็เหมือนพริกแกงที่ไม่ได้เอามาปรุงอะครับ ส่วนมากจะเห็นแถกันซะมากกว่าครับเวลาติดงานเบี้ยวก็แถว่า"เฮ้ยมันเป็นศิลปะ"ทั้งๆที่ไม่ได้อยากให้มันเบี้ยวเลย

ปล.ที่ตั้งประเด็นนี้มาพูดบ่อยเพราะผมเอาไปเป็นหัวข้อทีสีสอะครับเลยอยากได้ความคิดหลายๆแบบ :46:

อิคคิวพูดถูกใจ  :53:+


พวกมั่วๆ แล้วบอกว่าว่ามันคือศิลปะ  :30: :30:

จริงๆ แล้วศิลปะไม่ใช่เรื่องไกลตัวหรอกครับ
แต่คนเรา ทำให้มันยากไปเองทั้งนั้นแหละ

ศิลปะ คือ สิ่งที่เกิดมาตอบสนองกับจิตใจ
เด็กขีดเส้นเส้นนึง แล้วทำให้เค้าเกิดจินตนาการได้ว่า
มันคือ ขอบฟ้า มันทำให้เค้ารู้สึกอิสระได้
นั่นก็เป็นศิลปะแล้วครับ แม้ว่าแม่มาดูแล้วจะรู้สึกว่า
มันก็แค่คราบสกปรก 1 เส้นบนผนังแค่นั้น

คนไทยเราชอบคิดว่า ดูศิลปะต้องดูให้รู้เรื่อง
เราดูไม่รู้เรื่อง ก็อย่าไปยุ่งกับมันเลย ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของคนชั้นสูง หรือศิลปินไป
ประกอบกับ คนไทยเรา บางครั้ง ก็ขี้กลัวครับ กลัวว่าทำมาไม่ดี คนจะด่าจะว่า เลยไม่ทำดีกว่า
รอติ คนอื่น สบายใจดี

รุ่นพี่จิตรกรรม คนนึง เคยสอนผมไว้นานแล้วว่า
เวลาดูศิลปะ ไม่ต้องรู้หรอก มันคือรูปอะไร แต่ว่า มันให้อะไรกับความรู้สึกเรามั่ง
ดูแล้ว ดีใจ เสียใจ เศร้า หดหู่ หรือไม่รู้สึกอะไรเลย นั่นแหละ คือการดูศิลปะ
ดังนั้น คนนี้ดูแล้วชอบ อีกคนดูแล้วไม่ชอบ อีกคนดูแล้วหดหู่ มันก็แล้วแต่คนตีความ
นั่นแหละ ความสนุกของศิลปะ

ผมก็ใช้แค่แนวคิดนี้ ทุกครั้ง ในการดูงานใครก็ตาม
ศิลปะ ไม่ใช่แค่การวาดรูปสวย มันก็แค่แขนงหนึ่งของมันเท่านั้น
แต่ศิลปะทุกแขนง ตอบโจทย์ทางอารมณ์ ได้ทั้งหมด
ไม่ว่าจะเป็น อารมณ์ของคนทำ และ อารมณ์ของคนดูก็ตาม

ปล. ยกตัวอย่างเฉยๆนะครับ

ลุงมั่น แกห้ามลูกไปเรียนศิลปะ ให้เรียนการเกษตร มาช่วยแกทำงาน
เพราะให้ความเห็นว่า ศิลปะ เรียนไปก็ไส้แห้ง วันๆเอาแต่วาดรูป ไร้สาระ
แต่ทุกบ่าย ลุงมั่น ชอบไปดูพระเครื่องกับลุงเจิม เสมอๆ โดยให้เหตุผลว่า
พระเครื่องแต่ละองค์ มันสวย ดูแล้วสบายใจ ยิ่งองค์ดังๆยิ่งแหล่ม โค้งเว้าประหนึ่งดอกบัว
แต่ตกเย็นไป ลุงมั่น ก็ยังคงด่าลูกเรื่องจะไปเรียนศิลปะอีกอย่างเคย

นี่แหละครับ ศิลปะ กับคนไทย ล่ะ  :42:

อิคคิวต้องแยกให้ดีครับ
คำอ้างติดงานเบี้ยว ผู้พูดไม่ได้ตั้งใจว่าให้หมายความอย่างนั้นแน่ๆ
เป็นการแก้ตัวเรื่องติดรูปเบี้ยวว่า อย่าไปสนใจมันเลย ประมาณนั้นมากกว่า

ศิลปะสำหรับผมแล้ว ก็คืองานที่ทำไว้ให้ชื่นชม ให้เกิดความสุนทรีย์ ให้เกิดอารมณ์ต่างๆ ตามประสบการณ์ของแต่ละคน
เช่น อ่านกลอนบทนี้แล้วรู้สึกเศร้า คนเขียนโคตรเก่งเลย อะไรอย่างนี้

บ้านเราไม่ค่อยให้ความสำคัญ (ไม่ใช่ไม่สนใจ) กับงานศิลปะ เพราะว่ามันมักจะมีราคาล่ะมั้งครับ
แต่ถ้าว่าอย่างนี้แล้วล่ะก็ ไม่ใช่แค่งานศิลปะที่เราไม่ให้ความสำคัญ
เรื่องอื่นเราก็ไม่ให้ความสำคัญด้วยนะ

ศิลปะ ของผม มันซึมแทรกอยู่ทั่วทุกหัวระแหงแห่งวิถีการใช้ชีวิต ทั้งรู้ไม่รู้

ส่วนถ้าใครเห็นว่าศิลปะไกลตัวคงเป็นเพราะนิยามศิลปะของเขามันอาจจะแคบเกินไป ก็เป็นได้

เล่นตลกก็เป็นศิลปะแขนงหนึ่ง  :12:

การที่เราไม่ขำมุขจักรี แสดงว่ามุมมองต่อศิลปะของเราแคบเิกินหรือเนี้ย  :05:

เราบอกกันว่า อาหารอร่อยไม่อร่อยมันก็แล้วแต่คนกิน
แต่ว่าอาหารที่มันไม่อร่อยนั้นมันก็มีอยู่จริง

อ้างคำพูดจาก: คนตาบอดข้างเดียว เมื่อ 29 ก.ค. 2009, 14:44 น.
เราบอกกันว่า อาหารอร่อยไม่อร่อยมันก็แล้วแต่คนกิน
แต่ว่าอาหารที่มันไม่อร่อยนั้นมันก็มีอยู่จริง

ชอบ  :30:

ต้องจำกัดวงขึ้นมาว่า

"ไกลตัว" นี่มันคืออะไร ขอบเขตอยู่แค่ไหน

และถามกับคนกลุ่มไหนด้วย



ผมว่าจะชัดเจนขึ้นครับ

ถ้าพูดจากความรู้สึก
ก็ไม่รู้สึกว่าศิลปะเป็นเรื่องไกลตัว
แต่บางครั้งยากที่จะเข้าถึง ด้วยหลายเหตุเช่น แพง ตีความไม่ได้ ไม่เข้าใจ ฯลฯ
ที่นี้สิ่งที่มันยาก แล้วไม่ใช่ปัจจัย 4 ก็จำต้องถูกมองข้ามไปก่อน
มองว่ามันเป็นเรื่องของการจัดลำดับความสำคัญ
ศิลปะมักจะรุ่งเรื่องในยุคที่คนส่วนใหญ่อยู่ดีกินดี
เราจะให้ความสำคัญเมื่อพร้อมอย่างที่แอนว่าไว้

อ้างคำพูดจาก: iannnnn เมื่อ 26 ก.ค. 2009, 13:54 น.
นี่ว่ากันแบบ Stereotype เลยละกันนะว่าภาพมันออกมาเป็นแบบนี้
รอให้เรารู้สึกว่าท้องเราอิ่มก่อน แล้วค่อยคุยเรื่องศิลปะน่ะครับ

(ตูใช้คำว่า "เรา" นะ)

 :25:+ให้ทุกคนเลยนะครับ
แล้วใครพอมีวิธีที่ทำให้เราเข้าถึงศิลปะได้มากกว่านี้ไหมครับ ปัจจุบันเท่าที่ผมดูการเป็นนักออกแบบหรือศิลปินได้รับการยอมรับกับแค่คนกลุ่มๆนึงเท่านั้น ขอถามอีกข้อครับ สมมุติมีป้าคนนึงได้รูปๆนึงมาเป็นรูปที่ดีมากๆแต่มีหมอดูมาทักว่ารูปนี้เป็นกาลากีณ๊ต้องเอาไปทำลายทิ้งซะอยากถามว่าป้าคนนี้จะทำอะไรกับภาพ(ขอให้นึกว่าป้าคนนี้เป็นคนไทยส่วนมากนะครับ)
ปล3. ของที่พี่แอนบอกผมมองว่าที่เราไม่รู้สึกอิ่มท้องเพราะเราไม่รู้จักพอมากกว่านะครับแล้วเมื่อไหร่เราทุกคนถึงจะรู้สึกว่าอิ่มท้องอะครับ การเสพศิลปะจริงๆผมว่าไม่จำเป็นต้องใช้เงินมากเลยนะครับแค่ไปเดินดูตามนิทรรศการหรือดูในโทรทัศน์ หรือดูสิ่งรอบๆตัวเราแล้วให้เวลากับสิ่งนั้นก็ยังได้เลยนะครับที่ๆผมอยากให้เป็นคือป้าขายข้างแกงมาเดินดูงานศิลปะหรือลุงขับรถแท๊กซี่คุยกันเกี่ยวกับงานออกแบบ 
ทุกวันนี้ทุกคนส่วนมากจะบอกว่าเสียเวลาทำมาหากินแต่ดันมีเวลาไปประท้วงมีเวลาดูละครหลังข่าว มีเวลาไปเดินเที่ยว
ทั้งๆที่สิ่งเหล่านั้นมันไม่สามารถเอามาเพิ่มเป็นมูลค่าได้เลย
ปล2. ศิลปะไม่จำเป็นต้องเป็นงานภาพวาดสีน้ำมันที่อยู่ตามแกลอรี่นะครับขอให้รวมพวกงานออกแบบไปด้วย

คืองี้ ถ้าจะเอาคีย์เวิร์ดสักคำที่จะเป็นไกด์ให้ข้อมูลตีสิสของอิคคิว
เดาว่าน่าจะต้องเป็นคำว่า "รสนิยมทางศิลปะ" ครับ

มันจะฉีกออกจากประเด็นลึกซึ้งที่พี่โอดำหรือลุงอ๋าห์ว่าไว้ว่ากองขยะก็เป็นศิลปะได้
นั่นเพราะเรามองมันยังงั้นไงครับ - แบบเดียวกะที่ฝรั่งมองอะไรที่เว้รี่ไทย ..ว่ามันคืออ้าร์ต และเท่

ย้ำที่บวบบอกว่า มาถามคนแถวนี้ก็ไม่ได้คำตอบที่เป็นมวลรวมหรอก
เพราะพวกนี้มันมองกันอีกแบบกับคนไทยเยอะแยะมากมายอยู่แล้ว



เล่าให้อ่านเล่นๆ อันนึง
ตอนที่ไปซื้อของแต่งบ้าน แล้วเดินเข้าร้านที่เขาขายของแต่งบ้าน
จะมีของบางอย่าง(เช่นภาชนะหวาย) ที่มันดูบ๊านบ้าน ทำมื้อทำมือ แต่ราคานี่อยากจะกระโดดโหม่งเต้าหู้ตาย
ในขณะเดียวกันพอไปแถวปทุม เข้าไปในร้านขายอุปกรณ์การเกษตร เพื่อจะหาซื้อไอ้ของชนิดเดียวกันนี่แหละ
ปรากฏว่าราคามันถูกมากจนน่าตกกะใจ เลยซื้อมาจากร้านนั้นแหละ

ถ้าอิคคิวถามว่า ให้คนไทยเข้าถึงศิลปะได้มากกว่านี้ ทำได้ยังไง
ต้องบอกว่า ใช้วิธียัดเยียดครับ  :42:

แต่ต้องเป็นการยัดเยียดแบบไม่รู้ตัวนะ  :42:
ต้องอาศัยทั้งวงการสื่อ ทั้งวงการออกแบบ ทั้งวงการการศึกษา ช่วยๆกันส่งผ่านเรื่องนี้เข้าไปในเรื่องประจำวัน หรือการรับรู้ประจำวัน
ทำให้คนทั่วไปรู้สึกว่า งานออกแบบและศิลปะ มันอยู่รอบๆตัวเรา  มันไม่ใช่แค่เรื่องในแกลอรี่ เรื่องในวงการศิลปะ เรื่องในวงการคนรุ่นใหม่

อุปกรณ์การดำรงชีวิต หนัง ละคร โฆษณา เสื้อผ้า การใช้ชีวิต อุปกรณ์การทำงาน วิถีการทำงาน งานศาสนา งานประเพณี ไปจนถึง ความตาย
มันมีศิลปะเข้าไปรวมอยู่ด้่วยในทุกเรื่อง ถ้าเราทำให้คนทั่วไป รับรู้ว่า มันคือสิ่งชินตา สิ่งซึ่งเราสร้างสรรใหม่เองได้ หรือมีความสุขที่ได้ใช้มัน
ศิลปะก็เข้าถึงคนทั่วไปได้ง่ายขึ้นครับ เพราะเราจะไม่เคอะเขินที่จะทำ ที่จะรับรู้หรือแสดงออก เพราะใครๆทั่วไปเค้าก็ทำกัน เค้าก็แสดงออกกัน
การจะไปแก้เรื่องอะไรสักอย่าง มันต้องใช้เวลาและความเคยชินเข้าช่วย มันถึงจะเปลี่ยนไปได้ในวงกว้าง

แต่ที่สำคัญที่สุด คือ ทัศนคติของคนที่เกี่ยวข้องในแต่ละฝ่ายครับ ถ้าในวงการยังมีคนแบบ อดีตนายกสมัคร หรือ คนในกองเซนเซอร์
ี่ัตัดหนังด้วยความรู้สึก ไม่ได้ตัดด้วยความรู้แล้วเนี่ย ยังไงศิลปะก็ยังเข้าถึงคนทั่วไปยากครับ เพราะแม้แต่คนที่มีหน้าที่ชี้นำคนอื่น ยังคิดได้แค่นี้
ก็อย่าคาดหวังอะไรต่อจากนี้เลยครับ

สรุปของแบบนี้ ต้องทำเป็นวงกว้าง ต้องร่วมมือกันหลายฝ่าย ซึ่งมันจะยากก็ไอตรงนี้แหละครับ ที่จะทำให้คนทั่วทุกวงการมีทัศนคติิที่ตรงกัน

แต่ในปัจจุบัน ผมมองว่า เรื่องศิลปะ เข้าถึงคนทั่วไปได้มากขึ้นแล้วนะครับ เพราะวิถีชีวิตคนในปัจจุบัน
เปลี่ยนไปจากแต่เดิมเยอะ การออกแบบและศิลปะ เข้าถึงคนกลุ่มมากด้วยสื่อทีวี วิทยุ อินเตอร์เน็ท ยิ่งโดยเฉพาะคนรุ่นใหม่
ที่ไม่ได้โตมาด้วยแนวคิดที่ว่า มันเป็นเรื่องของงานช่าง เป็นเรื่องของศิลปินวาดรูปไส้แห้ง พวกศิลปินสกปรก วันๆเอาแต่บ้าๆบอๆ ไม่ทำมาหากิน
ผมว่า อาจต้องใช้เวลาอีกสัก 1-2 ช่วงอายุคน ทัศนคติเรื่องงานศิลปะก็จะเข้ามาในหมู่คนไทยมากขึ้นไปเรื่อยๆครับ

่เรื่องมันก็วกกลับมาสู่ วงการออกแบบและศิลปะเองอีกนั่นแหละครับ
ว่าเราจะป้อนข้อมูลการรับรู้เรื่องศิลปะ ให้คนทั่วไปได้รับรู้ ดีชั่วมากน้อยแค่ไหน  :42:

แต่ก็อีกนะ ถ้าตีความเรื่องศิลปะกว้่างๆจริงๆ อย่างที่แอนว่า เรื่อง "รสนิยมทางศิลปะ" ของคนไทย มันไปในทางไหน มันก็อาจไปอีกแนวทางเลยนะ วัฒนธรรมการแต่งตัวแบบ บ้านๆ รสนิยมศิลปะทางละคร แบบ ละครหลังข่าว ตบตี ความรุนแรง หรือ วัฒนธรรมการแต่งตัว ทาหน้าทาตา สีสันฉูดฉาด กับกางเกงขาสั้นสีสันแสบๆ แบบ แวนซ์หรือสก๊อย มันก็เป็นถือศิลปะที่เค้าใช้กัน หรือ แสดงออก อย่างหนึ่ง

ซึ่งถ้าเราถือว่ามันไม่เป็นศิลปะก็คงไม่ใช่ เพราะเค้าก็คิดว่ามันดี เค้าถึงแสดงออกกัน
แต่ก็อาจจะขัดกับการรับรู้ของเราว่ามันแปลก แต่จะว่าของเค้าไม่ดีก็คงไม่ได้
ดังนั้น จะบอกว่า ศิืลปะ ห่างจากคนไทย คงไม่ได้หรอกครับ แต่ไม่รู้ัตัวมากกว่า
ต้องตั้งใหม่เป็นว่า ศิลปะที่เป็นศิลป๊ะ ศิลปะ ต่างหาก ที่คนไทยดูว่ามันไกลตัวไป ถึงจะถูก

เรื่องนี้คงต้องคุยกันยาวแน่ๆครับ  :30:

นั่นแหละๆ
เรายังไม่รู้ไงครับว่าไอ้ของที่มีอยู่น่ะมันเจ๋ง
มันมีรากมีเหง้าที่โคตรแข็งแรง แต่ไม่รู้เลยว่าอ้าว กูมีอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ มันสำคัญด้วยเหรอ
ถ้าหันไปมองญี่ปุ่น เอารายการเกมซ่าท้ากึ๋นมาดูก็ได้
อันนั้นคือเขาข้ามเส้นคำว่าศิลปะประเพณี อนุรักษ์บูชาไปแล้ว
คือนี่เลย มึงเอาส้นตีนอะไรมาโชว์ก็ได้เลย ไม่ต้องรำไทย ไม่ต้องกิโมโน
ไม่ต้องอะไรสักอย่างให้ดูเกร็งหรือดูสูงส่ง
แต่กลับโคตรศิลปะเลย มันโคตรญี่ปุ่นเลย

นั่นแหละ แอน คือบางที คนเราคิดว่าไกลตัว เพราะเราเอา Reference มาจากข้างนอกไง
ว่า ศิลปะ คือ อาจารย์ศิลป์ ศิลปะคือ ปิกัซโซ่ ศิลปะคือ โพสท์โมเดิร์น อาร์ท นูโว ป๊อปอาร์ท คือ ปารีส มิลาน ซิกกราฟ หรือ ถวัลย์ ดัชนี
อะไรทั้งหลายแหล่นั่น โดยไม่ได้ดูรอบๆตัวว่า จริงๆแล้ว แค่การต้มผัก วาง เคียงกับ ถ้วยน้ำพริก โรยพริกสีสันสดๆลงไปเพื่อตกแต่ง
นั่นก็โคตรศิลปะแล้ว อาหารไทยหน้าตาดีๆหลายต่อหลายอย่าง ที่คนทำไม่รู้ว่ามันคือศิลปะการจัดวาง
บางทีเจ๋งกว่าการจัดจานแบบฝรั่งเศสอีกนะครับ

ผมเองโตมากกับการที่ แม่และยาย ทำผักแกะสลักไว้กินกับน้ำพริกมาตั้งแต่เด็กๆ
ซึ่งนี่แหละ โคตรศิลปะของแท้ที่คนไทยเสพเป็นเรื่องปรกติในสมัยก่อน และสืบทอดโดยไม่เคอะเขิน
การนุ่งผ้าถุง จริงๆผมว่ามันก็เป็นศิลปะอย่างนึงนะ ไม่ต้องถึงขั้น โจงกระเบนหรอก
การใช้ชีวิตโดยการนุ่งผ้าถุงลายแสบสัน กับ เืสื้อสีเจ็บๆนี่ มันอิมเพรสชันนิสท์ ชัดๆ ผมชอบมากเวลาเห็นชาวบ้านแต่งตัวแบบนี้
ยิ่งวัฒนธรรมทางภาคอิสาน ที่แต่งชุดสีสันจัดจ้าน นี่ก็โคตรป๊อปอาร์ทเลย สติกเกอร์ตามรถบรรทุกอีก ศิลป๊ะ ศิลปะ
ซึ่งถ้าโยงกลับไปกับคำถามเดิมว่า  ศิลปะไทย จริงๆเป็นยังไง นี่แหละครับ ศิลปะที่แสดงความเป็น ไท๊ย ไทย เลยล่ะ

เรื่องของเรื่อง คนไทยเรากลัวเรื่องความไ่ม่รู้ไงครับ คนไทยเราไม่ชอบยอมรับว่า เราไม่รู้
เราเลยไม่ค่อยกล้าแสดงออก ทาง รสนิยมศิลปะที่เรามี โดยกลัวว่า คนอื่นจะว่าเราเชย ไม่รู้อะไรใหม่ หรือกลัวแตกต่างจากคนอื่น
รากวัฒนธรรมเราไม่แข็งแรงครับ เราเลยโอนตามแรงลมได้ง่ายมาก เราไม่ค่อยกล้า้ค้านกระแส แต่เราชอบตามกระแส
ถ้าเราทำให้ "ศิลปะ ทั้งแขนงโดยตรง และการรับรู้ว่าศิลปะเป็นเรื่องใกล้ตัว ทำเองได้ สร้างสรรเองได้
ศิลปะไม่ใช่ วาดภาพเหมือน ไม่ใช่ลายไทย ไม่ใช่ปูนปั้น ไม่ใช่ของสูง ไม่ใช่สิ่งจับต้องไม่ได้" เป็นกระแสได้
เดี๋ยวคนไทยก็ตามกระแสเองแหละครับ แล้วมันก็จะฝังรากลงไปในชีวิตของเราๆกันเองแหละ

อ้ะ ทีนี้พอจูนเข้าใจตรงกันแล้วก็ต้องกลับมามองสภาพการณ์ปัจจุบันครับ
รู้สึกได้เลยว่าเวลามองซ้ายมองขวาตามถนนหนทาง มันจะมีอะไรขัดลูกกะตาเต็มไปหมด
อันนี้พูดในเรื่อง "รสนิยมทางศิลปะ" (โดยข้ามขั้นตอนของการถูกมองว่าเราไปว่าเขาหรือเปล่า ไปแล้วนะครับ)

อย่างป้ายงานวัดเนี่ยเคยเขียนคุยกะห้าโอในบล็อกมิดชิด (http://www.mitshit.com/2009/04/17/i-am-a-thai-graphic-designer/)
คือแสดงความเสียดายอย่างออกหน้าออกตาเลยครับ
ว่าเมื่อก่อนนี้เวลาขับรถกลับบ้านทีนึงก็อยากจอดถ่ายป้ายงานปิดทองฝังลูกนิมิต
ที่แต่ละวัดจะให้พระให้เณรฝีมือเก๋าๆ มาดีไซน์ แล้วมันเท่จนไม่รู้จะเท่ยังไง
แต่ละวัดนี่งัดสไตล์มาแข่งกัน ดูแล้วสนุกมากครับ

ผ่านไปแค่ 2 ปี ถึงยุคเปลี่ยนผ่านของเทคโนโลยี+ธุรกิจ
กลายเป็นว่ากลับบ้านทีมองข้างถนน
ทุกป้ายมันกลืนกันหมดเลย อยู่ในโลกธุรกิจอิงก์เจ็ต :08:

มีเรื่องศิลปะการทำอาหารแล้ว + :53:

ถูกครับ ผมก็ชอบงานเีขียนมือ อย่างป้ายหนังสมัยก่อน ใช้มือคนเขียน
อาจารย์โยดาหน้าเหมือนลิงบาบูน  อาร์โนลหน้าเหมือนสมบัติ เป็นต้น
มันคลาสสิกมากเลยนะครับ  มันเลยเป็นอีกเสน่ห์นึงไปในยุคนั้นๆ

ปัจจุบันยุคดิจิตอลแล้ว ยุคธุรกิจเฟื่องฟูแล้ว เสน่ตรงนี้เลยเปลี่ยนไป
ทุกวัดใช้ร้านเดียวกันหมด ฟอแมทเดียวกัน ปรินท์ส่งเปลีย่นชื่อวัดอย่างเดียว
จนเหมือนกันทั่วประเทศแล้ว แต่ถ้าเด็กทีเ่กิดในยุคนี้ดู ก็อาจจะได้ฟิลความรู้สึกและการรับรู้ไปอีกแบบก็ได้นะ
ว่า เออ จริงๆแล้ว ศิลปะของการทำป้ายในวงการศาสนาไทย เป็นอย่างนี้นะ
อนาคตเค้าอาจจะใช้ โฮโลแกรม? ขึ้นแทนป้าย เค้าก็อาจบ่นเสียดายไม่ได้เห็นงานอิงค์เจ็ทแบบนี้ก็ได้เหมือนกันนะ

มันเลยกลายเป็นเรื่องของ รสนิยมทางศิลปะนั่นแหละ ที่เป็นตัวตัดสินชัดสุดว่า
คนไทยเรา ชอบเสพเรื่องแบบไหน ไม่ชอบเรื่องแบบไหน แทน

ก็เลยสงสัยไงครับว่าเดี๋ยวนี้เราละเลยอะไรไปหรือเปล่า
ไม่สนใจดอกไม้ข้างทางหรือเปล่า
หรือด้วยสภาพเศรษฐกิจสังคมมันพาเราไปในทางที่เอาสะดวกแดกด่วนเข้าว่ากันหมด
ขนาดนโยบายรัฐบาลไม่ว่าจะสมัยก่อนหรือสมัยนี้
เราก็ยังไม่เห็นอะไรที่เป็นรูปธรรมว่าเฮ้ย เราจะพัฒนามิติการศึกษานะ เห็นแต่พูดเรื่องปากท้อง

พอไอ้แบบนี้มันอยู่กับเราสักห้าปี สิบปี มันจะซึมเข้าเส้นเลือด
แล้วก็ผลิตคนรุ่นที่ฝังแนวคิดนี้ติดกบาลไปอีก 1 ชั่วคนเลยนะครับ

ครับ แล้วก็เราจะมานั่งฝากความหวังกับคนรุ่นถัดไปอีกเรื่อยๆ  :42:

เพราะมิติสังคมปัจจุบัน มันฝากไว้กับปากท้องและเงินทองหมดแล้ว
สังคมไทย เป็น ทุนนิยม เต็มขั้นแล้วครับ ถึงระดับรากของรากหญ้าเลยด้วย

คนเราเลยเร่งเพื่อหาเงินมาตอบสนอง ความต้องการ ของตัวเอง ทั้งๆที่บางอย่าง ทำเองก็ได้มั้ง
เราจะเข้าถึงศิลปะ เราเลยต้องมีเงินก่อน แล้วเอาเงินไปซื้อศิลปะมาเสพ
ศิลปะราคาแพง มันมีค่าความเป็นศิลปะ มากกว่า ศิลปะ ทำมือ เพราะถ้าไม่ดีคงไม่แพงหรอก
ยิ่งถ้าอยู๋ในแกลลอรีหรูๆ ศิลปินดังๆ เข้าถึงยากๆ มี 1.45079 ภาพในโลกอะไรอย่างนี้ ยิ่งประเสริฐ

มันเลยย้อนกลับมาต้นคำถามไงครับ ว่าทำไม ศิลปะถึงไกลตัว
เพราะคนเราต้องหาเงินมามากๆเพื่อจะได้งานเสพศิลปะ "ดีๆ" สักหนึ่งอัน
อาจเอาไว้โชว์กัน หรือเอาไปตอบสนองอะไรบางอย่างในตัวเองก็เถอะ
สุดท้าย มันเลยกลายเป็นเรื่อง ปัจจัยอันดับท้ายๆไป ให้คนมีเงินทองเหลือเฟือเค้าเสพไปเถอะศิลปะ
แค่เย็นนี้ หาข้าวกินได้ให้ก่อน ก็ดีจะแย่อยู่แล้ว เป็นต้น

สุดท้าย โยงเข้ากับเรื่องเศรษฐศาสตร์ไปซะแล้ว  :30:

ถ้าคนยังอดอยาก ศิลปะก็ยังไกลตัว

ถ้าศิลปะใกล้ตัว
ผมต้อง รวยก่อน คุมอง  :22:

บทสรุปมันก็วกกลับที่เรื่องปากท้องนั่นแหละนะ


คงต้องเปลี่ยนมาพัฒนาคน พัฒนาประเทศให้รู้จักคำว่าพอ
เมื่อไหร่ที่เราพอ เราจะมีเวลาให้กับตัวเองได้เหลียวมองสิ่งต่างๆ รอบๆ ตัว
มีเวลาพอที่จะค้นพบว่าจริงๆ ศิลปะมันอยู่รอบตัว

สรุปตามที่ผมเข้าใจคือที่ทำให้รู้สึกว่าคนไทยเห็นศิลปะเป็นเรื่องไกลตัวคือ
1.รสนิยมทางศิลปะไม่ตรงกัน
2.ปัจจัยและค่านิยมในการเสพศิลปะ
ผมเข้าใจถูกไหมครับ?แต่ผมรู้สึกขัดๆกับคำว่ารสนิยมทางศิลปะไม่ตรงกันนะครับไม่ตรงนี่คือไม่ตรงกับใครหรอครับ?ใช่ไม่ตรงกับคนที่คิดว่าทำไมคนไทยจึงรู้สึกว่าศิลปะเป็นเรืองไกลตัวหรือเปล่าครับ?
:46:ขอบคุณทุกๆคนที่มาแสดงความคิดเห็นนะครับขอ+ทุกๆครั้งที่จำได้เลยครับ

ข้อ 1 ยังสรุปไม่เป็นรุปธรรมครับ คืออ่านแล้วก็ยังไม่เข้าใจ
ส่วนข้อ 2 นี่ไม่เชิงว่าเป็น "ปัจจัยและค่านิยมในการเสพศิลปะ" นะ
แต่เปลี่ยนคำว่า "เสพศิลปะ" เป็นคำว่า "ใช้ชีวิต" ก็อาจจะกลมกล่อมขึ้น

ปัจจัยและค่านิยมในการใช้ชีวิต

ชาวบ้านอีสานแถวบ้านผม
ไม่นิยมเสพศิลปะที่เป็นสิ่งพิมพ์นัก เช่นภาพเขียน โปสเตอร์ อะไรอย่างนี้
อาจรวมไปถึงหนังสือ วรรณกรรม บทกวีด้วย

ที่เห็นเสพแทบทุกวันคือ เพลง หมอลำ คาราโอเกะ
(มีงานบุญ งานรื่นเริงอยู่บ่อยๆ ส่วนมากมีหมอลำยืนพื้น
ไอ้พวกป้ายหรืออะไรนี้ไม่ค่อยเห็นขึ้นป้ายบอกกันนะ)

อย่างนี้พอช่วยได้ไหมครับ

เออๆ น่าสนใจพี่
แถวบ้านลุงอ๋าห์เนี่ย เป็นอารมณ์ความเจริญ ทุนนิยมถาโถมหรือยังครับ
ผมว่านี่เป็นจุดเปลี่ยนอันนึงเลยนะ

อิคคิวลองหาอ่านเรื่องสั้นชุด "เราหลงลืมอะไรบางอย่าง" ดูสิ
มันมีคำตอบเดียวกับเรื่องป้ายงานวัด หรือเรื่องหมอลำสกล
ละลายเจือปนอยู่ในนั้นเยอะเลยนะ

รสนิยมทางศิลปะไม่ตรงกัน ยกตัวอย่างตามที่ผมเข้าใจนะครับ
กลุ่มนายส.ชอบสีเหลืองกลุ่มนายท.ชอบสีแดงแล้วทั้ง2กลุ่มก็คิดว่าสีของตัวเองนี่แหละคือศิลปะแล้วก็ทำให้มองกลุ่มที่ชอบสีอื่นว่ามันไม่ใช่ศิลปะ
ปล. ผมว่าอย่าหวังกับคนรุ่นต่อไปเลยครับยิ่งนานไปวัยรุ่นยิ่งเป็นพวกวัตถุนิยมมากขึ้นเป็นไปตามกระแสมากขึ้นเพราะว่าถูกนายทุนแล้วก็ผู้ใหญ่บางคนมอมเมาอยู่แบบนี้พอนานๆเข้าก็กลายเป็นเข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตามพวกที่แปลกแยกออกไปก็กลายเป็นลูกเป็ดขี้เหร่พอรุ่นนี้ได้รับการปลูกฝังไว้แบบนี้ก็จะเป็นแบบนี้ต่อไป ๆ ๆ จะว่าไปเหมือนธุรกิจขายตรงนะครับ :42:
โอว ปั่นกันกระจุย มีคนตัดหน้าคุณตั้ง 2 คนแน่ะ
ผมเคยอ่านหนังสือ กันดาร คือ สินทรัพย์ อีสาน ผมว่าหนังสือเล่มนี้เจ๋งมากเลยนะครับ
http://www.tcdc.or.th/isanvr.php (http://www.tcdc.or.th/isanvr.php)
เดี๋ยวไว้จะลองหาอ่านเรื่องสั้นชุด "เราหลงลืมอะไรบางอย่าง อีกเล่ม :25:

ด้วยครับ อิคคิว  ตามความเห็นของผมนะ  :42:

ถ้าเราตีความคำว่า ศิลปะที่ไกลตัว คือศิลปะ ที่เป็น Pure art จริงๆ
หรือ ความรู้สึกที่อยากทำงานศิลปะ เขียนรูป ปั้นหุ่น จัดงานแสดง
คนไทย ไกลจากคำเหล่านี้จริงๆ ครับ เพราะถือว่าเป็นเรื่อง นอกเหนือปัจจัยดำรงชีวิต เรื่องของคนในวงการเท่านั้น

แต่ถ้าตีความแค่ ศิลปะ คือ สิ่งที่เค้าำทำมาตอบสนองความรู้สึกตัวเอง
อยากทำอะไรสักอย่าง มาเพื่อแสดงความรู้สึกตอนนั้นๆ เช่น
้เด็กๆ ทาปากแดงแปร๊ด เขียนคิ้วโก่ง ทาหน้าขาวเป็นตูดลิง ทำผมทรงเกาหลีแบบสุดฤทธิ์สุดเดช
หรือการทำแผ่นป้ายอิงค์เจ็ทในงานบุญทั่วไป พยายามออกแบบพระเครื่องเป็นพระขี่จักรยาน หนุมานถวายมือถือ อะไรแบบนี้
แม้แต่เล่นคอสเพลย์ของวัยรุ่น (การเล่นคอสเพลย์ก็เป็นศิลปะอย่างนึงนะ ใช้ความสามารถมากๆในการเลียนแบบมากๆ)
คนไทยเราก็ไม่ได้ห่างไกลอะไรพวกนี้สักเท่าไหร่หรอกนะครับ ซึ่งมันก็เป็น "ศิลปะในแบบของเค้า"

แต่ว่า เราจะจัดว่า สิ่งที่เค้าทำอยู่ตรงนี้ มันเป็นศิลปะ หรือตรงกับรสนิยมทางศิลปะของเรามั๊ยน่ะสิครับ ...

คนต่างประเทศ (ประเทศที่รักศิลปะนะครับ)
เค้าจะคิดว่า ศิลปะ หรือ การแสดงออกทางอารมณ์ เป็นปัจจัย 4 อย่างหนึ่ง ที่คนเราต้องบริโภค เหมือนอาหาร
ถ้าเปรียบงานศิลปะดีๆ เป็นอาหารราคาแพง เป็น หมูหัน เป็ดปักกิ่ง หรือ กุ้งล๊อบสเตอร์
นานๆที เราได้กินซะบ้าง ก็เป็นความสุขในชีวิตแล้ว
แต่คนเราไม่จำเป็นต้องบริโภคอาหารราคาแพงขนาดนั้น ตลอดเวลา ก็ได้ไงครับ มันไม่ได้จำเป็นขนาดนั้น
แต่อย่างน้อย วันนึงๆ เราก็ควรกินข้าวไข่เจียวซะบ้าง หรือ กินอะไร ไปบำรุง สมอง บำรุงอารมณ์ซะหน่อย
แค่นี้ ชีวิตก็ดีแล้ว เป็นต้นน่ะครับ

ผมเลยพยายามแสดงให้เห็นว่า

ถ้าคนเราขีดเส้นแค่ว่่า อะไรก็ได้ ที่มันกินได้เสพได้ เป็นศิลปะ เป็นอาหารทางความคิดแล้ว
เราจะเสพวันละนิด อย่างละหน่อย มันก็เข้าถึงได้แล้ว มันก็เป็นศิลปะ
แต่ถ้าเราขีดเส้นมันให้สูงขึ้นไปอีกหน่อย เช่น มันต้องปรุงอย่างดีนะ ต้องมีราคานะ ต้องทำยากนะแล้วเนี่ย
มันก็ยาก ที่เราจะใช้เวลาเสพมัน ในภาวะที่เราเองก็ยังคง รู้สึกว่า ชีวิตมันไม่จำเป็นขนาดนั้น

คนไทยเรา ยกศิลปะแบบ จริงจัง ไปสู่ในหมวดของกินราคาแพงไงครับ
มันเลยกลายเป็นสิ่งที่ชีวิตไม่จำเป็นต้ิองกินขนาดนั้นก็ได้
และคนบางกลุ่ม ก็ไม่จัดเป็นอาหารที่สำคัญอย่างนึงสำหรับชีวิตเลยด้วยซ้ำ
มันเลยไกลจากชีวิตปรกติ ของคนเราไงครับ  :42:

ตัดหน้ากระจุย 4 คน   :37:

โพสต์พี่อ๋าห์ทำให้นึกถึงเครื่องมือเครื่องใช้ของเกษตกร
ตลอดจนข้าวของเครื่องใช้ในครัวเรือนของชาวบ้าน
ที่เคยเห็นตอนเด็กๆ เค้ามักจะมีการสลักเสลาเป็นรูปร่าง หรือลวดลาย
ลงไปบนข้าวของเครื่องใช้ด้วย เช่นด้ามกระบวยตักน้ำ รู้จักกันรึเปล่า
มันก็จัดเป็นงานศิลปะใช่มั้ยคะ



//อ่านของโอดำแล้วคิดว่า
คนไทยจำนวนไม่น้อยมีปัญหาเรื่องความเข้าใจคำว่า "ศิลปะ"
คนส่วนมากไปตีความว่ามันเป็นของสูงส่ง อย่างที่กล่าวกันไว้แล้ว

ใช่ครับ พี่ติ๊ก ถ้าเราตีค่าแค่ว่า มีข้าวเปล่า ก็กินได้แล้ว
มันก็พอแล้วไงครับ ที่เราจะกินแค่นี้
แตุ่้ถ้าเราตีว่า มีข้าวไม่ได้ ต้องมีกับ สามอย่าง
มันก็ยากขึ้น เหนื่อยขึ้นที่จะกินมันไงครับ
ยิ่งพอตั้งว่า มันคือ อาหารสุดแพง คนรวยถึงจะกินได้
เราก็ไม่คิดว่าจะต้องกินมันแล้วไงครับ


มันเลยย้อนกลับไปเรื่องที่เคยคุยกันก่อนหน้า นานมาแล้ว
เพราะเราเคยตั้งค่าคำว่า "ศิลปะแห่งชาติ" ไว้สูงไปไงครับ
เป็นเรื่องของช่าง เรื่องของศาสนา เรื่องของพระมหากษัตริย์
เป็นเรื่องของ การที่ต้องมีพิธีอะไร หรือ กิจกรรมอะไรสักอย่าง เราถึงจะได้ใ้ช้มัน
มันต้องเข้าใจยาก มันต้องทำยาก มันต้องประณีต มันต้องอะไรหลายๆอย่างที่ยากจะเข้าถึง
มันเลยอยู่บนหิ้งซะอย่างนั้น ไม่ใช่เรื่องที่คนทั่วไปจะทำได้

อะ อันนั้นสมมติว่าเราเข้าใจกันแล้ว
เพราะหลายๆ กระจู๋คำถามแนวนี้ก็ได้รับคำตอบกันแล้วครับว่าศิลปะมีทั้งแบบบนหิ้งและแบบจับต้องได้

ทีนี้อีแบบที่จับต้องได้ และอยู่กับวิถีอย่างเราๆ นี่แหละครับประเด็น
คือมันเริ่มจะไกลตัวเราขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกแบบนี้ไหมครับ (ตูพยายามจะชวนคุยเรื่องนี้)

ยกตัวอย่างก็เรื่องป้ายงานวัดนั่น
และเรื่องกระบวยที่ผลิตแบบโรงงานอุตสาหกรรมก็ดี

ใช่ๆ ของดีบางอย่างหายไปเพราะเทคโนโลยี
เอ๊ย ว่าเทคโนโลยีก็ไม่ถูกนัก เอาเป็นว่า หายไปเพราะรักสะดวก (แปลว่ามักง่ายก็ได้) ดีกว่า

เคยคุยกันถึงคนเขียนรูปติดรถแห่หนัง ป้ายหนัง เดี๋ยวนี้ก็ไม่มีแล้ว
เพราะใช้วิธีอื่นง่ายกว่า ถูกกว่า อันนี้เหมือนกับที่แอนว่าป้ายงานวัดกลายเป็นอิงค์เจ็ตไปแล้ว

เครื่องมือที่ช่วยให้สะดวกสบายมีให้ใช้เยอะ ราคาถูก รวดเร็ว ก็เลยเป็นที่นิยมกันมากขึ้น
(อันนี้ยังไม่พูดเรื่อง คนทำป้ายอิงค์เจ็ตมักจะเป็น เทคนิกเชี่ยน มากกว่าจะเป็นศิลปิน อย่างคนเขียนป้าย นะ)

ผมว่า มันใกล้ขึ้นนะแอน  ศิลปะรอบตัวเรา มันใกล้เข้าๆเรื่อยๆ ในทีวีก็มีอยู่ทุกช่อง
ในเน็ท ก็มีเยอะแยะ ที่เราจะเสพได้ง่ายๆ  แม้แต่เด็กสมัยนี้ ไม่กี่ขวบ
ก็พยายามสรรหาแนวทางแต่ง HI5 แต่งเนื้อแต่งตัว ทำงานอะไรสักอย่างด้วยตัวเอง

เพียงแต่ว่า รูปแบบมันอาจจะแตกต่างไปแล้วไงครับ
ปัจจุบัน เวลามันมีน้อย ? มันต้องแบ่งไปดำรงชีวิตหมดแล้ว
ความสะดวกสบายและความรวดเร็ว มันเลยเข้ามาแทรกในพื้นที่ตรงนี้ด้วย

อย่างเรื่องกระบวย ก็ง่ายๆเลย ทุกคนอยากได้ กระบวยสวยๆ
มานั่งทำทีละอััน ก็ช้าไป เดี๋ยวมีคนมาทำแข่ง เลยทำเป็นกระบวยอุตสาหกรรมไป
สวยเหมือนกันทุกคน ไม่ต้องน้อยใจ เร็วด้วย สะดวก ประหยัดเวลา

ป้ายงานวัด มานั่งวาดมือ คิดแพง เสียเวลา ไหนจะต้ีองติดหลายที่อีก ไม่ทัน
ปรินท์เลยเถอะโยมเอ้ย พ่อแค่เอาตัวหนังสือใหญ่ๆพอ วันไหนถึงวันไหน มีอะไรบ้าง

อยากได้เว็บสวยๆ โลโก้งามๆ ลอกเว็บเมืองนอกซะเลย คิดเองช้า เสียเวลา
ไกลกันจะตาย คนไม่รู้หรอก ...

ผมมีความรู้สึกว่า ศิลปะปัจจุบัน มันออกไปในทาง ฉาบฉวยมากขึ้นไงครับ
เพราะเราเอง ก็ดำรงชีวิต แบบใช้เวลาเร็วกว่าแต่ก่อนมาก
เรื่องการมานั่งผลาญเวลาประดิษประดอย มันเลยเป้นเรื่องไม่น่าทำ

อย่างผมวาดรูปรูปนึงในคอม ใช้เวลา 15-16 ชม. อาจจะวาดด้วยมือ 2-3 วัน
หรือถ้าไปเลือกรูปเค้ามาแล้วก๊อปตามเลย ก็อาจเหลือแค่ 2-3 ชม.
เวลาจะทำงานอะไรสักอย่าง ผมต้องมีเวลามาเผื่อแผ่กับมันอยู่สมควรเลย
มันเลยสวนทางกับวิถีชีวิต คนทั่วไปไงครับ

งั้นก็กลับมาที่ว่า เราไม่ให้ความสำคัญกับศิลปะ น่ะสิ
เห็นเรื่องอื่นสำคัญกว่า การสร้างสรรค์คิดประดิดประดอยนี่ เป็นเรื่องรอง
ไม่จำเป็นต้องคิด ไม่ต้องทำ ไม่เป็นไรน่า
ใช่ไหมครับ

อ้อ ใช่ๆ ใกล้ขึ้นแฮะพี่โอด๊ำ

แต่ไอ้ความใกล้ความง่ายนี่เองดันทำให้เราไม่ได้พยายามไขว่คว้าหามัน
อารมณ์จะเหมือนเอาไปเปรียบเทียบกะประเทศที่เขาไม่มีทรัพยากรธรรมชาติดีๆ
แล้วก็เลยไม่เหลิง แต่ต้องขยันเป็นหลายเท่าเพื่อจะสู้กะชาวบ้านได้
ในขณะที่เรานี่ เรียนมาว่าเอกราชก็ไม่เคยเสีย :52: ธรรมชาติก็อุดม :52:
นี่เป็นการปลูกฝังเมื่อหลายสิบปีมาแล้วนะ อย่างว่า มันสร้างทัศนคติให้คนเป็นชั่วอายุคนเลยแหละ
เลยกลายเป็นว่าเรางอมืองอตีนได้สบายเลย

พอสบาย มันก็เลยกลายเป็นอะไรๆ ที่ไทยแท้ (ใครบัญญติคำนี้ขึ้นมาวะ)

โดยไม่ได้รู้เลยว่าพอโลกมันเปลี่ยน อะไรมันก็เปลี่ยน
สังคมเราเนียนๆ พาพุ่งหาทุนนิยม แต่ตัวคนยังคงติดนิสัยชิวๆ อย่างที่เขาปลูกฝังมาอยู่

โอเค ก็อปได้สบาย ไม่เห็นเป็นไร
อะไรง่ายๆ เร็วๆ ก็เอาไว้ก่อน เอาการตลาดนำหน้าคุณภาพ
แต่งพลงแต่งเพลงก็ไม่ได้เน้นเป้าหมายว่าเราจะทำเพลงให้ดี
แต่กลายเป็นทำเพลงให้ขายริงโทน

ฯลฯลฯลฯ

เอ๊ะนี่ตูพูดไปก็เหมือนทุบหม้อข้าวบริษัทแห่งนึงที่คุ้มกะลาหัวตัวเองไป :55:

มีคนถามโจอี้บอยว่าถ้ามีพรวิเศษขอได้จะขออะไร

โจอี้บอยบอกว่า ขอให้ตัวเองรวย


เพราะถ้ารวยแล้ว เราจะมีเวลามาทำงานศิลปะมากขึ้น จะไม่กังวลกับเรื่องปากท้อง


คิดเหมือนพี่แอนครับ ประเทศเรายังต้องปากกัดตีนถีบอยู่ คนส่วนมากยังเป็นกลุ่มแรงงาน แม่ค้า ที่ต้องหาเช้ากินค่ำ เป็นหนี้ใช้หนี้ ชีวิตทั้งเลยมีแต่เรื่องหาเงิน หากิน แล้วก็นอน
ศิลปะที่เสพเลยต้องเป็นอะไรที่เร่งๆ หยาบกระด้าน ไม่ต้องคิดมาก แบบละครน้ำเน่า ตบกันเลย แย่งผัวแย่งเมีย สะใจ จบ..

จะให้มาละเมียดกับหนังศิลปะ ที่แฝงด้วยคารมคมคาย ต้องคิดตามตีความให้ออก หรือฟังเพลงแจ็สนุ่มๆ ไลน์ดนตรีล่ำลึกชวนให้จินตนาการ
เห็นจะไม่ได้หรอกครับ


ทุกวันนี้แม่ผมดูแค่ข่าวอย่างเดียว เพราะมันกระทบต่อเรื่องปากท้อง เพลง ละคร หนัง แม่ไม่เคยดูไม่เคยฟังเลย

ถ้าถามว่าจะทำยังไงให้คนไทยหันมาสนใจ

คำตอบคง...




ให้ทักกี้กลับมา ไม่ใช่ๆๆ :48: :48: :48:
รอให้คนไทยร่ำรวยกันก่อนครับ

มันไม่เชิงน่ะครับ พี่อ๋า
แต่ว่า มันมีปัจจัยเรื่องของ "เวลา" เข้ามาเกี่ยวเนื่องด้วยไงครับ
มันเลยอาจจะต้องปรับในเรื่องของศิลปะมากขึ้น เพราะยังไงศิลปะก็เกี่ยวเนื้องกับวิถีชีวิตคนอยู่แล้ว
เวลาน้อยลง เราสิ ต้องคิดมากขึ้น ทำยังไงให้งานออกมาดี ในเวลาที่มีอยู่น้อยๆนี้

แต่ก็เพราะเราใช้เวลาเร็วมากขึ้นนี่แหละครับ พี่อ๋ารู้สึกมั๊ยครับ ว่า คนเราเดี๋ยวนี้ ใจร้อนขึ้น ความอดทนต่ำ
ยิ่งต้องใช้ความพยายามมากๆนี่ คนเราจะถอยก่อนแล้ว
ปัญหามันมาจากตรงนี้มากกว่าครับ คนเราอดทนน้อยลง
เราเลยเพิกเฉยต่อเรื่องตรงนี้ น้อยลง อะไรก็ได้ ขอให้มันเสร็จๆไปมากกว่า

นี่พอจะเป็นเหตุให้คนเรา ห่างศิลปะได้มากขึ้น สักข้อนึงมั๊ยครับ

เออ อยากรู้ว่าปรากฏการณ์นี้มันเกิดแค่กับคนไทยเท่านั้นเหรอ
หรือที่ซิมบับเวเขาเป็นกันไหมอ้ะ

แค่ที่เมืองลาวเป็นรึเปล่า ตูยังไม่รู้เลย

ศิลปะมันเป็นวิถี

บ้านเราเอาปลามาทอดขายได้แปดสิบ
เมกาเอาไปทำฟิชเบอร์เกอร์ขายได้ร้อยกว่า
ญี่ปุ่นไม่ทำเห้อะไรเลย เอามีดคมๆ มาแล่บางๆ เอาหญ้ามาแปะๆ ขายจานละสามร้อย แถมทำได้หลายจานด้วยนะ



มันเป็นศิลปะ  :52:

อ้างคำพูดจาก: iannnnn เมื่อ 30 ก.ค. 2009, 14:20 น.
ทีนี้อีแบบที่จับต้องได้ และอยู่กับวิถีอย่างเราๆ นี่แหละครับประเด็น
คือมันเริ่มจะไกลตัวเราขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกแบบนี้ไหมครับ (ตูพยายามจะชวนคุยเรื่องนี้)

ใช่ มันหายไป


ชอบดูลายรถสิบล้อด้วย เดี๋ยวนี้ก็ไม่มีให้ดูแล้ว  :05:
ลายที่ตัดฉลุโลหะแล้วลงสี สวยดี



//รู้สึกคล้ายๆ ที่พี่อ๋าบอก "ไม่ให้ความสำคัญกับศิลปะ" สัมพันธ์กับเรื่อง "เวลา" ที่โอดำบอก
ยกตัวอย่างง่ายๆ ถ้าจะให้ติ๊กตกแต่งอาหารด้วยของที่ไม่กินแน่ๆ ติ๊กจะไม่ทำ
ให้แกะสลัก ติ๊กก็ไม่ทำ เพราะมันเสียเนื้อผักและผลไม้ จริงๆ แล้วทำไม่เป็น
แต่บางครั้งอยากเก๋ก็เอาที่กดเป็นรูปดาว ดอกไม้มาใช้กับแครอท
แบบนี้จัดว่าไม่ให้ความสำคัญกับศิลปะ และมักง่ายระดับหนึ่งเลยมั้ยนะ  :56:

ผมว่าเป็นทุกที่ในโลก ที่เวลามันเดินเร็วกว่าชาวบ้านเค้านะครับ  :37:
ซิมบับเว อาจจะยังไม่เป็น เพราะ 24 ชม. เค้าอาจจะยังยาวนานกว่า 24 ชม. บ้านเรา

แต่ความเร็วของเวลา ไม่ใช่ ปัจจัยอย่างเดียวนะสิครับ
มันก็ย้อนกลับไปว่า คำว่า ศิลปะ เราฝังหัวไว้อยู่แค่ไหนนะสิครับ  :37:

ยกตัวอย่างคนญี่ปุ่น (อีกแล้ว) ผมว่า ประเทศเค้า 24 ชม ก็คงเร็วกว่า 24 ชมบ้านเราอีก
แต่เค้าก็ยังคงศิลปะเค้าไว้ได้ในระดับที่ถือว่าดี ยิ่งเรื่องการมาประยุกต์ใช้ยิ่งดีขึ้นไปใหญ่
เพราะพื้นฐานเค้าคิดว่า ศิลปะเป็นเรื่องสำคัญอยู่ในมโนสำนึกอยู่แล้ว
ดังนั้น เราจะทำยังไงให้ เวลาเท่านี้ เราสร้างสรรอะไรได้ดีกว่านี้
และลูกค้า ก็ตั้งกฏเกณฑ์ไว้ในระดับเดียวกัน

ผมว่าตรงนี้ ก็มีส่วนนะครับ ที่ทำให้ ป้ายบางป้าย ดูดีโคตรๆ ในเวลาเดียวกันกับอีกที่ ดูไม่จืดเลย

ตัดหน้า 3 คน

// เรื่องกดดาว ของพี่ติ๊ก ใช้ได้กับเรื่อนี้นะครับ
รู้ว่าเวลาไม่มี แต่ก็ยังอยากจะตกแต่งอยู่ ถึงกับใช้ เครื่องมือให้เป็นประโยชน์
คือ พยายามดิ้นรนก่อน อย่างน้อย มันก็ดีกว่า หั่นๆไปเฉยๆก่อนใส่จาน
ผมว่า มันต้องมีตรงนี้ด้วยไงครับ

ไอ้ที่กดดาวน่ะไม่สำคัญนะผมว่า
สำคัญที่คิดจะให้เป็นดาวไหม หรืออยากให้มันงาม มันน่าสนใจขึ้นไหมต่างหาก

หรือเอาสะดวกกว่านั้นก็ไปซื้อกินปากซอย


หรือเอาสะดวกกว่านั้นอีก พี่เจนก็ไปกินกะน้องเชอรี่..

จากที่ผมดูมาแล้วเอามาเปรียบเทียบดูนะครับ
1.ญี่ปุ่น+เซน=มินิมอลลิสม์
2.ประเทศไทย+จารีต+ศาสนา=อลังการศิลป์(อันนึ้คือพวกลายไทยนะครับ)
ดังนั้นคนไทยเลยได้รับการปลูกฝังมาว่าศิลปะเป็นอะไรที่ยุ่งยากเข้าถึงยากพอมาถึงปัจจุบันก็ได้รับอิธิพลมาจากในอดีตเหมือนขายตรง
3.ทางด้านยุโรปนี่ไม่ต้องพูดถึงเลยครับเพราะชนะสงครามโลกครั้งที่2 พวกศิลปปินจากที่รัสเซัยเช่น บาวเฮ้า ฯลฯที่ เก่งๆนี่หนีไปด้านนั้นหมด
///ตัดหน้า4คน

ส่วนเรื่องที่โอดำว่าเป็นเรื่องความเร็วแห่งเวลาอะไรนั่น
ผมว่าก็ไม่น่าจะเกี่ยวกับความรักที่จะทำงานศิลปะ หรือการให้ความสำคัญในงานศิลปะนะ
เทคโนโลยีที่ดีขึ้น ยิ่งน่าจะช่วยให้เรามีเวลาคิดมากขึ้น
มีเวลาลงมือทำได้ในเวลาที่น้อยลง

ไม่ใช่เอาไว้ก๊อปกันได้ง่ายๆ

อ้างคำพูดจาก: iannnnn เมื่อ 30 ก.ค. 2009, 14:57 น.
หรือเอาสะดวกกว่านั้นก็ไปซื้อกินปากซอย


หรือเอาสะดวกกว่านั้นอีก พี่เจนก็ไปกินกะน้องเชอรี่..

แล้วก็ได้ย้ายไปอยู่ซิมบับเว  :3005:

โดนแน่ๆ  :07:






แล้วตูมามั่วคุยกับเค้าทำไมวะเนี่ย
จบศิลปะแค่ ม.3 ใส่ไหส่งคืนอาจารย์ไปหมดแล้วด้วย :08:

ใช่แล้วครับ พี่อ๋า

ผมจะสื่อประมาณว่า

ถ้าเรารักจะทำแล้ว จริงๆ เราต้องคิดมาประยุกต์เทคโนโลยี
หรือวิธีการทีืเหมาะสมกับเวลาที่เรามี เพื่อที่จะสื่อศิลปะของเราออกไป

แต่บังเอิญ คนเราไม่ได้รักศิลปะเป็นทุนเดิมอยู่แล้วไงครับ  :37:
ยิ่งมีเวลาน้อยๆเป้นตัวเร่ง ปฏิกริยา มันเลยออกทะเลไปกันใหญ่
เวลาน้อย ทำให้คนเรามักง่ายขึ้นไงครับ เราเลยไม่ค่อยสนใจว่า
มันจะมายังไง ขอให้เสร็จเป็นพอ

ชิชะ ตัดหน้า 2 เด้ง   :37:

/ พี่ติ๊กอย่าคิดแบบนั้นสิครับ  :37:
คนส่วนใหญ่ก็คิดแบบนี้แหละครับว่า เราไม่ได้เรียนรู้เรื่องพวกนี้ อย่าไปยุ่งเลย
จริงๆมันเรื่องพื้นฐานของชีวิตเลยนะครับ

ถ้าแบ่งเป็นศิลปะบนหิ้งกับศิลปะที่จับต้องได้อย่างที่แอนว่า

อ่านไปอ่านมา ได้สมการเป็น

ทุกอย่าง - ศิลปะบนหิ้ง = ศิลปะที่จับต้องได้

:55:

ก็พี่มีแต่ข้อมูลที่มันมาจากความรู้สึก
และเรื่องที่เกิดกับตัวเองน่ะ ไม่ได้รู้เรื่องลึกซึ้ง แต่มีความชอบ :3005:

ศิลปะไกลตัว
การเมืองก็ไกลตัวด้วยไหม

คนไทย คิดเหมือนกันไหม

ปากท้องมาเกี่ยวทั้งสองเรื่องเลยนะ

แล้วทีนี้ ศิลปะ กับ งานออกแบบ มันไปด้วยกันไหมครับ


ทุกวันนี้ผมเชื่อว่าคนส่วนมากจะเชื่อว่า นักออกแบบ = วาดรูป

อ้างคำพูดจาก: 'ระจัน เมื่อ 30 ก.ค. 2009, 15:44 น.
ศิลปะไกลตัว
การเมืองก็ไกลตัวด้วยไหม

คนไทย คิดเหมือนกันไหม

ปากท้องมาเกี่ยวทั้งสองเรื่องเลยนะ

มีความรู้สึกว่าการเมืองอยู่ใกล้ตัวมากกว่าศิลปะนะครับน่าจะได้รับอิทธิพลมาจากเสื้อเหลือเสื้อแดง

อ้างคำพูดจาก: ^^o เมื่อ 30 ก.ค. 2009, 15:49 น.
แล้วทีนี้ ศิลปะ กับ งานออกแบบ มันไปด้วยกันไหมครับ


ทุกวันนี้ผมเชื่อว่าคนส่วนมากจะเชื่อว่า นักออกแบบ = วาดรูป

มีคนเคยเหน็บแนมไว้ครับว่าจบศิลปกรรมแล้วจะทำอาชีพอะไรบ้างซึ่งถ้าลองไปถามผู้ใหญ่บางคนเขาเข้าใจแบบนี้จริงๆนะครับ
1.จบนิเทศน์ศิลป์เปิดร้านรับเขียนป้ายหรือทำงานโรงพิมพ์
2.จบโฟโต้เปิดร้านถ่ายรูปด่วน
3.จบแฟชั่นเปิดร้านตัดเสื้อตัดสูทตัดกางเกงแก้ทรงกางเกง
4.จบคอมอาร์ตเปิดร้านถ่ายเอกสารร้านปริ้นร้านรับทำนามบัตร

จบศิลปากรเต้นกินรำกิน

 :30:อ้าวผมนึกว่าจบศิลปากรต้องไปเป็นทหารซะอีกครับ

บางทีศิลปะมันขึ้นกับยี่ห้อ ด้วยนะครับ

เกิดผมวาดวงกลมขึ้นมาซักวง ก็อาจจะไม่มีคนสนใจ

เกิดเป็นช้างที่ฝึกมาให้วาด คนก็จะ อู้อ้าาาาา

เกิดเป็นอาจารย์เฉลิมชัยวาด ก็จะบอกว่า "มั๊นเป๊นสิ๊นละปะ"

ผมมองว่าตรงนั้นเป็นปัญหาที่สำคัญเลยแหละครับเพราะส่วนมากจะมองที่valueของตัวสินค่ามากกว่าผลงานหรือประโยชน์ของงานอะครับ
เช่นคนซื้อไอโฟนเพราะรูปทรงหรือได้ใช้งานจริงๆแต่ก็มีส่วนนึงที่ซื้อเพราะมันเป็นไอโฟน
:08:งงแฮะ

ผมว่าคำตอบมันก็ง่ายออก
รากฐานวัฒนธรรมมันไม่ถูกปลูกฝังมา
ไอ้พื้นฐานหรือวัฒนธรรมนี่ มันก็น่าจะมีผลต่อทุกอย่างมั้งครับ
คนที่มาดูแลประเทศ กำหนดนโยบาย ร่างหลักสูตรการศึกษา
ก็เป็นคนที่มีรากมาแบบนั้น ก็ผลิตคนแบบนั้นเป็นรุ่นต่อไปต่อไปเรื่อยๆ
เห็นปัญหาแหละ แต่แก้ยาก :37:

แต่ผมว่า ไอ้รากวัฒนธรรมเนี่ย ถ้าผมเป็นผู้บริหารด้านวัฒนธรรม
ผมจะมองหาจุดดีของมันแล้วเอามาเสริมต่อนะ จุดด้อยเรื่องไม่สนใจศิลปะเนี่ย ก็ต้องค่อยๆปลูกฝังกันไป
แต่รากของเราก็สร้างส่วนดีมาให้เยอะ อย่างนิสัยรักสนุก รักอิสระ งานประเพณี
ความบันเทิง เราเต็มร้อย หนังของเราเต็มไปด้วยตลกและกระเทย ที่เที่ยวบันเทิงของเรา
มันสะใจทุกรูปแบบ(เทียบกับที่ไหนก็ได้ ของเรากินขาด รวมถึงในแง่ไม่ดีด้วย)
มีทั้งดีทั้งไม่ดีแหละ ยังไงก็ตาม โดยรวมแล้วเรามีพื้นฐานที่รักอิสระรักสนุกมาก
เรารู้วิธีที่จะทำอะไรพวกเนี้ย ดูประเทศรอบข้างที่เขาก็เจริญเหมือนกันน่ะแหละ แต่เขาทำเป็นแค่ขายของ
รากวัฒนธรรมเขาคือสอนให้ขายของเป็น ผมว่าของเรามีแววที่จะพัฒนาด้านนี้ได้มากกว่า
ประเทศอื่นๆในภูมิภาคแถบนี้อีก อันนี้ถ้ามองแบบนักบริหารน่ะนะ ปัจจัยเรื่องรากเนี่ย
มันแก้ยาก ก็หาจุดดีของมันแล้วมาพัฒนาซะเลย ผมว่ามันเอามาเชื่อมต่อกันได้กับศิลปะนะ
มันอาจอยู่ในรูปของความบันเทิงเหล่านั้น ไม่ใช่ในหอศิลป์ก็เท่านั้นเอง

ประเทศเราตัวใครตัวมันน่ะครับ ทำงานศิลปะด้วยกัน ยังไม่ดูกันเองเลยครับ
งานของก๊กเราเราก็ดู งานของคนอื่นเราก็ขี้เกียจดู
อันไหนเจ๋งแต่ไม่ใช่พวกเรามันก็งั้นๆแหละ มันเก่งมาจากไหนวะ

เป็นที่นิสัยสันดานของคนไทยน่ะครับ
ผมว่างานศิลปะของคนไทยนี่ดีนะ คนที่สนใจก็มีเยอะ
แต่ว่าต่างคนต่างอยู่น่ะ กูก็ทำของกูอย่างงี้ดี กูชอบของกูอย่างงี้ดี
มึงก็ดูของมึง กูก็มีของกู ดีแล้วชาตินี้ไม่ต้องมาข้องแวะกัน

มองรวมๆมันก็เลยไม่เห็นน่ะครับ หรือเห็นก็เป็นกลุ่มเล็กๆ แยกๆกันไป

:3005:

ศิลปะใกล้ตัวเรามากเลยนะ
ถ้าเรามองทุกอย่างเป็นศิลปะ :52:
แต่ทุกคนจะเข้าใจและเข้าถึงศิลปะนั้น ก็แล้วแต่ความรักความชอบ การศึกษา หรือรับรู้มากแค่ไหน

อ้างคำพูดจาก: คนตาบอดข้างเดียว เมื่อ 06 ส.ค. 2009, 02:52 น.
ประเทศเราตัวใครตัวมันน่ะครับ ทำงานศิลปะด้วยกัน ยังไม่ดูกันเองเลยครับ
งานของก๊กเราเราก็ดู งานของคนอื่นเราก็ขี้เกียจดู
อันไหนเจ๋งแต่ไม่ใช่พวกเรามันก็งั้นๆแหละ มันเก่งมาจากไหนวะ

เป็นที่นิสัยสันดานของคนไทยน่ะครับ
ผมว่างานศิลปะของคนไทยนี่ดีนะ คนที่สนใจก็มีเยอะ
แต่ว่าต่างคนต่างอยู่น่ะ กูก็ทำของกูอย่างงี้ดี กูชอบของกูอย่างงี้ดี
มึงก็ดูของมึง กูก็มีของกู ดีแล้วชาตินี้ไม่ต้องมาข้องแวะกัน

มองรวมๆมันก็เลยไม่เห็นน่ะครับ หรือเห็นก็เป็นกลุ่มเล็กๆ แยกๆกันไป

ผมก็ว่าแบบนี้แหละ
แบบนั้นแหละ

ผมเองก็เป็น
มึงเก่งมาจากไหนวะ

ฉะนั้นทางออกแบบไทยๆ ก็คือ
มึงต้องทำให้กูยอมรับเหมือนกัน
ว่ามึงเก่ง มาจากไหน แล้วจะลงให้ อิอิ

มึงๆกูๆ นี่เป็น บริบทอื่นนะครับ
ผมไม่ได้พูดหยาบกับท่านหรือใคร :22:

ผมว่าสังคมประเทศไหนก็คือๆกันมั้ง 

อ้างคำพูดจาก: 'ระจัน เมื่อ 30 ก.ค. 2009, 15:44 น.
ศิลปะไกลตัว
การเมืองก็ไกลตัวด้วยไหม

คนไทย คิดเหมือนกันไหม

ปากท้องมาเกี่ยวทั้งสองเรื่องเลยนะ

ผมก็เห็นด้วยเรื่องไกล ใกล้นะ


ถ้าจะตีความว่า
เรื่องไหน ไกล ตัว ....  เราไม่สนใจ
เรื่องไหน ใกล้ ตัว .... เราถึงจะสนใจ

ยังงี้ถูกมั้ย

ถ้างั้น...
ถ้าเราทำอยากทำเรื่องไหนให้คนไทยรับรู้
ก็ทำมันให้เป็นเรื่องใกล้ตัวซะ
...จะได้มั้ย

เช่น
ไข้หวัดหมู ตอนแรก เห็นอยู่แต่ต่างประเทศ ก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไร
แต่ตอนนี้การใส่หน้ากากก็กลายเป็นเรื่องปกติ

อ้างคำพูดจาก: หนึ่ง เมื่อ 07 ส.ค. 2009, 02:42 น.
ผมก็เห็นด้วยเรื่องไกล ใกล้นะ


ถ้าจะตีความว่า
เรื่องไหน ไกล ตัว ....  เราไม่สนใจ
เรื่องไหน ใกล้ ตัว .... เราถึงจะสนใจ

ยังงี้ถูกมั้ย

ถ้างั้น...
ถ้าเราทำอยากทำเรื่องไหนให้คนไทยรับรู้
ก็ทำมันให้เป็นเรื่องใกล้ตัวซะ
...จะได้มั้ย

เช่น
ไข้หวัดหมู ตอนแรก เห็นอยู่แต่ต่างประเทศ ก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไร
แต่ตอนนี้การใส่หน้ากากก็กลายเป็นเรื่องปกติ

ทำได้ครับ เช่นการที่เขาทำนิทรรศการ กราฟฟิก อะไรนั่นแหละ
ถือเป็น กลวิธี ทำให้ศิลปะลงมาใกล้ตัวในระดับนึง แต่ก็แค่ระดับนึง
แล้วก็ เอาใจช่วยอย่างน้อยดีกว่าไม่ทำอะไร
แต่มองภาพรวม โดยทั้งหมดก็ไกลอยู่ดี

การใกล้ และไกล มันต้องมีจุดทะเทือนใจนะครับ
เหมือน เคอิโงะ เหมือน แพนด้า เหมือนอะไรต่อมิอะไรนั่นแหละ

ประเทศเราคนส่วนใหญ่ยังต้องวิ่งเพื่อให้อยู่รอดไปวันๆ...
ไม่มีเวลามาสนใจกับสิ่งที่กินไม่ได้...

อ้างคำพูดจาก: Oamag เมื่อ 14 ส.ค. 2009, 13:10 น.
ประเทศเราคนส่วนใหญ่ยังต้องวิ่งเพื่อให้อยู่รอดไปวันๆ...
ไม่มีเวลามาสนใจกับสื่งที่กินไม่ได้...

ชัดเจน เลยครับ

แถวบ้านผมคาราโอเกะเป็นที่นิยมมากนะครับ
แทบทุกบ้านมีเครื่องเล่นคาราโอเกะ และร้องรำกันเป็นประจำ

หรือเราไม่รวมว่าการร้องรำทำเพลงเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง

อ้างคำพูดจาก: คุณภูกระดึง เมื่อ 14 ส.ค. 2009, 13:31 น.
แถวบ้านผมคาราโอเกะเป็นที่นิยมมากนะครับ
แทบทุกบ้านมีเครื่องเล่นคาราโอเกะ และร้องรำกันเป็นประจำ

หรือเราไม่รวมว่าการร้องรำทำเพลงเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง

อาจจะต้องแยกว่า นั่นเป็นการหย่อยใจ
เป็นไปได้ไหม

จั๊งซี่มันต้องถอน

จริงๆ แล้ว ศิลปะ กับคนเราขาดกันไม่ได้นะครับ  
ในขณะที่เราต้องการการอยู่รอดทางรูปธรรม ไม่ว่าจะปัจจัยสี่ต่างๆ

แต่ในขณะเดียวกันเราก็ต้องเสพศิลปะไปด้วยโดยไม่รู้ตัวอยู่แล้ว เพื่ออะไร
ก็เพื่ออยู่รอดเหมือนกัน เพราะเราไม่ใช่ผีดิบที่ เอาชีวิตอยู่ไปวันๆ
อย่างน้อยก็อยากได้อะไรที่เป็นนามธรรมมาจรรโลงใจเพื่อความอยู่รอดบ้าง

ไอ้เรื่องจะไกลตัวหรือว่าใกล้ตัวผมว่าคนอยู่กับความเป็นอยู่และความสนใจส่วนบุคคลน่ะคับ
บางคนเค้าก็สนแต่ที่จะทำงานหาเงินเพื่อปากเพื่อท้องจะให้เอาเวลามาเสพหรือชื่นชมกะสิ่งเหล่านี้มากก็คงยาก
บางคนมีฐานะหน่อยเค้าก็มีเวลาว่างพอที่จะมานั่งเสพสิ่งพวกนี้
แต่ถ้าถามผมว่าสิ่งเหล่านี้คนเราชมควรมีมันในตัวหรือสนใจมันมั้งไหม
ผมคงบอกได้แค่ว่า
ถ้าคนเราไม่มี"ศิลปะในหัวใจเราก็คงไม่ต่างจากเครื่องจักรที่มองสิ่งต่างๆที่อยู่ข้างหน้าโดยไม่รู้ว่ามันสวยงามหรือล้ำค่าขนาดไหน"