ฟอนต์ฟอรั่ม

ตั้งแต่เด็ก ยันโตมาเนี่ย คุณเข้าใจธรรมะแค่ไหน

เทคโนโลยี ความเปลี่ยนแปลงตามสมัยนิยมทำให้เราเกรงกลัวต่อบาปลดลงไหม

แล้วบาป มันคืออะไร มีตัวตนไหม หรือเป็นแค่สิ่งที่ทำให้เราไม่สบายใจเท่านั้น

หรือ .. สิ่งที่เราเห็นว่าผิด เราก็กลับคิดว่าใครๆเขาก็ทำกัน ก็เลยทำตามมั่ง ไม่เป็นไรหรอก

มาคุยเรื่องนี้กันเหอะ ชอบนะ แต่ไม่รู้จะคุยกับใคร  :25:

วัดก็ไม่ค่อยได้เข้า อ่านหนังสือธรรมะบางทีก็แปลไม่ออก ไม่เข้าใจ .. ไม่รู้จะถามใคร

เด็กๆก็เข้ามาคุยได้นะ อยากรู้เหมือนกันว่าพวกเอ็งมองเรื่องดีกับไม่ดีน่ะเป็นยังไงมั่ง

เพราะตูเองอยู่ในโลกโลกีย์ จน .. บางทีมันเฉยชินกับเรื่องที่ไม่ดีไปซะงั้น

หัวข้อถูกใจ  เอาไป 1 ดวง  :12:


เริ่มไงดี  ขอประเด็นแคบๆ สักเรื่องซิ  :47:
อาจจะขยายกว้างขึ้นภายหลังได้ แต่ขอเริ่มต้นแคบๆ ก่อนได้มั้ย  :42:

แปะไว้ก่อน ตามวัย  :47:

ถ้าพระธรรมเป็นสัจธรรม เป็นจริงเสมอ

ดังนั้น ถามว่า
ฆ่าสัตว์หรือฆ่ามนุษย์ด้วยกันเอง บาปมั้ย

ในสังคมนี้ อาจจะบาป
แล้วในสังคมที่มีการฆ่าเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน เช่นยุคหินหรือคนป่ากินคน(ซึ่งแน่นอนว่าไม่รู้จักคำว่าบาป) แบบนี้จะบาปมั้ย ?

:47:

ไม่ได้เข้าใจธรรมะลึกซึ้งถึงแก่น
รู้สึกว่าธรรมะ, ธรรมชาติ และธรรมดาของโลกเป็นเรื่องเดียวกัน

เชื่อว่าคนเราต่างเป็นทาสของการกระทำของตัวเอง
เชื่อว่าทำอะไรได้อย่างนั้น ดีดูดดี เลวดูดเลว เป็นเหตุเป็นผล
ลองทำดูแล้ว เห็นจริงตามนั้น จึงเชื่อ


:46:

แนวคิดที่ยึดในการใช้ชีวิตของแต่ละคนก็ได้ค่ะ  :46:

เพราะพื้นฐาน ประสบการณ์ต่างกัน

เราไม่อยากให้เขาทำอะไรกับเรา
ก็อย่าเอาไปทำกับเขา

อยากตอบนะครับ แต่พอมีคำว่าตายวัยปุ๊บ

ไม่กล้าตอบเลย :48:

อ้างคำพูดจาก: เก้อ เมื่อ 16 ม.ค. 2009, 01:13 น.
อยากตอบนะครับ แต่พอมีคำว่าตายวัยปุ๊บ

ไม่กล้าตอบเลย :48:

พี่เก้อพิมพ์ผิด

ตายไว นะครับ ไม่ใช่ตายวัย

อ้างคำพูดจาก: เก้อ เมื่อ 16 ม.ค. 2009, 01:13 น.
อยากตอบนะครับ แต่พอมีคำว่าตายวัยปุ๊บ

ไม่กล้าตอบเลย :48:

แหม หมายถึง ตอนนี้ อายุนี้ หรือตอนสมัยเด็กอายุนั้น คิดอะไร พอมีประสบการ์ แนวคิดที่ยึดมั่น

มันก็เปลี่ยนไงตัวเอง เค้าเลยอยากรู้มั่ง มาตอบเถอะนะ นะ นะ  :25:



ของน้องเอ นี่เรื่องแฟนนแน่ กูขอเดา  :37:

อ้างคำพูดจาก: เอา เมื่อ 16 ม.ค. 2009, 00:52 น.

เราไม่อยากให้เขาทำอะไรกับเรา
ก็อย่าเอาไปทำกับเขา

ปัจจุบัน หลายๆ คนเชื่อกันว่า
บาป บุญ คุณ โทษ ไม่มีึอยู่จริง
ชาติก่อน ชาติหน้า นรก สวรรค์ ไม่มีอยู่จริง
ทุกสิ่งทุกอย่าง เกิดจากจิตใต้สำนึกของเราทั้งนั้น

ดังนั้น เราจึงเห็นมนุษย์ในยุคปัจจุบัน
ขาด หิริ(ความละอายต่อการทำบาป) โอตตัปปะ(ความเกรงกลัวต่อการทำชั่ว) กันมากขึ้น

ด้วยการศึกษา ด้วยเทคโนโลยี
ที่เราเรียกมันว่า ความเจริญก้าวหน้าในปัจจุบัน
ทำให้คนมีความมั่นใจมากขึ้น

และมองเรื่อง ศาสนาและการปฎิบัติตนเพื่อให้หลุดพ้นทุกข์
รวมถึงการที่มีการค้าหรือทุน เข้ามาเกี่ยวข้องกับศาสนา
เป็นเรื่องของความงมงาย

จุดมุ่งหมายในชีวิตของแต่ละคน
ก็ถูกเปลี่ยนไป กลายเป็นการดำรงชีวิตเพื่อดิ้นรนอยู่รอด
ซึ่งต่างกันโดยสิ้นเชิงกับสมัยพุูทธกาล
ที่ผู้คนเสาะแสวงหา สัจธรรม
ผมไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าคนยุคไหนจะมีความสุข
หรือมีความทุกข์น้อยกว่ากัน

แต่ผมค่อนข้างเชื่อมั่นว่า
วิถีชีวิตในปัจจุบัน ไม่ได้นำพาเรา
เข้าไปหาความสุขที่แท้จริงอย่างแน่นอน

ไม่ใช่อะเจ๊ เป็นเรื่องสากลโลก

พอบักณัฐพูดไว้มื่อครั้งกระโน้น (เข้าใจว่าในจู๋ธรรมกาย)
ว่าเราจริงจังกันเรื่องบุญบาปแล้วคิดเป็นเชิงปริมาณกันเกินไปไหมเนี่ย
ก็เออ จริงของมัน

หลังจากนั้น ไอ้เรื่องบุญมาก-บาปมากอะไรนี่
เลยไม่ค่อยอยู่ในกระบวนการคิดของตูแฮะ

อ้างคำพูดจาก: iannnnn เมื่อ 16 ม.ค. 2009, 01:28 น.
พอบักณัฐพูดไว้มื่อครั้งกระโน้น (เข้าใจว่าในจู๋ธรรมกาย)
ว่าเราจริงจังกันเรื่องบุญบาปแล้วคิดเป็นเชิงปริมาณกันเกินไปไหมเนี่ย
ก็เออ จริงของมัน

หลังจากนั้น ไอ้เรื่องบุญมาก-บาปมากอะไรนี่
เลยไม่ค่อยอยู่ในกระบวนการคิดของตูแฮะ

เท่าที่ตูรู้มา เขาก็ไม่ได้ให้คิดเรื่อง บุญมาก บาปมาก
แต่บุญก็คือ บุญ
บาป ก็คือ บาป

ไม่มีมากหรือน้อย แต่เป็นสิ่งที่เราทำ
แล้วก็จะเป็นกงกรรม กงเกวียน หมุนไปเรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุด
จนกว่าที่เราจะได้หลุดพ้น หรือที่เราเคยได้ยินกันว่า นิพพาน นั่นเอง

ตูเชื่อเรื่องกรรมนะ (เฉพาะกรรมในชาตินี้นะ )

เพราะเป็นเหตุแห่งผลทั้งมวลจริงๆ

อ้างคำพูดจาก: ส้ ม ♥ เมื่อ 16 ม.ค. 2009, 01:54 น.
ตูเชื่อเรื่องกรรมนะ (เฉพาะกรรมในชาตินี้นะ )

เพราะเป็นเหตุแห่งผลทั้งมวลจริงๆ

พูดเหมือนกับเพิ่งไปทำบาปทำกรรมอะไรมา  :37:

ตูเชื่อเรื่องบุญเรื่องกรรมเหมือนกัน
แต่ไม่ได้เกี่ยวกับแนวอภินิหารเลยสักนิด

บุญกรรมมันธรรมดามากเลย
เหมือนต่อยผนังแล้วเจ็บ หรือกินไอติมแล้วอร่อยน่ะ

อ้างคำพูดจาก: iannnnn เมื่อ 16 ม.ค. 2009, 02:11 น.
ตูเชื่อเรื่องบุญเรื่องกรรมเหมือนกัน
แต่ไม่ได้เกี่ยวกับแนวอภินิหารเลยสักนิด

บุญกรรมมันธรรมดามากเลย
เหมือนต่อยผนังแล้วเจ็บ หรือกินไอติมแล้วอร่อยน่ะ

ตอบได้อย่างกับผู้บรรลุธรรม  :07:

รออ่าน

แล้วก็คิดเหมือนเอ  :22:

สำหรับตัวเอง จริงๆผมก็โตมาใกล้ชิดกับวัดอยู่ตลอดนะ ถึงที่บ้านจะไม่ได้เคร่งครัดอะไรนักหนา
(โดยเฉพาะพ่อผม แกแอนตี้วัดชนิดทำมาหากินแบบสุดๆ  :30:) แต่ก็รู้สึกว่าถูกสอนเรื่องพวกนี้มาเยอะพอสมควร

ส่วนตัวผมเชื่อเรื่องเวรกรรม นรกสวรรค์นี่ไกลตัวไป ยังไม่นับ เอาแค่เรื่องในช่วงยังหายใจนี่ก่อนก็พอแล้ว
ทำดีย่อมต้องได้ดี ทำชั่วย่อมต้องได้ชั่ว และผมว่า มันได้เดี๋ยวนั้นด้วย ซึ่งมันก็เห็นผลจริงๆ

ครับ ผมไม่ได้หมายถึง ทำดีแล้วจะได้สิ่งดี "จากคนอื่น" ตอบแทนในทันที แต่ทำดีแล้ว ความรู้สึกดีๆัมันเกิดขึ้นในใจ
นั่นผมว่า ก็เป็นสิ่งดี หรือ กรรมดี ที่ผมได้รับตอบแทนแล้วนะ สบายใจทั้งวัน มีความสุขดีออก
ถ้าวันไหนผมทำชั่ว แอบทำอะไรไม่ได้ ผมก็จะรู้สึกไม่ดี หรือระแวงมันไปตลอดทั้งวัน โคตรทรมานเลย ผมจะหงุดหงิดเป็นพิเศษ
และนั่นคงเป็นผลของกรรมชั่ว ที่ผมได้รับตอบแทนในทันที
จากการใช้ชีวิตมา ถ้าผมจะคิดทำอะไรไม่ดีก็เตรียมรับผลของมันแต่เนิ่นๆได้เลยทีเดียว เป็นคนบาปกรรมตามทันเร็วมาก  :30:

ผมว่าคนเราดำเนินชีวิตด้วยการคิดไม่ไปเบียดเบียนใครได้ตลอด มันก็คงเป็นแก่นที่ดีที่สุดสำหรับการใช้ชีวิตแบบปรกติแล้วล่่ะครับ

แนวนี้ดีจัง.. แปะไว้อ่านค่ะ
:25:

ผมเชื่อเรื่องกรรม(ในชาตินี้)เช่นกัน
ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อ หรือต่อต้านชาติหน้า ชาติก่อน แต่เพราะยังไม่มีอะไรการันตีผมได้ถึงเรื่องนั้น

อีกเรื่อง ที่คล้ายๆกัน คือ ความสมดุลทางธรรมชาติ ให้ไป ได้รับ , ได้รับ เสียไป เพื่อความสมดุล
เมื่อไม่นานมานี้ ผมได้งานเป็นการติวเด็ก ได้มา 3,600 บาท ดีใจมาก
พอตกเย็น มอเตอร์ไซค์พัง ซ่อมหมด 2,600 บาท

ทีแรก คิดว่าตัวเองซวย โชคร้าย ที่อยู่ๆก็มาเสียเงินไป 2,600 บาท แอบเครียดเลยแหละ
มานั่งนึกๆดู มันก็มีเหตุและผลรองรับอยู่
เพราะผมก็ต้องใช้มอเตอร์ไซค์ ขับไปสอน เพื่อหาเงิน
ผมต้องใช้มอเตอร์ไซค์ขับไปเรียน เพื่อเอาความรู้ไปสอน
เงินค่าซ่อมมอไซค์ คือเงินลงทุนที่ผมจะต้องจ่ายคืนให้ความความสมดุล
ถ้าวันนั้น ตื่นขึ้นมา มีคนบอกว่า เอาไหม วันนี้จะให้ไปสอนแลกเงิน 1,000 พร้อมซ่อมมอเตอร์ไซค์ให้ฟรี ผมก็คงรับไว้โดยไม่รีรอ
ได้มา เสียไป แต่เสียไป มันก็เหมือนกับได้มา มันคือกฎสมดุลธรรมชาติ หรืออันที่จริง มันก็เหมือนกับกฎแห่งกรรม

กรรม - การกระทำ

ทำอะไรเอาไว้
รอรับดอกผลได้เลย

กรรมคล้ายบูมเมอแรง
ยิ่งขว้างแรง ยิ่งกลับมาเร็ว
จิตตั้งมั่นในการประกอบกรรมเท่าไหร่
ก็ยิ่งมีอานุภาพมากขึ้นเท่านั้น

อ้างคำพูดจาก: เอา เมื่อ 16 ม.ค. 2009, 00:52 น.
เราไม่อยากให้เขาทำอะไรกับเรา
ก็อย่าเอาไปทำกับเขา

:12: แม่พูดประโยคนี้กรอกหูตั้งแต่เด็กๆ


ยุติธรรมดีนะ
ถ้าไม่ชอบ ก็อย่าทำซะเอง
ไม่เช่นนั้นเวลาถูกกระทำบ้าง
ก็อย่าได้กรีดร้อง โวยวาย
รูดซิปปากไปเลย   :47:

กรรมก็คือสิ่งที่เกิดมาแล้วย่อมส่งผล ไม่ว่าจะตั้งใจรึเปล่า
เหมือนทฤษฎี Butterfly Effect
แค่การมีตัวตนของเราอาจทำให้เกิดสิ่งต่างๆ ได้มากมาย
ตอนเราเกิดมา ก็ทำพ่อแม่เราทั้งสุข ทั้งทุกข์แล้ว
กรรมก็ติดตัวเรามานับจากนั้น

เลยต้องอ้างของติ๊ก

อ้างคำพูดจาก: eThics เมื่อ 16 ม.ค. 2009, 10:20 น.
จิตตั้งมั่นในการประกอบกรรมเท่าไหร่
ก็ยิ่งมีอานุภาพมากขึ้นเท่านั้น

คือดูที่เจตนา

และหมั่นตรวจดูจิตใจตัวเองอย่างตรงไปตรงมาสม่ำเสมอ
เพราะจิตเราไหวไปได้ง่ายมากกับสิ่งรอบข้าง
ทำอะไรคิดให้ดี คิดถึงตัวเอง คิดถึงคนอื่น

จริยธรรมที่กำหนดการกระทำของคน
แต่ก่อนคือ Dependent คือ พึ่งพา มีที่ยึดว่าอะไรถูก ศาสนา ผู้นำ ว่ากันมาว่าดีก็ว่าดีตาม
ต่อมาคนเริ่มอยู่กับตัวเองมากขึ้นเป็น Independent คือ คิดเอง ทำเอง รับผิดชอบเอง
แต่จริงๆ แล้วต้องตระหนักถึงคนอื่นที่สัมพันธ์กับเราด้วย Inter-dependent ทุกคนล้วนเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์ เกื้อกูลกัน
จำไม่ได้ว่าเรียนจากวิชาปรัชญาตัวไหน(อย่ามา ปรัชญา สิงห์โต)
แต่เป็นคำอธิบายที่ชอบ เพราะอาจใช้อธิบายวิวัฒนาการแนวคิดของคนจากยุคอดีตถึงปัจจุบัน
หรืออธิบายตัวเราเองนี่แหละ เด็กๆ เราเรียนรู้จากที่ถูกสอน
โตมาเราจะตัดสินใจเองว่าอะไรที่ดีที่สึดสำหรับเรา
และสุดท้ายเราจะเข้าใจว่่า เราต้องอยู่ร่วมกับผู้อื่น

แค่นี้ก็จะเป็นหลักง่ายๆ ในการดำรงชีวิตอยู่ร่วมกันแล้วนะ

อยู่โดยที่ทำให้ผู้อื่นและตัวเราเดือดร้อนน้อยที่สุด
สร้างมลภาวะให้สังคมน้อยที่สุด
จนไปถึงไม่สร้างมลภาวะให้สังคมเลย

อ้างคำพูดจาก: iannnnn เมื่อ 16 ม.ค. 2009, 02:11 น.
ตูเชื่อเรื่องบุญเรื่องกรรมเหมือนกัน
แต่ไม่ได้เกี่ยวกับแนวอภินิหารเลยสักนิด

บุญกรรมมันธรรมดามากเลย
เหมือนต่อยผนังแล้วเจ็บ หรือกินไอติมแล้วอร่อยน่ะ

เออ  :25:

เรื่องบุญเรื่องกรรม จริงๆแล้วก็เชื่อแบบแอนเหมือนกันนะ :47:

เรื่องภพนี้ภพหน้า หรือเรื่องการหลุดพ้น อาจจะเป็นแค่กุศโลบายให้สังคมอยู่ได้โดยสงบ
แต่ก็แอบเผื่อใจไว้นิดนึงเผื่อสติปัญญาเรายังไปไม่ถึง เหมือนคนตาบอดแต่กำเนิดไม่เข้าใจเรื่องสี ฉันใดฉันนั้น

 :22:

อ้างคำพูดจาก: เอา เมื่อ 16 ม.ค. 2009, 00:52 น.

เราไม่อยากให้เขาทำอะไรกับเรา
ก็อย่าเอาไปทำกับเขา

เกดก็คิดแบบนี้นะ

แล้วเกดก็คิดว่าการอภัยคือการทำบุญอย่างหนึ่งด้วยล่ะ เพราะส่วนตัวก็คิดว่าแค่เราคิดดีทำดีก็ถือว่าทำบุญแล้ว 

(เพราะทำบุญด้วยเงิน รู้สึกว่า ถ้าเรามีน้อยแต่ยังเอาไปทำบุญแล้วตัวเองต้องมาลำบาก ไม่มีตังค์จะกินนี่ มันก็คงไม่มีความสุขอ่ะ

ถ้าจะให้ด้วยปัจจัย เกดว่าให้เมื่อเรามี ดีกว่า ยอมโดนว่างก ดีกว่าทำไปแล้วเราเดือดร้อน เป็นทุกข์อีก)


เกดโกรธคนยากมากๆ ใครทำให้เกดโกรธนี่ ต้องพิจารณาตัวเองเลย


แต่จริงๆเป็นคนไม่ค่อยไฝ่เรื่องธรรมมะเท่าไร สวดมนต์ยังจำบทสวดไม่ค่อยจะได้


ส่วนเรื่องกรรม ก็เชื่อนะ ทั้งที่ก็รู้ว่าเป็นผลจากการกระทำ แต่ก็อย่างว่า ทำดีได้ดี ทำชั่วก็ได้ชั่ว

ถึงวันนี้ทำดียังไม่ได้ดี คนทำชั่วยังไม่ได้รับกรรม แต่เชื่อว่า สักวัน..ก็ต้องส่งผลถึงชีวิตคนนั้นไม่มากก็น้อย

พูดเองก็ งง เอง แต่ทั้งหมดเป็นหลักธรรมของเกดลดา ค่ะ :37:

คือเวลามีคนเขาคุยกันแบบที่เรียกว่า "สนทนาธรรม" อย่างจริงจัง
มีการอ้างอิงหลักการ พระไตรปิฎก พระสูตรอันนั้นอันนี้ สวรรค์ชั้นนั้นชั้นนี้
แล้วผมก็พอจะเข้าใจความรู้สึกเวลาชาวบ้านฟังนักวิชาการคุยกันแล้วไม่เข้าใจครับ

ถ้าอย่างพี่แอนว่า กรรม เป็นเรื่องง่ายๆ
เราก็ไม่น่าจะต้องพูดถึงให้มากความใ่ช่ป่ะครับ



ผมยังไม่ถึงวัยแน่เลย  :53:

ยิ่งเป็นเด็ก เป็นวัยรุ่นเนี่ยตัวดีเลย ต้องอาศัยธรรมเยอะ ลูกเอ้ย

คนที่สามารถเรียกใคร(โดยเฉพาะวัยอย่างอีเต่า)ว่า ลูกเอ๊ย ได้เนี่ย
ต้องเริ่มเข้าวัดเข้าวานุ่งขาวห่มขาวได้แล้วนะครับ

สมกับเป็นลุงเป็ดครับ  :46:

สนทนาตามวัย ด้วยแฮะ
ฉะนั้น ก็ขอรับฟังอย่างเดียว
:21:

ตอนเด็กๆ แม่ชอบพาไปวัด นั่งฟังธรรมะที่ศาลาวัด
พอโตระดับมัธยม ก็ตามแม่ไปวัด นั่งฟังธรรมะที่ศาลาวัด
แก่มาจนระดับอุมศึกษา ก็พาแฟนไปวัด ไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวและฟังธรรมะข้างศาลา
ทุกวันนี้ตามไปวัดหลังจากแม่ไปล่วงหน้า เพื่อไปพบญาติพี่น้อง ข้างศาลาวัด

ตั้งแต่เด็ก ผมไปพร้อมยายกับแม่ เพื่อไปไหวทวดที่เจดีย์
โตขึ้นมา ผมไปพร้อมยายกับแม่ เพื่อไปไหว้ทวดเหมือนปีที่แล้ว
เรียนสูงขึ้นระดับปริญญา ผมไปกับแม่ ไปไหว้ยายที่เจดีย์
ตอนนี้ ผมก็ไปกับแม่ เพื่อไปไหว้ยาย ที่เจดีย์เหมือนปีที่แล้ว

ยายผมสอนว่า อุตส่าห์เรียนเข้าลูก ทำบุญเข้า จะได้สบาย
แม่ผมก็สอนแบบเดียวกับยาย อุตส่าห์เรียน ทำบุญเข้า จะได้สบาย

เมื่อก่อนไม่รู้ ว่าสบายอะไร
ตอนนี้รู้ ว่าสบายใจ
เท่าไหร่ก็เท่านั้น

อนาคต ผมคงไปวัดกับแฟน เพื่อไปฟังธรรมะ ฟังพระสวด ไปไหว้ทวด ไหว้ก๋ง ยาย และแม่
อนาคตเป็นแบบนั้น ตามลำดับ เท่าไหร่ก็เท่านั้น

ถ้าไม่เปิดพระไตรปิฎกมาถกกัน
ก็รู้สึกว่ามันง่ายอย่างที่แอนว่านั่นแหละ


บุญ ทำได้ตลอดเวลา ไม่มีทรัพย์ก็ทำได้
บริจาคทรัพย์ สิ่งของ เป็นการทำทาน
มุ่งขจัดความตระหนี่ ฝึกให้มีจิตใจเอื้อเฟื้อ....

 :46: เข้ามาอ่านครับ

นึกเรื่องของตัวเองขึ้นมาได้เรื่องนึง
การยึดติดกับ "ตัวกู ของกู"


ช่วงปลายปี 50
จินตนาการถึงการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก
จนเกิดความกลัว กลัวจนถึงขั้นกินไม่อร่อย หลับไม่สนิท
เกิดเป็นทุกข์ขึ้นมาจริงๆ ตั้งแต่เรื่องยังไม่เกิด
เป็นหนักจนเริ่มรู้สึกว่าใกล้จะบ้าเข้าไปทุกทีๆ

บอกตัวเองว่าจะปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ได้
ต้องทำอะไรซักอย่าง หาหนังสือธรรมะอ่านดีกว่า
เผื่อจะช่วยเขี่ยเส้นผมที่บังภูเขาออกไปได้

ก็เลยถามเพื่อนสนิทว่า
"ถ้าอยากอ่านหนังสือเกี่ยวกับคำสอน ภาษาชาวบ้านๆ
อ่านแล้วเข้าใจง่าย ไม่ต้องแปลซ้ำอีกรอบ
ควรจะอ่านเล่มไหนดี? นิทานธรรมก็ชอบนะ
โดยเฉพาะที่เป็นพุทธประวัติ อ่านเพลินดี
มีเล่มไหนแนะนำบ้าง นอกจาก ทศชาติชาดก"

เพื่อนบอกว่า
"งั้นแกเริ่มของท่าน ว. ก่อนเลย เรื่อง ธรรมะดับร้อน"
เดชะบุญ เดินไปอีกไม่กี่ก้าว เจอซุ้มหนังสือนายอินทร์
ลดราคาหนังสือธรรมะ 20% - 40% สอยมา 2 เล่ม
"ธรรมะดับร้อน" และ "สบตากับความตาย"
รักษาอาการเกือบประสาทอยู่หมัด
ถามสามีดูได้ ถึงความเปลี่ยนแปลง


เมื่อก่อนเป็นคนรักข้าวของมากจนล้น
หนังสือยับ กรรไกรตัดเล็บหาย ไม่บรรทัดลอก
ใครยืมของแล้วไม่เอากลับมาคืนสภาพเดิม
ประสาทกินกันเลยทีเดียว ไม่ว่ากล่าว แต่ก็ไม่พอใจอย่างแรง
เดี๋ยวนี้เปลี่ยนเป็นดูแลรักษาให้ดีที่สุด แล้วถ้ามันจะบุบสลาย
ไม่ว่าด้วยน้ำมือใครก็ตาม ก็ไม่เจ็บ ไม่โกรธ ไม่เสียใจ
วันหนึ่งมันก็ต้องเสื่อมสลาย เราไม่มีทางอยู่กับสิ่งนั้นๆ ไปชั่วนิรันดร์
พยายามระลึกอยู่เสมอว่า "เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป"


ถ้าแม้กับสิ่งของเล็กๆ ที่ไม่มีชีวิตเรายังปล่อยวาง ยังหยุดที่จะยึดติดไม่ได้
จะทุกข์ทรมานแค่ไหน ถ้าเราสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไป
เมื่อไม่อยากทุกข์ ก็พาตัวเองออกจากทุกข์
แล้วก็เรียนรู้ที่จะอยู่กับทุกข์อย่างมีความสุข
พยายามระลึกอยู่เสมอว่า "ทุกข์มีไว้เพื่อพิจารณา"

ตอนน้องชายตูป่วยหนักใกล้จะตาย
สิ่งหนึ่งที่ขอมาหลังจากตูบอกว่าจะกลับบ้าน จะเอาอะไรไหม
ก็คือหนังสือธรรมะเดลิเวอรี่ของพระมหาสมปอง

เออ เข้าท่าดีแฮะ
ให้นึกคาแรกเตอร์น้องตูเป็นหนึ่งในเด็กแว้นวัยรุ่นต่างจังหวัดไทยทั่วไป
แต่พอใกล้ตายก็อ่านหนังสือธรรมะได้เหมือนกัน แต่เป็นธรรมะเดลิเวอรี่นะ

Confirm !!  :12:

หลายๆอย่างเปลี่ยนไปแบบไม่น่าเชื่อ

แต่ก่อนติ๊กจะยึดติดและกังวลมากกับทุกๆเรื่องรอบตัว (ย้ำว่าทุกๆเรื่อง)
เฝ้าแต่ถามว่า ถ้าพี่ตายไป ติ๊กจะทำยังไง จะอยู่ยังไง ไอ้โน่นไอ้นี่จะยังไง ฯลฯ
วนๆ อยู่อย่างนี้จนแทบไม่มีเวลาคิดถึงความสุขรอบตัวขณะนั้น

เจอหนังสือธรรมะเข้าไปไม่กี่เล่ม เหมือนได้เมียใหม่เลยวุ้ย  :25a:


// แอนตัดหน้า ว่าจะให้โพสต่อกันซะหน่อย  :07:

อ้างคำพูดจาก: เอา เมื่อ 16 ม.ค. 2009, 00:52 น.
เราไม่อยากให้เขาทำอะไรกับเรา
ก็อย่าเอาไปทำกับเขา

ใช้อยู่เหมือนกันค่ะ  :25:

อ้างคำพูดจาก: JanΣ เมื่อ 16 ม.ค. 2009, 16:27 น.


เจอหนังสือธรรมะเข้าไปไม่กี่เล่ม เหมือนได้เมียใหม่เลยวุ้ย   :25a:

จะเอาใหม่กว่านี้อีกมั้ยล่ะคะคุณ  :26:

จะได้ลองอ่านพระไตรปิฎก

 :30: :30:

เอาๆ (หมายถึงคนเดิมแต่มีจิตใจใหม่ ที่ดีขึ้นเรื่อยๆนะจ๊ะ)

หั่นก่อนปาด!หมายถึงปาดดูตัวสีขาวน่ะจ้ะ

แล้วมันจะทันเรอะ ก็หั่นไปแล้วนี่  :07:

ยังทันครับ แค่หั่น
เห็นว่าจะสับๆๆ โขลกๆๆ ด้วย

ลองให้พี่ติ๊กอ่าน FHM ครับ  :47:

อาชญากรรม, 191 ดีกว่า :47:

 :13:

นี่แน่ะ

เราปลงได้ ด้วย FHM นะครับ

บุญบาป มันเป็นบัญญัติที่ใช้เรียกการกระทำหรือกรรมที่ส่งผมทางด้านจิตใจและก็ส่งผลต่อเจตนา
สังคม  และตัวเอง เหมือนเป็นตัวกำหนดทิศทางของตัวเราสังคมหรือวัฒนธรรมต่างๆ 
ถ้าจะอธิบายบุญหรือบาป ในหลักของเหตุผล ก็ต้องอ้างถึงหลักธรรมต่างๆ
ไม่ว่าจะเรื่องศีลหรือพวกภาวนาที่ดูจะลึกลงไปหน่อย แต่เนื่องจากมันเกี่ยวข้องกันเป็นทฤษฏี
เป็นตำราเป็นพระไตรปิฎกฯลฯ ซึ่งถ้าลองศึกษาตามทุกอย่างมันก็ล้วนเป็นเหตุและผลของมัน
แต่อยุ่ที่ว่าปัญญาเราจะถึงหรือเปล่าที่จะเข้าใจบางเหตุบางผลได้ ถ้าเมื่อไรที่เราไม่สามารถรู้ได้ว่า
เหตุผลนั้นมันมีอยู่จริงหรือเปล่า เราก็คงไม่เชื่อมัน แต่ในชีวิตประจำวันของเราก็มีหลายเรื่อง
ที่มันเกินกำลังสติปัญญาของเราที่จะรู้ได้  คนที่มีปัญญาระดับหนึ่งในทางโลก จึงเลือกที่จะเชื่อ
หรือไม่เชื่อกับสิ่งที่ตัวเองรู้ นั่นอาจจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องตามที่พุทธศาสนาสอนเอาไว้ 
แต่กับสิ่งที่ตัวเองไม่รู้ การที่จะบอกว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ มันดูจะผิดหลักพุทธไปหน่อย
ดังนั้นสิ่งที่เราไม่รู้ ไม่น่าจะมีคำว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ

"เพราะความเป็นสอง - เราจึงหนีอวิชชาไม่พ้น"
มันอยู่ในความคิด ตอนที่ผมทำบัญชีการเงิน
..
ถ้าจะพูดกันให้ชัด ต้องอ้างอิงนิยามเดียวกัน ทั้งเรื่องบุญ บาป และอื่นๆ
แต่หากสนทนาธรรม ผมจะพูดเฉพาะเรื่องที่กำลังทำ ทำไป คิดไป คุยไป หายใจไป
ทำอย่าง รู้สึกไปอีกอย่าง ก็อาจจะพูดไปอีกอย่าง เพื่อให้วนกลับมาอีกอย่างได้
อาทิเช่น ตอนนี้หิว อยากประกอบอาหาร กระเพาะลอยไปทาง
ส่วนใจและห้วงคำนึง ก็เคว้งคว้างไปอีกทาง ดังนี้ ..
ยิ่งความโลภมากเท่าไร ความประณีตของอาหารก็ยิ่งน้อยลง
ยิ่งมนุษย์(ชีวิต) ถูกกิเลสครอบงำเท่าไร
ความประณีตของอาหาร ก็น้อยลงทุกที
"พรหม" นั้นมีปีติเป็นภักษา
เห็บและมนุษย์ จึงแตกต่างกันเพียงเล็กน้อย
เมื่อเทียบกับสเกลของจักรวาลทั้งมวล
อย่าบี้ จงป้องกันเสียตั้งแต่ต้นเหตุ
จะได้ ไม่คัน

ตอนบวชเคยไปถามเรื่องบาปเรื่องบุญกับพระพี่เลี้ยงเหมือนกันครับ ท่านบอกว่าที่ใครๆพูดว่าทำชั่วทำยากกว่าทำดีหนะไม่จริงเลยเพราะว่า บาป บุญมันอยู่ที่เจตนา ถ้าตั้งใจจะทำบาป ลงมือทำ แล้วสำเร็จ นี่แหละให้ถือเป็นบาปแท้ๆแต่ส่วนบุญตั้งใจทำ ลงมือทำ แค่นี้ก็ได้บุญแล้วครับ ส่วนเรื่องชาตินี้ชาติหน้าหรือเรื่องกรรมดีกรรมเลว เราไม่ต้องสนใจหรอกเพราะถ้าเราสนใจก็จะกลายเป็นว่าเราทำดีหวังผลไป
:08:ตามจริงตอนที่พระพี่เลี้ยงท่านสอนท่านพูดเท่กว่านี้หนะครับ ตอนท่านสอนตาผมเป็นแบบนี้เลย  :25: จริงๆนะ

 :25: :25: :25:

เคยดูวิดีโอของพระมหาสมปอง เรื่องประมาณใครว่าทำชั่วง่ายว่าทำดี

:22: = พระมหาสมปอง
:37: = ผู้ฟังบรรยายที่ถูกเรียกออกไปช่วยสาธิต


หลังจากที่พระมหาสมปองถามคนในห้องบรรยาย ประกฎว่ามีคนยกมือว่าทำชั่วง่ายกว่าทำดีมากกว่าก็เลยเชิญผู้ชายคนนึงที่ฟังบรรยายขึ้นมา

:22: ขอโทษนะ โยมเป็นพุธศาสนิกชนรึเปล่า
:37: เป็นครับ
:22: งั้นกราบอาตมาได้มั้ย
:37: ครับ (แล้วก้มลงไปกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์)
:22: เห็นมั้ยโยม ทำดีง่ายจะตาย ไหว้พระ ไหว้พ่อแม่ ครูอาจารย์ ก็เป็นอย่างนึงที่ดี ไหนใครยังว่าทำดียากอีกมั้ย?
       (หันไปถามผู้ชายคนนั้น) ทำดียากมั้ยโยม?
:37: ไม่ยากครับ
:22: แต่คิดว่าทำชั่วง่ายกว่าใช่มั้ย
:37: ครับ
:22: งั้นไหนลองตบหน้าอาตมาซิ
:37: :48:
:22: เห็นมั้ย ทำชั่วยากออก

:30: :30:

สอนน่ารักดี เห็นภาพเลย  :30:

ชอบแบบนี้ เข้าใจง่ายดี เห็นภาพพพพ :30:

รู้สึกว่าธรรมไม่เป็นเรื่องไกลตัว  :25:

 :30: :30:

 :25: ขอมาแปะก่อนค่ะ

อ่านที่พี่ติ๊กเขียนหน้าที่แล้ว แล้วหลงรักพี่ติ๊กขึ้นมาเลย  :27:

แอนก็เป็นคนบ้าเก็บของ หวงของเหมือนกัน
ขนาดยางลบที่ตอนเด็กตัดเอาไว้ทำตัวปั๊มเล่นหลายๆก้อน ตอนนี้ก็ยังไม่ยอมทิ้ง  :30:
เพื่อนยืมสมุดไปซีรอกซ์แล้วทำปกหลุดกลับมานี่โกรธน่าดูเลย

ช่วงนี้ต้องช่วยแม่ทำความสะอาดบ้านเพราะใกล้ตรุษจีน
เลยคิดว่าถ้ารื้อตู้คงเอาของที่ไม่จำเป็นทิ้งไปบ้างดีกว่า
ของเด็กๆที่ไม่ใช้ก็อาจจะบริจาค ตู้จะได้โล่งขึ้นหน่อย  :40:
(ปล.วันอาทิตย์เช็ดตู้เสื้อผ้า 2 ตู้ใช้เวลาตั้ง 3-4 ชั่วโมงแน่ะ ของเยอะมาก  :30:)

 :25:  มาตามอ่านของชาวบ้านเค้าค่า   

ตอนเด็กๆ เป็นคนที่ยึกติดมาก

อาทิ เวลาทำการบ้าน เวลายางลบหล่นหาย หาดินสอไม่เจอ

นี่จะทำการบ้าน หรือแบบฝึกหัดต่อไม่ได้เลย ต้องหาให้เจอก่อน ไม่ยืมใครด้วย

.. พอโตแล้วเรื่องพวกนี้ก็จางลง แต่กลับเปลี่ยนเป็น

จะทำงาน อุปกรณ์ต้องพร้อม ไม่พร้อมไม่มีอารมณ์ทำ

อย่างบ้าๆ ก็จะไปคุยงานกับลูกค้า เฮ้ย ปากกาไม่มี ไม่พร้อม ถึงกับถ่อไปซื้อปาร์คเกอร์

// กระแดะจริง ซื้อหาพ่องเหรอปาร์คเกอร์ ปากกาธรรมดาก็คุยงานได้ว๊อยย  :07:


:05: ปล่อยวางบ้างนะโส้มมมม ปล่อยวาง ปล่อยวาง

 :30: :30: :30: :30:


ที่หัวเราะนี่เพราะได้เห็นภาพสะท้อนตัวเองในวันวาน :56:

พี่ติ๊กใจเย๊นเย็น   นัทยังรุ่มร้อนอยู่เลย   :56:

ทำไม อยากได้ปาร์คเกอร์เหรอ   :37:


เอ๊ะ   หรือว่าแกว่าพี่ติ๊กแก่  ห๊ะ  :07:

 :07:  กูพูดอะไรหรือยังคะ   

อ้างคำพูดจาก: นัทจ๊ะ เมื่อ 19 ม.ค. 2009, 18:30 น.
พี่ติ๊กใจเย๊นเย็น   นัทยังรุ่มร้อนอยู่เลย   :56:

รุ่มร้อนก็ยังมี
แต่น้อยกว่าก่อน

ไอ้อาการยิ้มรับความโกรธนี่   นัทใช้อยู่   :30:

 :37: ขอบคุณพี่ส้มมากๆ สำหรับกระทู้นี้
นั่งตามอ่านของหลายๆคน แล้วก็นั่งบวกไปเรื่อยๆ
จริงๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ฟ้าคิดวนเวียนอยู่ในสมองมานานแล้ว


อยากไปบวชชีเหมือนกัน  :46: อยากไปพักสมอง
คนเราอยู่กับอะไรที่เป็นกิเลสตัณหามากๆ มันก็มัวๆ หมองๆ



เรื่องที่ฟ้าอยากยกมาคุยก็คือเรื่อง "สวรรค์ในอก นรกในใจ" นั่นแหล่ะ
อย่างที่บอก กรรมคือการกระทำ ทำอย่างไรได้อย่างนั้น
ไม่ต้องรอมันตามสนอง ไม่ต้องไปคิดว่าคนนั้นคนนี้ทำแล้วไม่เห็นมันจะเป็นอะไรเลย
ฟ้าเชื่อว่า นรกสุมอกพวกนั้นอยู่แน่นอน นอนหลับก็ต้องหลับไม่สนิท
ต้องใช้อุบายต่างๆให้มาหลอกตัวเองว่าอยู่ได้ สบายดี ฟ้าเชื่อแบบนั้น

หลายๆครั้งที่ฟ้าทำอะไรไม่ดีไป หลายๆครั้งฟ้าแอบคิดว่า "เฮ้ย คนอื่นก็ทำ"
อย่างโกหก หรือ ทำอะไรให้คนอื่นเป็นห่วง ดื้อกับพ่อกับแม่ บลาๆๆง
ทุกครั้ง ฟ้าจะกลับมานอนไม่หลับเอง เรื่องมากมายจะไหลมาในหัว ไหลมาในใจ
สุมในอกแล้วก็ร้อนรน ไม่สบายใจ หลายๆทีที่ร้องไห้จนหลับ นี่แหล่ะค่ะ ที่เค้าว่า นรกในใจ

เรื่องความดีความสุข ไม่หวังจริงๆ  :30:
ฟ้าทำบุญเท่าที่โอกาสอำนวย ทำทานจะบ่อยกว่า พาเพื่อน พาน้องไปเลี้ยงข้าว
ทำโน่นทำนี่ให้คนอื่น พูดง่ายๆว่า ถ้าฟ้าทำอะไรให้ใครได้ ฟ้าก็จะทำ (ถ้ามันไม่เดือนร้อนนะ)
สิ่งที่ได้กลับมาคือความสบายใจ และมิตรภาพดีๆ นี่แหล่ะ สวรรค์ในอกจริงๆ



เดี๋ยวมาคุยต่อค่ะ มีเรื่องแบบนี้เยอะแยะไปหมด  :46:

เกาะขอบจอ ร๊อ รอ   :25:

อ้างคำพูดจาก: ฟ้าเกศ เมื่อ 19 ม.ค. 2009, 19:39 น.

อยากไป  :36: บวชชีเหมือนกัน 

อ้างคำพูดจาก: อนล เมื่อ 19 ม.ค. 2009, 20:40 น.

เพลาๆ หน่อยครับคุณ เห็นหลายโพสต์แล้วหนา

แหม คุณก็ปล่อยวางบ้างสิ

อ้างคำพูดจาก: คนตาบอดข้างเดียว เมื่อ 19 ม.ค. 2009, 22:59 น.
แหม คุณก็ปล่อยวางบ้างสิ

ล้ำลึก :30:

โดยปกติคนที่ใกล้ตัวเราที่สุดนั้นก็จะรู้ว่าเราเป็นคนอย่างไร

ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว เพื่อนฝูง .. วันนี้จึงขอเสนอ

ธรรมะฉบับคนมีแฟน .. ตูโดนแฟนสอนมาว่า

อ้างอิง
" ใช่มึงมีตังค์ แต่เสือกใช้เงินแบบคนรวย สุดท้ายมันก็หมด

หัดเป็นคนมีเงินแล้วใช้แบบยาจก มึงจะได้เป็นคนรวยตลอดไป "

ใครโดนพ่อแม่ เพื่อนฝูง แฟน หรือคนใกล้ตัวสอนสั่งอะไรมา ก็เอามเผื่อแผ่กันมั่งเน้อ ทำทานๆ  :22:

มีเพื่อนเคยถูกพ่อด่าว่า
"พ่อแม่มึงรวย แต่พ่อกูไม่ได้รวยนะโว้ย" :30:

แต่ผม ไม่ค่อยแนะนำสำหรับคนที่มีปัญหากลุ้มใจ คับอกคับใจ หรืออะไรก็ตาม ให้ไปบวชหรือปฏิบัติธรรมนะครับ
แนะนำให้นั่งสมาธิ หรือแม้แต่แค่นั่งสมาธิก็อาจจะไม่ดีนัก จริงๆ อยากจะแนะนำให้ไปพักผ่อนก่อนนะครับ 
แล้วค่อยตัดสินใจอีกทีว่าจะออกบวชหรือปฏิบัติธรรมแบบไหน แล้วก็อยากให้มันเป็นไปเพราะต้องการหา
ทางออกของปัญหานั้นๆ มากกว่าการที่จะหนีมันนะครับ เพราะ การปฎิบัติอย่างหนึ่งเลยคือ
เราต้องอยุ่ในสภาวะของตัวเราเองถ้าเกิดยังฟุ้งซ่านอยู่ หรือแบบมีอะไรอยู่ในใจที่มันคับแค้นมากๆ
มันเป็นอุปสรรค์ต่อการปฏิบัติมากนะครับ คือมันจะต้องใช้ความเพียรในการระงับแบบมโหฬาร ถ้าทำได้ก็ขออนุโมทนาด้วยครับ
ไม่เหมาะสำหรับคนที่คิดจะหนีปัญหาหรือคิดว่าการออกบวชคือการละเลิกทุกสิ่งไม่ยุ่งเกี่ยวกับอะไร
เพราะผมคิดว่าคุณอาจจะคิดผิดเพราะไม่ว่าจะสถาณะสมณะหรือฆาราวาสก็ต้องมีหน้าที่รับผิดชอบของตน
เปรียบง่ายๆ ก็เหมือนเราทนงานนี้ไม่ไหวก็เปลี่ยนไปทำงานอื่น ซึ่งก็ยังคงมีความรับผิดชอบในหน้าที่การ
งานอยู่เหมือนเดิมแค่เปลี่ยนหน้าที่เป็นไปในแบบอื่น ก็ฝากไว้สำหรับให้ลองไตร่ตรองดูอีกทีนะครับ
สำหรับใครที่อยุ่ในกรณีนี้อาจจะเป็นประโยชน์

รับทราบครับท่านจอนจัด  :46:
มีอะไรบอกได้นะครับ  :27:

คำสอนของอาก๋งครับ ไม่เคยเจอก๋งหรอกแต่เวลาไปเชงเม้ง ชอบตัวอักษรจีนที่ก๋งบอกให้ติดที่ฮวงซุ้ยก่อนแกจะตาย

แปลเป็นไทยได้ว่า "ห้า ห้า ห้า คนเราก็เท่านี้"

คนเราแค่ 5 เองเหรอครับ

สิบห้าค่ะจักรี  :47:











:46:

(ก็อปจากบล็อกมาแปะ)

ฉัน ต้องการ ความสุข - (ฉัน + ต้องการ) = ความสุข

เป็นสมการที่ผมได้ไอเดียมาจากการฟังปาฐกถา ของ ดร. อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา

เป็นแนวคิดที่เข้าใจง่าย ไม่ซับซ้อน แต่ฟังแล้วอยากร้องอุทานเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า สุโค่ย!!!

ดูเป็นคณิตศาสตร์ที่ล้ำลึกมากค่ะ..  :25:

แอ้เป็นคนหนึ่งที่เคยร้อนมามากค่ะ แต่ไอ้วิธีการที่ทำเอาเย็นเป็นน้ำไปเลยอย่างทุกวันนี้
อธิบายไม่ถูก มันเป็นเพราะความทุกข์น่ะแหละที่สอน ว่าถ้าเอาอารมณ์ตัวเองไปผูกไว้กับทุกสิ่ง
มันก็ไม่มีทางจะนิ่งได้ เพราะทุกสิ่งมันเคลื่อนไหวตลอด แต่ถ้าสร้างสุขได้ในใจ ก็จะสุขได้ทุกวัน
เพราะไม่มีใครจะเข้ามาสร้างผลกระทบในใจเราได้ถ้าใจเรานิ่ง
ก็เลยมีความสุขตลอดค่ะ คือเฉยๆ เขาเกลียด เราก็เฉย บางทีคิดสงสารด้วยว่าเกลียดเราแล้วร้อนใจมากไหม อยากให้เขาหายด้วยซ้ำ
แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นไปบวชหรือทำอะไรที่ดูเป็นรูปธรรมนะคะ ใจมันนิ่งไปเอง..ตามวัยมั้ง
พอพบว่ามันสบายดีแล้วก็อยากเป็นอย่างนี้เรื่อยๆ ไปค่ะ

ของพี่แอ้แปลเป็นกลอนรักหวานแหววได้ว่า


"อย่าเอาหัวใจไปผูกกับตีนของใคร เพราะเมื่อเขาก้าวจากไปเราจะเจ็บหัวใจเสมอ"

ผมมีวิธีคิด
ที่ค่อนข้างกวนตีน
แต่ก็ คือธะรมมะ ประจำตัว
เวลาเกิดอะไรบางอย่าง
ที่หาทางออกไปเจอหรือไปไม่เป็น

ว่า

โลกนี้มีแค่สองอย่าง คือ

เรื่องของมึง (กูไม่ยุ่ง)
กะ เรื่องของกู (มึงอย่ามายุ่ง)

:22:

อ้างคำพูดจาก: เอา เมื่อ 20 ม.ค. 2009, 11:31 น.

ของพี่แอ้แปลเป็นกลอนรักหวานแหววได้ว่า


"อย่าเอาหัวใจไปผูกกับตีนของใคร เพราะเมื่อเขาก้าวจากไปเราจะเจ็บหัวใจเสมอ"

แหม.. คมนะเนี่ย..  :26:


ไม่ใช่เฉพาะเรื่องความรักอย่างเดียวนะคะ สมมติว่าเราขับรถอยู่ มีคนมาปาดเราก็หงุดหงิด
ถ้าเป็นแอ้ก็จะหงุดหงิดวาบขึ้นมาแล้วก็ปัดมันออกไปทันที เพราะถ้าเราจะหงุดหงิดกับใครก็ไม่รู้ที่ขับรถปาด
เราก็จะต้องหงุดหงิดกับคนหน้าลิฟต์ที่รีบเดินเข้าไปจนกระแทกเรา แล้วก็ต้องหงุดหงิดกับแม่บ้านที่เอาแก้วน้ำวางไว้ผิดด้าน ฯลฯ
ทุกสิ่งมันเป็นปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้เลย ก็เลยจะบอกกับใจตัวเองว่า นี่มันเป็นเรื่องธรรมดาๆ ไม่ได้มีสาระที่จะต้องรู้สึกไม่ดี 
คืออธิบายไม่เก่งค่ะ..  :05: แต่จะประมาณนี้แหละ..

ฝึกจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไป จนเรื่องระดับกลางๆ ก็มาทำให้ขุ่นมัวไม่ได้แล้วแหละ
เหลือแต่เรื่องหนักๆ ที่ยังปล่อยวางไม่ได้ ก็มีทุกข์บ้างค่ะ

เอ นั้นมันคำของพี่โน็ตอุดังหนิ :26:

ใช่ครับมนุษย์เราทุกข์หนัก ทุกข์เบา เราก็ต้องหัดถ่ายมันออกไปบ้าง

ช่วงเช้าๆ นี้เหมาะกับการถ่ายทุกข์หนักที่สุดครับ ร่างกายจะได้ทำงานตามวงจร

อ้างคำพูดจาก: อู๋ดูอู๋ดูอู๋ดูอู๋ดู เมื่อ 20 ม.ค. 2009, 11:46 น.
เอ นั้นมันคำของพี่โน็ตอุดังหนิ :26:

ไม่รู้อะ ตอนเด็กๆ เห็นลูกพี่ลูกน้อง เขียนกลอนแปะกำแพงแล้วอ่านจำมา  :30:

พูดถึงทุกข์หนักทุกข์เบานี้ ตอนเด็กๆเคยสงสัยว่า เอะ ทำไมเขาไม่เรียกว่าห้องน้ำ แต่ใช้ชื่อทางการว่า สุขา
พอเจอเหตุการข้าศึกประชิดตีเมืองใกล้แตก เหงื่อแตก ขนลุกซู่ซ่า แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำ เลยเข้าใจ




อ๊างงง ฟีนาเล่~ :04:

อ้างคำพูดจาก: อนล เมื่อ 20 ม.ค. 2009, 08:31 น.
รับทราบครับท่านจอนจัด  :46:
มีอะไรบอกได้นะครับ  :27:

การใช้คำพูด และ อีโมแบบนี้จัดว่าเร็วไปนะครับ สำหรับผู้มาไม่นาน


อ๊ะ ปล่อยวางบ้างสิคุณ (จะว่าไปตูก็มาไม่นานนี่หว่า  :47:)

แนวเดียวกับแอ้
อาจเป็นไปตามวัยด้วยส่วนหนึ่ง

"เปลี่ยนคนอื่นน่ะเปลี่ยนยาก เปลี่ยนตัวเราเองง่ายกว่า"
เปลี่ยนความคิดตัวเองให้ยอมรับในความแตกต่างของคน
พยายามไม่ตัดสินใครโดยเอาตัวเองเป็นบรรทัดฐาน
เบาใจกว่าหมกมุ่นคิดว่าทำไมคนอื่นๆ ไม่เป็นอย่างนั้น อย่างนี้

เอ๊อ.. คิดตั้งนาน ไม่ออกมาเป็นอย่างติ๊กบ้างหว่า..
อย่างนี้เลยจ้ะ เคล็ดลับความสุขของแอ้  :22:

จะมีอะไรสุขไปกว่าการตื่นมาอยากขี้ก็ไำด้งี้
พอง่วงก็ได้นอน โอ้ว ขี้เกียจจริงๆ เลยตู

อ้างอิงจะมีอะไรสุขไปกว่าการตื่นมาอยากขี้ก็ไำด้งี้
พอง่วงก็ได้นอน

ถ้าทำได้ทุกครั้งตามที่ต้องการ มันก็จะเปลี่ยนจากความสุขเป็นเรื่องปกติในชีวิต  :37:

เนอะแอนเนอะ    :56:

อ้างคำพูดจาก: แอนดูมาโอ๊ะ เมื่อ 20 ม.ค. 2009, 14:10 น.
จะมีอะไรสุขไปกว่าการตื่นมาอยากขี้ก็ไำด้งี้
พอง่วงก็ได้นอน โอ้ว ขี้เกียจจริงๆ เลยตู

นั่นสิ เหลือหิวก็ได้กิน กับ...เอิ่ม....เราอยู่กันในกระจู๋ธรรมะนี่นา

พูดไปพูดมาแบบนี้ก็เข้าแก๊บ (เข้าทาง)
ความสุขง่ายๆ มาจากการรู้จักทำให้ใจพึงใจ
1. เลิกใจร้อน
2. เอาใจเขามาใส่ใจเรา
3. หัดขอโทษ
4. หัดยกโทษ
5. มีความสุขกับสิ่งที่เราเป็น


หลักใจพึงใจของฟ้าค่ะ  :22:

มาจู๋นี้แวะบวกไปหลายคน  :33:

"ละชั่ว ทำดี ทำจิตใจให้สงบ"


ตอนนี้อยู่ขั้นที่ 1 อะไรที่เขาว่าไม่ดีก็อย่าไปทำ

ผมชอบที่จะคิดให้มันเป็นเรื่องธรรมดาน่ะครับ
จริงๆแล้ว สมมติว่าใครทำอะไรไม่ถูกใจ บางทีก็คิดว่าเออ มันเป็นมาตรฐานการประพฤติตนของเค้าแหละ อย่าไปอะไรมาก

แต่


บางทีก็รู้สึกตึงๆเหมือนกันว่าถ้ามันมากเกินไป
แสดงว่าเค้าไม่อยากปฏิสัมพันธ์กับเราเหรอ ถึงได้ไม่เอาใจเราไปพิจารณาเลยว่าเราจะชอบมั้ย

จริงๆคนเรามันก็แค่นี้นะ  พานพบ ผูกพัน จากไป
แต่ผมไม่ชอบเรื่องไม่ยึดติดอยู่อย่าง ว่าถ้าไม่ร้องไห้ให้กับคนที่เรารักที่จากไป
แล้วชีวิตนี้จะไม่เศร้าเลยใช่มั้ย แล้วถ้าทำได้ทุกคนตามนั้น
ทุกคนก็เหมือนกันหมด บางทีความเหมือนมันไม่ได้ดีมั้งครับ...ไม่รู้สิ สำหรับผมนะ
(แต่เรื่องไม่ยึดติด อย่างน้อยเข้าใจว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่โดยมองให้กว้างๆไว้ได้ มันก็โอเคครับ
อย่าถึงขั้นไม่ร้องไห้ให้กับคนที่คุณรักเลย ร้องๆไปเห๊อะ บางทีชีวิตอาจมีแค่ครั้งเดียว
แล้วเป็นแค่ครั้งนั้นที่เรารู้สึกได้ถึงการสูญเสียตัวตนส่วนหนึ่งของตัวเองไป ที่ร่วมกันสร้างมาตั้งหลายปี)

หลังๆเลยมาคิดว่าเอ๊ย ไอ้ความแตกต่างที่มันดีเนี่ย
แสดงว่าคนทุกคนยอมรับคนทุกคน และมอบความรักให้แก่กัน ร่วมแบ่งปันความรู้สึกดีๆ
(แต่ผมก็ทำไม่ค่อยได้แฮะ)



วันนี้คุณส่งความปรารถนาดีจากใจจริงให้กับคนรอบข้างรึยัง

ธรรมดานะ ที่คนเรามีความแตกต่าง
"อย่าไปคาดหวังให้คนทุกคนคิดแบบเรา" นี่ก็เป็นสัจธรรมอีกข้อ


เอ๊ะ!! นี่เละเทะออกจากธรรมะ หรือเปล่า?  :37:

ไม่เละเทะจ๊ะฟ้า ยังอยู่ในประเด็น :22:


โดยส่วนตัวมองว่า....
ธรรมดาของโลก น่าจะเป็นสากล ไม่แตกต่างกัน
แต่การรับรู้ มุมมอง การตีความ ประสบการณ์ ฯลฯ ของแต่ละคนที่มีไม่เท่ากัน
ความแตกต่างทางความคิด ความเข้าใจ ในการมองและพิจารณาสิ่งเดียวกันก็เลยเกิดขึ้น

การยืนมองวัตถุชิ้นเดียวกันจากคนละมุม ก็เห็นไปคนละอย่าง
คนที่ยืนมั่นอยู่ที่เดิม อาจจะเห็นอย่างเดียวอย่างเดิม และตีความไปตามนั้น
ถ้าลองก้าวเท้าออกจากที่มั่น แล้วเดินชมให้รอบ ทั่วทุกมุมอย่างเปิดใจ
หรือเพิ่มการมองจากมุมสูงโดยรอบเข้าไปอีก
สิ่งที่ได้เห็นก็อาจจะไม่ใช่อย่างที่คิดในตอนแรก


ความแตกต่าง
ก็น่าจะเป็นหนึ่งในธรรมดาของโลก








ในเชิงลึกคงต้องรบกวนให้มหาจักรี คุณพี่กำนม
และท่านอื่นมาแจกแจงค่ะ....ข้าพเจ้ายังรู้ไม่ลึก
โยนงานกันเห็นๆ แฮ่ :46:



*จัดวรรคใหม่ ของเดิมอาจทำให้งวยงง

อ้างคำพูดจาก: eThics เมื่อ 22 ม.ค. 2009, 09:16 น.
ความแตกต่าง
ก็น่าจะเป็นหนึ่งในธรรมดาของโลก

เห็นด้วยกับพี่ติ๊กครับ เพราะคนเราต่าง โลกเราถึงเกิดและเติบโตมาจนถึงแบบนี้แหละครับ

เรายอมรับในตัวเอง ยอมรับในคนอื่น ยอมรับว่าในโลกนี้มันมีความต่าง
แล้วก็ปรับชีวิตให้เข้ากับความต่างตรงนั้น เพื่อให้เราเดินอยู่เส้นทางที่เราเดินได้อย่างไม่วอกแว่ก
มันก็โอเคแล้วนะ

อย่างที่คุณ mons ว่า คนเรามีอารมณ์มีความรู้สึก แต่ละคนก็แสดงออกมาแตกต่างกัน
เพียงแต่ว่า ใครจะจัดการอารมณ์ตรงนั้นได้ดีกว่ากัน แน่นอนการไม่แสดงออกเลย ปลงได้ขนาดนั้น
ระดับของเราเองคงยากไป แต่เอาแค่ว่า ไม่ไปหลงอยู๋ในอารมณ์จนเกินเหตุ

ร้องไห้เพื่อคนที่รักจนตัวเองจะตายตาม // โกรธที่เค้าไม่รักจนไปยิงหัวเค้าหรือหัวคนอื่นๆ,
หรือขนาดไม่ยินดียินร้าย เอาเปรียบผู้อื่นได้หน้าตาเฉย // ทำร้ายคนอื่นด้วยอารมณ์โกรธชั่วแล่น

อันนี้ผมว่า คนเราพอทำได้ในชีวิตประจำวัน และควรทำอย่างยิ่งด้วยนะครับ

อ้างคำพูดจาก: จอนจัด เมื่อ 21 ม.ค. 2009, 23:20 น.





"ละชั่ว ทำดี ทำจิตใจให้สงบ"


ตอนนี้อยู่ขั้นที่ 1 อะไรที่เขาว่าไม่ดีก็อย่าไปทำ

ของพี่อุ้ย อยู่ขั้นที่ 1 ส่งผลไปได้ 2 ข้อเลยนะนั่น


//


วันก่อนดูตีสิบช่วงสนธนา มีแขกรับเชิญคือพันเอกนายแพทย์พงษ์ศักดิ์ ตั้งคณา

ชอบใจหลายคำเลย ที่แกยกมาพูด

จำได้ก็ประมาณว่า

แนวทางแห่งความสุข  ถ้าทำได้ก็จะมีใจที่เป็นสุข  :12:

เสียอะไร  เ สียไ ด้   อย่าเสียใจก้แล้วกัน
น้อยอะไร น้อยได้   อย่าน้อยใจก็แล้วกัน
เจ็บอะไร  เจ็บได้  อย่าเจ็บใจก้แล้วกัน


หายอะไร  หายได้  อะ ไม่ใช่แ ละ :42:

ถ้าทำได้ ใจก็จะไม่เป็นทุกข์ 

อ่อ อีกข้อ  "เกิดมาเป็นคนทั้งที ต้องเอาดีให้ได้"

ฟังแล้วฮึกเหิ๊ม ฮึกเหิม

ปล่อยวาง

ไม่ว่าอะไรทั้งหลายทั้งปวง
รัก เกลียด สุข ทุกข์
สุดท้ายเราก็ต้องปล่อยมันไว้เบื้องหลัง
ทุกอย่างก็ต้องจบไปซักวัน
มีอยู่ ตั้งอยู่ ดับไป

รสความพอใจมี 3 ขั้น
อรรถรส    รสแห่งคำ ด้วยความซาบซึ้ง ความสะเทือนอารมณ์
ธรรมรส    รสแห่งธรรม ด้วยความดีงาม ความจริง ความเข้าใจ
วิมุตติรส   รสแห่งการหลุดพ้นจากสรรพสิ่ง

"ไม่ว่าคนเราจะกินอาหารที่พึงใจมาเท่าไร สุดท้ายก็จะต้องการน้ำเปล่า"
จำไม่ได้ว่าใครว่าไว้ ไม่แน่ใจว่าเป็นพุทธพจน์รึเปล่า

นี่ระดับพระอภิธรรมแล้วนะ



ป.ล. ม่อนเอ้ย ตัดประโยคหน่อยเถอะ จัดหน้านิดนึง อ่านแล้วเหนื่อย เห็นใจคนแก่ด้วย
       

ขนาดผมคนหนุ่มๆอ่านยังเหนื่อยเลย  :44:

เหนื่อยเพราะแก่นั่นแหละครับ



เห็นไหม ได้ประเด็นปลงสังขารอีกเรื่องละ

จะปลงสังขารก็ไปดึกแล้วฯ โน่นไป๊  :37:

การทำบุญไม่ขึ้น
- เป็นเพราะกรรมเก่าแต่ชาติบางก่อนเหรอ


ผมคิดว่าซวยมากกว่ากรรมเก่า (กับเรื่องบางเรื่องนะ   เช่น ช่วยคน)

ถ้าไม่หวัง เราจะไม่รู้สึกแบบนี้นะ  ลองดูๆ

อ้างคำพูดจาก: แอนดูมาโอ๊ะ เมื่อ 22 ม.ค. 2009, 12:40 น.
เหนื่อยเพราะแก่นั่นแหละครับ



เห็นไหม ได้ประเด็นปลงสังขารอีกเรื่องละ

พูดถึงปลงสังขาร
...

พี่นัทปลงสังคังรึยังครับ  :47:

เท่าที่ทราบ ปลงสังคัง เรียบร้อยแล้วค่ะ

มีใครอยากสืบทอดตำแหน่งต่อจากนัทบ้างมั้ยคะ :33:

อ้างคำพูดจาก: จักรี เมื่อ 23 ม.ค. 2009, 02:37 น.
ถ้าไม่หวัง เราจะไม่รู้สึกแบบนี้นะ  ลองดูๆ

ไม่หวัง ก็ไม่ผิดหวัง  :12:

มีน้องคนนึงเคยมีลายเซ็นว่า ไม่ยึดติด ไม่ผิดหวัง นะ
ถ้าอธิบายให้คนหนุ่มสาวก็คงยกตัวอย่างเรื่องความรัก

ถ้าเรารู้สึกว่ารักใครซักคน แล้วอยากได้เขามาเป็นคู่
ถ้าได้เราก็จะมีความสุข ถ้าไม่ได้เราก็จะอกหัก
แต่ถ้าเราไม่อยากได้ แล้วเราได้เราก็ยังมีความสุข ซึ่งถ้าไม่ได้เราก็จะไม่อกหัก

"ความรักของฉันจะเปรียบด้วยสีดอกไม้ไรๆ ไม่ได้
เพราะฉันได้ยินกล่าวกันว่าความรักที่แท้จริงไม่ใช่สีแดง
ย่อมมีสีดำดั่งสีนิล เหมือนดั่งสีศอพระศิวะ เมื่อทรงดื่มพิษร้ายเพื่อรักษาโลกไว้ให้พ้นภัย
ความรักแท้จริงต้องสามารถต้านทานพิษแห่งชีวิต
และต้องเต็มใจยอมลิ้มรสที่ขมขื่นที่สุดเพื่อเสียสละให้ผู้ที่เรารักคงชีพอยู่
และเพราะด้วยความขมขื่นที่สุดนี้ ความรักย่อมเต็มใจเลือกเอาสีนิล
คือ ความขมขื่นไว้ ดีกว่าจะเลือกเอาสีอื่นๆ คือมุ่งแต่จะหาความบันเทิงสุขอย่างเดียว"
                                                                  กามนิต
                                                      คาร์ล อดอล์ฟ เจลเลอร์รุป

กามนิตรักกับวาสิฏฐี แต่ตอนมีชีวิตอยู่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน จนกระทั่งไปเกิดเป็นเทวดา
เป็นพรหม เป็นมหาพรหม ก็ยังรักกันอยู่อย่างนั้น แต่ด้วยความเข้าใจในธรรม
ว่าอย่างไรก็ต้องมีการเกิดแก่เจ็บตาย หนีไปไม่พ้น
สุดท้ายจิตของวาสิฏฐี ก็ดับหายไป
ดวงจิตกามนิต คิดตาม แล้วก็ดับไปอีกดวง

ถ้าคนเราเข้าใจเรื่องชีวิตมากขึ้น เราก็จะเจ็บปวดกับความรู้สึกน้อยลง
เคยมี เคยได้มามาก ก็จะอยากได้น้อยลง
เคยรัก เคยสูญเสีย ก็จะปล่อยวางได้มากขึ้น
แต่ต้องเข้าใจมันนะ

ป.ล. ตูเองก็ยังทำไม่ได้ขนาดนั้นหรอกนะ

กามนิตนี้ อีกชื่อนึงคือ คาร์ล อดอล์ฟ เจลเลอร์รุป เหรอครับ  :37:

 :34:

อ้างคำพูดจาก: edมาหยอก เมื่อ 23 ม.ค. 2009, 02:40 น.
พูดถึงปลงสังขาร
...

พี่นัทปลงสังคังรึยังครับ  :47:

:34:

อ้างคำพูดจาก: ร่มไทร a.k.a. ลุงเป็ด เมื่อ 23 ม.ค. 2009, 10:21 น.

ถ้าคนเราเข้าใจเรื่องชีวิตมากขึ้น เราก็จะเจ็บปวดกับความรู้สึกน้อยลง
เคยมี เคยได้มามาก ก็จะอยากได้น้อยลง
เคยรัก เคยสูญเสีย ก็จะปล่อยวางได้มากขึ้น
แต่ต้องเข้าใจมันนะ

พยายามทำความเข้าใจอยู่  :25:






ทุกอย่างเกิดมาแล้วก็ต้องมีดับไป
มีพบ มีรัก ต้องมีพลัดพราก
ทำใจ เข้าใจ แล้วก็ต้องพร้อมจะยอมรับ


เกิดมาตัวคนเดียว ตอนจากไปก็ต้องไปตัวคนเีดียว  :47:

ในตัวตนของคนเรา
คนหนึงคนจะมีทั้งดีและเลว....
อยู่ที่ว่าใครจะปล่อยให้ฝ่ายไหนกลืนฝ่ายไหนได้มากว่ากัน
ก็เหมือนมีพื้นสองสี ขาวกับดำ...
เราจะเลือกยืนอยู่ตรงไหน
ถึงจะไม่ได้ก้าวห่างจากพื้นด้านสีดำไปมาก ๆ
แต่อย่างน้อยเราก็ยังเหยียบอยู่ที่พื้นสีขาว

อ้อมคิดว่าการทำความดีนั้นเราไม่จำเป็นต้องฝืนตนเอง

ทำแค่ในสิ่งที่เราทำได้ โดยอย่าก้าวออกไปจากฝั่งสีขาวเท่านั้นพอค่ะ  :22:

การปลงมากไป  ทำให้ชีวิตขาดสีสัน  และน่าเบื่อ  บางครั้งก็น่าเจ็บใจ  :39:

อ้าว ไหงขาดสีสัน น่าเบื่อ แถมมีเจ็บใจได้ไง ไหนว่าปลงแล้ว

ใช่ๆ  ถ้าปลงแล้ว ก็ต้องมองเรื่องพวกนี้ เป็นเรื่องธรรมดาๆ

อ้างคำพูดจาก: eMz Core.- เมื่อ 03 ก.พ. 2009, 08:26 น.
การปลงมากไป  ทำให้ชีวิตขาดสีสัน  และน่าเบื่อ  บางครั้งก็น่าเจ็บใจ  :39:

นั่นแหละ คนถึงไม่ค่อยยอมปลงกัน  :30:
ไอ้คำว่าชีวิตมีสีสันนี้คำพระท่านว่า ปรุงแต่งจิต
คนเรามันแสวงหาอะไรมากระตุ้นเสมอ ทั้งแง่สร้างสรรค์และทำลาย
คำว่า Romance เนี่ยมันกินความตั้งแต่เรื่องรัก ไปยัน 3 ก๊ก
ซิกมันด์ ฟรอยด์บอกว่า แรงขับสัญชาตญาณของคนเราที่เรียกว่า Id (อิด)นั้น
มีสัญชาติญาณมุ่งเป็น (Libido ลิบิโด้) ที่ทำให้ก่อเกิดความรัก เซ็กส์ และการสร้างสรรค์
และ  มีสัญชาติญาณมุ่งตาย (Thanatos ทันนาทอส) ที่ทำให้เกิดสงคราม ฆ่า รวมทั้งซาดิสม์ มาโซคิสม์
ซึ่งทั้ง 2 อย่างนี้ล้วนเกี่ยวเนื่องกันอย่างแยกไม่ออก อย่างเซ็กซาดิสม์ เซ็กไปเจ็บไป
หรือ แอบรัก ที่มีทั้งความสุขปนความทุกข์เจือๆ กันไป

เหมือนวัยรุ่นอกหักแล้วต้องระบายออกมาแรงๆ ไง ต้องชกอะไรซักอย่าง (แผลเป็นที่มือยังเหลือ 2-3 รอย)
หรือ ต้องเปียก หรือ ตะโกนอะไรซักอย่างมันถึงจะรู้สึกดีขึ้น (หรือบางคนก็ทำเอาเท่ เท่ตรงไหน)
จะมานั่งถอนหายใจ 1 ทีแล้วเอาวะ ยังไงกูก็ต้องอยู่ต่อไป ปลงได้ มันรู้สึกขาดๆ อะไรไปบางอย่าง
ซึ่งจริงๆ แล้วใครทำได้อย่างนั้นนี่โคตรเท่เลยนะ

อ้างคำพูดจาก: ร่มไทร a.k.a. ลุงเป็ด เมื่อ 03 ก.พ. 2009, 11:33 น.
เหมือนวัยรุ่นอกหักแล้วต้องระบายออกมาแรงๆ ไง ต้องชกอะไรซักอย่าง (แผลเป็นที่มือยังเหลือ 2-3 รอย)
หรือ ต้องเปียก หรือ ตะโกนอะไรซักอย่างมันถึงจะรู้สึกดีขึ้น (หรือบางคนก็ทำเอาเท่ เท่ตรงไหน)
จะมานั่งถอนหายใจ 1 ทีแล้วเอาวะ ยังไงกูก็ต้องอยู่ต่อไป ปลงได้ มันรู้สึกขาดๆ อะไรไปบางอย่าง
ซึ่งจริงๆ แล้วใครทำได้อย่างนั้นนี่โคตรเท่เลยนะ

สามีฉัน  :37:/
ไม่หล่อ แต่เท่
ขนาดถอนหายใจยังไม่ต้อง
นิ่งและเดินหน้าต่อจนกว่าจะหมดลมหายใจ เขาล่ะ

อ้างคำพูดจาก: eThics เมื่อ 03 ก.พ. 2009, 12:54 น.

สามีฉัน  :37:/
ไม่หล่อ แต่เท่
ขนาดหายใจยังไม่ต้อง
นิ่งและเดินหน้าต่อทั้งที่หมดลมหายใจ เขาล่ะ

ตายทั้งเป็นไปแล้วสินะเจน  :47:

อ้างคำพูดจาก: ภูกระดึง เมื่อ 03 ก.พ. 2009, 09:57 น.
อ้าว ไหงขาดสีสัน น่าเบื่อ แถมมีเจ็บใจได้ไง ไหนว่าปลงแล้ว

ปลงของเขาคงหมายถึง
พยายามทำความเข้าใจ
แต่ ดูแล้วยังไม่ได้เข้าใจหรอก
เลยน่าจะออกอาการอะไรแบบนั้น

:22:

เช่นนั้นเอง
พันนั้นแหละ

พรรค์นั้น  ค่ะ   :47:

อ้างคำพูดจาก: บุ๋ม เมื่อ 03 ก.พ. 2009, 16:51 น.
พรรค์นั้น  ค่ะ   :47:

ที่ยกมา เขาใช่เป็นคำกลางตามชายพจน์ นี่นา
แปลว่า
น. คนพวกนั้น (มักใช้ในทางดูหมิ่นดูแคลน).

แต่พันนั้น ของผม ไม่มีในชายพจน์
เป็นคำถิ่นใต้ แปลว่า เท่านั้นแหละ แค่นั้นแหละ
ไม่มีอะไรหรอก เท่านั้นเอง

คนใต้บ้านเดียวกัน  :25:

แค่มองตากัน ก็เข้าใจอยู่  :25:

รู้ว่าเหนื่อยแค่ไหน. ว่าหนักแค่ไหนบนหนทางสู้  :25:

มีคำว่ารัก ก็มีคำปลอบใจ มีคำว่าสำบายดีบอ ให้กันเสมอ โธ คนบ้านเรา....

อ้างคำพูดจาก: จักรี เมื่อ 03 ก.พ. 2009, 17:12 น.
มีคำว่ารัก ก็มีคำปลอบใจ มีคำว่าสำบายดีบอ ให้กันเสมอ โธ คนบ้านเรา....

เฮ้ย ๆ คนใต้  :47:

สำบายดีบอ = บ่ายดีเห้อ

:47:

 :30: :30: :30:

เอาละๆ พอแล้ว :35:
ประเดี๋ยว ส้มจะไม่เอาธรรมะเข้าข่ม
ด่ากราดจะซวยเอา


กลับเข้า ธรรม เถอะ :46: