ฟอนต์ฟอรั่ม

ถามกันเล่นๆครับ พอดีๆไม่ได้ว่างนะ แต่ระหว่างที่คิดอะไรเพลินๆ
มันก็แว๊บเข้าหัวมาเอง

เรื่องของเรื่องคือผมคิดไปเรื่อยๆว่า เออเกมสมัยนี้มันเหมือนจริงจังเลยนะ
วงการทรีดีก็ด้วย ซีจีไอสมัยนี้มันสมจริงมากซะจนแยกไม่ออก

แล้วในอีกสิบปี หรือยี่สิบปี (ถ้าโลกไม่บึ้มซะก่อน)
วงการนี้มันจะเป็นยังไงมั่งครับ

เพราะเมื่อเทคโนโลยีพัฒนาขึ้น จนทำอะไรออกมาได้เนียนเปรี๊ยะๆขนาดนี้
ตอนแรกผมคิดว่า แบบนี้เราก็สามารถสร้างไอด้อลออกมาได้ดั่งใจเลยสินะ
อยากได้พระเอกนางเอกหน้าตายงไงก็จัดให้ได้หมด
แต่มันก็ยังติดปัญหาเรื่องที่ว่า หนังหรือละครที่มันขายได้ ไม่ใช่แค่เพราะบทดี
แต่เป็นเพราะเรื่องของแฟนคลับนักแสดงมากกว่า

เมื่อถึงยุคที่ทุกอย่างเฟกหมด จะเกิดอะไรขึ้นบ้างครับ?
คนเราจะเปลี่ยนไปกรี๊ดกร๊าดไอด้อลกันเลยไหม?

หรือก่อนจะถึงตรงจุดนั้น ถ้ายังมีดาราที่เป้นคนจริงๆอยู่
แต่เทคโนโลยีมันทำเหมือนคนจริงได้แนบเนียนแล้ว
ปัญหาพวกแอบถ่ายดารา หรือคลิปหนัง :04: จะเป็นปัญหาลุกลามได้รึเปล่าครับ
ในเมื่อมีคนที่สามารถปลอมหน้าดาราคนนั้น มาทำเป้นคลิปปลอมปล่อยตามอินเตอร์เน็ทได้อีก

โอ้โห เทคโนโลยีมันน่ากลัวจังนะครับ
เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ มีความเห็นยังไงบ้างครับ กับปรากฏการณ์ที่เราถูกเทคโนโลยีทำลายมนุษยชาติ
โดยที่ไม่ต้องรอให้หุ่นยนตร์ปัญญาประดิษฐ์คิดล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์เองเลย
เทคโนโลยีธรรมดาๆนี่แหละ ที่ทนุษย์ใช้ไปในทางที่ผิด มันก็อาจเกิดปัญหาร้ายแรงได้พอๆกัน

ก็มีแล้วนะครับ ดาราที่เป็นดิจิตอลทั้งหมด

ที่ญี่ปุ่นเลยเจ้าตำรับ โอตาคุ งุงิ เต็มไปหมด  :42:

เอาอีกซักสิบปีสิครับ
ให้มันไม่ใช่แค่ของใหม่
ถ้ามันเป็นชีวิตประจำวัน
ชีวิตคนเราจะเป็นยังไงกันบ้างครับ

ง่อยเปลียเสียขาครับ  :42:

ตื่นมามีเครื่องจับแต่งตัว โครมๆ
จับไปนั่งกินข้าวเช้า ดีไม่ดี มีเครื่องป้อน
แล้วจับไปโยนเข้าแคปซูล บินไปที่ทำงาน

ไปถึงที่ทำงาน นั่งกดๆ จิ้มๆ คีย์บอร์ด

เอ๊ะ ดูการ์ตูนเนตเวิร์ค มากไปรึเปล่า  :08:

มีไฮเปอร์ซุท ไว้ใส่ทั้งตัว พร้อมแว่น หูฟัง
เซนเซอร์กระตุ้นประสาทสัมผัสทุกอณูของร่างกาย
ในภาพเห็นว่าโดนเป่าหู ก็จะรู้สึกว่าโดนเป่าหู
รู้สึกทุกอย่าง และสามารถติดต่อกันผ่านทางไฮเปอร์ซุทนี่ได้

โอ้ว  :04:




// ช่วยคิดต่อด้วยสิ  :04:

อ้างคำพูดจาก: ภูกระดึง อ๋าห์ เมื่อ 12 มิ.ย. 2007, 00:49 น.
มีไฮเปอร์ซุท ไว้ใส่ทั้งตัว พร้อมแว่น หูฟัง
เซนเซอร์กระตุ้นประสาทสัมผัสทุกอณูของร่างกาย
ในภาพเห็นว่าโดนเป่าหู ก็จะรู้สึกว่าโดนเป่าหู
รู้สึกทุกอย่าง และสามารถติดต่อกันผ่านทางไฮเปอร์ซุทนี่ได้

โอ้ว :04:




// ช่วยคิดต่อด้วยสิ :04:

ลุงหมายถึงได้นอนหนุนตักแม่ผ่านไฮเปอร์ซุท  ...มันจะสู้นอนหนุนตักแม่ตัวเป็นๆ อุ่นๆ ได้ยังไงล้า  :25:





ทำให้เหมือน...มันก็ต้องมีต้นแบบ

ต้นแบบที่มีอารมณ์...ก็คือนักแสดง

เง็กว่านักแสดงไม่ใช่แค่หุ่นที่ถูกบังคับให้พยักหน้าได้ตามสคริปสไลต์นะ  แต่เป็นคนที่มีหน้าที่และมีความสามารถเลือกสื่อสารอารมณ์ของบทได้...นั้นล่ะหน้าที่ของนักแสดง

บทเดียวกัน  ต่างวาระ  ต่างผู้กำกับ  ต่างนักแสดง  อรรถรสต่างกันฟ้ากับเหว



อะสรุปง่ายๆ นะ   ต้นแบบของอารมณ์มันต้องมาจากนักแสดงค่ะ  ถ้าเราคลั่งไอดอลปลอมๆ ตัวไหน  เราก็คงตามกรี๊ดทีมงานนั้นๆ มั้ง 555

อย่างที่พระเจ้าตาว่าไว้   ใจคนยากแท้หยั่งถึง 

ศิลปะกับเทคโนโลยีมันจะควบคู่กันไปเหมือนกับการพัฒนาของเชดสีโจตัน  เดี๋ยวนี้ผสมได้เป็นล้านเชดสีแล้วนะ :33:

ไม่รู้เหมือนกันครับ
พอดีผมอยู่วงการไล้เวฟ

เรนเด้อกันไป

อ่านชื่อจู๋ตอนแรกนึกว่า Autodesk Maya เหมือนกัน  :30:

จู๋เทคโนโลยีนะเนี่ย น่าไปโผล่ห้องคอม :12:

เคยอ่านมา ที่ญี่ปุ่นเขาก็มีแล้วนะครับไอ้แบบที่ว่า
ก็คือมีนางดิจิทัล เอาไว้เพื่อบำบัดราคะเลย
(แล้วก็นึกถึงตุ๊กตายางของญี่ปุ่นที่ตัวละแสน ตอนนี้ที่ตรงนั้นเริ่มพัฒนาให้ตอบสนองได้แล้ว อีกสิบปีคง..)

เฮ้ยๆ วนกลับมาวงการมายา
ต่อไปเราคงไม่ได้ดูกันบนจอแบนๆ แล้วมั้งครับ
ไอ้แบบโฮโลแกรมนี่ก็ใช่จะเกินเอื้อมแล้ว รอแค่เทคโนโลยีมันราคาถูกลงแค่นั้น
ต่อไปเราคงดูคอนเสิร์ตที่เป็นไอ้แท่นๆ มาตั้งไว้กลางห้องแล้วคนดูก็มุงกันอยู่ละมั้ง

ซื้อแท่นที่ว่ามาฉายจุงกิที่บ้าน  :04:


อุ๊ย เอ่อ ต๊ายเผลอตัว  :22:


จริง ๆ แล้วถ้าไปรุมดูไอ้แท่นนี่มันจะต่างอะไรกับดูโทรทัศน์อยู่ที่บ้าน  :08:

perfect thing is not attractive. digitaly is interesting but not impressed.

ถูก !!  :12:

ถ้าพัฒนาดี ๆ บริหารดี ๆ มันก็ไปคู่กันได้คับ

ทั้ง Digital และ Analog เพราะต่างมีข้อดีไม่เหมือนกัน

ถึงเทคโนโลยีจะก้าวไกลไปขนาดไหน ยังๆ งานที่ทำด้วยมือก็ยังคงได้รับความสำคัญทุกยุคสมัยแหละครับ
พวกรูปวาด งานปั้น สถาปัตยกรรมสมัยก่อน ที่ดังๆ เป็นสิบ เป็นร้อย เป็นพันปี มันก็ยังมีคนรู้จักและสนใจอยู่เลย เพราะสิ่งเหล่านั้นคือต้นแบบทางความคิด และเทคโนโลยีในปัจจุบัน :12: