ฟอนต์ฟอรั่ม

ผมชื่นชอบชื่อนิตยสารรายเดือนเล่มหนึ่ง ชื่อ Love+Share
แปลเป็นไทยเอาเองว่า รักและแบ่งปัน ของ พี่โอ๋ ธนาคม พจนาพิทักษ์
วันนี้หนังสือเล่มนี้ไม่มีแล้ว แต่ผมก็ยังชื่นชอบคำว่ารักและแบ่งปันเหมือนเดิม
วันก่อนเขียนเรื่อง จดหมายน้อยจากหนูน้อยไม่เคยพบหน้า ใน กระจู๋ระบายใจ
ก็คิดถึงคำนี้ ความรักผมว่า โดยส่วนมากทำให้โลกสดใสขึ้น
การแบ่งปันทำให้เรารู้ว่าโลกไม่แห้งแล้งเกินไป

นี่น่าจะเป็นภาคขยายของระบายใจ ได้เหมือนกัน
ผมคัดลอก ข้อความจากระบายใจเอามาแปะ
แล้วขอเริ่ม รักและแบ่งปัน ณ บัดนี้


ตอบ: บันทึกสั้นๆ(ยาวๆ) ระบายใจ... (23 เม.ย. 2551, 08:49 น.)

สิ่งที่เราไม่รู้สึกคือสิ่งที่เขารอคอย
............................................
เมื่อคืนแฟนผมเอาจดหมายน้อย
จากแดนใต้มาให้อ่าน
แล้วบอกว่า เด็กคนที่อุปการะ เขียนมาให้
ในเนื้อหาจดหมาย
ก็เล่าความเป็นไปในชีวิต
อะไร อย่างไร แบบไหน
แล้วจะเป็นอย่างไร
ลูกสาวผมมานั่งดูแล้วบอกว่า
พอพ่อลายมือเขาไม่สวย
แม่เขาเงยหน้าขึ้นจากถักตุ๊กตา บอกว่า
เขาเขียนหนังสือได้
อ่านออกก็ถือว่าสำเร็จแล้วนะ
ผมอ่านจบแล้ววางจดหมายลง
ลูกสาวผมเดินไปเล่นตามประสา
แฟนผมถักตุ๊กตาต่อ
ชีวิตผมดำเนินปกติ

เมื่อสามปีก่อนหน้านี้
วินาทีที่ผมรู้ว่าตัวเองได้เขียนงาน
ลงหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ
ผมดีใจมาก และแต่ละอาทิตย์ได้เงินตามสมควร
ผมก็แบ่งเงินนั้นส่วนนึงซึ่งไม่มากนัก
ส่งไปอุปการะเด็กคนนึง
ผ่านไปหนึ่งปี ผมไม่ได้เขียนในหนังสือพิมพ์อีก
รายได้ผมหายไป รายจ่ายผมเท่าเดิม
ตอนนั้นมีจดหมายน้อยๆ มาแบบนี้แหละ
ผมอ่านแล้วมองหน้ากับแฟนแล้วบอกไปว่า
ส่งเขาต่อนะ เดือนละเท่านี้เอง เราลด mk ลง
ลด บาร์บีคิวพลาซ่าลง ลดฟูจิลง
ก็ส่งเขาได้สามสี่เดือนแล้ว

ผมส่งเด็กคนนี้มาพักใหญ่ และจะส่งไปเรื่อยๆ
ถ้าผมไม่ส่งเขามูลนิธิก็คงหาคนอื่นๆ อุปการะ
แต่ถ้าผมส่งเขา ในใจลึกลงผมมีความสุข
เขาเองก็คงรอคอยทุนน้อยๆ เพื่อการศึกษา
ผมจะลงมือเขียนจดหมายตอบเขาไปด้วย
สุดท้ายได้แต่บอกเขาว่า ตั้งใจเรียนนะไอ้หนูน้อย

ขอเบิ้ล
.................



น้ำใจ น้ำมัน วันศุกร์

วันศุกร์ที่ผ่านไป (11 สิงหาคม 2549)
รถผมไปแบตเตอรี่หมดที่ปั๊มน้ำมันบางจาก
แถวๆ ถนนเลียบทางด่วนรามอินทรา-อาจณรงค์
ทำอย่างไรเครื่องก็ไม่ติด
โชคดีจริงๆ ที่เด็กปั๊มนั้นเอาใจใส่ต่อลูกค้า
และโชคดีเข้าไปอีกที่มีเจ้าของปิ๊กอัพใจดี
ยอมให้พ่วงแบตเตอรี่ให้
น้ำใจที่มีให้กันเล็กๆ น้อยๆ
ทำให้ผมมองว่าสังคมเรานี้
ยังมีคนดีอยู่มาก มากกว่าคนไม่ดี

นานไปผมคงลืมหน้าเขา รายละเอียดต่อเหตุการณ์
คงเหลือเล็กน้อยไปตามวันเวลา
ผมจึงต้องบันทึกเป็นเกียรติแก่เขาไว้
ขอบคุณมากครับ

ฝน...และคนแปลกหน้า

สองวันก่อนฝนหล่นโครมคราม
ที่กรุงเทพฯ ตอนสามทุ่มกว่า
ผมเดินกางร่มบนสะพานลอย
มีเด็กสาวเปียกปอนยืนหลบฝน
ใต้สะพานรถข้ามเหนือสะพายลอยคนข้าม
ระหว่างเดินผ่านผมคิดแวบนึงว่า
จะเรียกเธอให้เดินใต้ร่มคันเดียวกันดีไหม
แล้วผมก็เดินผ่านมา
โดยไม่ได้เรียก
ผมคิดตลอดทางเลยว่า
เราทำถูกไหมที่ไม่เรียกเธอ
หรือเราทำถูกแล้ว เพราะเธอคงไม่กล้า
เดินใต้ร่มเดียวกันกับคนแปลกหน้าหรอก
แล้วผมก็หยุดรอเธอใต้อาคาร
เพื่อจะถามว่าผมให้ยืมร่มเอาไหม
ใช่แล้วเธอไม่กล้ารับไว้
แม้ผมจะยืนยันว่าสามารถเอามาฝากร้านค้า
ใต้อาคารนี้ได้ในวันหลัง
แล้วคืนนั้นผมก็นอนหลับโดยไม่ติดค้าง
ว่าสิ่งที่ผ่านไปในวันฝนตกผมไม่ได้เพิกเฉย
ต่อเหตุการณ์ที่ผ่านไป....

บันทึกเมื่อ
22 สิงหาคม 2549 10:17:13 น.

เยี่ยมเลยครับพี่ระจัน  :12:  ช่วยเขาแล้วเราได้ด้วยเยี่ยมจริงๆ  :12:

แค่คิดว่า น่าจะมีคนได้ประโยชน์บ้าง

ระหว่างนั่งทำงานสายตาผมเผลอไปมองร่มในบ้านตัวเอง
ก็คิดว่า บ้านเรามีร่มหลายคันใช้อย่างไรก็ไม่น่าหมด
และเวลาเราใช้ก็ใช้แค่คันเดียว เผลอลืมไว้ที่ไหน
หรือทำหายไปบ้างก็ยังมีเหลือ

คืนหนึ่งฝนตกในกรุงเทพอย่างหนักหนา สาหัส
ผมหยิบร่มมาสองคัน เดินออกไปนอกบ้าน
เอาร่มคันนึง ที่ไม่ได้ใช้กางบังฝน
วางพิงกับตู้โทรศัพท์สาธารณะ แล้วก็เดินจากมา
ผมจงใจลืม และคิดว่าคงมีใครสักคนจำเป็นต้องใช้มัน
รุ่งเช้าผมเดินผ่านที่ๆ ร่มวาง ไม่เห็นร่มอีกแล้ว
ไม่รู้ใครใช้ ไม่เห็นคนหยิบ ไม่รู้มีประโยชน์กับใครไหม
ไม่เป็นไรเพราะผมเองก็ไม่ได้อยากรู้
แค่คิดว่า น่าจะมีคนได้ประโยชน์บ้าง สบายใจ

 :25: น่ารักจังค่ะ  หาคนที่จะมีน้ำใจคิดแบ่งปันแบบนี้ยากขึ้นทุกวัน

ลุงโอ๋ :25:


วันก่อนเกดยืนรอรถตู้ตรงแถวมาบุญครอง ฝนดันตกขึ้นมา

ป้าคนที่ยืนอยู่ข้างๆเค้าก็เรียกเกดเข้าไปอยู่ในร่มเค้าด้วย

รู้สึกดีจัง  :40:

แล้วมีวันนึงเกดมีร่ม ยืนรอรถตู้ที่นี่ล่ะ เกดก็เลยแบ่งให้หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆใช้เหมือนกัน

รู้สึกดีจัง  :40:

สมมุติว่าเป็นเตาหมูกระทะละครับ  :25:

ของใครของมัน  :07:

 :30: :30:

อ่านแล้วรู้สึกดีจังค่ะ :40:

อ้างคำพูดจาก: 蓝月 (lán yuè) เมื่อ 06 พ.ค. 2008, 14:43 น.
อ่านแล้วรู้สึกดีจังค่ะ :40:

แต่ไอ้คนแฟนสวย พยายามพาไปหมูกะทะ  :11: :21:

อ้างคำพูดจาก: 蓝月 (lán yuè) เมื่อ 06 พ.ค. 2008, 14:43 น.
อ่านแล้วรู้สึกดีจังค่ะ :40:

:22: เช่นกันค่ะ



อ่านแล้วโลกมันดูละมุนละไมขึ้น








:21: ต่างจากกระจู๋ยุบสภานะคะ อ่านแล้วเดือด รู้สึกได้ว่าเป็นด้านตรงกันข้าม

อ้างคำพูดจาก: โอ๋ (ระจัน) เมื่อ 06 พ.ค. 2008, 14:44 น.
แต่ไอ้คนแฟนสวย พยายามพาไปหมูกะทะ  :11: :21:

เป็นสีสัันน่ะครับ  :40: :05:

อยากให้คนบนรถเมล์ แบ่งปันที่นั่งให้กับ เด็ก ผู้หญิง และ คนชรา

ผมเป็นคนต่างจังหวัดมาเรียนในกรุงเทพฯ
แต่เวลาขึ้นรถเมล์ทำไม เขาไม่ค่อยแบ่งที่นั่งให้กัน
ผู้ชายแต่ละคน ดูนิสัยดีนะ แต่(แกล้ง)หลับ  :41:
อยากให้แบ่งบ้างนะ

ส่วนใหญ่ ผมก็จะแบ่ง ยกเว้นวันที่กลับมาจากเล่นบอล
ยืนไม่รอด  :42:

เรื่องรถเมล์นี่ ชินแล้วค่ะ

เคยเห็นตั้งแต่ แกล้งหลับ

นั่งเฉย ๆ ทำเป็นมองนอกหน้าต่าง

หรือแม้แต่แกล้งอ่านหนังสือ

ฟังเพลงก็ฟังไป ไม่สนใจโลกรอบตัว

เคยเห็นรึเปล่า ผู้ชายนั่งทั้งคัน ผู้หญิงยืน



ผู้หญิงด้วยกันเองลุกให้นั่งเองเจอจนชิน  :01:

ผ่านไป- -แต่จดจำ


เมื่อเด็ก สวนที่บ้านผมจะจ้างคนงานรายวัน
เพื่อทำงานจิปาถะในสวน ไม่ว่าถางหญ้า ถากหญ้า
ใส่ปุ๋ย รถน้ำต้นไม้ ปลิดแขนงที่ออกใหม่ตามต้นไม้
คนงานส่วนใหญ่เดินทางเมื่อหมดหน้านาจากที่ราบสูง
มีทั่งหมุ่ม แก่ เด็ก สาว ชายและหญิง

เช้ามาเขาเหล่านั้นก็จะมารอรับมอบหมายงาน
ผมเป็นเด็กก็วิ่งเล่นไปตามปกติแถวๆ นั้น
มีแม่ใหญ่คนหนึ่ง ตัวคนเดียว ไม่มีลูกหลานเหมือนคนอื่น
มานั่งยกๆ โย่งๆ อยู่ อาสาวผมเดินเข้าไปถามว่า
ยายวันนี้เอาอะไรมากินมื้อกลางวันเหรอ
ยายเปิดกระติ๊บให้ดูเห็นข้าวเหนียวก้อนเท่ามือเด็ก
และก็พริกป่นนิดหน่อย อาผมถามว่าอิ่มหรือ
ยายบอกว่าอิ่มสิ อาผมมองแล้วไม่พูดอะไร
เดินหายไปในบ้านแล้วหยิบหมูแดง
ที่จะรอไว้ใส่ก๋วยเตี๋ยวขายส่งให้ยายทั้งชิ้น

นี่เป็นเหตุการณ์ในความทรงจำวัยเด็กของผม
ผ่านเรื่องนี้มาเกิน 20 ปีแล้ว
ยายคนนั้นคงเสียชีวิตไปแล้ว อาผมก็แก่ลงตามวัย
เรื่องทั้งหมดผ่านไปเหมือนลมพัด
แต่ผมจดจำได้แสนนาน และคงไม่ลืมมัน

อ่านทุกเรื่องที่พี่โอ๋เขียนแล้วอยากกดบวกซะหลายๆทีเลย  :40:

ผมเลยแย่งบวกไปก่อน  :21:

อ่านที่พี่โอ๋เขียนแล้วรู้สึกดี ๆ จัง

น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ บางทีมันก็ทำให้เรามีความสุขดี
ทั้งน้ำใจที่เราเป็นผู้ให้ และ น้ำใจที่เราได้รับ

ในออฟฟิศ มักจะมีคนถามหา ลูกอม ทอฟฟี่ หรือ ขนม
แต่เราเห็นคนที่ไม่ค่อยอมลูกอม ถ้าจะอมก็เวลาเจ็บคอ จะทานฟิชเชอแมนเฟรน

ทุกวันนี้ จะมีกล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ใบนึง วางไว้บนโต๊ะ คอยซื้อลูกอม ยี่ห้อต่าง ๆ หลาย ๆ แบบ
มาเทเอาไว้ กลายเป็นเรื่องประจำไปแล้ว ที่จะมีคนเดินอมยิ้มมา แล้วมาหยิบลูกอมไปกิน

เราก็คอยดูว่าพร่องไปรึยัง ใกล้หมดรึเปล่า ก็ซื้อมาเติม
ลูกอมเม็ดห่อละไม่กี่บาท .. แต่มันก็ทำให้เรายิ้มได้

รู้สึกอบอุ่นหัวใจ

อ้างคำพูดจาก: ยัยแก้มป่อง เมื่อ 08 พ.ค. 2008, 13:07 น.
อ่านที่พี่โอ๋เขียนแล้วรู้สึกดี ๆ จัง

น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ บางทีมันก็ทำให้เรามีความสุขดี
ทั้งน้ำใจที่เราเป็นผู้ให้ และ น้ำใจที่เราได้รับ

ในออฟฟิศ มักจะมีคนถามหา ลูกอม ทอฟฟี่ หรือ ขนม
แต่เราเห็นคนที่ไม่ค่อยอมลูกอม ถ้าจะอมก็เวลาเจ็บคอ จะทานฟิชเชอแมนเฟรน

ทุกวันนี้ จะมีกล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ใบนึง วางไว้บนโต๊ะ คอยซื้อลูกอม ยี่ห้อต่าง ๆ หลาย ๆ แบบ
มาเทเอาไว้ กลายเป็นเรื่องประจำไปแล้ว ที่จะมีคนเดินอมยิ้มมา แล้วมาหยิบลูกอมไปกิน

เราก็คอยดูว่าพร่องไปรึยัง ใกล้หมดรึเปล่า ก็ซื้อมาเติม
ลูกอมเม็ดห่อละไม่กี่บาท .. แต่มันก็ทำให้เรายิ้มได้

ทำเหมือนกันเลยค่ะ แต่แอบเตือนเค้าหน่อยนึงว่า ฟันผุ กะ เบาหวาน ต้องดูแลตัวเองนะ  :22:
ที่ออฟฟิซเก่า ห้องทำงานแอ้จะเป็นที่หลบภัยของหลายๆ คน เดินมาพักใจ แต่ห้ามเม้าท์นะคะ
ใครบ่นคนอื่น จะไม่ให้เข้ามาเลย ชอบรอยยิ้ม ไม่ชอบนินทา

แอบมาอ่านจู๋นี้ด้วยความอบอุ่นใจเหมือนกัน..

ตาแป๋วๆ ตามสี่แยก



... . . ... . .


สองวันนี้ขับรถเยอะมากค่ะ เกือบพันโล ไปโน่นไปนี่ ทำธุระให้ที่บ้าน
เวลารถติดเนี่ย ตามสี่แยกจะมีเด็กน้อย เดินมาขายพวงมาลัยให้
ทำตาแป๋วๆ ยกพวงดอกมะลิขึ้น แล้วหาสบตาคนใจดี

เมื่อก่อนฟ้าส่ายหัวก่อนเลย ไม่เอาค่ะ
แต่พอมานั่งคิดๆ ดู ตอนเราอายุเท่าเค้า เราทำอะไรอยู่
เรานอนดูทีวี เราเล่นเกม เรามีข้าวกิน มีพ่อแม่กอด กล่อมนิทาน ให้นอนหลับใต้ผ้าห่มอุ่น
แล้วพวกเค้าล่ะ  :08:

สี่แยกใหญ่ๆ รถเยอะๆ ทุกคนต่างเร่งรีบ
เต็มไปด้วยอันตรายและมลภาวะ เด็กตัวเล็กๆ พวกนี้มาทำอะไรกัน
ทำไมต้องมาเสี่ยงชีวิตกับพวงมาลัยพวงละ 10 - 20 บาท
.. เพราะเค้าเลือกเกิดไม่ได้ ..



วันนี้้ฟ้าเติมน้ำมันน้อยลง ..
แต่ฟ้าเหมา พวงมาลัยมะลิน้องมา 10 พวง
น้ำมันพันนึงใช้ได้ เกือบสองอาทิตย์
วันนี้ฟ้าเติมแค่ แปดร้อย .. จะพยายามบริหารให้มันได้สองอาทิตย์  :40:
อีกสองร้อย ส่วนต่างที่หายไป น่าจะเติมข้าวเย็นให้เค้าอิ่มขึ้น
หรือแค่กลับบ้านไวขึ้นก็ยังดี ..

ก็อยากให้ไฟแดงนานกว่านี้หน่อย เผื่อว่าจะได้ขายมาลัยให้หมด ถ้าหากว่าวันนี้มีไฟเขียวบ่อย ก็คงขาดทุน...

:33:

คงไม่มีใครอยากซื้อ มะลิบาน ๆ ~*

เพลงนี้น่ารักมากๆ ..  :33:

เมื่อกี้เปิดเพลงเพลงหนึ่งฟัง ทำให้นึกถึงคาราโอเกะคนแก่ขึ้นมา..


แบ่งปันความรักผ่านเสียงเพลง

นานแล้ว แอ้ไปกินข้าวกับพี่ต่างวัย (ค่อนไปทางผู้ใหญ่มากๆ) คนหนึ่ง โอ๋ (ญ.) ก็ไปด้วยกัน
ร้านนั้นเป็นร้านอาหารเล็กๆ อยู่แถวลาดพร้าว แต่ชื่อร้านอะไร ซอยเท่าไหร่ต้องถามโอ๋
เรื่องเส้นทางแอ้ไม่เคยมีความสามารถจะจดจำอยู่แล้วค่ะ ..  :42:

ร้านอาหารเล็กๆ นั้นเต็มไปด้วยผู้สูงวัย สูงจริงๆ ประมาณ 60 ขึ้นไป เราสามคนกลายเป็นเด็กไปเลยแหละ
ทุกคนในร้านแต่งตัวสวยงาม ลองนึกถึงคนรุ่นเราเวลาไปเที่ยวกลางคืน .. คุณตาคุณยายแต่งตัวประมาณงานลีลาศ
อาหารในร้านอร่อย แขกทุกคนประมาณว่ารู้จักกัน ทักทายกัน พี่ที่พาไปอธิบายว่า ที่นี่เป็นร้านประจำของทุกๆ คน
วันไหนมาเจอกันเยอะๆ ทางร้านก็จะเปิดฟลอร์ให้ลีลาศกันเลย แต่ตามปกติจะเป็นคาราโอเกะแบบที่เปิดดนตรี Midi (เรียกงี้ป่าวคะ)
แล้วเล่นอีเล็คโทนคลอ โดยคนเล่นอิเล็คโทนนี่ก็เก๋า..เก่าสุดยอดเหมือนกัน..
ตอนร้องเพลงเวียนโต๊ะ คุณตาคุณยายตั้งใจร้องกันสุดๆ มีทำท่าทางด้วย แล้วโต๊ะอื่นๆ ก็ตั้งใจฟัง
แอ้ก็คิดว่า ยังไงๆ ฉันก็จะไม่ขึ้นไปร้องอ่ะ อายเค้า..

สุดท้ายพอถึงรอบต้องจำใจขึ้นไปจริงๆ .. ก็เลยเลือกเพลงเก่า สนุก สมกับบรรยากาศ คือ Why do I love you so (ฮ่าฮ่า.. ร้องเป็นด้วย)
บอกลุงอิเล็คโทนว่า จังหวะเร็วนิดๆ นะคะ..
ปกติแอ้เป็นคนไม่ขี้อายนะ แต่วันนั้นอายโคตรๆ เลย ร้องผิดร้องคร่อมกันเลยแหละ นั่นเป็นเพราะมองไปแล้วเห็น คุณยายสี่ห้าคน
นั่งเรียงตับกันแล้วก็โยกตัวพร้อมๆ กัน เหมือนสาวๆ ไปดูคอนเสิร์ต.. ขนลุกเลยอ่ะ ไม่คิดว่าแค่การลุกขึ้นมาร้องเพลงของเรา
มันให้ความสุขกับคนได้ด้วยหรือ (แค่เขาทนฟังนี่ก็อยากจะขอบคุณแล้วนะคะ) แก๊งค์คุณยายร้องตาม โยกตัวตาม เห็นรอยยิ้มบนใบหน้า
ของทุกคนเลย .. จนรู้สึกว่าเพลงที่ค่อนข้างสั้นเพลงนั้น สั้นเกินไป สั้นเกินไปสำหรับวันนั้นจริงๆ (ให้ร้องอีกเพลงก็ไม่ไหวค่ะ ขาแข้งสั่นหมดแล้ว)

คุยกับโอ๋ว่า อีกหลายหลายสิบปี เราจะยังยิ้มได้เหมือนคุณตาคุณยายมั้ย เรายังจะแต่งตัวสวยๆ นัดเจอกันที่ร้านโปรดอยู่มั้ย
เราสองคนเองก็ตอบไม่ได้

จากมาวันนั้น แก๊งค์คุณยายมาคุยด้วย บอกให้แอ้ไปอีกนะ ไปร้องเพลงให้ฟังอีก.. แต่แอ้ยังไม่มีโอกาสได้ไปอีกเลยค่ะ
(เพราะไปไม่ถูกด้วย  :08:)

กระจู๋นี้...คือแหล่งโอเอซิส ของสังคมทะเลทรายในปัจจุบัน :40:

ชอบอ่านค่ะ โพสกันอีกเรื่อยๆ นะคะ :46:

 :12:

เมื่อวานดูรายการหนึ่ึงทาง ทรูวิชั่น

มีชายผู้หนึ่งบริจาคเงินจำนวน 100,000 บาท เพื่อสร้างเมรุให้วัดแห่งหนึ่ง

จริงๆ มันก็เป็นเรื่องปรกติ ที่พอพูดถึงจำนวนเงิน เราก็มักคิดไปว่า ผู้บริจาคก็คงเป็นคนมีฐานะดีล่ะ

แต่เมื่อตั้งใจดูจริงๆจังๆ ปรากฏว่า ผู้บริจาคเป็นชายแก่คนหนึ่ง มีอาชีพ เก็บขวดเก็บกระดาษขาย

แต่งตัวมอมแมวเชียวล่ะ ฟันก็หลุดร่วงไปบ้างแล้ว

จำนวนเงินหนึ่งแสนที่เค้าเก็บเศษขยะขายสะสมมาเป็นเวลาหลายปี

เค้านำมาบริจาคเพื่อสร้างเมรุวัด โดยให้เหตุผลว่า ยังไงซะวันนึงตัวเค้าก็ต้องมาจบลงที่นี่ รวมถึงหลายๆคน

เงินที่สะสมมาส่วนหนึ่งเจียดไว้ใช้ยามป่วยไข้ ส่วนหนึ่งนำมาบริจาคให้วัด ให้ผู้เสียชีวิตได้มีที่เผาศพดีๆ

ตอนดูรายการ ลุงแกหน้าตาดูมีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไปมาก นั่งอยู่หน้าเมรในชุดที่มอมแมมสุดๆเลยล่ะุมองไปข้างหน้าแล้วก็ยิ้มภูมิใจ

ตอนดูมันซึ้งมากเลยค่ะ แต่เกดเล่าเรื่องไม่ค่อยเก่ง ไม่ค่อยซึ้งเลย แต่อยากเล่านี่นา  :37:

 :12:  เก่งแล้วเกด

ฮ่าๆขอบคุณค่ะ   :27:

ลุงคนนี้ เจ๋งมาก
เงินเป็นแสน  :44:

สุดยอดเลย  :46:

อย่าว่ายังงั้นยังงี้เลยนะครับ

แถวบ้านผมอาชีพเก็บขยะเป็นอาชีพที่สร้างเนื้อสร้างตัวได้ดีมาก

ยิ่งสมัยนี้ขยะเยอะมากรายได้เป็นกอบเป็นกำ เพื่อนเกดยังสะสมขวดพลาสติกเลย

ว่างๆสะสมได้เยอะๆมันก็เอาไปขาย ได้เยอะอยู่

งั้นเราเริ่มสะสม กระป๋อง  :33: อิอิ

โอสสสสส :07b:

อ้างคำพูดจาก: เกดลดา เมื่อ 09 พ.ค. 2008, 22:01 น.
ยิ่งสมัยนี้ขยะเยอะมากรายได้เป็นกอบเป็นกำ เพื่อนเกดยังสะสมขวดพลาสติกเลย

ว่างๆสะสมได้เยอะๆมันก็เอาไปขาย ได้เยอะอยู่

บ้านแฟนผมก็เหมือนกัน แถวนี้เค้าเก็บขายขวดน้ำจากที่ๆ เห็นมากองไว้เต็มหลังบ้าน เดือนนึงก็ขายที
ส่วนบ้านผม จะเป็นพวกเศษกระดาษ ลัง เหล็กเก่ามากกว่า ได้ราคาดีพอสมควร :12:

ทุกเดือนที่ รพ.จะมีคลินิกรับยาต้านไวรัส (ผู้ติดเชื้อเอชไอวี)
เป็นคลินิกที่ใครๆ อาจจะรังเกียจ
ไม่อยากมาทำ ไม่อยากมาคุยกับคนไข้

แต่เป็นคลินิกที่เราอยากทำและมีความสุข
การได้พูดคุยกับเขา ได้ถามไถ่ถึงการงาน ชีวิตครอบครัว
ได้ถามว่าลูกเป็นอย่างไร งานเป็นอย่างไร...

บางคนก็เป็นพระเอกลิเก  บางคนก็เป็นคนทำขนมเค้ก
บางคนก็ขับรถตู้อยู่กรุงเทพ บางคนก็เลี้ยงวัว  บางคนทำงานโรงงานใหญ่
บางคนเป็นแม่บ้าน  บางคนทำสวนมะม่วง

ทุกคนต่างเล่าด้วยรอยยิ้ม....
มีความสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มของคนไข้

แม้ว่าชีวิตเขาจะขมขื่น เสียใจ เสียดาย ผจญกับสังคมภายนอกมาเช่นไร
แต่เมื่อวันที่เขามาโรงพยาบาล
เป็นวันนึงที่เขาจะมีรอยยิ้มกลับบ้านไป

เป็นวันนึงของทุกเดือนที่มีความสุข...

+ ค่ะ
น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

...ผมอ่านมาตลอดทุกคนนะครับ เรื่องราวน่าชื่นชมทั้งนั้นเลย หัวใจเต้นตุ๊บๆ ในอกคุณ จนผมสัมผัสได้

แต่เรื่องคุณนก ผมขอ+ให้นะครับ
เพราะทำให้ผมเห็นนางฟ้าแท้ๆองค์นึงเลย  :52:

//ฟ้าตัดหน้า ขณะที่กำลังหลับตาซึ้งอยู่ อะ

วันนี้มาทำงานล่วงเวลา เช่นเคย..
และทำงานเดิมๆ อย่างไม่รู้สึกเบื่อ
แต่ง่วงนอน  :01:

ก็นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน สักพัก ก็มีแม่บ้านตัวเล็กๆ  เป็นคนต่างด้าว บอกว่ามาจากฮานอย(แอบได้ยินพี่เขาคุยกับแม่บ้าน)
แม่บ้านก็มาเช็ดโต๊ะทำงานให้ เราก็ช่วยเก็บสิ่งกีดขวางออก


แม่บ้านคนนี้ ก่อนหน้าที่จะรู้จัก เขาชอบสวัสดีตอนเช้า "หวักลีค่ะ" อยู่ตลอด
แล้วก็ชอบเรียกเราว่าพี่ ทั้งๆที่ดูแล้ว เราน่าจะอ่อนกว่า หลายปี...

มีวันนึง ดินเข้าไปห้องน้ำ เห็นเค้าอ่านหนังสือ ลายมือในสมุดนั้น คล้ายๆภาษาฝรั่งเศษ
เขาบอกว่า เป็นภาษาเวียดนาม   เราขอให้เขาอ่านให้ฟังบ้าง  เขาก็อ่าน คล้ายๆภาษาอังกฤษนะ บางคำ

วันนั้นบอกแม่บ้านคนนั้นว่า ต่อไปไม่ต้องเรียกพี่แล้วนะคะ เรียกบุ๋มเฉยๆ ก็ได้  :42:
แล้วก็ถามชื่อ แต่เราจำไมได้แล้ว  :08:
เจอหน้าก็ได้แต่ยิ้มให้

วกกลับมาวันนี้อีกครั้ง
หลังจากที่แม่บ้านคนนั้นเช็ดโต๊ะเสร็จ สักพัก
แม่บ้านคนนั้นเดินมาที่โต๊ะทำงาน เดิมแบบโค้งๆมาหาแบบอ่อนน้อม
เขาเดินมาใกล้ๆ เราก็ยิ้มให้และถามว่า มีไรรึเปล่าคะ
เขาตอบว่า "พิบุ่ม ขวกนำนี่ใช้รึเป่าคะ" ตอนแรกฟังแล้ว งง เพราะเขาพูดไม่ชัดมากๆ
แต่ตีความได้เพราะเขาชี้มาที่ขวดน้ำเปล่าขวดเล็ก ที่เรากินแล้วไม่ได้ทิ้ง แล้วตั้งไว้ที่โต๊ะ
เลยถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ว่า ขวดน้ำใช่มั๊ยคะ    เขาก็ตอบ ว่า ข่อได้มิคะ   จับใจความได้ว่า   ขวดน้ำนี่ใช้รึเปล่า  ขอได้ไหม

ก็เลยหยิบขวดน้ำให้เค้าไป บอกว่า ไม่ใช้แล้วค่ะ เอาไปได้เลย :42:

เรามองเห็นเป็นแค่ขวดน้ำเปล่า แต่สีหน้าตอนที่เค้าได้ขวดน้ำไป ดูดีใจมาก  สังเกิดได้จากสีหน้าและแววตา
(จนสงสัยว่าทำไมดีใจขนาดน้าานน)  แล้วเขาก็กล่าว ขอบคุณ คำนับด้วย ขอบคุณด้วย  :08:

สิ่งเล็กๆน้อยๆที่เรามองไม่เห็นคุณค่าของมัน  แต่ก็มีค่าสำหรับคนอีกบางคน

ได้ให้แค่ขวดน้ำเปล่า ก็รู้สึกดี  บอกเค้าว่า เดี๋ยววันหลังกินอีก จะเก็บไว้ให้นะ  :22:

ทำไมไม่แบงปัน?

วันอาทิตย์ฝนหนัก หลังตะลุยเตะบอลกับ FST
ในทางที่ผ่านกลับบ้าน แยกไฟแดงหน้าเยาฮัน
มีคนขายมาลัยร้อยเป็นพวงๆ เดินตากฝน
แฟนผมเห็นบอกว่า เขาท้องด้วย
ผมมองตามที่แฟนบอก แล้วก็มองอยู่แบบนั้น
เขาเดินไปเคาะกระจกรถทุกคันในระยะเวลาไฟแดง
บางคันซื้อพวงมาลัย บางคันไม่
เขาเดินมาถึงรถผมแล้ว เคาะ
ผมไม่ซื้อ ปกติผมไม่ซื้อมาลัยตามแยกอยู่แล้ว
แต่คราวนี้ไม่ปกติเพราะคนขายท้อง
แฟนผมมองแวบนึงแล้ววางเฉย
ผมก็วางเฉย
ไฟเขียวแล้ว ผมผ่านไป
เขาน่าจะยังขายมาลัยต่อ
วันนี้ผมมานั่งทบทวน ว่าทำไมผมไม่ซื้อ
เขาท้องนะ แต่ก็คิดอีกว่า
เขาท้องทำไมไม่พักละ ค่ำแล้ว ฝนหนักอีก
แต่...และแต่...และอาจจะ
มีแต่เรื่องที่เราเข้าใจไม่ได้
ในชีวิตคนเสมอๆ

ถ้าผมผ่านแถวนั้นอีก ผมก็ไม่ซื้อมาลับจากคนท้องคนนั้นอีก
ไม่มีเหตุผล เพราะผมเองถามตัวเองก็หาเหตุผลไม่ได้

-----------------------------------------
"หนูลุงขอเงิน 5 บาทได้มั๊ย ลุงหิวข้าว..."

ประโยคคุ้นหูใครต่อใครหลายคน ที่อาจจะได้พบเจอบ้างประปราย
บนท้องถนนที่ผู้คนพลุกพล่าน เดินกันขวักไขว่

เช้านี้ก็เช่นกัน ที่ผมได้ยินประโยคนี้ลอยมาตามสายลมและฝน ขณะเดินไปทำงาน
ผมมองตามต้นเสียงไป เจอชายร่างผอมเกร็ง ยืนมองกลับมาด้วยสายตาเหม่อลอย
สายตาของลุงคนนี้ สังเกตได้ซึ่งความหนาวเหน็บและซ่อนความปวดร้าวอยู่ลึกๆ...
แกยังคงมองผมอยู่ ขณะที่ผมหยุดเดิน... ลิงในหัวผม ส่งเสียงในดังขึ้นเป็นระยะ ระยะ

"อย่าไปให้นะ พวกหลอกลวง ขอเงินไปทั่ว" "อย่าไปให้นะ ส่งเสริมให้เค้าเคยตัว"...

สุดท้ายผมก็ควักเงินให้แกไป 10 บาท เพราะผมมีเหรียญนี้อยู่แค่เหรียญเดียวในกระเป๋ากางเกง
เพราะเคยรู้รสความทรมาน ของการไม่มีอะไรกิน ...ไม่มีเงินซื้ออะไรกินดี ว่ามันทรมานแค่ไหน

ถ้าโดนหลอก ก็ถือว่า ลุงใจร้ายกับความรู้สึกของผม..
ซึ่งผมก็คงไม่เจ็บแค้นอะไร มากกว่าความทรมาน ที่ลุงจะอดได้มีข้าวกิน ถ้าเค้าไม่มีเงินจริงๆ

ผมได้สายตาและคำพูดขอบคุณจากคุณลุงเบาๆ ...
แล้วเราก็เดินห่างจากกันไป ตามวิถีชีวิตของแต่ละคน ...

ผ่านไปได้สัก 500 ม. ผมหันกลับมามองลุงอีกครั้ง
ผมเห็นลุงกำลังเลือกซื้อของกิน ที่ร้านรถเข็นขายอาหารเมืองที่อยู่ปากซอยใกล้ๆ

ผมดีใจนะ..ที่วันนี้ลุงมีข้าวกินเพราะผม
ผมดีใจที่ไม่ฟังเสียงในหัวมากพอที่จะไม่ให้เงินลุงกินข้าว
และผมดีใจมาก ที่ในวันนี้ ผมยังเชื่อใจคนอื่นๆทั่วไปได้อีก...

ขอให้ลุงโชคดีนะครับ

อ้างคำพูดจาก: O.D.U.M-27 เมื่อ 14 พ.ค. 2008, 13:26 น.
-----------------------------------------
"หนูลุงขอเงิน 5 บาทได้มั๊ย ลุงหิวข้าว..."

ประโยคคุ้นหูใครต่อใครหลายคน ที่อาจจะได้พบเจอบ้างประปราย
บนท้องถนนที่ผู้คนพลุกพล่าน เดินกันขวักไขว่

เช้านี้ก็เช่นกัน ที่ผมได้ยินประโยคนี้ลอยมาตามสายลมและฝน ขณะเดินไปทำงาน
ผมมองตามต้นเสียงไป เจอชายร่างผอมเกร็ง ยืนมองกลับมาด้วยสายตาเหม่อลอย
สายตาของลุงคนนี้ สังเกตได้ซึ่งความหนาวเหน็บและซ่อนความปวดร้าวอยู่ลึกๆ...
แกยังคงมองผมอยู่ ขณะที่ผมหยุดเดิน... ลิงในหัวผม ส่งเสียงในดังขึ้นเป็นระยะ ระยะ

"อย่าไปให้นะ พวกหลอกลวง ขอเงินไปทั่ว" "อย่าไปให้นะ ส่งเสริมให้เค้าเคยตัว"...

สุดท้ายผมก็ควักเงินให้แกไป 10 บาท เพราะผมมีเหรียญนี้อยู่แค่เหรียญเดียวในกระเป๋ากางเกง
เพราะเคยรู้รสความทรมาน ของการไม่มีอะไรกิน ...ไม่มีเงินซื้ออะไรกินดี ว่ามันทรมานแค่ไหน

ถ้าโดนหลอก ก็ถือว่า ลุงใจร้ายกับความรู้สึกของผม..
ซึ่งผมก็คงไม่เจ็บแค้นอะไร มากกว่าความทรมาน ที่ลุงจะอดได้มีข้าวกิน ถ้าเค้าไม่มีเงินจริงๆ

ผมได้สายตาและคำพูดขอบคุณจากคุณลุงเบาๆ ...
แล้วเราก็เดินห่างจากกันไป ตามวิถีชีวิตของแต่ละคน ...

ผ่านไปได้สัก 500 ม. ผมหันกลับมามองลุงอีกครั้ง
ผมเห็นลุงกำลังเลือกซื้อของกิน ที่ร้านรถเข็นขายอาหารเมืองที่อยู่ปากซอยใกล้ๆ

ผมดีใจนะ..ที่วันนี้ลุงมีข้าวกินเพราะผม
ผมดีใจที่ไม่ฟังเสียงในหัวมากพอที่จะไม่ให้เงินลุงกินข้าว
และผมดีใจมาก ที่ในวันนี้ ผมยังเชื่อใจคนอื่นๆทั่วไปได้อีก...

ขอให้ลุงโชคดีนะครับ

ผมก็เจอแนวๆนี้นะครับ แต่ไม่ใช่ลุง เป็นผู้หญิง ไม่ได้มาขอเงินกินข้าวแต่ว่ามาขอค่ารถกลับบ้าน
เธอบอกว่าเธอขอยืมก่อนก็ได้ ถึงบ้านจะโอนมาใช้ให้ ผมให้เงินเธอไปพร้อมกับที่อยู่ที่สามารถติดต่อกลับ
ผมได้ สองเกือบสามปีแล้ว เธอไม่เคยติดต่อกลับผมมาเพื่อคืนเงินเลย ผมไม่นึกเสียดายเงินแล้วครับ แต่
ผมนึกเสียดายที่ความใจดีของผมไปไม่ถึงคนที่เดือดร้อนจริงๆ  :16:

ก่อนอาหาร เพราะจับใจ

หลังจากโทรหาภรรยาว่ากลับถึงบ้านแล้ว
ให้หุงข้าวรอไว้ด้วย ผมจะไปซื้อกับข้าวเอง

ตลาดแฟลตแปดชั้นย่านดินแดง
ต้องเดินเข้าจากถนนดินแดงหลายช่วงก้าว
ผมคุ้นชินกับตลาดแห้งนี้เป็นสิบปี
วันนี้บรรยากาศก็เหมือนวันอื่น
แต่สิ่งที่แผกแตกต่างออกไปคือ
มีเสียงเพลงลอยตามลมมาให้ได้ยิน
ผมได้ยินเสียงเพลงนั้นถึงกับต้องเงี่ยหูฟัง
ว่าเพลงอะไรทำนองคุ้น แต่ยังฟังไม่ได้ศัพท์
ผมเดินเข้าไปอีกสักหน่อย ก็รู้ว่า
เพลงที่ร้องนั้นคือเพลง ไอ้หนุ่มทุ่งกระโจมทอง
เมื่อผมรู้และได้ยินชัดแล้ว รู้สึกว่าเพลงนี้
คนร้องร้องได้เพราะจับใจมาก
ผมเดินซื้อกับข้าวไปฟังไป จากร้านนั้นมาร้านนี้
จนเพลงจบ แล้วเสียงดนตรีเดิมก็ขึ้นมาอีกรอบ
คราวนี้เป็นเสียงผู้หญิงร้อง เป็นเพลง สาวเพชรบุรี
เสียงก็เพราะจับใจมากอีก สองเพลงนี้ทำให้ผมคิดถึง
วิทยุทรานซิสเตอร์ใช่ถ่านตรากบเมื่อสมัยเด็กๆ
ในบรรยากาศฉ่ำฝนในสวนผลไม้
ผมเดินตามเสียงเพลงไปจนหยุดตรงวงดนตรีคนตาบอด
แล้วหยอดเหรียญสิบบาทไปห้าเหรียญ
แลกกับความสุขก่อนอาหารมื้อค่ำอย่างสบายใจ

ใครอยากรู้จักเพลง ไอ้หนุ่มทุ่งกระโจมทอง ขับร้องต้นเสียง
โดย เสรี รุ่งสว่างก็เชิญครับ
http://www.ijigg.com/songs/V2AAD0ECPD

และ สาวเพชรบุรี ขับร้องโดย พุ่มพวง ดวงจัทร์
http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=jidjad&month=04-2007&date=05&group=99&gblog=5

ต้องเรียกเจ้าชายเพชรบุรีมาฟังรึเปล่าคะพี่โอ๋  :02:

อ้างคำพูดจาก: กวาง 23 ปีแล้ว เมื่อ 15 พ.ค. 2008, 21:44 น.
ต้องเรียกเจ้าชายเพชรบุรีมาฟังรึเปล่าคะพี่โอ๋  :02:

เขาไม่น่ารู้จัก  :21:

ผมต้องเข้ามาบันทึกไว้
เพราะกลัวตื่นเช้าจะลืมความจับใจ
ส่วนตัว ว่าระหว่างฟังมันเพราะขนาดไหน

ขุด :37:

---

แปลกดีนะ  : Jun 23, 2008

ทำไมคนๆ นึงถึงคนกับคนอีกคนนึงได้เหลือเกิน?

ที่พูดนี่ไม่ใช่เป็นแค่ตัวเองไง แต่ก็มีคนมาทนกับเราเหมือนกัน..

ทนแบบไม่ไปทนอย่างนี้กับใคร

ทำไมหว่า..?



คำว่า "ทน"  ว่าทนนี่ก็แปลกนะ มีทั้งความหมายดี และไม่ดี

ทน =  คงทน (durable) / แข็งแรง (strong)

หรือ

ทน =  ยอมให้ (tolerate)



ไม่รู้สิพูดไปพูดมาก็งง

เอาเป็นว่าผมจะทน.. ทนทาน แข็งแรง และมั่นคง



ปล. ฟังเพลงกันเถอะ สดใสดีนะ

จากไฮไฟว์ใหม่กิ๊ก (http://www.hi5.com/friend/profile/displayJournalDetail.do?ownerId=269352833&journalId=60606242) :40:

+ บวบ
:22:

ที่ป้ายรถเมล์แยกตึกชัย วันนี้ กับเหตุการณ์เดิม ๆ ทุก ๆ เช้า

" พี่คะ รอรถสายอะไรหรือข้ามถนนคะ "

" ข้ามถนนครับ "

" มาค่ะพี่ "

แล้วเราก็พาพี่เค้าข้าม อายุน่าจะมากกว่าเราสัก 5 ปีได้ แต่พี่เค้ายกมือไหว้เรา
รู้สึกอากาศตอนเช้า ๆ นี้สดชื่นขึ้นเยอะเลยนะ

รถสายที่เรารอ จะนั่งมาสำโรงมันจะมาเป็นรอบ ๆ ห่างกันประมาณ 15 นาที - ครึ่งชั่วโมง
ถ้าพลาดคือเราคงเข้างานสาย .. แต่เราเลือกที่จะพาคนตาบอดข้ามถนน เพราะ
ถ้าเราพลาดรถ ก็แค่เข้างานสาย .. แต่ถ้าไม่มีใครพาพี่เค้าข้ามถนน ถ้าพี่เค้าพลาดเค้าอาจโดนรถชน

** หมายเหตุ **
แยกตึกชัย ตรงป้ายรถเมล์นั้น จะตรงข้ามกับโรงเรียนสอนคนตาบอด หรืออะไรสักอย่าง
ตรงป้ายรถเมล์(หน้า รพ พระมงกุฎ) จะมีคนตาบอดข้ามถนนเยอะมาก
ทำไมถึงไม่มีตำรวจจราจร หรือ อะไรสักอย่าง อำนวยความสะดวกให้เค้า

:46: ถ้าใครพอจะมีวิธีหรือแนะนำทีว่าเราดำเนินการเรื่องนี้ได้ยังไงบ้างนะคะ  :46:

ด้วย .. รักและแบ่งปัน

อ้างคำพูดจาก: ยัยแก้มป่อง เมื่อ 24 มิ.ย. 2008, 09:09 น.
ที่ป้ายรถเมล์แยกตึกชัย วันนี้ กับเหตุการณ์เดิม ๆ ทุก ๆ เช้า

" พี่คะ รอรถสายอะไรหรือข้ามถนนคะ "

" ข้ามถนนครับ "

" มาค่ะพี่ "

แล้วเราก็พาพี่เค้าข้าม อายุน่าจะมากกว่าเราสัก 5 ปีได้ แต่พี่เค้ายกมือไหว้เรา
รู้สึกอากาศตอนเช้า ๆ นี้สดชื่นขึ้นเยอะเลยนะ

รถสายที่เรารอ จะนั่งมาสำโรงมันจะมาเป็นรอบ ๆ ห่างกันประมาณ 15 นาที - ครึ่งชั่วโมง
ถ้าพลาดคือเราคงเข้างานสาย .. แต่เราเลือกที่จะพาคนตาบอดข้ามถนน เพราะ
ถ้าเราพลาดรถ ก็แค่เข้างานสาย .. แต่ถ้าไม่มีใครพาพี่เค้าข้ามถนน ถ้าพี่เค้าพลาดเค้าอาจโดนรถชน

** หมายเหตุ **
แยกตึกชัย ตรงป้ายรถเมล์นั้น จะตรงข้ามกับโรงเรียนสอนคนตาบอด หรืออะไรสักอย่าง
ตรงป้ายรถเมล์(หน้า รพ พระมงกุฎ) จะมีคนตาบอดข้ามถนนเยอะมาก
ทำไมถึงไม่มีตำรวจจราจร หรือ อะไรสักอย่าง อำนวยความสะดวกให้เค้า

:46: ถ้าใครพอจะมีวิธีหรือแนะนำทีว่าเราดำเนินการเรื่องนี้ได้ยังไงบ้างนะคะ  :46:

ด้วย .. รักและแบ่งปัน

เป็นผมก็ทำแบบนี้นะครับ :12:

พี่ตูนเจ๋ง  :12:  บวกให้เลย

ก็ปันกัน

เมื่องานหนังสือประจำปีครั้งนึง
ผมไปเดินชมงานเป็นปกติ และไปหลายวัน
ไปตามหน้าที่ของงานประจำ
ไปตามหน้าที่ของพ่อที่พาลูกไป
ไปตามหน้าทีของตัวเอง ที่อยากหาอะไรอ่าน
งานคราวนั้นผมซื้อหนังสือ ตามสมควรแต่อยากอ่าน
ถือติดมืออยู่สิบเล่ม ต่างเรื่องต่างชนิดกันไป
เดินไปเดินมาเหลือบเห็น ตู้บริจาคหนังสือ
ผมแวบคิดในใจแล้วเดินเอาหนังสือที่เพิ่งซื้อทั้งหมด
ไปใส่กล่องบริจาึค คิดมูลค่าเป็นเงินโข
แต่ก็ทำแล้วสบายใจตามสมควร
ผมอยู่ในแวดวงคนทำหนังสือ
การได้มาซึ่งหนังสือ ไม่น่าจะลำบากเท่าคนอื่น
ยิ่งคนไกล ไร้โอกาส

รักและดูแล .. จากแม่

เมื่อคืนไม่สบาย (อีกแล้ว)

ปกติเวลาไม่สบาย มันเหมือนเรื่องชินชา และกลายเป็นเรื่องปกติ
จนบางครั้งน้อยใจแม่ เพราะเหมือนแม่ชอบพูดว่า เป็นอีกแล้ว เป็นอะไรอีกเนี่ย
ก็เข้าใจนะว่าแม่คงเบื่อแหละ เป็นภูมิแพ้ ลำไส้อักเสบ เด๋วเป็นไข้
เป็นหวัด ปวดท้อง ตัวร้อน มีน้ำมูก ไอไม่หยุด นอนบิดไปบิดมา ลุกไปอาเจียน
แต่มันก็เป็นของมันจริง ๆ ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้  :16:

มีครั้งนึง ปวดท้องนอนบิด ๆ ๆ ลุกไม่ขึ้น สักพักก็อาเจียน
กินอะไรไปก็อาเจียนออกมา แม้แต่น้ำเปล่า  :44:
แม่ถามว่า เป็นอะไรปวดท้องแค่นี้ต้องอ้วกด้วย  :08:
ทนอยู่ครึ่งค่อนวัน พอแม่เห็นว่าเริ่มเป็นหนัก พาไปหาหมอ
หมอบอกว่า ลำไส้ขั้นต้นอักเสบ แม่ซีดเลย แล้วก็คอยดูแล

แต่เมื่อคืน ปวดท้องตั้งแต่สัก 2 ทุ่ม แล้วอาเเจียนหลายรอบ ตั้งแต่ 3 ทุ่ม ถึงเที่ยงคืน
แล้วก็นอนปวดท้อง กินยาแก้ปวดเกร็งในช่องท้องก็ไม่หาย
ดีใจที่คราวนี้แม่ดูแล ไม่พูดอย่างที่เคยพูด แม่นั่งชงชาจีนร้อน ๆ ใ้ห้ดื่ม
ชงผงเกลือแร่ให้กิน หายาให้ทาน แล้วนั่งดูแลอยู่ใกล้ ๆ ตลอดเลย

ขอบคุณแม่นะ  :56:  ขอโทษด้วยที่อ่อนแอ เป็นนั่นเป็นนี่ตลอดเลย

เป็น แม่แล้ว ก็เป็น ตลอดชีวิต
เป็นลูกแล้ว ก็เป็นไป ตอลดชีวิต เช่นกัน
บางหน อาจจะมีคำพูดกระทบใจกันบ้าง
แต่ก็แค่นั้น เป็น พ่อ แม่ ลูก กัน ตลอด ชีวิต  :12:

 :12: 

แวะมากระจู๋ดีๆ ก่อนนอนดีกว่า..  :22:

แอ้อยู่ในระหว่างสงครามทดสอบจิตวิญญาณมาพักใหญ่ๆ แล้วค่ะ
ปัญหาต่างๆ ก็พาเหรดกันเข้ามาไม่เว้นแต่ละวัน ยังนึกสู้แล้วยิ้มได้ทุกวัน
ในวันที่มันท้อสุดๆ ก็มีแค่เพื่อนๆ เนี่ยค่ะ ที่ไม่เคยพูดหวาน ไม่เคยเอาใจ
แต่มันอยู่ตรงนี้ ในวันที่เหนื่อยที่สุดเสมอเลย มันพูดห้วนๆ มันไม่ชอบให้เราบอกว่าซึ้ง
ส่วนมากมันจะมีงานยุ่งกันตลอด เว้นแต่เวลาที่เราต้องการมัน พวกมันจะเกิดว่างปาฏิหาริย์ขึ้นพร้อมๆ กัน
พวกมันมีแฟนสวยๆ กันทุกคน แต่คนไม่สวยคนหนึ่งยังเป็นคนสำคัญของพวกมันเสมอ

ถ้าเพื่อนของคุณต้องการคุณ มันจะไม่พูด คุณต้องอ่านจากดวงตาของมัน
ดูแลใครๆ รอบๆ ตัวแล้ว อย่าลืมดูแลเพื่อนบ้าง เพราะบางที มันอาจมีความหมายกับเขามากๆ เลยก็ได้..  :22:

จู๋นี้มีเป็นภาษาอีสานบ้านผมนะ
ฮักแพงแบ่งปัน :25:

(แพง แปลว่า เอ็นดู)
รู้สึกจะเป็นชื่อรายการวิทยุด้วยนะ เห็นแล้วคิดถึงคำนี้เลย

ฮักแพงแบ่งปัน

พูดออกเสียงแล้วรื่นหูดีนะคะ ..  :22:

เอ้อ คนในเว็บฟอนต์ ปากเลอะน้ำแดงกันหมด :54:

ไม่มีอะไรเล่า แวะมาปั่น

มือน้อย ๆ ที่ค่อย ๆ โต

ตูนเลี้ยงหลานคนนึงมาตั้งแต่แบเบาะ ตัวเล็ก ๆ อุ้มกินนม อาบน้ำ แต่งตัว
จนพาไปส่งโรงเรียนอนุบาล .. ไม่ใช่ลูก แต่ก็เหมือนลูกนั่นแหละ

มือน้อย ๆ ที่เคยจูงเค้ามา ไปไหนก็เดินตามต้อย ๆ
เท้าเล็กกระจิ๊ดริด ที่แม้แต่เวลาจะใส่รองเท้ายังใส่ไม่เป็นต้องคอยใส่ให้
พอใส่เป็นก็ใส่ผิดข้างบ้าง ถูกข้างบ้าง ..

ตอนนี้ สูงเ่ท่าเราแล้ว .. ใส่รองเท้าเบอร์เดียวกับเราแล้ว
เริ่มเป็นสาว ตัวโตขึ้นมากเลยปีนี้ เริ่มไว้ผมยาว
ตื่นเช้ามาถักเปียให้เค้าก่อนไปโรงเรียนทุก ๆ วัน
ปีหน้าก็จะขึ้น ม.1 แล้วสินะ

มือน้อย ๆ เท้าน้อย ๆ เท่าฝาหอย ตอนนี้แม้จะโตขึ้นยังไง
ก็ยังมาคอยอ้อนอยู่ใกล้ ๆ ไปไหนก็จูงมือกันไปตลอด
และก็จะเป็นอย่างนี้ตลอดไปนะลูกนะ

ขอให้หลานของตูน เป็นเด็กดี และ ขยันเรียนครับ :12:

ขอบคุณค่ะ ขอให้น้องวาดเขียน เรียนหนังสือเก่ง ๆ มีพรสวรรค์
คิดดี ทำดี และก็ใจดี เหมือนพี่โอ๋นะคะ  :22:

อยากเอาเสื้อผ้าเก่าของหลานๆไปให้ลูกของคนขายข้าวมันไก่ในตลาดค่ะ

ฟ้ากินเจ้านี้ตั้งแต่เด็กๆ แต่ไม่สนิทมาก แค่ไปซื้อแล้วก็ยิ้มให้
พี่เค้าไปเที่ยว แล้วพลาดท้องกับ หนุ่มพม่า (แรงงานอพยพ)
ลูกเกิดมาก็ลำบาก แม่ก็ต้องขายของ พ่อก็ต้องไปรับจ้างก่อสร้าง
เอาใส่ลังบ้าง ปล่อยคลานไต่ๆ ไปตามพื้นตลาดบ้าง
กางเกงก็ไม่ใส่ (ลูกเป็นผู้หญิง) ฉี่เลอะขา เลอะโคลน เลอะดิน  :08:

ไม่กล้าพูดค่ะ กลัวเค้าว่าเราดูถูกเค้าเอาของเก่าไปให้
:46: มีวิธีแนะนำไหมคะ?

ก็บอกสิว่า

เรามีอยู่เก็บไว้ก็ไม่ได้ทำอะไร

อีกอย่างคนรู้จักก็ไม่มีใครมีลูกสาว

ก็เท่านั้นเอง

ให้ด้วยใจ ไม่ต้องคิดหรอกว่าเค้าจะคิดยังไง

น้ำใจ ไหลไปสู่ผู้อื่นเค้าย่อมไม่แปรเจตนาของเราเป็นอย่างอื่นหรอก

เคยทำแบบนี้นะฟ้า ก็ถ้าเคยไปกินข้าวที่ร้าน เคยคุยกันบ้าง

เห็นหน้ากันอยู่บ่อย ๆ อะไรประมาณนี้ก็คุย ๆ ดูว่า

น้องน่ารักนะเนี่ย มีเสื้อผ้าที่บ้าน ขนาดประมาณนี้ เอามาให้น้องใส่ไหม

เก็บไว้ก็ไม่รู้จะให้ใครใส่ ไม่มีหลานเลย ถาม ๆ แม่เค้าดู

แล้วก็ดูว่าเค้ายินดี อยากได้ไหม ส่วนมากที่เคยถาม เค้ายินดีนะ

แล้วก็ขอบคุณเรา ตูนก็เก็บ ๆ ซักให้สะอาดพับใส่ถุง แล้วเอาไปให้

อ้างคำพูดจาก: ไอ้ตาล. เมื่อ 13 ส.ค. 2008, 03:51 น.
ก็บอกสิว่า

เรามีอยู่เก็บไว้ก็ไม่ได้ทำอะไร

อีกอย่างคนรู้จักก็ไม่มีใครมีลูกสาว

ก็เท่านั้นเอง

ให้ด้วยใจ ไม่ต้องคิดหรอกว่าเค้าจะคิดยังไง

น้ำใจ ไหลไปสู่ผู้อื่นเค้าย่อมไม่แปรเจตนาของเราเป็นอย่างอื่นหรอก

เช่นกัน ฟ้า
เขาอาจจะดีใจ เมื่อมีความเอื้อเฟื้อไปถึง

Dialog น้องตูนน่ารักดีอ่ะ รับรองเขาไม่คิดเป็นอื่นแน่ๆ ค่ะ
ของแอ้เสื้อผ้าตัวเองเก็บๆ ไว้ ตอนหน้าหนาวรวมๆ ไปบริจาคให้ทางอีสานไกลๆ ประมาณปีละครั้ง
รู้ว่ามีบางคนได้อุ่นกาย เราก็อุ่นใจนะ..

 :46: ขอบคุณค่ะ
ทุกคำแนะนำ..


ที่ฟ้าเกรงๆ เนี่ย เพราะบุคลิกเจ๊แกแบบแม่ค๊า แม่ค้า ด่ากราดๆ
กลัวเค้าจะแปรเจตนาเราว่าดูถูก เอาของเก่ามาให้  :08:


แต่ซักให้สะอาด ใส่ถุงดีๆ มันก็คงดูดีเนอะ
dialog ของตูน น่ารัก เดี๋ยวเลียนแบบมั่ง

:22: