ตอนแรกว่าจะแปะในเรื่องจริงนี้ฯ แต่ขอขึ้นจู๋ใหม่เลยแล้วกันครับ :46:
ความประมาท เป็นหนทางสู่ความฉิบหาย (http://www.hi5.com/friend/profile/displayJournalDetail.do?ownerId=269352833&journalId=90130051)
เกิดมาไม่เคยโกรธตัวเองเท่านี้มาก่อนเลย..
ไม่ว่าจะเป็นคนสะเพร่ามาขนาดไหน ก็ไม่เคยทำให้ตัวเองเดือดร้อน หรือเสียใจได้ขนาดนี้มาก่อนเลย
ใครเคยทำของหายมั่งครับ? ถ้าโดนขโมยนี่อีกเรื่องนึงนะ.. นี่ทำหายเอง
วันนี้ด้วยความรีบร้อน ไปกดเอทีเอ็ม แถวๆ อนุสาวรีย์ฯ ตู้แรก เป็นตู้ธนาคารไทยพาณิชย์ แล้วมันไม่มีสลิป ก็เลยเปลี่ยนตู้
ตอนกดเนี่ยก็วางโน้ตบุ๊คไว้บนตู้เอทีเอ็ม พอเปลี่ยนตู้ก็วางทิ้งไว้เฉยเลย.. เฮ่อโง่ หรือโง่วะ???
เสร็จเรียบร้อยก็ขึ้นรถตู้เลย จะไปหาลูกตาลที่สุวรรณภูมิ คือรีบมากด้วย กลัวไปไม่ทัน
ระหว่างทาง หลังจากผ่านด่านที่สอง (ที่เป็นเก็บตังรอบสองบนทางด่วน) ก็เพิ่งจะนึกได้ ทำเหี้ยไรไม่ถูกแล้ว ร้องไห้ก่อนเลย
สักครึ่งนาทีมั้งที่ตั้งสติได้ ไม่รู้จะทำยังไงแล้วโทรไปไหนรู้มั้ยครับ จส. 100 กับ ร่วมด้วยช่วยกันนี่ตัดทิ้งไปเลยครับ นึกเบอร์ไม่ออก
ทายให้ตายก็ทายไม่ถูกหรอกครับ ผมโทรไปหาบริการเลขาส่วนตัวของเมืองไทยประกันชีวิต!!!
ทีนี้ตอนนั้นผมเข้าใจว่าลืมไว้ที่ตู้เอทีเอ็มตู้ที่สอง ซึ่งอยู่หน้าร้านทองครับ แล้วก็จำชื่อร้านไม่ได้ครับ (ใครจะไปดูวะ)
ก็ให้ข้อมูลกับโอเปอเรเตอร์ไปครับ ว่าตู้เอทีเอ็มธนาคารธนชาติ หน้าร้านทองบริไหนๆๆ ก็ว่าไป ทางเมืองไทยฯ ก็บอกจะติดต่อให้ครับ
ไม่น่าเชื่อ เขาหาข้อมูลร้านทองนั้นจนได้ แล้วก็โทรไปให้.. ทำให้ผมทำอะไรง่ายขึ้นอีกเยอะเลย
จำได้ใช่มั้ยครับว่าในคณะที่ผมทำอะไรพวกนี้คือผมกำลังเดินทางไปสุวรรณภูมิ ไอ้เรื่องขอลงระหว่างทางนี่เป็นไปไม่ได้ครับ เพราะเป็นทางด่วน
ลงรถปุ๊บ ก็รีบเรียกแท็กซี่ตีกลับเลยครับ บอกให้ซิ่งสุดๆ เลย ใจก็ภาวนาว่าบ้านนี้เมืองนี้ยังมีคนดีมีน้ำใจอยู่
ตอนที่นั่งแท็กซี่กลับนี่แหละที่เมืองไทยฯ โทรกลับมาเรื่องร้านทอง ทำให้แท็กซี่จับใจความได้ว่าผมทำของหาย (พูดให้ถูกคือวางลืมทิ้งไว้)
แท็กซี่ ก็เลยบอกให้ผมลองโทรไป จส.100 กับ สวพ.91 ครับ ผมก็บอกว่าผมไม่รู้เบอร์ แกก็บอกเลย 1644 กับ 1677 (ผมลืมแล้วว่าอันไหนของคลื่นไหน)
พอลงทางด่วนที่อนุสาวรีย์ฯ (ตรงพหลโยธิน) ไม่สนใจสะพานลงสะพานลอยแล้วครับ วิ่งข้ามถนนเลย ไปถึงก็ถามแม่ค้าแถวนั้นก่อนเลยครับ (ตอนนั้นยังเข้าใจว่าลืมที่ตู้หน้าร้านทอง)
แม่ค้าแถวนั้นช่วยเหลือดีมากครับ เป็นคุณน้าผู้หญิงท่าทางไม่น่าจะเกินสี่สิบ ถึงสี่สิบนิดๆ กับคุณป้าที่น่าจะเลยห้าสิบกว่าๆ ไปแล้ว
แกช่วยเดินถามคนแถวนั้นด้วยครับ ขนาดกดกริ่งร้านทองให้เลย จนอาซ้อร้านทองออกมาครับ
ทีแรกแกก็งงๆ ครับ เพราะคนที่โทรมาที่ร้านเป็นผู้หญิงครับ (พนักงานเมืองไทยฯ) แต่ไอ้คนที่มาหน้าหงอยขอความช่วยเหลือเนี่ยเสือกเป็นไอ้หน้าโจรคนนี้
จนเจรจากันรู้เรื่องแกก็ถามว่าตอนกี่โมง ผมก็เอาสลิปเอทีเอ็มให้ดูครับ 18.51 แกก็หายเข้าไปหลังร้านพักใหญ่เลยครับ จนให้เด็กที่ร้านออกมาตาม ปรากฎว่าแกเข้าไปดูกล้องวงจรปิดหน้าร้านให้ครับ
ในที่สุดผมก็ได้ข้อสรุปว่าไม่ได้ทิ้งไว้ที่ตู้นี้แน่ๆ เพราะเดินมาตัวเปล่าเลย เท่านั้นก็ขอบคุณทั้งเฮียทั้งซ้อเจ้าของร้านยกใหญ่แล้วครับ อาจจะเป็นแค่ความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ แต่เวลานั้นเป็นสิ่งที่ผมต้องการที่สุดแล้วครับ
อ้อ ร้านนั้นชื่อร้านอะไร ถ้านึกออก หรือผ่านไปแถวนั้นอีก จะเอามาบอกนะครับ เอาเป็นว่าออกจากอนุสาวรีย์ฯ นิดนึงไปทางพหลฯ ร้านที่มีเอทีเอ็มหน้าร้านอะครับ
ทีนี้รู้แล้วว่าไม่ใช่ตู้นี้แน่ๆ แสดงว่าต้องเป็นตู้แรกซึ่งอยู่หน้าแฟมิลี่มาร์ท (ถัดไปสักสิบเมตรได้ครับ) เริ่มจากถามคนขายของแถวนั้นก่อนครับ ปฏิกิริยาตอบรับต่างจากแถวหน้าร้านทองมากครับ
ไม่มีทีท่ากระตือรือร้น (ก็ไม่ใช่เรื่องเขานี่นะ) เสียใจบอกไม่ถูกเลยครับ ก็เข้าไปถามในแฟมิลี่มาร์ทครับ ถามไปอย่างนั้นแหละเพราะพนง.เขายุ่ง คงไม่เห็นอะไรอยู่แล้ว
ก็ต้องพึ่งตัวเองแล้วครับ เริ่มจากออกมาสังเกตหน้าร้านแฟมิลี่มาร์ทก่อนครับ ไม่มีกล้องวงจรปิดอย่างร้านทองครับ ที่พึ่งเดียวที่นึกออกคือบริการเลขาฯ ของเมืองไทยฯ เหมือนเดิมครับ
อย่างแรกเลยคือถามว่าถ้าผมอยากจะขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดของตู้เอทีเอ็มต้องทำยังไง ก็ได้รับคำแนะนำว่าต้องแจ้งความ แล้วเอาหลักฐานเหล่านั้น ไปติดต่อธนาคารเพื่อขอดู
ก็เลยถามว่าผมต้องแจ้งความที่ไหน ก็ได้คำตอบคือ สน.พญาไท พอถามตำแหน่งที่ตั้งจบปุ๊บกเดินเอาครับ เห็นว่าไม่ไกล ก่อนวางก็ฝากเมืองไทยฯ ช่วยหาทางประกาศให้หน่อย ผมยินดีมีค่าตอบแทนให้ แล้วก็วางกันไป
ระหว่างเดินไป ลูกตาลโทรมาพยายามปลอบใจ (เพิ่งบรีฟเสร็จ จะบินแล้ว) แล้วบอกให้โทรหาแม่ พอคุยกะลูกตาลเท่านั้นแหละร้องไห้อีกแล้ว
วันนี้ใครอยู่แถวป้ายรถเมล์อนุสาวรีย์ ด้านโรงพยาบาลราชวิถี จะเห็นผู้ชายคนนึงถักเดรดเดินคุยโทรศัพท์ไปร้องไห้ไปแบบไม่อายใครครับ
พูดจริงๆ เลย คือนอกจากงาน โดยเฉพาะตีสิสซึ่งยังไม่เคยแบ็คอั๊พไว้เลยนั้น ผมยังโง่เก็บความทรงจำดีๆ ไว้ในนั้นหลายอย่าง และยังไม่ได้แบ็คอั๊พเหมือนกัน
ตัดมาที่โรงพักครับ.. ระหว่างรอแจ้งความ (รอบอลจบเพราะตำหนวดดูบอลอยู่ -_-") ก็โทรหาแม่ครับ โดยเริ่มประโยคว่าแม่อย่าเพิ่งโกรธนะ (ฮ่าๆๆ กูกลัวจริงๆ นะ) แม่ก็ถามกลับมาแบบเรียบเฉยมาก คงไม่อยากให้เราไม่สบายใจ
แม่ก็บอกเดี๋ยวโทรหาลุงให้ (พี่เขยพ่อ) เพราะเขาเป็นตร. มาอบรมอะไรสักอย่างที่กทม. แล้วก็เป็นนายตร. มาจากหลายๆ ที่ เพื่อจะให้ใครช่วยกระทุ้ง หรือไปถามคนแถวนั้นให้ ถ้าเผื่อว่าจริงแล้วคนแถวนั้นเก็บไปไว้เอง
ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเป็นตอนเด็กๆ ตอนที่คิดว่าทุกปัญหาเป็นเรื่องใหญ่ ตอนที่ยังคิดทุกเรื่องที่เราทำพลาดก็จะคอยปกปิดพ่อแม่ จะทำให้ผมแก้ปัญหาโง่ๆ โกหกโง่ๆ ให้อะไรมันยิ่งแย่ไปกว่านี้ขนาดไหน
พอเสร็จก็เรียกแท็กซี่กลับบ้านครับ ไม่กลับหอมันละ ปรากฏว่าเมืองไทยฯ โทรมาอีกทีครับ ถามว่าผมแจ้งความหรือยัง? ลองติดต่อธนาคารดูหรือยัง? (ตอนนั้นเริ่มทำใจแล้วว่าไม่ได้คืนแน่นอน)
ผมก็บอกว่ายังเพราะไม่ทราบเบอร์ แล้วก็ไม่รู้ว่า 24 ชม. หรือเปล่า พนง. ก็บอกว่าโทรได้ตลอด พร้อมให้เบอร์ คอลเซ็นเตอร์ของ SCB มาครับ บอกไว้เป็นความรู้หน่อยว่า 0-2777-7777 ครับ
ก่อนวางสาย พนง. ก็แจ้งผมว่าได้ช่วยประชาสัมพันธ์ไปทางร่วมด้วยช่วยกันแล้ว ตามรายละเอียดที่ผมได้แจ้งไว้ พร้อมให้ชื่อ และเบอร์โทรผมไว้ด้วย
พอวางจากเมืองไทยฯ ก็โทรเลยครับ งงๆ กับไอ้เลขอัตโนมัติที่ให้กดนิดหน่อย ก็ได้คุยกับโอเปอเรเตอร์ครับ พนง.พูดจาดีครับ พอทราบตำแหน่งตู้ ก็เช็คให้ก่อนว่ามีกล้องวงจรปิดหรือเปล่า
ที่นี้ก็ได้ความรู้ใหม่อีกแล้วครับ ว่าไม่ใช่ทุกตู้นะครับที่มีกล้อง เงื่อนไขคือ ถ้าเป็นตูเอทีเอ็มที่อยู่หน้าสาขา จะมีกล้องภายนอกอาคารของสาขามองเห็นครับ
ส่วนตู้เอทีเอ็มที่ฝังกล้องไว้เลยจะต้องเป็นตู้รุ่นใหม่ที่มีรหัส 6XXX เท่านั้นครับ พนง.ปลายสายก็แสดงความเสียใจอย่างสุภาพ และแนะนำให้ติดต่อกลับไปทางแฟมิลี่มาร์ทสาขานั้นครับ เพื่อขอดูภาพจากกล้องวงจรปิด
ซึ่งผมก็ว่าคงยากหน่อยครับ เพราะจากที่สำรวจไม่มีกล้องข้างนอกครับ แต่อาจจะมีกล้องจากในร้านที่มองเห็นออกมาข้างนอกได้ ยังไงก็จะลองอีกทีครับ (ถึงจะทำใจแล้วก็ตาม)
เหตุการณ์ครั้งนี้สอนผมหลายอย่างครับ ที่พิมพ์มาให้อ่านกันก็เพราะเห็นว่าคงจะช่วยเตือนสติคนอื่นได้บ้างครับ
สิ่งที่ผมได้เรียนรู้วันนี้คือ
- ทำอะไรจงมีสติรอบคอบ โดยเฉพาะถ้ารู้ตัวว่าเป็นคนหลงๆ ลืมๆ สะเพร่า เวลาไปไหน แนะนำเป็นกระเป๋าเป้มากกว่าการถืออะไรไปโทงๆ
- ข้อมูลดิจิตอลทุกอย่างที่มี จงขยันแบ็คอั๊พไว้หลายๆ รูปแบบ ไม่ว่าจะเป็น Ext. Hdd. หรือ DVD หรือ internet อะไรก็แล้วแต่ หลายๆ ช่องทางยิ่งดี
- ควรมีเบอร์ที่อาจจะช่วยเราได้ไว้ในโทรศัพท์มือถือ อย่าคิดว่า "คงไม่ได้ใช้" เพราะไม่แน่วันนึงคุณอาจจะต้องการมันมากกว่าใครๆ ในโลก
- สำหรับน้องๆ วัยรุ่นโดยเฉพาะ มีอะไรขอให้รีบบอกคุณพ่อ คุณแม่นะครับ ด้วยแระสบการณ์แล้ว พวกท่านจะมีวิธีในการรับมือกับปัญหาได้ดีกว่าเราแน่ๆ
สุดท้ายนี้ผมอยากจะขอบคุณทุกๆ คนที่พยายามหยิบยื่นความช่วยเหลือให้ครับ
ไม่ว่าจะตามหน้าที่อย่าง พนง. ทางโทรศัพท์ของหลายๆ ที่ ทั้งเมืองไทยประกันชีวิต, จส. 100, สวพ. 91, ธ.ไทยพาณิชย์
หรือหลายๆ คนที่ทำด้วยน้ำใจ ทั้งๆ ที่เราไม่ได้รู้จักกัน และหน้าตาผมก็ไม่ได้ดูว่าช่วยผมแล้วจะปลอดภัยเลย
อย่างเฮียกับซ้อร้านทอง หรือป้าๆ ที่ขายของหน้าร้านทอง ที่ช่วยเดือดร้อนให้เหมือนเป็นลูกหลานตัวเอง
ที่ไม่ขอบคุณไม่ได้เลยคงเป็นผู้หญิงเก่งในชีวิตผมสองคนนี้
ขอบคุณลูกตาลที่เป็นกำลังใจให้ในทุกสถานการณ์
ขอบคุณคุณแม่ที่เข้าใจ ไม่โกรธ และหาทางช่วยเหลือมในทุกครั้งที่ลูกชายโง่ๆ คนนี้ไปเที่ยวสร้างปัญหา
ขอบคุณครับ ถึงในที่สุดผมคงจะไม่ได้ของคืน แต่วันนี้ผมก็ได้อะไรหลายๆ อย่างที่ผมไม่เคยได้เหมือนกัน
:08: อูยยยยยยยยยยยย ขนลุก
:08: ขอให้ได้คืนนะพี่บวบ
ถ้าไม่ได้คืน มีผลมากไหมกับทีสิส
ทำใหม่ทันไหมบวบ สู้ๆ
มีข้อมูล ทีสิสรึเปล่านั้น สู้ๆนะพี่
เอาใจช่วยให้ได้คืนนะบวบ :46:
แต่ที่แน่ๆ คนไทยใจดี มีน้ำใจยังมีทุกหนแห่ง ถือเป็นสิ่งดีๆในวันที่เลวร้ายให้ได้จดจำ
:14:
แกเอ้ยยย
เป็นกำลังใจให้นะ สู้เว้ย
:46: ขอให้ได้คืนมาเร็วๆนะครับ
ตีสิสก็เดือดร้อนพอควรครับ เพราะจะมีรีวิวอีกทีวันพุธหน้าแล้ว ซึ่งเทอมนี้มันเป็นเรื่องของงานดีไซน์แล้ว
ผมว่าก็มีข้อดีตรงที่ความคิดอะไรที่ผมติดขัดอยู่ (อาจจะเพราะไปจับจดกับมันมากไป) จะได้โยนทิ้งให้หมด ความคิดจะได้หลุดออกจากกรอบนั้นเสียที
ที่น่าจะเดือดร้อนมากหน่อยคือข้อมูลของเทอมที่แล้วครับ โดยเฉพาะพวกบุ๊ค แต่ก็คงขอแบบที่เป็นกระดาษได้ที่อ.ที่ปรึกษา
อีกอย่างที่เดือดร้อนแน่ๆ คือไฟล์พวกผังบริเวณที่ต้องขอมา (ทำโปรเจ็คในมหาลัย) ก็ตองไปขอใหม่
ตอนนี้ได้แต่ส่งข่าวไปบอกอ.ครับ แล้วก็หวังว่าแกอาจจะัไปต่อรองกับอ.ท่านอื่นในกลุ่มให้เลื่อนวันรีวิวออกไป
เพราะบางกลุ่มก็รีวิวกันหลังปีใหม่
ขอเป็นกำลังใจให้อีกคนครับ
คิดซะว่าแลกกับประสบการณ์
สู้ๆ ครับ
ขอให้ผ่านพ้นช่วงนี้ไปได้นะครับ เอาใจช่วย
:16: ของมันหายไปแล้ว หายไปบวบ
หลังจากนี้ก็ระวัง ๆ ตัวหน่อยนะ ไม่เป็นไร เรื่องร้ายผ่านไป เรื่องดีจะเข้ามานะ
อ่านแล้วลุ้นมากๆ
ตอนแรกแอบหวังว่าจะได้คืนแล้วนะเนี่ย
ก็สู้ต่อไป คิดซะว่าฟาดเคราะห์นะ
:46: ขอบคุณทุกกำลังใจครับ
จริงๆ ไม่หวังแล้วหละ เพราะริบหรี่เหลือเกิน เดี๋ยวพรุ่งนี้จะโทรไปศูนย์ฟูจิตซึ แจ้งไว้ก่อนว่าถ้าซีเรียลนี้มาติดต่อ ขอให้แจ้งด้วย
เข้าใจไปเองว่า คนได้ไปคงใช้ลำบากหน่อยเพราะยี่ห้อไม่โหล.. แล้วมันได้ไปแต่เครื่อง :30:
อยากให้เป็นอุทาหรณ์กับทุกคนนะครับ เพราะการเสียสิ่งที่มีค่ากับความรู้สึกไป มันเกินจะอธิบายให้ใครฟังได้จริงๆ ครับ
งานตีสิสผมยังไม่เสียดายขนาดนี้เลยครับ ทำใหม่ไม่เกินกำลัง แต่เวลามันย้อนมาไม่ได้แล้ว คงได้แต่เก็บเรื่องราวพวกนั้นไว้ในความทรงจำเท่านั้น :42:
http://media.imeem.com/m/kndVzdUHVO (http://media.imeem.com/m/kndVzdUHVO)
ร้องอีกแล้ว :30:
สู้ๆ พี่บวบ
ไอ้กระผมก็เคยเหมือนกัน
วันนั้นฝากโน้ตบุ๊คไว้กับเพื่อนที่หอ สมมติชื่อไอ้ห้อยละกัน
บอกมันไว้ว่าวันหลังจะไปเอา
อีกวันต่อมาผมกับเพื่อน มีรุ่นน้องอีกสิบกว่าคนทำป้ายกับสกรีนเสื้อยู่ในคณะ
ไอ้ห้อยมันเรียนเสร็จพอดีจะกลับหอเดินผ่านพอดีเห็นผมอยู่ ตอนนั้นเย็นๆ แล้ว
ด้วยความหวังดีมันก็กลับไปเอาโน้ตบุ๊คที่หอมาให้ผม
ตอนที่มันบอกเอาโน้ตบุ๊ควางไว้บนโต๊ะนั้น ผมก็ง่วนทำงานอยู่
ก็ตอบเออออไปไม่ได้สนใจ
ทำงานเสร็จก็เก็บของกลับกัน
ไอ้ห้อยก็วางโน้ตบุ๊คไว้ไกลกับตรงที่ทำงานเพราะกลัวมันเลอะ
ตอนเก็บผม็ไม่ได้เดินไปตรงนั้นเพราะเก็บเฉพาะตรงที่ทำงานนั่นแหละ
(ซึ่งมันก็ไม่ได้ไกลกันเลย แถมกระเป๋าสีดำด้วย มืดแล้วมันไม่เป็นจุดสังเกต)
เช้ามาทุกอย่างปกติ ตอนบ่ายๆ เลยโทรจะไปเอาโน้ตบุ๊คกับมัน
ใจหายทันที เพราะมันบอกว่าเอามาคืนแล้วเมื่อวาน
ผมก็ลืม มันก็ตกใจรีบไปโต๊ะทันที
หาอยู่แป๊ปนึงก็หาถามป้าเอม ป้าแกขายของแถวนั้นไกล้ๆ กัน
โชคดีมาก ตอนแกเดินเก็บถ้วยกะเหยือกน้ำแกเห็นกระเป๋าวางอยู่เลยเก็บไว้ให้
เปิดดูข้างในแกก็รู้ว่าเป็นของผมนี่แหละ มีรูปผมอยู่ คุยกันทุกวันโดนป้าแกด่าบ่อยๆ
แต่ตอนผมเดินหาอยู่ป้าแกก็ไม่เรียก รอไปถามเอง :08:
กว่าจะได้ของคืนเล่นทายของซะนาน
ของผมนี่ยังโชคดีขนาดข้ามคืนไปแล้วยังได้คืน
ตอนรู้ว่าหายนี่ซีดกันทั้งผมทั้งไอ้ห้อย
โอว ปั่นกันกระจุย มีคนตัดหน้าคุณตั้ง 4 คนแน่ะ
สู้ๆนะครับ แบบว่าเรื่องข้อมูลหายนี่เป็นอะไรที่ไม่อยากเจอที่สุดเลย
เดี๋ยวมันก็ผ่านไปครับ :33:
เคยเหมือนกัน
ตอน HDD พัง กู้ข้อมูลไม่ได้เนี่ย
เศร้าแสด :05: ไทยเทเนี่ยมตรู :05:
โอ้ว :14:
สู้ๆ เว้ยบวบ
เอ็งยังดี ยังมีตังค์เรียน ยังมีแม่มีแฟนเอาไว้ปรึกษา
ยังมีโอกาสเข้าถึงฮิ5 หรือบอร์ดฟอนต์เอาไว้เล่าอะไรให้ฟังเป็นอุทธาหรณ์
ยังมีคนเดือดร้อนลำบากกว่าเราอีกเยอะ โดยเฉพาะเศรษฐกิจแบบนี้
คิดได้แบบนี้จะได้สบายใจ (หรือเปล่าวะ)
แต่เมืองไทยคอลเซ็นเตอร์นี่ดีจริงๆ ด้วย เจ๋งๆ ได้ใจ
เวลา Com หาย เสียดายที่สุดคือสิ่งที่อยู่ข้างใน ไม่ใช่ราคาของเครื่อง เคยลืม Notebook ในร้านกาแฟ (ใส่ซองผ้าแล้ววางไว้เก้าอี้ข้างๆ) เดินออกมาสักพัก 5 นาทีแล้วนึกได้ วิ่งกลับไปเอา ยังโชคดีที่มันยังอยู่ที่เดิม เพราะร้านนี้คนไม่พลุกพล่าน ...ใจนี่แป๊วไปแล้ว งานเงินอยู่ในนั้นหมด ห่วงแต่งานข้างในไม่ได้ห่วงเครื่องเลย เข้าใจเลยความรู้สึกแบบนี้ มันซีดชาไปก่อนว่าเรื่องใหญ่แน่ๆ
ล่าสุดที่ซวยก็คือเพื่อนสนิทคนนึง ดันไปลืม HD บนแท็กซี่ ...ที่สำคัญคือมันเป็นไฟล์ VDO ฟุตเทจของภาพยนตร์ (เป็นโปรเจคหนังรักหลากรส ที่กำลังจะเข้าฉายโรงไม่ช้านี้) ในนั้นมีไฟล์ที่พึ่งถ่ายทำเสร็จประมาณ 1/4 ของฟุตเทจทั้งหมด (อีกส่วนนึงอยู่ใน Mem Card และเครื่องที่บ้าน-ออฟฟิศ) มันกับพี่ผู้กำกับกำลังจะเอาไปตัดต่อในอีกวัน ...วันเกิดเหตุ พอดีนัดกับไอ้เพื่อนคนนี้กับพี่ผู้กำกับไปกินข้าว+จะไปดูหนังกันต่อ พอมันลงจากแท็กซี่แถวๆทางเลียบด่วนรามอินทรา เดินเข้ามาที่ร้านอาหาร มันกับพี่ผู้กำกับฯดันรู้สึกตัวได้ว่าลืม HD ไว้บนรถ (ทีแรกนึกว่ามันเล่นมุก) ทะเบียนรถก็ดันจำไม่ได้ (ใครจะไปจดจำเลขทะเบียนได้หมด) จำได้แค่สีว่าเป้นรถสีชมพู หาเบอร์ จส.100, ร่วมด้วยช่วยกัน โทรกันให้วุ่น ไปๆมาๆค่ำวันนั้นนี่อย่างเครียด คิดว่าตายห่าแน่ๆแล้ว (ดันซวยตรงที่ต้องไปเครียดกับไอ้เพื่อนและพี่ผุ้กำกับฯด้วย) รออยู่ 2 วัน ก็ไม่มีวี่แววจะได้คืน ทีแรกมันกับพี่ผู้กำกับก็นึกว่าจะซวยแน่ โดนทางผู้ใหญ่ด่าแน่ๆ เผลอๆอาจจะต้องถ่ายใหม่โดยอาจจะต้องควักตังค์เองบางส่วน ...ไปๆมาๆเลยเอา Mem card ที่ลบไฟล์ที่ถ่ายๆไปแล้วมากู้ไฟล์ส่วนใหญ่มาได้ เสียฟุตเทจไปพอสมควรที่มันกู้มาไม่ได้จริงๆ เลยพอรอดตัวไป แต่ก็เสียหายไปบาง Shot ที่สำคัญๆ .....ตอนนี้ไอ้เพื่อนคนนี้เวลาขึ้นแท็กซี่ มันจะดูและจำทะเบียนไว้ก่อนเลย เพราะหลอนมาจากไอ้เหตุการณ์นี้
เรื่องที่บวบโดนนี่ ไม่รู้จะช่วยยังไง แต่ก็เอาใจช่วยละกัน เรื่องหนักๆแบบนี้มันไม่เกิดขึ้นบ่อยๆ คิดในแง่ดีก็ถือว่าฟาดเคราะห์และซื้อประสบการณ์ไป
หนังครอบครัวหัวหลุดเหรอครับ :25:
ขอโทษนะคะ :46:
อ่านโพสต์พี่แอนแล้ว....
:30: :30: :30:
ใครทำประกันกะบ.นี้ก็สมัครไปเหอะครับ ได้ใช้ไม่น่าเชื่อ (เชียร์ออกหน้าออกตาเลย :30:)
ตอนแรกไม่คิดจะสมัครหรอกนะครับ จนเขาโทรมาชวน ก็ได้ใช้ประโยชน์ก็วันนี้แหละ
ก่อนหน้านั้นเคยแค่โทรให้เขาหาปั๊มแก๊ซให้ :37:
อ้างคำพูดจาก: iceannnnn เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 02:13 น.
โอ้ว :14:
สู้ๆ เว้ยบวบ
เอ็งยังดี ยังมีตังค์เรียน ยังมีแม่มีแฟนเอาไว้ปรึกษา
ยังมีโอกาสเข้าถึงฮิ5 หรือบอร์ดฟอนต์เอาไว้เล่าอะไรให้ฟังเป็นอุทธาหรณ์
ยังมีคนเดือดร้อนลำบากกว่าเราอีกเยอะ โดยเฉพาะเศรษฐกิจแบบนี้
คิดได้แบบนี้จะได้สบายใจ (หรือเปล่าวะ)
แต่เมืองไทยคอลเซ็นเตอร์นี่ดีจริงๆ ด้วย เจ๋งๆ ได้ใจ
ไม่เคยคิดอะไรไกลตัวขนาดนั้นเลยครับ :42:
ตอนนี้คงต้องสู้กันสักเฮือก ไม่ยอมจบช้ากว่านี้เพราะเรื่องโง่ๆ แบบนี้แน่ๆ :07:
พี่แอนก็แบ็กอั๊พข้อมูลบ่อยๆ นะ ไม่ใช่ไรต์เก็ยแต่หนังโป๊ :30:
งานไม่ค่อยเสียดายเลยครับพี่ฉึ่ง เพราะที่เสียไปมีแต่ตีสิส (ยังจะกล้าพูดว่าไม่เสียดาย :30:)
เพราะพอช่างนน.กันแล้ว งานผมมั่นใจว่าทำใหม่ได้ อย่างเหี้ยที่สุดถ้าไม่ทันจริงๆ ก็ทำปีหน้าได้วะ :07:
แต่พวกรูปถ่าย พวกบันทึก ฯลฯ อีกเยอะแยะไปหมดที่ยังไม่ได้แบ็คอั๊พไว้
ลองเทียบง่ายๆ ครับ สมมติว่าใช้กล้องฟิล์ม แล้วฟิล์มม้วนนั้นเสีย.. จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่
ถึงเราจะได้กลับไปถ่ายรูปที่นั่นใหม่ กับคนเดิมวันนั้น มันก็ไม่มีทางได้รูปแบบนั้นอีกแล้ว (ยังต่างกับหนัง ที่ถ้าไม่คำนึงถึงค่าใช้จ่ายแล้ว อาจจะทำใหม่ได้ ขนาดว่าดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ)
นั่นคือสิ่งที่ผมเสียดายที่สุด และคือสิ่งที่ผมเสียน้ำตาให้มัน เพียงแต่ว่าเรื่องที่ผมต้องกังวลมากที่สุดตอนนี้คือ "งาน" ก่อนเท่านั้นเอง
โชคดีที่ไม่นิยมถ่ายคลิปส่วนตัว (แต่มีโฟลเดอร์คลิปบนเดสก์ท็อปเลย :30:)
ปล. ขอบคุณทุกกำลังใจจริงๆ ครับ :46:
ตูซื้อฮาร์ดดิสก์มาลูกนึงเพื่อสำรองข้อมูลเสร็จแล้วก็ถอดสายเก็บไว้ในเครื่องนั่นแหละ
ไม่รู้จะช่วยอะไรได้แค่ไหน แต่ก็ยังดีเหมือนกัน (สำรองใส่ DVD ไว้อีกเล่มนึงแต่มันช้า)
นั่นแหละ ต้องอย่างนั้นแหละ
ที่ผมไม่ได้แบ๊กอั๊พ (นับเฉพาะส่วนที่เป็นงาน) เพราะเห็นว่าไฟล์มันยังเป็น temporary น่ะ
ขี้เกียจอั๊พเดทเวลากลับไปแก้ไข แล้วจะแบ๊กอั๊พอีกที..
ก็ฝากไว้เตือนใจกันนะครับ
ตูก็ยังเหมือนกัน :44:
เดี๋ยวปีใหม่เอาซะหน่อยดีกว่า กี่ร้อยกิ๊กวะเนี่ย :44:
อ้างคำพูดจาก: Buob Marley เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 01:13 น.
ตัดมาที่โรงพักครับ.. ระหว่างรอแจ้งความ (รอบอลจบเพราะตำหนวดดูบอลอยู่ -_-") ก็โทรหาแม่ครับ โดยเริ่มประโยคว่าแม่อย่าเพิ่งโกรธนะ (ฮ่าๆๆ กูกลัวจริงๆ นะ) แม่ก็ถามกลับมาแบบเรียบเฉยมาก คงไม่อยากให้เราไม่สบายใจ
แม่ก็บอกเดี๋ยวโทรหาลุงให้ (พี่เขยพ่อ) เพราะเขาเป็นตร. มาอบรมอะไรสักอย่างที่กทม. แล้วก็เป็นนายตร. มาจากหลายๆ ที่ เพื่อจะให้ใครช่วยกระทุ้ง หรือไปถามคนแถวนั้นให้ ถ้าเผื่อว่าจริงแล้วคนแถวนั้นเก็บไปไว้เอง
ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเป็นตอนเด็กๆ ตอนที่คิดว่าทุกปัญหาเป็นเรื่องใหญ่ ตอนที่ยังคิดทุกเรื่องที่เราทำพลาดก็จะคอยปกปิดพ่อแม่ จะทำให้ผมแก้ปัญหาโง่ๆ โกหกโง่ๆ ให้อะไรมันยิ่งแย่ไปกว่านี้ขนาดไหน
อ่านตรงนี้แล้วเกือบร้องไห้ตาม เพราะตอนเด็กๆ เป็นแบบนั้นจริงๆ :05a:
ภาวนาให้ได้คืนนะครับ :46:
อ้างคำพูดจาก: iceannnnn เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 02:35 น.
ตูก็ยังเหมือนกัน :44:
เดี๋ยวปีใหม่เอาซะหน่อยดีกว่า กี่ร้อยกิ๊กวะเนี่ย :44:
ระวัง..
พรุ่งนี้ก็สายเสียแล้ว :39b:
อ้างคำพูดจาก: eMz Core.- เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 02:35 น.
อ่านตรงนี้แล้วเกือบร้องไห้ตาม เพราะตอนเด็กๆ เป็นแบบนั้นจริงๆ :05a:
ภาวนาให้ได้คืนนะครับ :46:
อาจจะเพราะตูเคยพลาดน่ะ แล้วตอนนั้นก็ทำให้รู้เลยว่า.. เขาพร้อมจะช่วยเรา และสามารถแก้ปัญหาได้ดีกว่าเราแน่นอน
นี่เป็นปัญหาวัยรุ่นเลยนะ มองกลับกันคือ คนเป็นพ่อแม่จะทำยังไงให้ลูกเปิดใจที่จะพูดคุยได้
ให้ตัวพ่อแม่เองสามารถเข้าถึงปัญหาของลูกได้ โดยไม่สายเกินไป
:05: :05: :05:
หุ่นยนต์ไม่มีพ่อแม่สินะ :05:
มีเว้ย :07:
พี่บวบสู้ตาย
ร้องไห้แป๊บเีดียวน้ำตาก็แห้ง ร้องบ่อยๆ น้ำตาก็แห้งได้บ่อยๆ
แต่อย่าเศร้านานนะ เพราะความเศร้ามันไม่แห้งให้เรา
มีอะไรให้ช่วยบอกได้
ช่วยได้หรือไม่ได้แนนก็จะบอกพี่บวบเช่นกัน
ส่งพลังให้กระบุงนึง :31:
ตุนไว้ตอนถ่างตาทำธีสิสก็ได้ ^^
พูดจริงๆ นะ แค่แนนยิ้ม.. คนเห็นก็อารมณ์ดีแล้ว :40:
บร้า :27:
มานั่งข้างๆ นี่พี่บวบ
เดี๋ยวยิ้มให้ดูทุกวันก่อนอาหารเช้าเย็นเลย :25:
สู้ๆครับ อ่านเห็นข้อมูลทีสิสแล้วสะเทือนใจมาก
เพราะผมก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่ค่อยได้ backup ข้อมูลบ่อยเท่าไหร่
ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะครับ :12:
สู้ๆ นะ บวบ
ได้เวลาBack Up ข้อมูลแล้วสิ :44:
:46: ขอบคุณทุกกำลังใจอีกทีครัย
อ้างคำพูดจาก: หมอแมว เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 03:07 น.
ได้เวลาBack Up ข้อมูลแล้วสิ :44:
นี่คือสิ่งที่ผมอยากจะมาเตือนทุกคนในนี้เป็นอันดับหนึ่งเลยครับ :46:
:46: ขอเบิ้ล
ตอนนี้ได้ไฟล์พรีเซนต์ไฟนอลของเทอมที่แล้ว ขนาดสิบเจ็ดเม็ก ความยาว 60 หน้า (.ppt) มาแล้วครับ
เนื่องจากเคยส่งให้รุ่นน้องที่ศิลปากรดู :05:
ไฟล์พรีเซนต์ครั้งแรกของเทอมนี้ ก็ยังอยู่ดีในตั๊มไดรว์ ที่ให้เพื่อนยืมไปเมื่อวันพรีเซนต์ :05:
เห็นมั้ยครับ น้ำใจเล็กน้อยทำให้เราได้อะไรตอบแทนเกินคาดเหมือนกันนะครับ :05:
:30:
:25: โอ้ว ดีใจด้วยๆ
ตูก็อปขุมทรัพย์ในเครื่องไปให้นังบิ๊ก(เอาฮาร์ดดิสก์มาต่อเลยคราวนั้น)
ถ้าเครื่องตูเป็นอะไรไปบ้างก็ขอลำเลิกบุญคุณมั่งน้า :30:
ขุมทรัพย์ที่ว่านั้น :25:
ขอทายว่าที่ก๊อปให้พี่บิ๊กไปนี่สารคดีล้วนๆ :56:
คือแบบเรียนเด็กดี สื่อสุขภาพ :25:
get เลย :37:
จริงๆ เป็นหนังเกย์.. ต้องรีบกำจัดก่อนพี่โบว์จับได้
ส่วนพี่บิ๊ก.. ตอนนี้นอนดูอยู่กะพี่ร่ม :47:
ประมาทไม่ได้จริงๆ :30:
หลังจากใช้เวลาตัดสินใจนานพอสมควร
เอาล่ะ DVD ที่เหลืออยู่ 40กว่าแผ่น
จะต้องเอามา Back Up ความทรงจำทั้งดี และไม่ดี ในเครื่องไว้ซะแล้ว :47:
ภาวนาให้พี่บวบอีกที :46:
ทำให้เป็นนิสัยเลยก็ดีนะเอ็ม :40:
HD เก่า เคยเดี้ยงไป ไอ้พวกคอแล็คชั่นหนังกับรูปถ่ายสำหรับท่านชาย ไม่ค่อยเสียดายเท่าไหร่ เพราะยังพอหาใหม่ๆเอ๊าะๆกว่าเก่าโหลดได้ตามเว็บ Bit (แต่จะเซ็งๆนิดนึงที่มันหายไป) :15:.....แต่ที่อาลัยกับมันสุดๆก็คือไอ้พวกบรรดารูปเก่าๆที่เคยถ่าย Source งานเก่าๆที่ทำเล่นเก็บไว้ พวกเพลงที่เก็บสะสมเอาไว้ฟัง (เพลงหายาก ที่หาโหลดไม่ค่อยได้) ..... ไอ้สิ่งพวกนี้คือความทรงจำ
ส่วนถ้ามีงานลูกค้าชิ้นสำคัญที่กำลังทำและยังไม่ได้ปิดงาน ชนิดสำคัญถึงเป็นถึงตายอยู่ในเครื่อง, HD แล้วมีอันเป็นไป หรือ หาย ....ความรู้สึกจะต่างกัน อาจจะไม่เสียดายเท่าไหร่ แต่มันจะเป็นแนวๆใจแป๊วว+หน้าซีด อาจจะถึงกับคอขาด เสียงาน เสียอนาคต
ถ้าให้เลือกเอาแค่อย่างเดียวว่าอยากจะได้อะไรคืนมา คงจะเอางานที่อยู่ในระหว่างขั้นตอนการทำนั่นแหล่ะ .....ไอ้พวกไฟล์เก่าๆสูญเสียไป มันเป็นแค่ความทรงจำของเราคนเดียว แต่ถ้างานลูกค้าหรืองานของใครก็ตามที่กำลังทำอยู่มันสูญหายไป นอกจากเราเดือดร้อนแล้ว คนอื่นยังต้องมาเดือดร้อนกับเราด้วย
มึงเป็นไงวะบวบ ไม่อยากถามคำถามโง่ๆเล๊ย
ช่วงนี้กูว่างบรรลัย จะให้ไปช่วยพิมพ์ทีสิสยังได้
หาที่นอนไว้ให้เป็นพอ อันนี้พูดจริงๆ
:46: ไม่เป็นไรจริงๆ ครับเจ๊..
ขอบคุณจริงๆ ครับ
สมัยเด็กๆผมจะขี้ลืมมากโดนแม่ตีบ่อยๆ
พอโตมาไม่ลืมแล้ว แต่จะเป็นอารมวิตกจริตตลอด
คอยเช็คของทุกๆ10นาที
ขอให้ได้ของคืนนะครับพี่บวบ
:46:
เอ้าบวบ สู้ๆ
ของหาย แต่เรายังจำได้ ผมว่าดีกว่านะ
ดีกว่าของอยู่ แต่เราไม่จำ
:07: เข้ามาเพราะเป็นห่วง เจอบวบนินทา
ไอ้เหี้ยบวบ :07: :07: :07: :07: :07:
ฟื้นตัวเร็วๆ นะลูก
คิดในแง่ดี ทำตีสิส 2 รอบ ความรู้จะได้แน่นๆ ไง
อ้างคำพูดจาก: โก้ เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 08:22 น.
เอ้าบวบ สู้ๆ
ของหาย แต่เรายังจำได้ ผมว่าดีกว่านะ
ดีกว่าของอยู่ แต่เราไม่จำ
:12:
เพิ่งได้เข้ามาอ่าน
เตือนสติได้ดีเลยทีเดียวครับ
(เตือนทีก็แบคอัพกันทีนึง :56:)
ขอให้ลุล่วงไปทุกอย่างนะครับพี่บวบ
เพิ่งมาเห็นเหมือนกันค่ะ
เอาใจช่วยให้ผ่านตรงนี้ไปได้นะคะ ..
ตอนที่ HD พี่หาย ก็เสียใจมากค่ะ เสียดายรูปในนั้นมาก.. สะสมมาหลายปี
ความทรงจำทั้งนั้น.. ตอนนี้เริ่มสะสมใหม่อีกแล้ว ไปไหนมาไหนระแวงมากๆ ..
:05:
สู้ ๆ นะพี่บวบ ไม่รู้จะพูดอะไรให้พี่บวบดีขึ้นกว่านี้
แต่ขอให้กำลังใจด้วยอีกคนนะคะ ขอให้ผ่านมันไปได้ :46:
เรื่อง thesis เคยมีความทรงจำแย่ ๆ อยู่ครั้งนึงเหมือนกัน
ไว้จะเล่าให้ฟังนะคะ เรื่องมันยาว
น่าจะไปเล่าในกระจู๋เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดจะเหมาะกว่า :52:
:46: ขอบคุณทุกคนครับ..
พี่อุ้ย :07:
ปล. อย่าสะเพร่า เผลอเรอกันนะครับ (เผลอตดได้แต่อย่าาเหม็น :47:)
เมื่อวานตูก็มีสะเพร่าเผอเรอเหมือนกัน
สติหลุดแค่คลิกเดียวเงินหายไป 3000 กว่าบาท :37:
เล่นบ่อนออนไลน์? :37:
เพิ่งเห็น :44:
สู้ๆนะพี่ชายนะ
ขอให้เรื่องร้ายๆ ผ่านไปโดยไว ผ่านไปกับปีเก่านี่แหละ
เดี๋ยวก็ปีใหม่ ให้เรื่องใหม่ๆ ดีๆ เข้ามาแทน :12:
เออ เสียใจด้วยว่ะบวบ
พริบตาเดียว
ระหว่างความหลงลืมอันไม่มีเหตุจูงใจเป็นพิเศษอะไรๆ แค่วินาทีเดียว
แต่ส่งผลต่อชีวิตมหาศาลแบบนี้ ฟังแล้วเกิดความรู้สึกอะไรในใจขึ้นมาทันที
เรื่องแบ็คอัพข้อมูลหรือระมัดระวังอะไรจำพวกนี้ไม่เคยอยู่ในหัวเลย
แต่ฟังแล้วก็คิดว่าตัวเองต้องทำไว้บ้างซะแล้ว ความทรงจำที่แบ็คอัพไว้ในหัว ยังไม่น่าจะพอ
ซื้อคืนที่ไหนก็ไม่ได้(คงเจ็บปวดสุดๆไปเลยถ้าเป็นเรา)
แต่สงสัยเหมือนกันนะ ในบรรดาข้อมูลทั้งหลายที่เราแบ็คอัพไว้เนี่ย
มันอยู่ในรูปข้อมูลในคอม อาจจะในแผ่น ในฮาร์ดดิสค์แยก ในทัมบ์หรืออะไรมั่ง
ถ้าสักสิบปีขึ้นไปอะ เราก็ต้องย้ายมันไปเรื่อยๆหรือว่ายังไง
ไฟล์โฟโต้ฉ็อปอันแรกที่เราทำ พอเรามีลูก มันจะยังอยู่ไหม
อยู่ดีๆความทรงจำในรูป 0100011101100... พวกนี้ มันจะไม่หายใช่ไหมครับ
มันมีวิธีอะไรที่ถาวรกว่านี้บ้างหรือเปล่า
ทุกอย่างก็เสื่อมสลายตามเวลาอยู่แล้วนะ..
เสียใจด้วยครับ
ผมก็ทำทีสิธเหมือนกัน :05:
อรว่าน่าจะมีแววได้คืนนะ ถ้าคนเอาไปเขาเปิดดูข้างใน
แล้วเจอข้อมูลที่เป็นประโยชน์ เช่น ชื่อ รูปถ่าย ชื่อมหาวิทยาลัย เบอร์โทรอะไรแบบนี้
ขอให้เจอจริงๆค่ะ :46:
ถ้าจะโจรกรรมก็สะดวกโยธินเหมือนกันครับ
เพราะพาสเวิร์ดทุกอย่างให้เครื่องจำไว้หมดเลย :42:
ปล. ขอให้เป็นคนดีเก็บไปอย่างหมีว่าเถอะครับ :46:
อ้างคำพูดจาก: ส้ ม ♥ เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 06:12 น.
มึงเป็นไงวะบวบ ไม่อยากถามคำถามโง่ๆเล๊ย
ช่วงนี้กูว่างบรรลัย จะให้ไปช่วยพิมพ์ทีสิสยังได้
หาที่นอนไว้ให้เป็นพอ อันนี้พูดจริงๆ
อ้างคำพูดจาก: Buob Marley เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 07:06 น.
:46: ไม่เป็นไรจริงๆ ครับเจ๊..
ขอบคุณจริงๆ ครับ
เรื่องนี้ผมเข้าใจบวบครับ :05:
เพื่อนอรเคยโดนกรีดกระเป๋า เอากระเป๋าเงินไป ในนั้นมีเอกสารพวกบัตรเยอะพอสมควร
หวังจนไม่มีคนเอามาคืนแล้วเลยไปทำบัตรใหม่ หลังจากนั้น 2 อาทิตย์ เดินผ่านร้านขายของแถวบ้าน เจอลุงเรียกเอากระเป๋าเงินที่หายมาให้
ลุงบอกว่า เห็นไอ้นี่ทิ้งในถังขยะหน้าร้าน เห็นรูปในกระเป๋าแล้วคุ้นๆ เลยคืนให้
ขอให้บวบเจอแบบนี้มั่งนะ หน้าบวบยิ่งจำง่ายๆอยู่
คนเอาไป ถ้าเปิดดูเจอบันทึกความทรงจำเยอะแยะเค้าต้องสงสารมั่งแหละ
อ้างคำพูดจาก: หมอแมว เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 12:03 น.
เรื่องนี้ผมเข้าใจบวบครับ :05:
ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ :30:
งานแบบคณะผมมันเอาตัวหนังสือไว้ทีหลังสุดน่ะครับ
ถ้าต้องการคนช่วยเหรอครับ ตอนนี้ต้องการ..
สถาปนิก ภูมิสถาปนิก วิศวกรโยธาฯ ช่างเขียนแบบ นักตัดโมเดล นักทำภาพสามมิติ (สถาปัตยกรรม) และคนทำพรีเซนเทชั่นครับ :30:
อ้างคำพูดจาก: หมีโหด* เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 12:08 น.
เพื่อนอรเคยโดนกรีดกระเป๋า เอากระเป๋าเงินไป ในนั้นมีเอกสารพวกบัตรเยอะพอสมควร
หวังจนไม่มีคนเอามาคืนแล้วเลยไปทำบัตรใหม่ หลังจากนั้น 2 อาทิตย์ เดินผ่านร้านขายของแถวบ้าน เจอลุงเรียกเอากระเป๋าเงินที่หายมาให้
ลุงบอกว่า เห็นไอ้นี่ทิ้งในถังขยะหน้าร้าน เห็นรูปในกระเป๋าแล้วคุ้นๆ เลยคืนให้
ขอให้บวบเจอแบบนี้มั่งนะ หน้าบวบยิ่งจำง่ายๆอยู่
คนเอาไป ถ้าเปิดดูเจอบันทึกความทรงจำเยอะแยะเค้าต้องสงสารมั่งแหละ
:22: ขอบใจจ้ะ
ถือว่าให้มันผ่านไปแล้วกันนะ บวบ
มีอะไรให้ช่วยก็บอกแล้วกัน ซีเรียสนะเนี่ย :37:
อ้างคำพูดจาก: O.D.M. เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 12:11 น.
ถือว่าให้มันผ่านไปแล้วกันนะ บวบ
มีอะไรให้ช่วยก็บอกแล้วกัน ซีเรียสนะเนี่ย :37:
ออกแบบหอพักที่ประหยัดพลังงาน คำนึงถึงคอนเท็กซ์เดิม (นากุ้ง และป่าโกงกางแถวบางขุนเทียน น้ำเยอะ ดินน้อย อัตราการทรุดตัวสูง)
แล้วหอพักเนี่ยต้องเพิ่มปฏิสัมพันธ์ของผู้พักอาศัย และให้ความรู้สึกสบายเหมือนอยู่บ้านด้วยครับ บนพื้นที่ประมาณ 12,000 ตารางเมตร
มียูเซอร์ คือนักศึกษา ป.ตรี ประมาณสามร้อยคน ป.โท+เจ้าหน้าที่ประมาณ ห้าสิบคน และเด็กม.ปลาย ประมาณ ร้อยคน
ไหวมั้ยครับ.. ซีเรียสนะเนี่ย :37:
ปล. อย่าลืมแบ็กอั้พนะพี่โอ :47:
หายไวๆนะครับ
เอ๊ย ไม่ใช่ป่วย :07:
บวบเก่งนะเนี่ย เจอปัญหาแล้วยังมองมันได้อย่างมีสติ
อ้างคำพูดจาก: ภูกระดึง เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 12:18 น.
หายไวๆนะครับ
เอ๊ย ไม่ใช่ป่วย :07:
บวบเก่งนะเนี่ย เจอปัญหาแล้วยังมองมันได้อย่างมีสติ
:46: ขอบคุณครับ.. ตอนนั้นก็สติแตกเหมือนกันครับ
อย่างที่บอกคือ รู้ตัวปั๊บร้องไห้ก่อนเลย ร้องแม่งบนรถตู้ที่คนเต็มนั่นแหละ :30:
ปล. ลุงอ๋าห์ไม่มีข้อเสนอแบบพี่โอมั่งเหรอครับ :47:
อ้างคำพูดจาก: Buob Marley เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 12:16 น.
ออกแบบหอพักที่ประหยัดพลังงาน คำนึงถึงคอนเท็กซ์เดิม (นากุ้ง และป่าโกงกางแถวบางขุนเทียน น้ำเยอะ ดินน้อย อัตราการทรุดตัวสูง)
แล้วหอพักเนี่ยต้องเพิ่มปฏิสัมพันธ์ของผู้พักอาศัย และให้ความรู้สึกสบายเหมือนอยู่บ้านด้วยครับ บนพื้นที่ประมาณ 12,000 ตารางเมตร
มียูเซอร์ คือนักศึกษา ป.ตรี ประมาณสามร้อยคน ป.โท+เจ้าหน้าที่ประมาณ ห้าสิบคน และเด็กม.ปลาย ประมาณ ร้อยคน
ไหวมั้ยครับ.. ซีเรียสนะเนี่ย :37:
ปล. อย่าลืมแบ็กอั้พนะพี่โอ :47:
ไอไหวมั๊ยเนี่ย ให้ทำอะไรฟะ ออกแบบทั้งตึกเร๊อะ :07:
ถ้าให้ช่วยทำ พรีเซนท์หรืออะไรก็ได้นะ พอมีเวลาช่วยได้บ้าง มีอะไรก็เว่ามาได้โลด
ไอเรื่องแบ๊คอัพนะ โดนมาเองแล้ว ตอนข้อมูลงานในฮาร์ดดิสท์ที่ออฟฟิศหาย
โฟลเดอร์งานโปรเจคหายไปทั้งปี :30: นั่งทำใหม่น้ำตาไหลพราก
ไอที่กำลังสร้างๆจะปรับแบบที ต้องไปนั่งเขียนใหม่หมดเลย ปัจจุบันเซฟงานไว้ 3 ที่เป็นอย่างน้อย :42:
คือผมดูงานดราฟท์สามโครงการที่ทำอยู่แล้วนี่
ทำให้ไม่กล้าเสนออะไรเลยว่ะครับ
:05:
เอาวะ มีอะไรให้ช่วยก็บอก
:05: :05: :05:
อ้างคำพูดจาก: หมอแมว เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 12:03 น.
เรื่องนี้ผมเข้าใจบวบครับ :05:
พี่หมอแมว :34:
เชอะ ช่วยส่งส่วยก็ได้ย่ะ
งั้นให้ลุงอ๋าห์โทรหาอ.จิ๊บ (ชเนนท์ มั่นคง) (http://www.arch.kmutt.ac.th/s_staff/Chanen.htm) รุ่นน้องลุงอ๋าห์สองปี กะอ.ป๋อง (วรสิทธิ์ ตันตินิพันธ์กุล) (http://www.arch.kmutt.ac.th/s_staff/Worasit.html) รุ่นเดียวกะลุงอ๋าห์
ให้เลื่อนรีวิวไปเป็นหลังปีใหม่ด่วนเลยครับ :37:
เห้ย เอาจริงเรอะ :55:
ไม่เอา เดี๋ยวไอ้จิ๊บขอสิ่งของแลกเปลี่ยน :56:
จานป๋องนี่แกเซียนกันดั้มนะ ผ่าโมเดลทำไส้เห็นๆเลย เอาเรื่องกันดั้มไปจีบดิ :30:
:30: เอาแล้วเริ่มได้แนวทาง
ปล. อ.จิ๊บนี่แลกเป็นเบียร์ ไม่ก็เบอร์สาวแหงเลย :56:
เอ้า ตกลงทำตีสิสเรื่องนี้เหรอ :30:
เมื่อวานไปบางขุนเทียมา น้ำท่วมตลอดทาง
ไหนจะป้ายสตอร์มเสิร์จปักเตือนให้เสียวเล่นอีก :30:
เป็นกำลังใจให้นะพี่บวบ
ต้องมีสติจริงๆหละ เดี๋ยวแปะไว้ก่อนค่อยมาอ่าน คอมเมนต์
อ้างคำพูดจาก: iceannnnn เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 12:45 น.
เอ้า ตกลงทำตีสิสเรื่องนี้เหรอ :30:
เมื่อวานไปบางขุนเทียมา น้ำท่วมตลอดทาง
ไหนจะป้ายสตอร์มเสิร์จปักเตือนให้เสียวเล่นอีก :30:
ทำมันตรงหอพักเดิมเลยพี่ แบบสมมติว่าถ้ามันไม่เคยสร้างมาก่อนอะ
ก็ไปเอาแบบหอพักเดิมมาส่ง จบ :12:
อ้างคำพูดจาก: iceannnnn เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 12:45 น.
เอ้า ตกลงทำตีสิสเรื่องนี้เหรอ :30:
เมื่อวานไปบางขุนเทียมา น้ำท่วมตลอดทาง
ไหนจะป้ายสตอร์มเสิร์จปักเตือนให้เสียวเล่นอีก :30:
:30: :30:
เืรื่องปกติค่ะีพี่
ขอมาเล่าเรื่องของตัวเองบ้าง
เขียนไปเขียนมา อ่านแล้วมันไม่ได้หักหลังนะ แต่เกิดจากความประมาทของเราเองมากกว่า
ยาวเด้อค่ะ
เรื่องที่จะเล่าให้ฟังต่อไปนี้ขอให้เป็นอุทาหรณ์ว่าอย่าไว้ใจใคร
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องข้อมูลสำคัญ ๆ
ช่วงปี 4 กวางได้ทำโครงการวิจัย
หรือจะเรียกว่าเป็น thesis ระดับปริญญาตรีก็ว่าได้
รอบนี้ได้ทำเป็นงานกลุ่มค่ะ ทำกัน 3 คน มี วิ กวาง นก
เราเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน ค่อนข้างสนิทกัน มีอะไรคุยกันตลอด
พวกเราแบ่งหน้าที่กันโดยให้กวางเป็นคนเขียนโปรแกรมหลัก
วิเป็นคนทำเอกสารโครงการ (ขอเรียกสั้น ๆ ว่า Doc ละกันค่ะ)
ส่วนนกนี่ ทำโปรแกรมตัวรอง ๆ และช่วยวิทำ Doc ด้วย เรียกว่า 50:50 อ่ะค่ะ
เรื่องมันเกิดเมื่อ
วิระหองระแหงกับแฟนที่คบกันมายาวนานเกือบสิบปีที่ชื่อแมน
ทะเลาะกันไป ทะเลาะกันมา
วิเริ่มระบายปัญหากับเพื่อนใน msn ที่ชื่อบอม
ซึ่งกวางกับนกเพิ่งมารู้ตอนหลังว่า
วินัดเจอบอมในวันเดียวกับที่เพื่อน ๆ ในกลุ่ม
นัดไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือที่อนุสาวรีย์ชัยฯ
วิไม่เคยนัดเจอใครในเน็ตมาก่อน
ออกอาการตื่นเต้น และหวาดกลัว
เพื่อนกวางที่ชื่อกุ๊กไก่ จึงเดินไปเจอบอมเป็นเพื่อนวิ
ลากมากินก๋วยเตี๋ยวเรือด้วยกันในกลุ่ม
บอมเป็นผู้ชายหน้าตาค่อนข้างโหด ตัวดำ ๆ ใหญ่ ๆ
วันที่กวางรู้จักเขาวันนั้น บอมเหมือนดูไม่น่าคบหาเท่าไหร่
พูดจาไม่ค่อยเกรงใจใคร หลังจากที่เจอกันแล้ว
เพื่อน ๆ เตือนวิว่าอย่าเพิ่งปักใจนะ อย่าไว้ใจเขา อย่าคบอะไรมากมาย
ตอนนั้นกวางยอมรับว่า
กวางยังตัดสินคนที่หน้าตา, first impression และจากประสบการณ์ตัวเองอยู่
แต่สิ่งนั้นไม่ได้ทำให้วิตระหนักเท่าไหร่
ชีวิตปกติของวิช่วงที่มีแมน
คือเมื่อกลับจากมหาลัยแล้ว วิต้องไปทำงานบ้านให้แมน
จนเมื่อเวลาสองทุ่ม จึงจะกลับบ้านตัวเอง
ที่มีน้องชายและพี่สาวรออยู่ (แม่อยู่ต่างจังหวัด)
เหตุการณ์เริ่มบานปลาย
เมื่อวิคิดจะหนีออกมาจากแมน
ด้วยเหตุการณ์่ล่าสุดคือ แมนมีผู้หญิงคนอื่น
(แมนนับถืออิสลาม ซึ่งเรื่องที่ว่าสามารถมีภรรยาได้ 4 คนพวกเราก็รู้กันดี)
เริ่มมาปรึกษาเพื่อน ว่าจะทำอย่างไรดี เรื่องนี้วิรับไม่ได้แล้ว
อาจเป็นเพราะความอดทนที่สั่งสมมานานหลายปี
ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง จิตใจมันคงแย่ไปกว่านี้
จนกระทั่งวันสอบปลายภาคของปี 4 เทอม 2 ก็มาถึง
วันหลังสอบวันสุดท้าย วิหายตัวไป แล้วใครจะทำ doc ต่อล่ะ..
ช่วงนั้นกวางกับนก เครียดมาก
ก่อนหน้านั้นตัวกวางเองก็ยุ่งทั้งเรื่องโปรแกรมตัวเอง
และโปรเจกต์ของแฟนเก่า (ดันรับปากไว้ว่าจะช่วยก็ต้องรับผิดชอบ)
จึงทำให้โปรแกรมที่ตัวเองทำอยู่นั้นค่อนข้างล่าช้า
ส่วนนกเอง กลางวันก็ทำโปรแกรม
กลางคืนก็ทำงานหาเงินให้พ่อแม่รักษาตัว
กวางโชคดีที่ได้กำลังใจจากแม่ และเพื่อน ๆ โดยเฉพาะนก ที่อยู่ข้าง ๆ เสมอ
แฟนเก่าให้ยืม notebook ซึ่งเป็นของญาติ มาให้กวางทำโครงการวิจัย
โดยกำชับไว้ว่าห้ามหาย และนอกจากเพื่อนในกลุ่มห้ามให้ใครยืมต่อเด็ดขาด
กวางเอา notebook อันนี้ให้นกยืม เพื่อเอาไว้ทำ doc และทำโปรแกรม
จากวันที่วิหายไป เราเพิ่งได้ข่าววิหลังจากนั้นประมาณ 2 วัน
วิบอกว่าวิอยู่กับบอม สบายดี เรื่อง doc ไม่ต้องเป็นห่วง ยังทำให้อยู่
แต่เนื่องจากแมนเองก็ยังตามหาวิ ทำให้วิกลัว ไม่กล้าที่จะกลับบ้าน (บ้านวิอยู่ใกล้ ๆ กับบ้านแมน)
ได้แต่ติดต่อกันทางโทรศัพท์ และนัดเจอกันเพื่อดูโปรแกรม
เพื่อน ๆ เห็นด้วยที่ว่าวิเลิกกับแมน แต่ไม่เห็นด้วย ที่วิหนีแมน แต่ไปหาบอม
เพื่อน ๆ เป็นห่วงวิกันมาก จนกระทั่งวันถัดมา
วิออน msn บอกว่า วิจะหนีออกมาจากบอม เพราะบอมขังวิไม่ให้ไปไหน
บอมให้เหตุผลว่า บอมกลัววิหนีไปเหมือนอย่างที่วิหนีแมน
กวางกับนกเลยตัดสินใจว่าให้วิมาอยู่ที่บ้านกวางก่อนสักพัก โดยเอา notebook อันนี้ให้วิใช้ทำ doc ก่อน
ช่วงที่วิอยู่บ้านกวาง กวางเห็นวินั่งร้องไห้ คิดถึงบอม คือกวางไม่รู้ว่าระหว่างนั้นวิกับบอม ถึงขั้นไหนแล้ว
ยิ่งเห็นยิ่งสับสน ช่วยให้หนีออกมาได้แล้ว แต่ก็ยังคิดจะกลับไป
บอมตอนนั้นทำงานอยู่หน่วยพญาอินทรี ซึ่งจะอยู่หน่วยตลอด
ดังนั้นการหาละแวกที่อยู่กวาง
จึงเป็นไปได้สูงที่บอมจะมาอยู่แถว ๆ บ้านกวาง ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้จักเส้นทางเลยก็ได้
ทุกครั้งที่กวางพาวิออกมากินข้าวข้างนอก
วิระแวงตลอดเวลา ที่จะเจอคนที่ไม่พึงประสงค์ อย่างบอม หรือแมน
แต่ทั้งสองคนนี้ไม่เคยมาบ้านกวางค่ะ
จนวันที่ 3 ที่วิอยู่กับกวาง วิขอร้องกวาง อยากโทรศัพท์หาบอม แต่อย่าบอกเพื่อนนะ
กวางได้แต่ อืม แล้วแต่วิละกันนะ ชีวิตเป็นของวิเราห้ามอะไรไม่ได้ ได้แต่เตือนเท่านั้นแหละ
วิเล่าให้กวางฟังหลังคุยโทรศัพท์แล้วว่า เมื่อวานบอมมาแถว ๆ บ้านกวาง
ตอนแรกกวางไม่เชื่อ พอวิเล่าให้ฟังต่อไปว่า ข้าวมันไก่ที่อยู่หน้าเซเว่นใกล้ ๆ ดับเพลิง อร่อยมากนะ วิกินรึยัง
บอมรู้ได้ไงว่าแถวบ้านกวางมีดับเพลิง และมีเซเว่นอยู่ตรงนั้น แถมหน้าเซเว่นมีร้านข้าวมันไก่อีก
ถ้าไม่ได้มาเองก็คงไม่รู้ละเอียดขนาดนี้
และวิก็ได้เจอบอมอีกครั้ง โดยบอมมาดักรอที่มหาลัย แล้วก็รับวิกลับไปพร้อมบอม
notebook นั่นกวางก็ให้วิไว้ใช้ เพราะถึงแม้ว่าชีวิตของวิจะเป็นอย่างไร
วิก็ต้องรับผิดชอบงานตัวเองให้เรียบร้อย
เรื่องนี้ทำให้เพื่อนในกลุ่มไม่พอใจอย่างมาก
เพราะสับสนกับความคิดของวิอย่างสุด ๆ
คือบอกว่าอยากหนีออกมา ก็ช่วยเต็มที่ สุดท้ายก็ดึงตัวเองกลับไปหา
มันมีเหตุผลอะไรมั้ยที่ต้องทำแบบนี้
กวางกับนก ได้แต่กล่าวโทษบอม
ที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวเลย ว่าทำให้คนเขาเดือดร้อนขนาดไหน
(หรือว่ารู้ตัวแต่ก็ทำเป็นไม่รู้เรื่องรึเปล่าก็ไม่ทราบนะคะ)
จนอยู่มาวันหนึ่ง วิกับบอมทะเลาะกัน
วิวางแผนไว้ว่าจะหนีบอม (อีกแล้ว) แต่รอบนี้วิไม่ได้บอกกวาง
รอบนี้วิขนของมาเองแต่เช้า โดยไม่ได้บอกบอม
ตอนหลังบอมมาช่วยขนของกลับตอนเย็นเพราะเสร็จงานพอดี
ซึ่งวิไม่ได้บอกกวางเรื่องบอมและไม่คิดว่าบอมจะมาที่มหาลัย
โดยเลือกที่จะเอากระเป๋า notebook กลับไป
พอกวางรู้เรื่องจากวิเข้าตอนไปซื้อของกิน
เหมือนเกือบจะสายไปเพราะ notebook นั่นอยู่ในมือบอมแล้ว
บอมขู่ว่า ถ้าเกิดอยากได้ doc กับ notebook คืน วันนี้ให้วิมาเอาของคืนที่บ้านบอมคนเดียว
แต่ถ้าวันนี้ไม่ทำตามข้อตกลง เขาจะลบไฟล์ doc และเผา notebook ทิ้ง
เรื่องนี้ทำให้พวกกวางกับนกประสาทเสีย เครียด ตกใจ โกรธ โมโห เกลียด รวม ๆ กันอยู่ในคราวเดียวกัน
notebook ก็ไม่ใช่ของกวาง กวางโทรไปปรึกษาแฟนเก่า เขาแนะนำให้แจ้งความ
แต่วิกลัวเรื่องจะบานปลาย เลยตัดสินใจโทรไปตกลงกับบอม เพื่อไปขอเอาของคืนเอง
ตอนที่วิไปรับของคืน บอมลบไฟล์ doc ทิ้งไปแล้ว แต่ยังไม่ได้เผาอะไร
ทำให้วิเดือดร้อนต้องมานั่งทำใหม่เกือบทั้งหมด
จากเหตุการณ์นี้ ทำให้แฟนเก่ากวางขอ notebook คืน
เพราะไม่อาจรับผิดชอบได้ถ้าเกิดไฟล์ในเครื่องหาย หรือตัวเครื่องหายไป
จนเมื่อผ่านวัน present โครงการไป เมื่อช่วงต้นเดือนพฤษภาคม
เกรดออกแล้ว แต่ยังไม่ได้ transcript เนื่องจากต้องทำ doc ให้เรียบร้อยก่อน
ซึ่ง doc เองมีตั้งแต่
- doc เล่มใหญ่ ซึ่งก็คือเอกสารการทำโครงการวิจัยทั้งหมด เป็นปกแข็ง
- คู่มือการใช้งานโปรแกรมอีก 2 เล่ม ประกอบด้วย
> คู่มือการใช้งานสำหรับผู้ดูแลระบบ และ
> คู่มือการใช้งานสำหรับผู้ใช้โปรแกรม
เพื่อน ๆ กวางในกลุ่ม ต่างคนก็ต้องทำงาน รับผิดชอบหน้าที่ตัวเองด้วยกันหมด
ส่วนกวางเองยังใจเย็นอยู่
มานั่งแก้ doc ซึ่งต้องให้อาจารย์ประจำวิชาโครงการวิจัย ซึ่งมี 2 ท่าน ตรวจทุกหน้า และละเอียดมาก
ละเอียดขั้นว่าเอาไม้บรรทัดวัดเลยว่ากั้นหน้ากั้นหลังตรงมั้ย font ขนาดนี้รึเปล่า ตรงตามที่กำหนดไว้มั้ย
เขียนแบบนี้สะกดถูกมั้ย ไปค้นข้อมูลมาน่าเชื่อถือแค่ไหน
เคาะวรรคยังไงได้เท่านี้ รวมไปถึง Data Flow Diagram ทุก ๆ ผัง ตั้งแต่เลเวล 0 ถึงเลเวล 3
ต้องตรงกันหมด เส้นห้ามทับกัน และถูกต้อง
กวางแก้ doc และทำ doc อยู่นานถึงต้นเดือนกรกฎาคม
จึงได้โอกาสไปทำงานเป็นพนักงานกินเงินเดือนอยู่ระยะหนึ่ง
ตลอดเวลากวางคิดว่า กวางทำ doc เล่มใหญ่ให้เรียบร้อย (ไม่ต้องแก้อะไรแล้ว)
หวังว่าเพื่อนที่เหลืออยู่อีก 2 คนคงจะช่วยทำคู่มือให้เสร็จโดยเร็ว
แต่เหมือนกวางจะคิดไปเองรึเปล่าก็ไม่แน่ใจ เพราะทุกครั้งที่กวางถามถึงคู่มือ
หรือคิดจะเปลี่ยนงาน นกก็จะเรียนต่อปริญญาโท
ก็จะติดขัดที่เรื่องยังไม่ได้ transcript เพราะคู่มือยังไม่เรียบร้อยทุกครั้ง
จนเหตุการณ์ทุกอย่างกระจ่างขึ้น
เมื่อกวางเจอนกกับวิอีกทีตอนช่วงซ้อมรับปริญญา
วิท้องกับบอม ตั้งแต่ช่วงที่มีปัญหากัน
กวางพอจะนึกถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ช่วงนั้นได้ทีละอย่าง ๆ
ทำไมวิถึงกลับไป ทำไมวิถึงหนีมา ทำไมอย่างนั้นทำไมอย่างนี้
เริ่มรู้เรื่องขึ้นเรื่อย ๆ (หายโง่ขึ้นมาหน่อย)
น่าแปลกใจ อาจารย์ประจำวิชาโครงการวิจัยยึด transcript ไว้
แต่สามารถเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรได้
ก็ยังถือว่าอาจารย์ยังปราณีพวกเรา ขอบคุณค่ะอาจารย์
แต่ก็ยังแอบเสียวสันหลังวูบ ๆ ถ้าพวกเราไม่รีบดำเนินการให้เรียบร้อย
เดี๋ยวโดนยึดใบปริญญาบัตรขึ้นมาแล้วจะยุ่ง
ตอนนี้วิคลอดน้องแล้วชื่อน้องเฟิร์ส เป็นผู้ชาย หน้าตาน่ารักดี
ดีที่เอาส่วนของพ่อมานิดเดียวคือเรื่องเพศ และเรื่องจมูก
กวางเห็น transcript สำคัญมาตั้งนานแล้ว
เพราะตูชวดงานดี ๆ เพราะไม่มี transcript มาหลายครั้ง
แต่อยากวัดใจเพื่อนว่า จะช่วยเราทำต่อจนบรรลุโสดาบันด้วยกันมั้ย
และคิดว่าคงจะเสียเวลาไปโดยใช่เหตุอีกนั่นแหละ
เอาเป็นว่าตูบรรลุด้วยตัวคนเดียวก็ได้
เลยตัดสินใจทำคู่มือ 2 เล่มนั่นเอง ส่งอาจารย์เอง
และวันนี้อาจารย์ก็ reject กลับมาให้แก้แล้ว
นั่นหมายความว่าก็ใกล้ความจริงเข้าไปทุกที
ตูอยากเย็บเล่มปกแข็ง 3 ชุด
เอาปกแข็งให้อาจารย์ Professor กับอาจารย์เจ้าของโครงการวิจัย
เซ็นชื่อ เพื่อแลกกับ transcript จะตายห่านแล้ว
ถ้าคู่มือไม่เสร็จ ตูก็ไม่ได้เย็บเล่มปกแข็งสักทีนุ่ะสิ T-T''
อืมมม รูปที่ถ่ายกับพี่คืนนั้น หาย ๆไปก็ช่างมันเถอะนะ เดี๋ยวเรามาถ่ายกันใหม่ :27:
คราวนี้พี่ให้บวบก่อนเลยเอ้า :27:
ไม่รู้จะให้ข้อคิดอะไร ซ้ำเค้า :05: เอาฮาดีกว่า :30:
อ่านแล้วน้ำตาจะไหล
โคตรสงสารเอ็งเลยว่ะบวบ :05:
อ่านของพี่กวางแล้ว.....สู้ๆ นะครับ
ผู้ชายคนนั้นก็.....เลวดีนะครับ...
อ้างคำพูดจาก: Buob Marley เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 12:09 น.
ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ :30:
งานแบบคณะผมมันเอาตัวหนังสือไว้ทีหลังสุดน่ะครับ
ถ้าต้องการคนช่วยเหรอครับ ตอนนี้ต้องการ..
สถาปนิก ภูมิสถาปนิก วิศวกรโยธาฯ ช่างเขียนแบบ นักตัดโมเดล นักทำภาพสามมิติ (สถาปัตยกรรม) และคนทำพรีเซนเทชั่นครับ :30:
มีอยู่ในลิสต์ด้วย :56:
มีอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่พี่รู้ ก็ปรึกษาได้เสมอนะคะ :22:
อ้างคำพูดจาก: แอ้ เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 13:51 น.
มีอยู่ในลิสต์ด้วย :56:
มีอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่พี่รู้ ก็ปรึกษาได้เสมอนะคะ :22:
ขอบคุณครับ.. คนนี้เคยโดนไปหลายดอกแล้วเหมือนกันนะเนี่ย :30: :30:
ของกวางนี่เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดมาก..
เพิ่งคุยกะพี่รหัสที่ศิลปากร ได้ความว่าเขาก็เคยเจอคล้ายๆ กวาง
แบ็คอั๊พข้อมูลไว้ แล้วคนรู้จักยืมไป แล้วเสือกไปอังกฤษ ก็เอาไปด้วย
ขอให้ส่งคืนก็ตอบหน้าด้านๆ ว่าค่าส่งมันแพง (ทีตอนเอาไปไม่คิด.. สันดาน)
สรุปคือเลิกคบไปแล้ว แต่ตูบอกว่าเท่านั้นไม่พอ เป็นตูขอเอาขี้ไปเฟี่ยงบ้านสักที :47:
อ่านเรื่องของกวางต่อแล้วอึ้งว่ะ
เจ็บจี้ดในใจ
ใครทำใครได้เว้ยกวาง
ทำมากได้ประสบการณ์ได้ความรู้ความชำนาญมาก :12:
ขอบคุณทุกท่านมากค่ะ
(แอบไปบวก)
ปัจจุบันนี้ แม่กวางยื่นคำขาด ห้ามยุ่งกับเพื่อนกลุ่มนี้ ไม่งั้นแม่โกรธ :37:>
เพราะค่าใช้จ่ายการทำโครงการครั้งนี้ คือใครพอจะมีก็จ่ายก่อน แต่ไม่ได้หารอะไรกัน
วิก็ไม่ค่อยมีเงิน ส่วนนกเองอย่างที่รู้กันคือต้องดูแลพ่อแม่ที่ป่วยหนักทั้งคู่
ใช้จ่ายเงินแต่ละเดือนเกือบ ๆ แสนสำหรับค่ายาและค่าผ่าตัด
ดังนั้นค่าใช้จ่ายเรื่องของหมึก ค่าเครื่อง printer ค่ากระดาษ ค่าแท๊กซี่ ค่าอะไรต่อมิอะไรอีกจิปาถะ
ส่วนใหญ่แม่กวางออกให้ และนกก็ลงขันมาอีกนิดหน่อย
ทุกครั้งที่แม่ทวงถามเรื่องนี้ จะมีประโยคนี้ทิ่มแทงใจทุกครั้ง
"ไหนบอกจะหารกันออก ไม่เห็นมีใครเอาเงินมาคืนแม่เลยสักคน
นกก็ไม่เห็นมาร่วมรับผิดชอบงานต่อ วิก็ไม่ต้องพูดถึง สุดท้ายก็ทำคนเดียว"
ถ้าแม่เป็นกวางแม่จะเข้าใจกวางมั้ย..
อ่านเรื่องของกวางแล้ว โอ้ :14:
ตัวเองเดือดร้อนไม่พอ เอาคนอื่นเดือดร้อนด้วย
ถ้าเจอกับตัวเอง คงโกรธ ควันออกหูไปแล้ว
และไอ้ผู้ชายคงได้อะไรตอบแทนจากการกระทำของมันไปบ้าง
ไม่ปล่อยไว้อย่างงี้หรอก :37:
แต่กวางเป็นผู้หญิงที่เก่งจริงๆ ยอมรับเลย :12:
ใจดีด้วย :40:
จำได้ว่า วันที่กวางโมโหสุด ๆ
กวางก็ทำได้แค่ตวาดใส่ด้วยคำพูดแรง ๆ แต่ไม่ได้หยาบคายว่า
"เฮ้ยนี่บ้านตูนะ ทำอะไรเกรงใจหนังหน้าตูบ้างสิ"
จากเหตุการณ์ที่ บอมมาหาวิที่บ้านกวาง
แล้วมานั่งพลอดรักกันตรงเก้าอี้หลังกวาง
แ้ล้วจอคอมกวางเป็นกระจก มันเห็นอ่ะค่ะ (ตอนนั้นใช้หน้าจอ CRT อยู่)
เห็นว่านั่งตักกัน กอดกัน จูบกัน
ขนาดกวางเป็นเจ้าของบ้าน
กวางยังไม่กล้าทำอะไรบัดสีขนาดนี้เลย
"แล้วมันเป็นใคร!!" :07:
ใจกวางอยากเอาระเบิดไปวางไว้หน้าบ้านมันจริง ๆ
แต่ทำไม่ได้อ่ะค่ะ เพราะถ้าจะเสียประวัติเพราะคนแบบนี้
อย่าดีกว่าค่ะ ไม่คุ้ม
ยิงแม่งทิ้เลย :37:
ถ้าเป็นพี่นะ จะแกล้ง อุ๊ยสะดุด น้ำในแก้วเลยสาดเต็มๆ .... หายบ้ามั้ยเพื่อน :37: :37:
ตอนนี้เรื่องทีสิสกวาง โอเคแล้วใช่ไหม ?
เยี่ยมมากกวาง เป็นคนดีดีกว่า ถึงแม้จะเดือดร้อนบ้างก็เถอะ
อ้างคำพูดจาก: ส้ ม ♥ เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 14:30 น.
ยิงแม่งทิ้เลย :37:
ถ้าเป็นพี่นะ จะแกล้ง อุ๊ยสะดุด น้ำในแก้วเลยสาดเต็มๆ .... หายบ้ามั้ยเพื่อน :37: :37:
กลัวส้ม :05:
เหลือแก้คู่มือจ้ะ 2 เล่ม
เมื่อคืนนี้อาจารย์โทรตามให้ไปเอากลับมาแก้ได้แล้ว
เพราะวางไว้นานแล้วหลังตรวจเสร็จแต่ยังไม่มีใครไปเอา
กวางก็งานยุ่งมาก (อย่างที่รู้ว่าไอทีมีคนเดียวในบริษัท)
ก่อนหน้านั้นเลยไม่ได้ทวงถามอันใดกับอาจารย์
เพราะเคยโทรถามอาจารย์ไปแล้วครั้งนึงเมื่อตอนต้นเดือนธันวาคม
ปรากฏว่าอาจารย์ท่านติดงาน
จึงไม่ว่างตรวจให้เสร็จได้ไว ๆ อย่างที่เราต้องการ
แถมกำชับมาอีกว่า
"เธออย่ามาสั่งฉันนะ ส่งช้าเองไม่ใช่เหรอ
เป็นคนบอกว่าแล้วแต่อาจารย์เองไม่ใช่เหรอ ทีนี้จะมาเร่ง"
หนูขอโทษค่ะอาจารย์ :46:
พอป่ะป๊ากับแม่รู้เข้าก็บอกให้ไปบนกับศาลเจ้าแม่งูจงอาง
ขอให้อาจารย์ตรวจเสร็จไว ๆ
แต่ยังไม่ทันได้บนเลยค่ะ
(ไม่มีเวลาไป ทั้ง ๆ ที่อยู่ห่างจากบ้านไปประมาณ 4 ป้ายรถเมล์)
เมื่อวานอาจารย์โทรตามแล้ว
ดีใจมาก ๆ เลย
เย็นนี้เคลียร์งานแล้วจะรีบไปคณะ ลัลลาสุด ๆ :33:
ตอนไปร้องเกะที่เชียงใหม่กับพี่โอ้เอ้ ทำกุญแจมอไซต์เช่าคาไว้ จนเจ้าของร้านต้องเดินมาตามว่า มีคนเจอ เกือบซวย :44:
วางรีบแก้บนนะครับ ไม่งั้นจะละเมอเลื้อย
ไม่ได้บนค่ะพี่แอน :30:
เลื้อยดึ่บ เลื้อยดึ่บ :47:
นั่นแหละ นี่ขนาดยังไม่ได้บนะ เฮี้ยนจริงๆ
นึกว่าทำเ สร็จหมดแ ล้ว :47:
เอาใจช่วยนะ สู้ๆ :56:
ทำงานด้วย ต้องมานั่งงมแก้ทีสิส อีก ตุีกตาก็ถักได้
ทำได้ทุกอย่างเลย :27:
เวลาบอกใครเรื่องเปลี่ยนงานแล้วเปลี่ยนไม่ได้เพราะอะไร
ใคร ๆ ก็นึกเหมือนบุ๋ม
"นึกว่าทำเสร็จหมดแล้ว"
:05:
เบนกระจู๋เข้าที่เดิม
พี่บวบอยากได้คนทำ presentation เรียกใช้ได้นะคะ
ตอนทำโปรเจค ป.ตรีก็มีเรื่องเหมือนกันค่ะ
รอบแรก คอมโดนไวรัส แล้ววันต่อมาต้องส่งไฟล์ให้อาจารย์ ซึ่ง งานอ้ะ เสร็จแล้ว เก็บไว้ทั้งในไดร์ฟดี และอี
แต่ต้องรอฟอร์แมทเครื่องก่อน
อาจารย์ก็ทำหน้าไม่พอใจ
อีกครั้ง ทำงานอยู่หน้าคอมตลอด ต่อเน็ทไว้ ว่างๆก็เลยโหลดบิิทไปด้วย โหลดไปโหลดมา เริ่มโหลด 24 ชั่วโมง เปิดคอมทิ้งไว้
อาจารย์ให้ถ่ายรูปเพื่อนๆ ในแล็บ แล้วแต่งให้ด้วย ก็ทำไว้ในพีซี ทำเสร็จก็หลับ ทั้งๆ ที่เปิดเครื่องทิ้งไว้
ตื่นมา เฮ้ย ทำไมเครื่องดับ เปิดก็ไม่ติด
สรุปว่าพาวเวอร์ซับพลายพัง
อาจารย์ก็ยิ่งทำหน้าไม่พอใจพร้อมกับหันไปซุบซิบนินทา ประมาณว่า จริงๆแล้วทำไม่เสร็จ แต่เอาคอมพังมาอ้างหรือเปล่า
ทำไมคอมยัยนี่มันพังบ่อยจัง
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ควรแบคอัพไฟล์ไว้ให้เยอะๆ อาจารย์เรียกใช้เมื่อไหร่ต้องมีให้ท่าน
มิฉะนั้นคะแนนจิตพิสัยจะลดลงฮวบๆ ส่งผลต่อการตรวจทีสิสของท่าน คนที่จิตพิสัยดี ตรวจเร็ว ไม่ด่า
คนอย่างดา ตรวจช้า แถมตรวจไปโดนด่าไป :30:
ป.ล. ยังไม่เคยโ้น้ทบุ๊คหาย เพราะเป็นโรคระแวงมากๆ ระแวงกลัวของหาย
ไปไหนมาไหน ซื้อของ ต้องยืนหนีบโน้ทบุ๊คไว้ ระแวงระวังเวอร์ๆ :30:
(ขอให้บวบได้ของคืนนะคะ เพราะว่าข้างในเป็นของสำคัญและจำเป็นทั้งนั้น :46:)
:30: อาจารย์แบบนั้นอย่าไปคบครับ
เสียใจด้วยนะครับ :46:
เดี๋ยวทำอะำไรต้องแบ็กอัพเยอะๆแล้ว :44:
:16: เสียใจด้วยนะ เรื่องของหายนี่ เราเข้าใจดี :05:
ใจโดยขโมยใช่มั้ยครับป้าแป้ง :56:
หมายถึงตอนโดนประชากกระเป๋าตะหาก :37:
ได้ข่าวมาว่า วันนี้บวบเจอ notebook แล้วใช่มั้ยครับ :37:
เครื่องเหมือนใหม่ด้วยนะครับ :37:
เจอแล้วเหรอ :25:
ไปเจอที่ IT CITY สาขาพันทิพอะครับ
มีพี่โอ้เอ้ไปช่วยหา เสียค่าไถ่ไปสองหมื่นกว่าบาทแหนะ.. ข้อมูลก็หายเกลี้ยง :05:
เล่าเรื่องโดยละเอียดด้วยครับ อยากรู้ :37:
อันนี้เหมือนจะซื้อใหม่หว่ะค่ะเมิง :37:
เสียค่าหน้าบางไปอีก 200 :47:
ทำไมใช้คำว่าเมิงกับลุงแกยังงั้นละครับ
อยากรู้ด้วยคน อ่านตอนแรกนึกว่าไปซื้อใหม่แล้วมามุกรึป่าว
//
ของข้าพเจ้าอาจารย์ให้แก้งานเยอะเลยค่ะ
แ่ต่ยังแอบใจดีให้ยืม transcript ไปถ่ายเอกสาร :25:
ขอบคุณอาจารย์มาก ๆ ค่ะ :46:
ซื้อใหม่ครับ :30:
ไม่น่าเชื่อว่า ราคาสองหมื่นกว่าบาท เสป็กดีกว่าที่ซื้อมาตอนนั้นเกือบหกหมื่นจมหูเลย :31:
อ้างคำพูดจาก: นายโอ้เอ้ เมื่อ 19 ธ.ค. 2008, 00:24 น.
เสียค่าหน้าบางไปอีก 200 :47:
อันนี้เจ็บสุด :47:
หมายความว่าไม่กล้าต่อเหรอบวบ :09:
เ้ครื่องใหม่ก็รักษาดี ๆ นะบวบนะ
อ้างคำพูดจาก: เอา เมื่อ 19 ธ.ค. 2008, 00:25 น.
ทำไมใช้คำว่าเมิงกับลุงแกยังงั้นละครับ
ลุงเค้าตัดหน้าย่ะ
ชั้นแหยบแคยกับนังบวบ :49:
แขบแยย :07:
ตู๊ด ตู๊ด :25:
ขาบยาย :07:
หยาบคาย :07:
ตกลงว่านี่มันจู๋ควนผำ ชิมิ :49:
:30: :30: :30:
อย่าประมาทเป็นอันขาดเลยค่ะ
ไม่เช่นนั้น จะเป็นดังกรณีพี่ร่ม :37:
ละโวุ้หน่ะ :49:
เฟ :39b:
มีโชว์ละโว้ กับ โชว์อะดูด อยู่ก็ไปตรงโน้นสิจ๊ะ
อ้างคำพูดจาก: โจอี้ บิ๊ก เมื่อ 19 ธ.ค. 2008, 00:40 น.
เ้ครื่องใหม่ก็รักษาดี ๆ นะบวบนะ
:46: :05: พี่บิ๊กมีสาระอยู่คนเดียว.. ไม่น่าเชื่อ
เครื่องบวบก็รักษาดีดีหล่ะ
พอได้ไหม :25:
พี่ก็มีสาระนะบวบ
เห็นเป็นชะนี บวบจึงไม่ใยดี :05:
//ตกลงว่าเสียค่าหน้าบาง 200 นี่เพราะไม่กล้าต่อหรือไร :09:
ถามรอบที่สองแล้วนะ
คราวหน้าไปกด atm ก็ยืนหนีบโน้ทบุ๊คไว้นะคะ
อย่างน้อยถ้าลืม ก็สะดุดคอมหัวทิ่ิม :30:
บวบฝ้าฟางเล็กน้อยหล่ะพี่ติ๊ก
อย่าไปถือสา :49:
นึกว่ามองเห็นแต่กลุ่มคนสีม่วงอย่างบิ๊กเป็นต้น :50:
อ้างคำพูดจาก: eThics เมื่อ 19 ธ.ค. 2008, 01:18 น.
พี่ก็มีสาระนะบวบ
เห็นเป็นชะนี บวบจึงไม่ใยดี :05:
//ตกลงว่าเสียค่าหน้าบาง 200 นี่เพราะไม่กล้าต่อหรือไร :09:
ถามรอบที่สองแล้วนะ
ค่าลงวินโด่วครับ
ทั้งๆ ที่พี่โอ้เอ้อยู่ด้วยแท้ๆ พอนึกได้ว่าสองร้อยนี่ไปซื้อแผ่นแล้วให้พี่โอเอ้ลงจะถูกกว่าอีก
เขาก็หิ้วเครื่องไปแล้วครับ :05:
ที่ไม่อยากตอบเพราะมันเจ็บแปล๊บๆ ที่หัวอะครับ เหมือนจะมีเขางอก :47:
:30:
:07: ไม่แบบนั้นพี่ติ๊ก
เวลาแบบนี้ ผมก็เป็นห่วงน้องผมนะ ไม่อยากให้เจอเรื่องร้าย ๆ แบบนี้อีก
พี่จะแอบหัวเราะไม่ให้ใครเห็นค่ะบวบ :37:
พี่เจนนั่งมองอยู่อย่างเงียบๆ :47:
เปล่า พี่เจนกำลังซักผ้าอยู่ เพราะว่าภรรยามาปั่นบอร์ด
หลับแล้วๆ :40:
ชั้นซักผ้าเองเว้ยนังบิ๊ก :07:
ทำกับข้าวด้วย โม้ซะเลย
//เชื่อว่าบวบคงจะไม่ทำหายแล้วล่ะ
ตอนนี้คงแทบจะฝังไว้ในร่างกายตัวเองเลย หนีบตลอด
ยังดีนะคะที่มีเงินไปซื้อใหม่ ถ้าไม่มีเงินนี่เครียดหนักเลยนะ
อย่างน้อยๆ ได้เครื่องมาทำงานส่งแล้ว สู้ๆ ค่ะ :37:
แล้วถ้ามีอะไรให้ช่วย เอ็งก็บอกแล้วกัน ถ้าว่าง ช่วยแน่นอนวะ
// พี่ติ๊ก ทำไข่ดาว ไข่เจียวเก่งใช่มั้ยครับพี่เจน
อ้างคำพูดจาก: eThics เมื่อ 19 ธ.ค. 2008, 01:32 น.
หลับแล้วๆ :40:
ชั้นซักผ้าเองเว้ยนังบิ๊ก :07:
ทำกับข้าวด้วย โม้ซะเลย
//เชื่อว่าบวบคงจะไม่ทำหายแล้วล่ะ
ตอนนี้คงแทบจะฝังไว้ในร่างกายตัวเองเลย หนีบตลอด
ยังดีนะคะที่มีเงินไปซื้อใหม่ ถ้าไม่มีเงินนี่เครียดหนักเลยนะ
อย่างน้อยๆ ได้เครื่องมาทำงานส่งแล้ว สู้ๆ ค่ะ :37:
ตังคุณแม่ครับ :47:
อ้างคำพูดจาก: โจอี้ บิ๊ก เมื่อ 19 ธ.ค. 2008, 01:37 น.
แล้วถ้ามีอะไรให้ช่วย เอ็งก็บอกแล้วกัน ถ้าว่าง ช่วยแน่นอนวะ
// พี่ติ๊ก ทำไข่ดาว ไข่เจียวเก่งใช่มั้ยครับพี่เจน
:25: โหมดคนดี
ผู้่ชายรักกัน
:07: ปรกติ ตูก็เป็นคนดีอยู่แล้วนะโว้ย
ไม่เห็นจะรู้สึก :49:
อยากเชื่อบิ๊กใจจะขาด :35:
ให้ช่วยไปจิบเบียร์เป็นเพื่อนไหมครับ
จริงๆ นะ :47:
เครื่องเก่าหกหมื่นเลยเหรอบวบ :07:
ไมมันแพงยังงั้นวะ ข้างในฝังเม็ดอะไรเอาไว้หรือเปล่า
ตั้ง 60,000 :08:
ถ้าพี่ทำหายมั่ง คงกินข้าวไม่ลงเลย :05:
หื่นหมก :07:
ถ้าตูทำหายเหรอ.......เมียสั่งงดเหล้างดบุหรี่สองปี :05:
เอาละครับ ทีนี้เราก็เอาใจช่วยบวบเรื่องตีสีดต่อไป (เพราะช่วยอย่างอื่นไม่ได้ :05:)
อ้างคำพูดจาก: iceannnnn เมื่อ 19 ธ.ค. 2008, 11:35 น.
เครื่องเก่าหกหมื่นเลยเหรอบวบ :07:
ไมมันแพงยังงั้นวะ ข้างในฝังเม็ดอะไรเอาไว้หรือเปล่า
fujitsu อะพี่.. :47:
59,900 ไม่รวมแวต ผ่านไปไม่นานออกรุ่นใหม่ตัวเดิมก็โละ เหลือ 39,900 มั้ง :42:
เพิ่งได้อ่าน
ขอแสดงความเสียดายด้วยนะบวบ
ว่าแต่เครื่องบวบมีประกันของที่ไหนรึเปล่า ถ้ามีก็ไปแจ้ง S/N เครื่องว่า หมายเลขเครื่องนี้ถูกโจรกรรม ถ้าเครื่องนี้มันถูกส่งซ่อมกับทางศูนย์บริการเค้าจะได้แจ้งเราได้
เมื่อวาน เอาใบแจ้งความไปแจ้งอายัติที่ศูนย์ของฟูจิตซีเรียบร้อยแล้วครับ :42:
แบกกล่อง ASUS ไปด้วย :30:
ตอนนี้ที่ Synnex สำนักงานใหญ่ รู้สึกจะมีจัดสินค้าClearance อยู่ ของถูกโคตร (ถูกกว่าคอมมาร์ทอีกมั้ง เห้นเพื่อนโทรมาบอก)
เสียดายไม่ได้ไป :16:
อยากได้โน๊ตบุ๊ก
ไม่เป็นไร
ซื้อมาแล้วอะโอะ :05:
บวบสู้ๆ นะ ยังไงก็รักษาคอมเครื่องใหม่ให้ดีละกัน
ส่วนกวางก็รีบทำรายงานให้เสร็จละกัน :22:
ว่าจะหาสายมาห้อยคอแล้วครับ :37:
ไม่ใช่แฟลชไดร์ฟนะครับบวบ :31:
จะได้ไม่ลืมอะครับ :47:
ง่อยจะแดกเอานะครับบวบ กระดูกต้นคอเคลื่อนกันพอดี :53:
ฝึกไว้ครับ จะได้คอแข็งๆ :53:
:30: จะรอดูไอ้พี่มันห้อยมา
อ้างคำพูดจาก: Buob Marley เมื่อ 19 ธ.ค. 2008, 14:45 น.
ฝึกไว้ครับ จะได้คอแข็งๆ :53:
งั้นพี่แนะนำให้บวบแขวนไว้กับอย่างอื่นครับ :27:
:30: :30:
ขอบคุณจ้ะเจ๊แตน :40:
อ้างคำพูดจาก: หมอแมว เมื่อ 17 ธ.ค. 2008, 03:07 น.
ได้เวลาBack Up ข้อมูลแล้วสิ :44:
External Harddisk เจ๊งครับ :05:
ข้อมูลทั้งหมด และหนังที่Loadมาทั้งหมด หายไปในพริบตา
เมื่อเสาร์ที่แล้วกำลังจะไปซท่อ EXT HDD มาBack up ข้อมูล อีกอัน ...
แต่พอดีใกล้เวลารถออก เลยรีบกลับมาก่อน ....
และแล้ว วันนี้มันก็พัง :05: ซื้อมายังไม่ถึงปีเลย
อย่าลืมซื้อเป้ แล้วก็เอาโน้ตบุ๊คใส่เป้ เวลาไปกดตังค์
หรือทำธุระอะไรสักอย่าง แกก็สะพายไว้ตลอดล่ะ
มันจะไม่คุ้มกัน
อ้างคำพูดจาก: นัทจ๊ะ เมื่อ 24 ธ.ค. 2008, 16:45 น.
อย่าลืมซื้อเป้ แล้วก็เอาโน้ตบุ๊คใส่เป้ เวลาไปกดตังค์
หรือทำธุระอะไรสักอย่าง แกก็สะพายไว้ตลอดล่ะ
มันจะไม่คุ้มกัน
เป้มีแล้วครับ :30:
:30: ดีมาก
อ้างคำพูดจาก: นัทจ๊ะ เมื่อ 24 ธ.ค. 2008, 16:45 น.
อย่าลืมซื้อเป้ แล้วก็เอาโน้ตบุ๊คใส่เป้ เวลาไปกดตังค์
หรือทำธุระอะไรสักอย่าง แกก็สะพายไว้ตลอดล่ะ
มันจะไม่คุ้มกัน
จะคุ้มกัน ต้องมีบอร์ดี้การ์ด :47:
พี่ร่ม พี่ร่มปวดขี้ก็ไปขี้เหอะ :34:
:30:
1 สัปดาห์ที่ผ่านมา กำลังทยอยเผาข้อมูลต่างๆ ลงแผ่น
แต่ก็เจอปัญหาไม่น้อย ทั้งจำนวนของไฟล์ ประเภทของไฟล์ และขนาดของไฟล์
การแยกหมวดหมู่ การทำสารบัญ และอีก 108 ปัญหา
การเก็บรักษาความทรงจำไว้มันยากจริงๆ นะเนี่ย
วานซืนนี้เกือบเสียข้อมูลสำคัญๆ ไปเพราะฮาร์ดดิสก์มีปัญหา
ตอนนี้เข็ดแล้ว เดี๋ยวปีหน้าซื้อมาสำรองอีกลูก เอาให้โรคจิตกันไปข้าง :07:
แบ็คอั้ำพมันซะทุกวันเล้ย :30:
ว่าจะซื้อ External Harddisk เพิ่มไว้สำรองข้อมูลในเครื่องเหมือนกัน
ตอนนี้เปิดโน้ตบุ๊คที่อย่างกับมีเรือหางยาวอยู่ในนั้น :37:
ทำไมเราไม่อยู่กันแบบปลงๆล่ะ
ไม่มีอะไรอยู่กับเราจีรังยั่งยืน :37:
ข้อมูลหายเพราะฮาร์ดดิสก์เจ๊งยังพอทำใจได้
เมื่อกลางปีฟอร์เมตคอม ผิดไดรฟ งานหายหมดเลย :05:
:14:
เวลาเลือกนี่ต้องเพ่งแล้ว เพ่ิงอีกเหมือนกันค่ะ
กลัวผิดไดรฟ์ :30:
อ้างคำพูดจาก: Sorisori เมื่อ 29 ธ.ค. 2008, 00:31 น.
:14:
เวลาเลือกนี่ต้องเพ่งแล้ว เพ่ิงอีกเหมือนกันค่ะ
กลัวผิดไดรฟ์ :30:
ฟอร์แมตตัวเองแล้วความจำเสื่อมล่ะยุ่งเลย :47:
บางทีก็ดีนะ ล้างสมองซักรอบ
กูขอแค่ดีแฟรกสมองได้ก็พอละ :47:
อ้างคำพูดจาก: ลุงเป็ด เมื่อ 29 ธ.ค. 2008, 00:48 น.
บางทีก็ดีนะ ล้างสมองซักรอบ
กูขอแค่ดีแฟรกสมองได้ก็พอละ :47:
อ้าวเผ่าพันธุ์เดียวกะเฟรินเรอะ :07:
บางทีก็อยากเป็นคนในแมทริกซ์่ะ
เอามาเสียบหัวจึ้ก โหลดโปรแกรมลงสมองเลย
สบายดีออก
ตอนนี้ก็เสียบได้นะ แต่ปลั๊กมันอยู่ผิดที่ไปหน่อย :47:
ไม่ใช่ไอ้สามในเดชคัมภีร์ฯ นะ จะได้มี usb port :47:
:30: :30:
อู้ว :56:
(http://img3.f0nt.com/29/ce2f27106c8cb2820e9b106cb717617d.jpg)
:30:
:05: ไม่เข้าใจ
หมีโหลดข้อมูลนมโตเท่ากันเข้าทางก้านสมองแบบแมตทริกซ์ส่ะ :37:
โอ้พี่ร่ม :46:
นึกว่ามนุษย์นมของน้องสาม :30:
อ้างคำพูดจาก: Buob Marley เมื่อ 29 ธ.ค. 2008, 18:05 น.
:05: ไม่เข้าใจ
เข้าใจว่า น่าจะเป็น เ ต้าเสียบ :47:
หรือเปล่าคะพี่หมอ :47:
http://www.f0nt.com/forum/index.php/topic,4822.0.html (http://www.f0nt.com/forum/index.php/topic,4822.0.html)
อ้างคำพูดจาก: หมอแมว เมื่อ 29 ธ.ค. 2008, 20:55 น.
http://www.f0nt.com/forum/index.php/topic,4822.0.html (http://www.f0nt.com/forum/index.php/topic,4822.0.html)
ตั้งกะ 2006 ยังไม่เกิด :47:
คิดถึงมนุษย์นม :25:
แวะมาอัพเดทงานค่ะ
วันนี้กวางลางานไปส่งโปรเจกต์กับวิ (ความเดิมตอนที่แล้วลองเปิดไปดูโพสกวางแถว ๆ หน้า 6 ถึงหน้า 9 นะคะ)
ในวันนี้กวางกับวิช่วยกันแก้งานจนเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ ตรวจเสร็จแล้วด้วย (ถือว่าผ่านด่านที่หินที่สุดไปแล้ว)
ตอนนี้รอลายเซ็นจาก advisor (อาจารย์ที่ปรึกษาโปรเจกต์) กับอาจารย์ผู้สอบโปรเจกต์อีกท่านนึงก็จะได้เย็บเล่มปกแข็งแล้วค่ะ
โอกาส transcript ตัวจริงจะได้อยู่ในครอบครองแล้วสิ :25:
เอาไว้สมัครงานใหม่สินะ :47: