ช่วงนี้รู้สึกว่า จะมีกระแสวิจารณ์เรื่อง ละครไทยอยู่บ่อยๆ
ผมเลยอยากรู้ว่า ชาวฟอนต์ คิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้บ้าง
โดยส่วนตัวผมคิดว่า ส่วนที่สอนมันก็มี แต่ส่วนที่ไม่ดีมันก็เยอะ :44:
พวกดารานักแสดงอาจจะมาบอกว่า ให้จำแต่ส่วนที่ดีๆ ส่วนที่ไม่ดีอย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่าง อันนั้นมันก็จริงอยู่
แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เยาวชน ก็ค่อยๆซึมซับภาพเหล่านั้นไปทีละนิดๆ โดยไม่รู้ตัว
คิดแล้วมันน่าใจหาย~~~~~ :22:
ว้าย ละครไทยเขาห้ามเยาวชนดูนะครับ
18+ ทั้งนั้น
ตูเลยไม่รู้ไงว่าให้อะไร
เนียนเลยนะลุงแอน :08:
ทำให้รู้ว่า เค้าเอา ชีวิตครอบครัวเราไปทำเป็นละครโว้ย
ให้อะไรมั่งหรอ
ฆ่าเวลาดูรายการโชว์หลังละครจบหนะ :33:
เเต่บางเรื่องมันสอนเราได้จริงๆนะ
ทำให้รู้ว่าคนไทยกว่าครึ่งชอบดูคนตบกันครับ (เชียร์ด้วยนะ) แล้วทีคลิปเด็กตบกันล่ะก็ทำเป็นรับกันไม่ได้
ผมก็ไม่เข้าใจว่าชีวิตคนเรานี่เวลาไม่ได้อะไรดังใจหรือว่าเกลียดใครแล้วมันต้องจิกหัวตบกันด้วยเหรอ :08:
อ้อ..เรื่องจัดเรตติ้ง อยากรู้ว่ามีอีกกี่ประเทศในโลกที่เอาเรต 18+ มาไว้ช่วงสองทุ่มบ้างเนี่ย :37:
ให้ผมมีงานทำครับ
ละครไทย ให้อนาคตวันข้างหน้ากับเราครับ
ถ้าดี อนาคตก็ดี ถ้าแย่อนาคตก็แย่
แต่ไม่ทั้งหมดทุกคนนะ
ละครไทยก็สะท้อนชีวิตในสังคมไทย แต่บางทีออกจะเว่อร์เกินไปหน่อย
แต่บางเรื่องก็ไม่เหมาะกับเยาวชน ก็เอาไปเลียนแบบกัน
(หลานอายุ 5 ขวบ ยังเลียนแบบนางร้ายบางเรื่องเลย)
ด้านมืด(บางส่วน)ในสังคม
โดนตัดหน้า 3 คน :34:
อ้างคำพูดจาก: หมู"มิก"~14~ เมื่อ 14 พ.ค. 2008, 23:08 น.
ละครไทยก็สะท้อนชีวิตในสังคมไทย แต่บางทีออกจะเว่อร์เกินไปหน่อย
แต่บางเรื่องก็ไม่เหมาะกับเยาวชน ก็เอาไปเลียนแบบกัน
(หลานอายุ 5 ขวบ ยังเลียนแบบนางร้ายบางเรื่องเลย)
นี่คืออีกหนึ่งตัวอย่างของผลกระทบ :08:
สิ่งกล่อมเกลาทุกด้าน
ถ้ามีวิจารณญาณ
ก็กล่อมเกลาเราเปลี่ยนสันดานไม่ได้
ทำให้รู้ว่าทุกเรื่องจะต้องมีตบกัน
ทำให้รู้ว่าทุกเรื่องจะต้องมีวางยาใส่ในแก้วน้ำ
ทำให้รู้ว่าทุกเรื่องจะต้องมีตกบันได แล้วก็มีคนมาเห็น
ทำให้รู้ว่าทุกเรื่องจะต้องมีมือที่สาม
ทำให้รู้ว่าทุกเรื่องจะต้องมีเดินตัดหน้ารถ
:21: แซวเล่นนะ
... ทำให้ ลูกกับแม่ ได้แสดงอรรถรสร่วมกันในยามดึก (สนุกดีนะเราชอบ)
... ทำให้มีเรื่องไปเมาส์กับเพื่อนในวันถัดไป
... ทำให้รู้ถึงค่านิยมของสังคมไทย
... ทำให้เด็กบางคนลอกเลียนแบบในเรื่องของกริยามายาท+การแต่งตัว
ไม่รู้ว่ามันจะส่งผลอะไรให้กับเด็กบ้างนะ เราว่ามันขึ้นอยู่กับวิจารณญาณของเด็กแต่ละคน
ครอบครัว สิ่งแวดล้อม เพื่อน การรับรู้ และหลายๆ อย่าง
เราเคยดูละครถึง ช่วงประมาณ ม.3 แต่ตอนนี้เลิกดูแล้วอะ เพราะดูคนเดียวไม่สนุกจริงๆ :37:
ลองชั่งน้ำหนักดูแล้ว
คิดว่าส่วนไหนมันมากกว่าครับ ระหว่าง
ประโยชน์ และ โทษ
อันนี้ถามนะครับ :22:
(อยากรู้)
ดูละครแล้วย้อนดูตัวครับ
สังคมเป้นอย่างไร ละครเป็นเช่นนั้น
แล
ผมเล่นให้กับวิกช่องเจ็ดครับ เป็นพระเอก
อ้างคำพูดจาก: Morphin€[24] เมื่อ 14 พ.ค. 2008, 23:37 น.
ลองชั่งน้ำหนักดูแล้ว
คิดว่าส่วนไหนมันมากกว่าครับ ระหว่าง
ประโยชน์ และ โทษ
อันนี้ถามนะครับ :22:
(อยากรู้)
สมัยนี้ละครมันก็มีตบๆด่าๆเยอะนะคะ
เดี๋ยวฆ่ากัน เดี๋ยวก็แย่งผู้ชายกัน
แต่ว่าในพวกนี้มันมีข้อคิดแฝงอยู่เหมือนกัน(น่าจะใช่ งงความคิดตัวเอง)
ก็ประโยชน์และโทษมันก็รวมอยู่ด้วยกัน แล้วแต่ว่าเราจะเห็นแบบไหนมากกว่าค่ะ
เด็กสมัยนี้เจ๋งจริงๆ
นึกถึงเราสมัย 14 ยังดู คาเมนไรเดอร์อยุ่เลย :08:
จำไปใช้ในชีวิตประจำวัน ต่อไปสังคมจะรุ่นแรงมากขึ้น เพราะสื่อจะคอยทำลายไปที่ละนิด :35:
ละครไทยไม่ดูมานานแล้ว เบื่อ เซ็ง
ชอบดูชีรี่ย์ญี่ปุ่นค่ะ มันให้อะไรมากกว่าที่คุณคิด
ละครไทยบันเทิงดีครับ
ดูละครมาตั้งแต่เด็ก
สนุกดี แต่ดูบ่อยๆละเบื่อ
นางร้ายกรี๊ดเก่ง :37:
ละครก็เหมือนคนมีทั้งมุมมืดและมุมสว่าง คนดูเลือกเอา คนเอาเลือกดู
เคยเห็นหลานอายุสี่ห้าขวบ
ทำตาเล็กๆเม้มปากพูดจาแบบนางร้ายในละครด้วยนะครับ :08:
แบบว่าเหมือนมาก เห็นปุ๊บรู้เลยว่าเอามาจากละครทีวี
:30:
ดังนั้นเรามาเลิกแสดงละครให้เด็กดูกันเถอะครับ
นี่หลานผม ก็เดินบิดก้นไปมา หน้าตาฮึดฮัด เพราะดูสวรรค์เบี่ยง
อีกคนก็ ตื่นมาก็เอาแต่ถูพื้นล้างจานเพราะดูนางทาส
ป้าข้างบ้านเห็นชื่นชมใหญ่คิดว่าดูละครแล้วจะทำให้ลูกขยัน
ก็เลยเปิด นางทาสให้ลูกตัวเองดูบ้าง ตื่นเช้ามาลูกบ้านป้าออกมา
ยืนตากแดดทั้งวันไม่ยอมไปไหน เพราะคิดว่าตัวเองเป็นอีเย็น :37:
ที่สำคัญสามคนนั้นมันเป็นเด็กผู้ชาย :37:
อ้างคำพูดจาก: จักรี(24) เมื่อ 15 พ.ค. 2008, 00:42 น.
ดังนั้นเรามาเลิกแสดงละครให้เด็กดูกันเถอะครับ
นี่หลานผม ก็เดินบิดก้นไปมา หน้าตาฮึดฮัด เพราะดูสวรรค์เบี่ยง
อีกคนก็ ตื่นมาก็เอาแต่ถูพื้นล้างจานเพราะดูนางทาส
ป้าข้างบ้านเห็นชื่นชมใหญ่คิดว่าดูละครแล้วจะทำให้ลูกขยัน
ก็เลยเปิด นางทาสให้ลูกตัวเองดูบ้าง ตื่นเช้ามาลูกบ้านป้าออกมา
ยืนตากแดดทั้งวันไม่ยอมไปไหน เพราะคิดว่าตัวเองเป็นอีเย็น :37:
ที่สำคัญสามคนนั้นมันเป็นเด็กผู้ชาย :37:
:18: :18: :18: :18:
:30:
ผมว่าด้านดีด้านร้ายมันอยู่ที่มุมมองของเด็กครับ ถ้าให้เด็กดู พ่อแม่ต้องคอยสอนด้วย
แต่ของพี่จักรีนี่ ฮา :30: :30:
เคยพูดถึงการ์ตูนในแง่คล้าย ๆ กันนี้ ขอย้อนรำลึกกลับมาตอบใหม่นะคะ....
ละคร หนัง ภาพยนตร์ ทุกอย่างต่างก็เป็นเหตุการณ์สมมติ ที่แตกต่างกันไปตามระดับความ "ใกล้เคียง" ชีวิตจริง บางเรื่องอาจจะใส่จินตนาการมาก เป็นแฟนตาซี ย้อนยุค มีพ่อมด มีมังกร ฯลฯ บางเรื่องแม้จะสมมติให้ใกล้ตัว แต่ก็อิงนิยายบ้าง อาจจะไฮเทคกว่าโลกจริงในปัจจุบัน ขนาดย้อนเวลา ทะลุมิติได้ บางเรืองอาจสะท้อนสังคมใกล้ตัวมาก ๆ เป็นเรื่องในสมัยปัจจุบันไปเลย
ข้อดีของมันก็คือ ในเหตุการณ์สมมติเหล่านั้น สามารถบันดาลให้ผู้ดูหรือผู้ชม สามารถสัมผัสกับประสบการณ์ แนวคิด อารมณ์ ของตัวละคร ได้รับรู้เหตุและผลของสถานการณ์ ได้เห็นตัวอย่างเหตุการณ์ และผลพวงที่จะตามมาจากการกระทำใด ๆ ทำให้สามารถเรียนรู้ได้โดยไม่ต้องเอาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์เหล่านั้นโดยตรง ไม่ต้องเสี่ยงบาดเจ็บหรือเสี่ยงชีวิต
ดังนั้น ถ้าสามารถกลั่นกรองเอาสิ่งที่เห็นหรือดู มาเรียบเรียง ก็จะทำให้ได้ข้อคิด ได้ทัศนคติ ได้เปิดมุมมองต่าง ๆ มากขึ้น
แต่
ถ้าผู้ชม ไม่สามารถแยกแยะ จำแนก หรือวิเคราะห์สิ่งที่เห็นได้ ข้อดีข้อนี้อาจจะไร้ประโยชน์ไปเลยค่ะ
นี่คือเหตุผลที่ทำให้มีการกำชับผู้ปกครอง ว่าให้คอยให้คำแนะนำ ชี้แจงแก่บุตรหลานในยามดูหนังหรือละคร เพราะถ้ามีอะไรที่เด็กไม่เข้าใจ หรือกำลังจะเข้าใจผิด จะได้สอนกันได้ในบัดนั้น
ส่วนเรื่องปลูกฝัง สอนเด็กเนี่ย.... ถ้าถามว่า สอนแค่ไหน สอนแบบไหนเขาถึงจะรู้จักแยกแยะละครได้ ว่าที่เห็นนี่ดีหรือไม่ดี ควรหรือไม่ควร ก็จะเป็นคำตอบที่ยาวมาก ๆ ๆ ๆ อีกค่ะ ขอไม่พิมพ์นะคะ ก๊อปตัวเองจากกระทู้สวรรค์เบี่ยงเลยแล้วกัน8jt
เป็นข้อความที่โพสต์โดยก๊อปปี้ตัวเองมาโพสต์ เพราะมีคนพูดขึ้นมาทำนองว่า "ทำไมต้องดูถูกเด็กด้วย เด็กไม่ได้ไร้สมองนะจะได้เลียนแบบทีวีกันหมด" แล้วเขาก็บอกประมาณว่า "มันอยู่ที่วิจารณญาณมากกว่า ถ้าเห็นว่าละครเป็นตัวอย่างไม่ดี ก็ให้ที่บ้านสร้างภูมิคุ้มกันสิ สร้างวิจารณญาณให้เด็ก แล้วก็ไม่ต้องห่วงเลยว่าจะเจอเชื้อโรคอะไรในสังคม"
อ้างอิงความคิดเห็นที่ 244
ขออนุญาตก๊อปปี้ตัวเองจากอีกกระทู้มาให้อ่านค่ะ
เห็นด้วยกับการสร้างภูมิคุ้มกันค่ะ แต่ว่า....
----------------------
ความคิดเห็นที่ 379
ขอบคุณทุกคนที่ชื่นชมและเห็นด้วยนะคะ
แต่อย่าให้ถึงกับไหว้เลย แหะ ๆ ยังไม่สามสิบค่ะ แอบเขิน...
ขอเพิ่มเติมค่ะ
เพิ่งได้ทราบว่าละครเรื่องนี้จัดเรทไว้ที่ 18+
คิดว่าก็เป็นการ"พยายาม"ป้องกันปัญหาได้ในระดับหนึ่งแล้วค่ะ
แต่ก็ต้องใช้ความร่วมมือจากผู้ปกครองทางบ้านด้วย
เพราะถ้าทางสถานีหรือผู้จัดทำละครจัดเรทไว้ แต่ผู้ชมไม่ได้มีการนำมาปฏิบัติ มันก็ไม่ค่อยมีประโยชน์นะคะ
และในทางกลับกัน...
ต่อให้ผู้ปกครองพยายามสอนลูกจนปากเปียกปากแฉะแค่ไหน
ถ้าทางสถานีหรือผู้จัดทำละคร ไม่ช่วยแบ่งเบาภาระทางนี้
มันก็ยากที่จะสำเร็จค่ะ
คือเรื่องแบบนี้มันคือความรับผิดชอบต่อสังคม ต่อเยาวชนของชาติ
ต้องใช้ความร่วมมือจากทุก ๆ ฝ่าย
ไม่ใช่มาเกี่ยงกันว่า
"พ่อแม่ก็สอนลูกไปสิ ละครก็คือละคร เราจะทำละครแบบไหนก็เรื่องของเรา"
หรือ
"ผู้กำกับก็อย่าทำเรื่องที่มันน่าเกลียดออกมาสิ เราไม่มีเวลาดูแลลูกหรอก"
เพราะถ้าพยายามอยู่ฝ่ายเดียว ในขณะที่อีกฝ่ายไม่ช่วยเลย
มันจะสำเร็จขึ้นมาได้เหรอคะ?
สามัคคีกันหน่อยนะคะ เพื่อสังคม เพื่อเยาวชน เพื่อประเทศชาติ
ที่บอกว่าต้องช่วยกันนั้น เพราะไม่มีใครสมบูรณ์แบบ
มันก็ต้องมีช่องโหว่ มีเผลอบ้าง
การที่ร่วมมือกัน ช่วยกันคนละไม้คนละมือนี่แหละค่ะ
ที่จะช่วยอุดช่องโหว่ตรงนี้ได้
เราไม่ได้บอกว่าคนเราเลี้ยงลูกหลาน ต้องปิดหูปิดตา ให้เห็นแต่สิ่งดี ๆ
มันไม่ใช่ค่ะ
เราให้พวกเค้าเห็นสิ่งไม่ดีได้ แต่ต้องสอนให้เค้าคิดเองด้วย
ว่าอะไรควรไม่ควร อะไรดีไม่ดี
สอนให้ค้ามีวิจารณญาณ แยกแยะดีชั่วได้ด้วยตัวเอง
แต่สิ่งเหล่านี้มันต้องการเวลาปลูกฝังกันนาน
และมันก็ไม่ใช่ว่าเด็กทุกคนจะสามารถเข้าใจได้
เด็ก ๆ นะคะ เค้าเข้าใจแต่เรื่องง่าย ๆ ที่มันตรง ๆ
เด็กที่ยังเล็กเกินไปนั้น อะไรที่มันยอกย้อน หรือมีเหตุผลซับซ้อนเกินไป
มันนอกเหนือความเข้าใจของเค้าค่ะ
จะคิดแค่ว่า "ก็สอนเค้าสิว่าที่เห็นน่ะมันไม่ดี อย่าทำ"
มันถูกในเชิงทฤษฎีค่ะ แต่ไม่ใช่ในทางปฏิบัติ
เพราะมันไม่ได้ใช้ได้กับเด็กทุกวัย
โอเค สำหรับคนอายุ 18 ขึ้นไป เค้าต้องเข้าใจได้แน่ค่ะ
หรือต่อให้ถ้าไม่สามารถเข้าใจได้ด้วยตัวเองว่าเยี่ยงนี้ไม่ดี ไม่ควร
พ่อแม่หรือคนในบ้านก็สามารถช่วยสอน ช่วยอธิบายได้
แต่กับเด็กที่เล็กกว่านั้นล่ะคะ?
เลี้ยงลูกหลาน แน่นอนค่ะว่าต้องให้เค้าได้สัมผัสกับโลกภายนอก
ให้สัมผัสกับหลาย ๆ อย่างจะได้มีภูมิคุ้มกัน
แต่การที่นำเด็กไปสัมผัสกับสิ่งที่เหนือบ่ากว่าแรงของภูมิคุ้มัน
มันก็ไม่ผิดไปกับการแพร่เชื้อโรคใส่เด็กก่อนที่จะฉีดวัคซีนนั่นแหละค่ะ
เด็กน่ะต้องสอนกันไปทีละขั้นตอน
ของข้ามขั้นแบบฉากไม่เหมาะสมในละครเนี่ย จะมาพูดง่าย ๆว่า "ก็สอนเค้าสิ"
มันเป็นไปไม่ได้ค่ะสำหรับเด็กบางวัย หรืออาจจะบางคนที่คิดเรื่องซับซ้อนมากไม่ได้
เคยมั้ยคะที่ลูกหลานถามว่า
"นั่นอะไร"
"บุหรี่ไงคะ"
"แล้วคนนั้นเค้าทำอะไร ทำไมอมบุหรี่"
"เค้าเรียกว่าสูบบุหรี่จ้ะ"
"บุหรี่ดีเหรอคะ ทำไมมีคนสูบเยอะ"
"ไม่ดีจ้ะ"
"ไม่ดีแล้วทำไมเค้าสูบกันล่ะคะ"
"เอ่อ...."
"ทำไมคุณน้าว่าบุหรี่ไม่ดีล่ะคะ"
"มันทำให้เป็นมะเร็งไงจ๊ะ"
"มะเร็งคืออะไรเหรอคะ"
"คือโรคร้ายที่เป็นแล้วทำให้ตายไงจ๊ะ"
"สูบแล้วเป็นโรคทำไมเค้ายังสูบอีกล่ะคะ"
"เอ่อ...."
...
..
เรื่องบางเรื่องก็ยากเกินกว่าจะสอนเด็กได้ ถ้ามีตัวอย่างไม่ดีให้เห็น
เพราะเด็กเล็ก ๆ ก็คิดได้แค่ว่า ถ้าไม่ดี คนอื่นก็ไม่น่าทำ
ถ้าคนอื่นทำ มันต้องมีอะไรดีสักอย่างแน่ ๆ
ซึ่งกว่าเด็กจะเรียนรู้จนถึงระดับแยกแยะได้
ว่า "สิ่งไม่ดี ก็มีคนทำ แต่เราต้องไม่ทำ"
มันไม่ได้ใช้เวลาแค่ 5-6 ปีนะคะ
คนเราอยู่ร่วมสังคมเดียวกันก็ควรจะช่วยกันคนละไม้คนละมือ
ไม่ใช่ว่าให้พ่อแม่ ผู้ปกครอง คนในบ้านพยายามสร้างภูมิคุ้มกันกันอยู่ฝ่ายเดียว
โดยที่ฝ่ายอื่น ๆ ช่วยกันพ่นเชื้อโรค...
แล้วเราจะเอาที่ไหนไปต้านได้คะ?
จากคุณ : Moonlight & Valentino - [ วันเถลิงศก (15) 16:45:31 ]
------------------------------
ใช่ว่าเด็กทุกคนจะเลียนแบบละคร ใช่ว่าเด็กทุกคนจะภูมิคุ้มกันต่ำค่ะ
แต่ในโลกแห่งความเป็นจริงต้องบอกว่า "มันก็มี" จริง ๆ นะคะ
จะเรียกว่าคนอื่นดูถูกเด็กก็คงไมยุติธรรมนัก กันไว้ดีกว่าแก้ ไม่ใช่เหรอคะ?
อีกอย่าง... คิดเล่น ๆ นะคะ
เด็กส่วนมาก ไม่ใช่ว่าจะติดตามดูละครเรื่องหนึ่งทุกวันจนมันจบ
(แฟนผลงานที่ติดตามเป็นประจำ มักเป็นผู้ใหญ่ ที่เลือกดูละครที่ตัวเองชอบ
ส่วนเด็กอาจจะบังเอิญอยู่แถวหน้าทีวี เลยพลอยได้ดูด้วย หรืออาจร่วมนั่งดูกับผู้ใหญ่โดยไม่ได้เลือกเอง
หรืออาจจะเปิดทีวีขึ้นมาดูเองโดยไม่ได้เลือกช่อง - อันนี้พูดจากประสบการณ์ตัวเงอในวัยเด็กนะคะ)
บางคนคงแยกแยะแบบคาดการณ์ในอนาคตไม่ได้หรอกค่ะว่า "อีกหน่อยกรรมจะสนอง"ตัวละครตัวโน้นตัวนี้
การที่มีตัวละครตัวหนึ่งทำไม่ดีซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยที่ยังไม่ได้รับผลแห่งการกระทำเลย...
ติดต่อกันนานเกิน 1 สัปดาห์
ถ้าเด็กไม่ได้ดูตอนจบ (ถ้าตัวละครตัวนั้นถูกลงโทษจริง) ก็คงไม่ได้ทราบเนื้อเรื่องหรอกค่ะว่าทำชั่วได้ชั่ว
การปล่อยให้เด็กดูทีวีเองโดยไม่มีใครให้คำแนะนำนี่มันน่ากลัวจริง ๆ
จากคุณ : Moonlight & Valentino - [ 23 เม.ย. 51 11:03:23 ]
สรุปว่า โมจิเห็นว่า วิจารณญาณที่ดี ทัศนคติที่ดี ค่านิยมที่ดี สำนึกที่ดี นโมธรรม และจริยธรรม เป้นสิ่งที่สอนกันได้ แต่ไม่ได้สอนได้ใน 3 นาทีแบบมาม่า.... มันต้องค่อย ๆ ปลูกฝัง ค่อย ๆ สอน ค่อย ๆ ชี้แนะ ช่วงแรก ๆ ต้องประคับประคองมากหน่อย เพราะเขายังไม่รู้อะไรเลย ก็เหมือนสอนเด็กให้เขียน ก.ไก่ ข.ไข่ แรก ๆ ก็ต้องจับมือเขียน เพื่อให้เขาเห็นแนวทาง เห็นวิธีเขียนก่อน ว่าต้องเขียนอย่างไร พอเขาเขียนเองได้แล้วค่อยปล่อยให้เขียนเอง ฝึกฝนเอง และเพิ่มความชำนาญเอง
ส่วนการสอนด้วยการใช้ตัวอย่าง หรือสอนให้เด็กคิดพิจารณาเอง แล้วนำไปประยุกต์ใช้กับเหตุการณ์เฉพาะหน้าเนี่ย ก็เหมือนสอนเค้าให้สะกด ก. อะ กะ ก. อา กา พอสอน ๆ ไปจนเขาชิน รู้หลักการทั่ว ๆ ไปแล้ว อีกหน่อยเขาก็ประสมสระเองได้โดยใช้ตัวอักษรอื่นหรือตัวสะกดอื่น โดยที่เราไม่ต้องมานั่งบอกทุก ๆ คำเป็นรายคำไปทั้งร้อย พัน หมื่น แสนคำว่า เสียงแบบนี้ต้องสะกดแบบนี้ หรือ คำที่เขียนแบบนี้จะอ่านออกเสียงแบบนี้ ๆ ๆ
และเด็กแต่ละคนก็พื้นฐานความเข้าใจไม่เท่ากัน บางคนอาจต้องสอนมาก สอนนานหน่อย บางคนเรียนรู้เร็ว....
อย่างที่บ้านโมจิ อย่าว่าแต่หนังหรือละครเลยค่ะ ขนาดเล่นเกม คุณพ่อคุณแม่ยังสรรหาสิ่งที่จะสอนได้ (http://valentino.exteen.com/20080514/entry) อบรมบ่มนิสัยได้ทุกสถานการณ์ก็ว่าได้
อีทีนี้มาย้อนดูเรื่องละคร.... ที่ว่าละครเรท 18+ เจือกมาฉายตอน 2 ทุ่มนี่ ก็น่าเคืองใจจริง ๆ จัดเรทภาษาอะไรก็ไม่รู้ :37:
ถ้าละครมันดูแล้วเข้าใจง่าย ไม่ซับซ้อน เห็นผลการกระทำชัดเจนอย่างนิทานอิสป ดูปุ๊บรู้ปั๊บ ว่ามันมีคติสอนใจอะไร อะฮั้นคงไม่ว่าอะไรหรอก.... แต่มันไม่ใช่แบบนั้น.... ละครทีวีปัจจุบันส่วนมากไม่ใช่ของที่เด็กจะสามารถดูเองคนเดียวแล้วสรุปในใจได้เลยว่าอะไรดีอะไรชั่ว เพราะเนื้อเรื่องมันยาวและซับซ้อน มีเหตุผลของการกระทำ หรือมีแรงบันดาลใจอะไรอยู่ลึก ๆ ในใจตัวละครบ้างก็ไม่รู้ เด็กดูแล้วไม่เข้าใจแน่ ๆ ถ้าไม่ได้รับการสอนให้พิจารณาขนาดนั้นมาก่อน
โอย ย้อนขึ้นไปมองข้างบนแล้วเหนื่อย เมหือนเครื่องบินร่อนขึ้นแล้วหาลานลงไม่เจอ
เอาเป็นว่า ละครให้อะไรได้มาก แต่ต้องเลือกเฟ้นเรื่องดี ๆ หรือถ้าเลือกเฟ้นเรื่องไม่ได้ ก็ต้องดูแลอย่างใกล้ชิดจริง ๆ ค่ะ
นี่มีลูกพี่ลูกน้องเป็นเด็กชายอายุ 8 ขวบอยู่คน หลานสาว(ลูกของพี่สาว)อีก 2 คน 5 ขวบกับ 6 ขวบ ยังแอบกลุ้มเลยนะคะเนี่ย กลัวเด็ก ๆ โตมาก่อความเดือดร้อนให้สังคม หรือพกพร่องทางวิจารณญาณ เพราะสมัยนี้ปัจจัยพาเสียมันมีเยอะจริง ๆ ปวดกะโหลก :08:
แต่ถ้าไม่เอาแง่คติสอนใจ.... ละคร ให้ความสะใจค่ะ
สังเกตว่าคนดูหนังหรือละคร ส่วนมากดูเพราะมันเป็นอะไรที่หาในชีวิตจริงไม่ได้ คือทฤษฎีฝรั่งบอกว่า มนุษย์ดูหนังเพื่อ Escape from reality คือเขาต้องการเสพอะไรที่เป็นจินตนาการ ไม่ซ้ำซากจำเจ ไม่ใช่ชีวิตประจำวันแบบที่ตัวเองประสบ
ดังนั้นละครที่รุนแรง มีการใช้ความรุนแรง ลึก ๆ แล้วเป็นกลไกทางจิตวิทยาอย่างหนึ่งที่สนองความซาดิสต์ ความก้าวร้าว ความรุนแรงที่ซ่อนอยู่ในใจคน อย่างเช่น คนดูที่สะใจเมื่อผู้ร้ายได้รับผลตอบแทนอย่างสาสม ถูกกรรมตามทัน ถูกจับ หรือตายอย่างอนาถ แสดงว่าลึก ๆ แล้วมีความไม่พอใจในโลกจริง ตรงที่เห็นว่าคนทำดีได้ชั่ว ทำชั่วได้ดีมีมาก และความยุติธรรมไม่มีในโลก คนเลวทำชั่วแล้วลอยนวล ฯลฯ เขาจึงแสดงหาความยุติธรรมในจอทีวีหรือจอหนัง และรู้สึกสะใจ มีอารมณ์ร่วมไปกับมัน
สรุปคือ ละครที่ตบ ๆ ตี ๆ ด่า ๆ เนี่ย อาจจะทำมาเพื่อสนองกลุ่มบุคคลที่อัดอั้น ในชีวิตจริงต้องสงบปากสงบคำ ไม่สามารถด่าสวน หรือขึ้นเสียงกับใครได้.... คือทำมาให้ดูเอาความสะใจนั่นแหละ ซึ่งนี่ไม่ใช่ของที่ควรให้เด็กดูเลยค่ะ สาบานได้
ดูละครไทยเพื่อความบันเทิงภายในที่พักอาศัยครับ เยาวชนควรเลือกชมและควรมีผู้ปกครองให้คำแนะนำในฉากที่มีความรุนแรงและเกี่ยวกับเพศครับ
ละครดีไม่มีในโลก
อ้างคำพูดจาก: ฝั่งฝัน เมื่อ 15 พ.ค. 2008, 00:19 น.
ละครไทยไม่ดูมานานแล้ว เบื่อ เซ็ง
ชอบดูชีรี่ย์ญี่ปุ่นค่ะ มันให้อะไรมากกว่าที่คุณคิด
แอร๊ย สาวกซีรีย์ญี่ปุ่น
แอดเอ็มมาเลยมา :25:
ละครไทยให้อะไร ตัวร้ายในชุดแดงวีนแตก และพูดจาจีบปากจีบคอทุกคำ ถลึงตาตลอดเวลา
พระเอกจบนอกแต่โง่ นางเอกเป็นผู้ดีเก่า สลับลูกกัน ครอบครัวตัวอิจฉากำลังจะล้มละลาย
ต้องหวังพึ่งตัวลูกสาวเพื่อจับพระเอก ส่วนฝาละมีแม่ตัวอิจฉาก็กลัวเมีย เพราะว่าเมียเคยช่วยให้ได้งานทำ
และที่สำคัญ ทุกเรื่องต้องมีเลิฟซีนครับ จุดนี้ผมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมี ( เข้าใจแหละแต่ไม่อยากพูด )
ลองเปิด นสพ ไทยรัฐ แล้วเปิดหน้าบันเทิงดูครับ มีทุกวัน คนนี้เลิฟซีนคนนั้น พระเอกบ่นไม่เคยเล่น
นางเอกบอกมันเป็นงานค่ะ ฯลฯ แสร้งอายกันไป
ผมหาสาระจากละครไทยได้แค่นี้จริงๆครับ :01:
อ้างคำพูดจาก: Tiraw •21• เมื่อ 15 พ.ค. 2008, 12:23 น.
ละครไทยให้อะไร ตัวร้ายในชุดแดงวีนแตก และพูดจาจีบปากจีบคอทุกคำ ถลึงตาตลอดเวลา
พระเอกจบนอกแต่โง่ นางเอกเป็นผู้ดีเก่า สลับลูกกัน ครอบครัวตัวอิจฉากำลังจะล้มละลาย
ต้องหวังพึ่งตัวลูกสาวเพื่อจับพระเอก ส่วนฝาละมีแม่ตัวอิจฉาก็กลัวเมีย เพราะว่าเมียเคยช่วยให้ได้งานทำ
และที่สำคัญ ทุกเรื่องต้องมีเลิฟซีนครับ จุดนี้ผมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมี ( เข้าใจแหละแต่ไม่อยากพูด )
ลองเปิด นสพ ไทยรัฐ แล้วเปิดหน้าบันเทิงดูครับ มีทุกวัน คนนี้เลิฟซีนคนนั้น พระเอกบ่นไม่เคยเล่น
นางเอกบอกมันเป็นงานค่ะ ฯลฯ แสร้งอายกันไป
ผมหาสาระจากละครไทยได้แค่นี้จริงๆครับ :01:
ตอบได้โดนใจผมมากเลยครับ
ทุกวันนี้ดูละครไทยแค่ตอนแรกก็เดาตอนจบได้แล้วครับ :08:
คือมันย่ำอยู่กะที่ ไม่ก้าวไปไหนเลยจริงๆ
วันก่อน ไม่ขายของเล่นให้เด็ก 5 ขวบ (ผู้หญิง) เพราะแม่มันสั่งไว้
มันกรีดนิ้วชี้หน้าตูแล้วพูดว่า "จะขายหรือไม่ขาย ฮึ เดี๋ยวตบ"
:08: :08:
เออ สงสัย ทำไมเด็กๆชอบนางร้ายมากกว่านางเอกเนี่ย :30:
บทมันเด่นกว่า
ได้รสชาติของชีวิตมากกว่า
รับบทนางเอกมันเรียบๆไม่ถึงอารมณ์ มั้งนะ :08:
เด็กๆเค้ายังเด็กอยู่เลยนะ รู้จักรสชาติชีวิตด้วยเหรอ :43:
อ้างคำพูดจาก: แบงก์ [19] เมื่อ 15 พ.ค. 2008, 12:38 น.
วันก่อน ไม่ขายของเล่นให้เด็ก 5 ขวบ (ผู้หญิง) เพราะแม่มันสั่งไว้
มันกรีดนิ้วชี้หน้าตูแล้วพูดว่า "จะขายหรือไม่ขาย ฮึ เดี๋ยวตบ"
:08: :08:
^
^
^
^
^
ดูจากด้านบน มันก็น่าจะรู้อยู่หรอกเนี่ย :08: :08: :08:
เด็กชอบเลียนแบบตัวร้ายเพราะ ตัวเอกละครบ้านเรามันโง่เกินไปมั้งครับ
ถูกเอาเปรียบตลอด ใครๆ ก็คงอยากเป็นคนชนะ
จะว่าซี่รี่ส์เมืองนอกมันดีกว่าเราก็คงไม่ใช่นะครับ
อย่างเกาหลีหลายเรื่องที่.. ขอโทษนะ โคตรพ่อโคตรแม่เจ๊ก แม่ผัวถอดรองเท้าตีหัวสะใภ้เงี้ย
ยังไม่พูดถึงเยาวชนแล้วกัน
เอาเด็กๆ ก่อน.. พ่อแม่นี่แหละตัวดี
เด็กมันแรด ตั้งกะมันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าผู้หญิงกับผู้ชายมันต่างกันยังไง (จริงๆ อยากพูดหยาบกว่านี้อีก)
แต่พอมันทำก็ส่งเสริมกันจัง ว่าน่ารักอย่างนั้นอย่างนี้ พอมันเป็นวัยรุ่นเข้าหน่อย ก็ไปว่ามันเหลือขอ
เชื่อว่าเด็กที่อ้อล้อเนี่ยส่วนใหญ่ ก็เพราะตอนเด็กๆ ถูกสนับสนุนผิดๆ เนี่ยแหละ
ชอบให้ทำอะไรเกินไว แก่แดดแล้วบอกว่าน่ารัก เด็กสูงไม่ถึงเอว ให้ใส่รองเท้ามีส้น สายเดียวเงี้ย
มันน่ารักตรงไหน? ใครผิด?
คราวนี้มาถึงเยาวชน..
ถี่พูดมาแต่ต้นก็เพื่อจะบอกว่า ถ้าได้รับการสั่งสอนมาดีพอควร
เอาใจใส่ดูแลให้เด็กมีสติ มีวิจารณญาณ มีคุณวุฒิสมวัยวุฒิ
ละครโง่ๆ พวกนั้นทำอะไรเยาวชนเราไม่ได้หรอกครับ
เด็กคงไม่ได้ลุกขึ้นมาแย่งผัวชาวบ้านเพราะเห็นจากในละครหรอกมั้ง?
แล้วในละครเนี่ยก็เห็นอีตัวแม่ตัวร้ายนี่ตัวดีเลย.. เชื่อยังว่ามาจากการเลี้ยงดู
ที่พูดไปอาจจะดูเหมือนเหมาไปทางเด็กผู้หญิง.. ก็ใช่แหละ เด็กผู้ชายติดละครน้อยกว่า หรือจะเถียง?
เด็กผู้ชายไม่เป็นตุ๊ดเพราะดูทีวีหรอก ถ้าไม่ใช่เรื่องเคมีภายในแล้ว ก็เชื่ออีกแหละว่าเพราะเลี้ยงดู
ปล. ตอนเด็กๆ ที่บ้านจะเข้มเรื่องรายการทีวีของลูกๆ มาก
ปล.2 อยากให้มีซีรี่ส์เพื่อเด็กเหมือนช่องดิสนีย์มั่ง สนุก ไร้สาร ไม่ดูดัดจริตยัดเยียดคุณธรรมเหมือนของไทย (อย่างน้องใหม่ฯ เนี่ยดูแล้วเอียนสุด)
ปล.3 ไม่ค่อยดูละครเพราะดูแล้วอิน.. อันนี้จริง ดูแล้วแทนที่จะบันเทิง กลับมาหงุดหงิดเพราะตัวร้าย ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันแสดง.. ไม่ดูดีกว่า
หล่อมากบวบ + :12:
ที่ดีๆ ก็คงพอมีนะคะ แต่ละครไทยนะ ถ้าทำดีๆ ก็จะดีจนโอเวอร์ มันก็ไม่มีแรงดึงดูด
คือคนเรามันมีขาวมีดำ แต่ละครไทยทำเป็นสีๆ ไปเลย (ส่วนมาก) ไอ้คนที่ดี หรือหนังที่ดี ก็ดีแบบรันทดแค่ไหนชั้นก็จะเป็นคนดี
ซึ่งละครแบบนี้มันไม่ดึงดูดนะ ดูแล้วน่าเบื่อซะมากกว่า ส่วนที่ตบจูบก็บันเทิงดีสำหรับผู้ใหญ่
แต่แอ้ว่าไม่เหมาะกับเด็ก ไม่ควรให้ดู
ส่วนวัยรุ่น เยาวชนตอนปลาย ดูแล้วเขาคงจะรับสารของละครได้ตามประสบการณ์ของเขา
ซึ่งสำหรับทุกวันนี้น่าจะรับเอาเรื่องแย่ๆ มากกว่าเรื่องดีๆ เช่นเรื่องแ่ย่งผู้ชาย ตบตี ด่า ผูกใจเจ็บ
เลิกดูมานานแล้วค่ะ.. :43:
อ้างคำพูดจาก: ฺบวบ [ย่าง๒๕] เมื่อ 15 พ.ค. 2008, 13:40 น.
เด็กชอบเลียนแบบตัวร้ายเพราะ ตัวเอกละครบ้านเรามันโง่เกินไปมั้งครับ
ถูกเอาเปรียบตลอด ใครๆ ก็คงอยากเป็นคนชนะ
จะว่าซี่รี่ส์เมืองนอกมันดีกว่าเราก็คงไม่ใช่นะครับ
อย่างเกาหลีหลายเรื่องที่.. ขอโทษนะ โคตรพ่อโคตรแม่เจ๊ก แม่ผัวถอดรองเท้าตีหัวสะใภ้เงี้ย
ยังไม่พูดถึงเยาวชนแล้วกัน
เอาเด็กๆ ก่อน.. พ่อแม่นี่แหละตัวดี
เด็กมันแรด ตั้งกะมันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าผู้หญิงกับผู้ชายมันต่างกันยังไง (จริงๆ อยากพูดหยาบกว่านี้อีก)
แต่พอมันทำก็ส่งเสริมกันจัง ว่าน่ารักอย่างนั้นอย่างนี้ พอมันเป็นวัยรุ่นเข้าหน่อย ก็ไปว่ามันเหลือขอ
เชื่อว่าเด็กที่อ้อล้อเนี่ยส่วนใหญ่ ก็เพราะตอนเด็กๆ ถูกสนับสนุนผิดๆ เนี่ยแหละ
ชอบให้ทำอะไรเกินไว แก่แดดแล้วบอกว่าน่ารัก เด็กสูงไม่ถึงเอว ให้ใส่รองเท้ามีส้น สายเดียวเงี้ย
มันน่ารักตรงไหน? ใครผิด?
คราวนี้มาถึงเยาวชน..
ถี่พูดมาแต่ต้นก็เพื่อจะบอกว่า ถ้าได้รับการสั่งสอนมาดีพอควร
เอาใจใส่ดูแลให้เด็กมีสติ มีวิจารณญาณ มีคุณวุฒิสมวัยวุฒิ
ละครโง่ๆ พวกนั้นทำอะไรเยาวชนเราไม่ได้หรอกครับ
เด็กคงไม่ได้ลุกขึ้นมาแย่งผัวชาวบ้านเพราะเห็นจากในละครหรอกมั้ง?
แล้วในละครเนี่ยก็เห็นอีตัวแม่ตัวร้ายนี่ตัวดีเลย.. เชื่อยังว่ามาจากการเลี้ยงดู
ที่พูดไปอาจจะดูเหมือนเหมาไปทางเด็กผู้หญิง.. ก็ใช่แหละ เด็กผู้ชายติดละครน้อยกว่า หรือจะเถียง?
เด็กผู้ชายไม่เป็นตุ๊ดเพราะดูทีวีหรอก ถ้าไม่ใช่เรื่องเคมีภายในแล้ว ก็เชื่ออีกแหละว่าเพราะเลี้ยงดู
ปล. ตอนเด็กๆ ที่บ้านจะเข้มเรื่องรายการทีวีของลูกๆ มาก
ปล.2 อยากให้มีซีรี่ส์เพื่อเด็กเหมือนช่องดิสนีย์มั่ง สนุก ไร้สาร ไม่ดูดัดจริตยัดเยียดคุณธรรมเหมือนของไทย (อย่างน้องใหม่ฯ เนี่ยดูแล้วเอียนสุด)
ปล.3 ไม่ค่อยดูละครเพราะดูแล้วอิน.. อันนี้จริง ดูแล้วแทนที่จะบันเทิง กลับมาหงุดหงิดเพราะตัวร้าย ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันแสดง.. ไม่ดูดีกว่า
บวบตอบได้โดนใจผมที่สุด :12:
อ้างคำพูดจาก: O.D.U.M-27 เมื่อ 15 พ.ค. 2008, 13:47 น.
หล่อมากบวบ + :12:
:52: จะเถียงก็ไม่ได้ หลักฐานมันฟ้องอยู่ทนโท่
ปล. :46:ขอบคุณครับ
เคยนั่งดูละครกับแม่
แล้วเป็นฉากเมียน้อยโดนเมียหลวงรังควาญ
เมียน้อยนั่งน้ำตาริน
คนดูส่วนใหญ่ดันเชียร์เมียน้อย :39:
เพิ่งรู้ว่า ต่อให้ไปแย่งสามีชาวบ้านมา
แต่ถ้าร้องไห้ไม่ตอบโต้
กลายเป็นเมียหลวงผิดที่มาวีนเมียน้อย
อืม ประเต๊ดไตย :52:
อ้างคำพูดจาก: ่Joy_DeV เมื่อ 15 พ.ค. 2008, 14:20 น.
เคยนั่งดูละครกับแม่
แล้วเป็นฉากเมียน้อยโดนเมียหลวงรังควาญ
เมียน้อยนั่งน้ำตาริน
คนดูส่วนใหญ่ดันเชียร์เมียน้อย :39:
เพิ่งรู้ว่า ต่อให้ไปแย่งสามีชาวบ้านมา
แต่ถ้าร้องไห้ไม่ตอบโต้
กลายเป็นเมียหลวงผิดที่มาวีนเมียน้อย
อืม ประเต๊ดไตย :52:
มีส่วนทำให้มาตรฐานวัดถูกผิดเบี่ยงเบนนะเนี่ย :41:
ขอตอบนิด...
สำหรับผม... ผมรู้สึกว่า... ละครไทย... (ส่วนใหญ่... ส่วนใหญ่มาก ) ไม่มีพัฒนาการทางความคิด
ดูแล้ว ไม่ค่อยประเทืองปัญญา สิบยี่สิบปีก่อนเป็นไง... ปัจจุบันก็ยังเป็นอย่างนั้น
ละครหลายๆเรื่อง สร้างมาตั้งแต่ยี่สิบสามสิบปีก่อน ก็ยังเอามาสร้างแล้ว สร้างอีก เจ็ดล้านแปดแสนรอบ...
การพัฒนา ? มีแค่เปลี่ยนของใช้ มีมือถือ มีคอมพ์
แต่มุมมอง ความคิด ระดับสติปัญญา... ไม่ได้พัฒนาขึ้นเลย
ดูๆไป... ก็รู้สึกว่า... นางเอก... พระเอก... ตัวละครต่างๆ... มัน...( ขอโทษนะครับ )... ทำไมโง่จังวะ...
หลายๆเรื่อง ง่ายๆ บางครั้ง หลานผมอายุยังไม่มาก (เด็ก) เห็นแล้วยังถามผมว่า... ทำไมเค้าไม่ทำแบบนี้ ไม่ทำแบบนั้น ( เด็กตัวแค่นี้ยังคิดได้ ทำไมพระเอก นางเอก ตัวแสดง บางคนที่ละครบอกว่าจบโท จบด๊อกเตอร์... กลับคิดไม่ทันเด็กประถมต้น :06: )
ผมรู้สึกว่า... ผู้สร้างละคร ( ขอย้ำอีกครั้ง...ว่า... ผมกำลังหมายถึง... ส่วนใหญ่... ส่วนใหญ่มาก ) และผู้อำนวยการสถานี ( ขอระบุเป็นพิเศษเลยละกัน.. ว่า... ช่อง 7 )
ผมมองว่า... ละคร... สะท้อนความคิดของผู้จัด ผู้เขียน ผู้สร้าง
การที่ละครไทย ทำได้แค่นี้ ก็เพราะผู้ผลิต... ไม่พัฒนาความคิด
เราถึงต้องไปซื้อละครจากเกาหลี ญี่ปุ่น อเมริกา... มาฉาย ( และก็ได้รับความนิยมด้วย )
มีละครไทยกี่เรื่อง ที่เราไปขายให้ญี่ปุ่น เกาหลี อเมริกา ได้ ? :26:
ปัจจุบัน ผมแทบจะไม่เปิดดูละครไทยเลย มีดูว่าเป็นไงแล้วบ้าง แต่ไม่ได้ติดตามดูจริงจัง
น้อยมากๆ ที่จะให้แง่คิดแบบ ตั้งใจให้เห็น ( ล่าสุด... เห็นหน่อยนึง ใน "ทางช้างเผือก" ทางช่อง 3 )
ถ้าจะบอกว่า... ให้เลือกเอาไปใช้ โตๆกันแล้ว คิดเองได้...
ถามว่า... ถ้าคิดเองได้... แล้วคิดดี...
ปัจจุบันนี้... สังคมไทย... เยาวชนไทย จะมีปัญหา เด็กหญิงจะท้อง ต้องทำแท้งกันมากขนาดนี้ ? วัยรุ่นไทย จะมีเรื่องตีกัน มากมายอย่างนี้ ?
สื่อ... ผู้ผลิตสื่อ... ไม่มีจิตสำนึก ( คงมีแหละ... แต่ผมไม่ค่อยได้เห็น... ) ที่จะพยายามสร้างสิ่งดี ที่ประเทืองปัญญาสังคมไทย
ผู้แสดง ... ต้องกินต้องใช้ ( ของแพงๆ ) ก็เลยปฏิเสธบทห่วยๆ พล๊อตห่วยๆ ไม่ได้... :37: เพราะต้องผ่อนบ้าน ผ่อนรถ ...
ผมไม่ได้คาดหวังว่าละครไทย...จะต้องมี production อย่างของอเมริกา
แต่... ในแง่ของมุมมอง ความคิด สติปัญญา ผมเชื่อว่า... คนไทย ( รุ่นใหม่ๆ ) ทำได้...
หนังไทย ( ภาพยนตร์ ) หลายเรื่อง มีเรื่องราวที่ดี พล็อตที่ดี ขายตลาดสากลได้ เป็นที่ยอมรับ... และส่วนใหญ่... เป็นภาพยนตร์ ที่สร้างโดยคนรุ่นใหม่...
แสดงให้เห็นว่า คนรุ่นเก่า ที่ไม่คิดจะพัฒนามุมมอง และความคิดนั้น... มันไม่ควรจะทำต่อไปอีกแล้ว ถ้าไม่คิดจะพัฒนา...
เดี๋ยวอีกไม่กี่ปี ลาว พม่า แถวๆนี้ เค้าก็จะสร้างละครของตัวเองได้ และก็เลิกซื้อละครจากไทย
สามสิบปีก่อน... ไทย... แข่งกับ ญี่ปุ่น
ยี่สิบปีก่อน... ไทยแข่งกับสิงคโปร์
สิบปีที่แล้ว... แข่งกับไต้หวัน เกาหลี
ตอนนี้... เหลือใครให้แข่งบ้าง ? อินโด ? มาเลย์ ? พม่า ? ลาว ? เวียตนาม ? เขมร ?
คนไทยเก่งๆ ฉลาดๆ มีไม่น้อย... ( เยอะเลยแหละ... ที่จริง )
แต่ ที่ผมเห็น ... คือพวกผู้ใหญ่ ( 40up ) มักเป็นพวก ข้ามาคนเดียว ไม่ค่อยจะทำงานร่วมกัน ไม่ค่อยมีการต่อยอด นอกจากไม่ค่อยจะสนับสนุนกันเองแล้ว ยังพยายามทำลายกันเอง เพื่อให้ตัวเองได้เหยียบขึ้นไปอีกด้วย...
และมันก็ส่งผล ค่านิยม ทัศนคติ มาสู่คนรุ่นต่อมา...
เอ... รู้สึกว่า... ผมจะตอบไม่นิดซะแล้วแฮะ... :11:
และในส่วนตัว...ผมจะไม่ยอมแพ้ ผมก็ยังพยายาม สร้างสิ่งที่ดี หรือทัศนคติที่ไม่เห็นแต่ตัว ( ใช่... ไม่เห็นแต่ตัว ) ให้มองทั้ง มหภาค และ จุลภาค
เท่าที่สติกำลังของผมจะสามารถกระทำได้
ขอบคุณ เพื่อนๆที่นี่ทุกคน... ที่... สร้างสรรค์... :46:
"เด็ดดอกไม้ สะเทือนถึงดวงดาว"
//- Mama Blue...สุรัสวดี เชื้อชาติ จากเพลง ชุด
"เด็ดดอกไม้ สะเทือนถึงดวงดาว" ของ
เกียรติศักดิ์ เวทีวุฒาจารย์ กับ ...ฉัตรชัย ดุริยประณีต-
"ตัวอย่างที่ดี มีค่ากว่าคำสอน"
//- (จำไม่ได้ว่าของใคร)
โลกที่น่าอยู่...
สังคมที่ดี... ไม่มีขาย
อยากได้... ต้องช่วยกันสร้าง
โดยเริ่มจาก... ตัวเราเอง... เดี๋ยวนี้...
" จิตสำนึก "
ผมเชื่อว่าเค้ามีครับ แต่เค้าไม่ใช้
เพราะจิตสำนึก
ไม่ได้ทำให้เรตติ้งเพิ่มขึ้นนี่
อีกนิด... :22:
ผมอยากดู... ละครที่ดูแล้ว... อื้มมมมม โอ้...
แบบ... เออแฮะ...
...
ดูแล้ว เกิดแรงบันดาลใจ
ดูแล้ว อยากหาคำตอบบ้าง
ดูแล้ว อยากสร้างสิ่งดีๆ ให้เกิดขึ้น อย่างในหนัง ในละคร...
ละครที่... คนไทย เด็กไทย เยาวชนไทย ดูแล้ว อยากพัฒนาความรู้ ความสามารถ ความคิด
ไม่ใช่แค่... ดูแล้ว... ทำไง ให้รวยเร็วๆ รวยมากๆ โดยไม่ต้องทำอะไร
หรือมีแต่ อิจฉา ริษยา ไม่หลับหูหลับตา
หรือทำอะไรที่... เด็กประถมยังถาม...
ต้องไปแระ... :22:
โลกที่น่าอยู่...
สังคมที่ดี... ไม่มีขาย
อยากได้... ต้องช่วยกันสร้าง
โดยเริ่มจาก... ตัวเราเอง... เดี๋ยวนี้...
มันขายไม่ได้ครับ ละครที่สร้างสรรค์สังคมก็มีครับ แต่คนมันไม่ดู คิดเอาละกัน ว่าจิตสำนึก
ในบ้านในเมืองเราตอนนี้ ใครกันที่เหลือน้อยกว่ากัน คนทำหรือคนดู ทุกอย่างมีดีเลว
ถ้าเริ่มจากตัวเองจริงก็อย่าโทษคนอื่น สื่อมันเป็นได้แค่เครื่องมือ ทุกอย่าง ทุกคน ทุกฝ่าย
มันก็ต้องช่วยกันทั้งนั้นโยนให้คนนู้นทีคนนี้ที ไม่เห็นจะนำไปสู่การแก้ปัญหาตรงไหน..
ละครมันจะมีอิทธิพลก็ต่อเมื่อสังคมขาดวุฒิภาวะในการรับรู้ หรือปล่อยเฉยที่จะเอามาใส่ใจ
เห็นลูกหลานดูแล้วทำตามดีก็ดีไปร้ายก็ไม่แนะนำ มัวแต่นั่งโทษสื่อ คิดสนับสนุนกฏหมายป้องกันแก้ไข
ซึ่งมันไกลตัวไป สิ่งที่ใกล้ตัวเราเรากลับไม่ทำนี่แหละสิ่งที่เป็นปัญหา
มันเป็นวงจร ตัวอิจฉาร้องกรี๊ดๆ เราคนดูบอกว่ามันเว่อร์ไป วันหนึ่งไปเจอ สาวน้อยโดนหักอกร้องกรี๊ดๆ อยู่ข้างถนน
สรุป ละครเอาเรื่องจริงไปทำหรือเรื่องจริงเอาอย่างละครกันแน่ ดังนั้น เราควรจัดการกับคนทำละครว่าเสนอละครแบบนี้มันไม่ดี
หรือ เราที่เป็นญาติเป็นพ่อเป็นแม่สาวน้อยคนนั้น ควรจะบอกตักเตือนเขา เอาแบบไหนดีละ
การเริ่มจากตัวเรานี่ ใครก็พูดได้แล้วเริ่มอย่างไรละ มา มา ผมจะบอกให้ฟัง
เริ่มจากตัวเรา คือเราต้องรุ้ก่อนว่าเราอยุ่ในสถานะไหน มีหน้าที่อะไร
ทำอะไรได้บ้าง สมมติผมเป็นคนทำละคร การเริ่มจากตัวผม ก็อาจจะลดภาพตรงนี้ลง
แต่ด้วยเงื่อนไขและปัจจัยหลายอย่าง อาจทำได้ไม่ดี แต่ผมจะพยายามทำมันให้เต็มที่
และอีกมุมหนึ่ง ผมเป็นพ่อเป็นแม่ การเริ่มจากตัวผมเองนี่ มันก็แค่ใช้วิจารณญาณในการรับสื่อ
และบอกลูกบอกหลาน ของผม ตักเตือน แนะนำ อย่าปิดกั้น แต่อย่าละเลย ตามเหตุและปัจจัยทีทำได้
นี่คือการเริ่มจากตัวเรา แต่เดี๋ยวนี้มันไม่เป็นแบบนั้นน่ะสิ คนสมัยนี้มักเริ่มแก้ไขปัญหาจากคนอื่น
แต่ไม่ได้มองตัวเองว่าตัวเองทำหน้าที่ที่มีต่อสังคมใกล้ตัวของตัวเองดีพอหรือยัง
ผมเชื่อเหลือเกินว่า ถ้าคนในสังคมยิบย่อยดูแลและกระทำหน้าที่ของตัวให้สมบูรณ์ที่สุดเนี่ย
มันจะเพิ่มภูมิคุ้มกันทางความคิดให้กับเยาวชนอีกโขเลย พอมีตรงนี้แล้ว ไอ้อาการกรี๊ดๆ ข้างถนน
โดดตึกเหมือนในหนัง ฯลฯ ก็จะลดลง พอลดลง ดูซิว่าละครมันจะเอาข้อมูลที่ไหน ไปทำได้
นักแสดง จะรับบทบาท ฆ่ากันตาย ก็เริ่มไม่รุ้แล้วว่า จะแสดงสีหน้าอย่างไร เพราะมันไม่เคยเห็นว่าสังคมจริงๆ
มันเหลือข้อมูลน้อยมากแล้วที่จะศึกษาหาท่าทางไปทำการแสดงได้ .....
นี่เป็นวิธีการแก้ไข ที่ทำได้ยากมาก เพราะคนเรามันไม่เหมือนกัน ทุกคนก็เลยคิดว่าสิ่งที่แก้ไขได้ก็คือรณรงค์ไม่ให้มีละครน้ำเน่า
ออกกฎหมายไม่ให้สร้างละคร ปิดกันสื่อที่จะทำให้เยาวชนเสียคน ไม่รุ้หรือไงว่านั่นน่ะปลายเหตุล้วนๆ เลย
แหมจะทำไงได้ก็นั่นมันจริตของมนุษย์นี่นา เราทำได้ไม่ดีอย่างเพิ่งสน คนอื่นทำไม่ดีเอาผิดมันก่อน นี่แหละ
ปล.คนอย่างผมก็ไม่ต่างหรอก..*-*
ละครไทยดี ๆ หายากครับ
ขนาด สวรรค์เบี่ยง นักวิจารณ์หนังก็บอกว่าดีนะ
แต่ก็เห็นแค่พระเอกเป็นนักปล้ำซะงั้น :42:
ละครไทยที่ดีๆเหรอ ต้องละครเฉลิมพระเกรียติมั้ง....หรือว่าไง?
จะเอาอะไรมากกับละครครับ เขาเอาไว้ดูเพื่อบันเทิง
ขนาดหนังสือพิมพ์ยังลงเรื่องวัวห้าขาสองจู๋มีคนกราบไหว้เลย :52:
:30: นั่นก็เพื่อความบันเทิงนะ
แต่มันไม่เกิด ประโยชน์อะสิ :44:
จากให้มีประโยชน์ก็ดูอย่างอื่นซิ่
ดูข่าวดูสารคดีไป :37:
ข่าวการเมืองอะนะ :37:
อย่างน้อยก็ได้รู้หละ
ว่าเค้าคืนยศเข้าผับเธคจะไ้ด้ระวังตัวมากขึ้น
ไม่ไปเหยียตีนใคร
เึคยดูจุดเปลี่ยนนะครับ เรื่องเกี่ยวกับ ทีวีกับเด็ก (จำชื่อตอนไม่ได้)
เห็นไปถ่ายทำเด็กไม่กี่ขวบอยู่ประถม เล่นกับน้องกับพี่ ทาเล็บแต่งหน้า สำเนียงในการพูดเหมือนนังตัวร้ายในทีวี
ไม่รู้ว่าโตขึ้นมาจะเป็นยังไง :08:
สำหรับผม บอกเลยว่า ไม่ค่อยชอบละครไทยครับ (ส่วนตัวครับ) :46:
ส่วนมากดูการ์ตูน กับรายการ ตลก , ให้ความรู้ และภาพยนต์
แต่แม่ติดสวรรค์เบี่ยง เราจะดูรายการบียอนด์ก็ไม่ได้ ไอ้ทีวีด้านบนดูช่องสามแล้วกระตุก เลยมาแย่ง
แม่บอกให้ไปดูทีวีบนบ้าน พอขึ้นไปกะจะดู พ่อก็ดูรายการอื่น เลย-อดดูบียอนด์ไปหลายสัปดาห์เลย :16:
ละครไทย <==> สังคมไทย
มันคือกระแส มันคือจุดที่บออกได้ว่าสังคมปัจจุบันเป็นอย่างไร
ละครดี ไม่มีน้ำเน่า คนไม่นิยมดู ผู้จัดไม่มีรายได้ ก็ตายจากกันไป
ละครน้ำเน่า คนชอบดู เพราะมันกระชากอารมณ์
แต่ไม่รู้ว่าเอามาสะท้อนถึงตัวเองกันบ้างหรือเปล่า
รู้แต่ว่าถ้านางร้ายยังเดินตลาดไม่ได้ ก็แสดงถึงจุดยืนของแม่ค้าติดละครน้ำเน่าได้เป็นอย่างดี
ผมไม่ได้ดูละครทีวีนานแล้ว อย่างมากก็ซิทคอมตอนนึงต่อสัปดาห์
ดูเอาความบันเทิงเท่านั้น ดูข่าว ดูรายการสาระจะได้ประโยชน์มากกว่า
เอาเข้าจริงๆ อยู่ในฟอนต์นี่ได้สาระมากกว่าอีกนะ เพราะมันวาไรตี้มากกว่าละครอีก
จริงๆก็แล้วแต่วิจารณญานของเยาวชนครับ
เพราะว่าเราก็เกิดมาพร้อมกับละครพวกนี้ละ ก็เคยดูกันไม่มากก็น้อย เราก็ยังดีได้เลย
บางที่เราดูหนังบู๊ เรายังอยากทำบ้างเลย อยากยิงบ้างเลย แต่เราก็ไม่ทำ เพราะเราคิดว่าไม่ควรทำ ทำแล้วติดคุก
บางที่ไม่ใช่ละครไทยอย่างเดียว ละคร ซีรีย์ หรือว่าหนังต่างชาติก็ไม่แพ้กัน ถ้าไม่มี่วิจารณญาน ก็ส่งผลเสียได้เช่นกัน
สุดท้ายก็อยู่ที่เด็กด้วย และอยู่ที่พ่อแม่ด้วย ว่าจะอบรมสั่งสอนได้หรือไม่ :45:
ถ้าผู้จัดละครไทยเอาพล็อตเหมือนคุณหลอดไปทำนี่จะยอมดูเลย :37: