กาลเวลาล่วงเลย

[蓝月 (lán yuè)]

เค้าถามตามมารยาทอ๊ะป่าว

[นายโอ้เอ้]

น้าคนนั้นแก่แล้ว หลงๆ ลืมๆ 

[ยุนเอ]

แป๊บๆ ผ่านมาแล้วตั้ง ยี่สิบสามปี 

[roundbol123]

อยากเจอพี่ดา 


วิวแถวหอ คุ้นมาก รู้สึกไม่ไกลเลย จริงๆนะ   



ซักวันอาจได้ติดไฟแดงร่วมกันนะคะ 

[สันในตั้ม]

ระวังจะผ่าไฟแดงร่วมกันนะเคอะ 

[Soris0ri]

จะผ่าทำไมคะ  {หมีโหด}

[ยัง มี พุง]

เหมือนว่าไม่นานมานี้เพิ่งไปขึ้นทะเบียนเป็นนักศึกษา

เล่นกลหาค่าเทอม

เทอมสุดท้ายเครียดแทบตายกลัวไม่จบ

พอรู้ว่าจบ เงินหมด งานยังไม่มี เครียดหนักเข้าไปอีก

ได้งาน ...หลังจากเงินก้อนสุดท้ายของตัวเองร่อยหรอ

จากบ้านเกิดเมืองนอนไปเทรนด์สองเดือน

ทรหดอดทน ปานนางงามเข้าค่ายร.ด.

ออกมารบรากับผู้นับหมืนแล้วจนทุกวันนี้

ไวจริงๆ ทำงานครบปีแล้ว

ตอนนั้นเพิ่งเป็นนักศึกษาจบใหม่ ตกงาน หมดตัวอยู่เลย

(ตอนนี้ก็ยังไม่มีตังค์เหมือนเดิม  )

[iannnnn]

เล่าหรือยังหว่า


ก่อนที่จะมาเชียงใหม่
ไปตลาดกะแม่
แม่ก็เจอเพื่อนเก่า ก็เลยทักทาย

คุณน้าคนนั้นถามดาว่า จบ ม.6 มานานมากแล้วหรือยัง
โคตรภูมิใจเลย
เจอใครเล่าให้ฟังทุกคน 

[Soris0ri]

ไม่เชื่อ ไหนเอามาสองพันดิ้  {หมีโหด}

[เก้อ]

พลาดจู๋ดีๆไปได้ยังไงเนี่ย

ไม่รู้ทำไมนะครับ ตอนเรียนไม่เคยอยากจะจบเลย
ไม่เคยนึกว่าเบื่อ เหนื่อย เมื่อไหร่จะจบเลย
จริงๆจะไม่จบก็ได้นะ อยู่นานๆหน่อย แต่ไม่เอาดีกว่า
คืออยากจะอยู่วัยนั้นนานๆ ทั้งมัธยม ทั้งมหาลัยเลย
แล้วพอมาทำงานก็รู้ว่า ตัวเองไม่เหมาะกับการทำงานเป็นอาชีพซะอีก 
เลยออกจากวงจรกลายตัวเองมาเป็นคนไม่มีหลักแหล่งอีกครั้ง
ถึงรู้สึกว่าเจออะไรที่ใช่อีกครั้ง ใช้ชีวิตล่องลอยไปเรื่อยๆ
มันวัยรุ้น วัยรุ่นดีนะครับ

ก่อนมา กลับบ้านไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำโรงเรียน
ซึ่งเคยมาไหว้ตอน ป.6 ตอนจะสอบเข้าที่นี่
จุดเดิมที่เคยยืน บรรยากาศเหมือนเดิมเปี๊ยบ
แต่คนยังเหมือนเดิมไหม อันนี้ไม่รู้ 

[นักศิลปะ]

เหมือนเมื่อวานเพิ่งอายุ 18 อยู่เลย
เหมือนนอนหลับไป 34 ได้ไงวะ

[ดาเฉยๆ]

อยากเจอพี่ดา 


วิวแถวหอ คุ้นมาก รู้สึกไม่ไกลเลย จริงๆนะ   



ซักวันอาจได้ติดไฟแดงร่วมกันนะคะ 

พี่ขี่มอไซค์ผ่านโรงเรียนนานาทุกวัน 
เลี้ยวไปตามทางเลียบสนามกีฬา หนุ่มๆถอดเสื้อเล่นบอล 

[iannnnn]

เหมือนเมื่อวานเพิ่งอายุ 18 อยู่เลย
เหมือนนอนหลับไป 34 ได้ไงวะ

คืนนี้อย่านอนนะครับ
ไม่งั้นพรุ่งนี้ตื่นมาได้ปาไป 50 แน่ๆ

[น้องสุกน้องใส]

 

แต่ชีวิตกิ้วผ่านมาเกือบสิบปีไม่มีวันไหนได้ตื่นสายเลย 
ไม่เคยมีปิดเทอมเกิน1อาทิตย์เลย
เรียนกับทำงานๆๆ

[จักรี]

ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมายืนอยู่จุดนี้   กลับบ้านนอกไป เจอ เพื่อนๆ เป็นขี้เมาประจำหมู่บ้าน
บ้างก็มีลูกมีเมีย มีครอบครัวกันหมดแล้ว   ไอ้เราจะชวนไปป่ายปีนต้นไม้เล่น คงไม่มีใครไปด้วยแล้ว......

หน้าเศร้า ที่หลายชีวิต ก็ ล้มหายตายจาก ตายไม่ตายเปล่า
ผู้ใหญ่บางคน ยังหอบเอาความทรงจำของผมเมื่อวัยเด็ก ตายไปพร้อมกับตัวด้วย

พ่อใหญ่ทอง ผู้เฒ่าตีนโตประจำหมุ่บ้าน ที่เคยตัดผมทรงนักเรียนให้ผมเมื่อครั้งยังอยุ่ ประถม
แม่ใหญ่แป้น  ยายเฒ่า โยมอุปถาก ประจำวัด ผู้ที่แม่เล่าให้ฟังว่า ท่านเป็นคนโกนผมไฟให้ผมเมื่อครั้งยังจำความไม่ได้ 
และเป็นคนที่เก็บอาหารเอาไว้ให้พวกเด็กวัดอย่างผมได้กินมื้อเย็นกันอย่างอิ่มหนำ...
หลวงพ่อสังเวย ผู้ประสิทธิ์ประสาท วิชาความรู้คู่ศิลธรรมให้กับเด็กวัดผู้น้อยด้อยปัญญา......

รวมถึงผู้เฒ่าผู้แก่ทั้งหลาย อีกทั้งมิตรรสหายที่วายชน ทุกผู้ทุกคน

ตราบใดที่เรายังคงไม่ลืมความทรงจำ  พวกเขาเหล่านี้จะไม่มีวันตายไปจากใจเรา....

จากหนังสือการ์ตูน  โคนัน เล่ม 36.........