แบล็กถ็อก

[J-NON]

blog Tag ขอบคุณที่โดนด้วยคน
เมื่อสองวันก่อน (ก่อนที่จะพิมพ์ไอ้เนี่ย) ก็เข้าไปดู Blog ไอ้แอนนนนนน
เริ่มเห็นๆแล้วไอ้ Blog Tag เนี่ย เออ ก็น่าเล่นเหมือนกัน แต่ คงไม่มีใครส่งมาหาหรอก
ว่าแล้วก็ทำงานสัพเพเหรกต่อ และแล้ววันนี้ไอ้ที่หวั่นๆก็เป็นจริง ไอ้เจ (นักสืบ) ส่ง  Blog Tag มาถึงกูจนได้ ก็นึกแล้วเชียวว่าต้องโดน
อันสืบเนื่องมาจากวัฒนธรรม Tag Blog ซึ่ง ไอ้แอนนนนน  เป็น Upline คนที่หนึ่ง
แล้วแพร่ต่อมาจากน้องเดือน  --> มาสู่ไอ้เจ  (นักสืบ)
บัดนี้ข้าพเจ้านับเป็นอันดับที่ 3 นับจากไอ้แอนนนนลงมาที่ได้รับกระแสวัฒนธรรมนี้
หากท่านผู้ใดสงกะสัยว่าวัฒนธรรมนี้มันไปมา เป็นกันเยี่ยงไรก็เสิร์ชๆ ตามบุคคลที่เป็น Uplineของข้าพเจ้าดูละกัน



แต่ถ้าให้เขียนเปิดตัวล่ะก็เขียนได้นะ เปิดหมดจรดหัวใจ
เริ่มเหอะ

1. J-NON มาจาก เจ๊นัน เป็นชื่อที่เพื่อนไม่สนิท เพื่อนสนิท แม้กระทั่งคนที่เพิ่งรู้จักมักใช้เรียกกันโดยมิได้นัดหมาย
ชื่อจริงๆคือ ศิรินันต์ คือ สมัยอยู่ป. 6 เพื่อนบางคนก็เรียก หรินัน ฟังๆ ดูแล้วคล้าย หริภา ไม่เอา อย่าเรียกเลย มันใกล้คุก
ชื่อเล่นจริงๆนั้น ชื่อ นุช ซึ่งเป็นชื่อที่ไม่ค่อยมีใครเรียก ที่มามันอยู่อยู่ว่าสมัยเรียนประถม ที่โรงเรียนเค้าเรียกแต่ชื่อจริงกัน
ไม่ค่อยเรียกชื่อเล่น ส่วนพอขึ้นมัธยมมาเค้าก็เรียกนุชกันนะ แต่สุดท้ายทุกท่านก็มาเรียกว่าเจ๊นันกันโดยมิได้นัดหมาย
ขึ้นมหาลัย ก็ดันอยู่เอกเดียวกับไอ้นุช ซึ่งจบที่บ้านหมี่วิทยามาด้วยกัน แถมเสือกอยู่ภาควิชาเดียวกัน
เดี๋ยวเพื่อนจะสับสน ก็เลยให้เพื่อนๆและพี่ๆเรียกว่า นัน แต่สุดท้ายทุกท่านก็มาเรียกว่าเจ๊นันกันโดยมิได้นัดหมายเช่นเดิม

2. J-NON เป็นลูกสาวคนโตสุดในครอบครัว โดยเป็นลูกคนเดียวอยู่นานถึง 9 ปี จากนั้นจึงมีน้องชื่อไอ้กี้ตามมา
คาดว่า พ่อกับแม่คงลงความเห็นว่า ไอ้คนโตแม่งทำออกมาแล้วไม่ได้เรื่องว่ะ ทำใหม่อีกคนดีกว่า จึงเกิดเป็นไอ้กี้ต่อมา
และหลังจากมีไอ้กี้ได้ 5 ปี พ่อกับแม่คงลงความเห็นว่าไอ้กี้ก็ไม่ได้เรื่องว่ะทำใหม่อีกทีดีกว่า จึงเกิดเป็นไอ้นัท
สรุปแล้วหลังจากมีไอ้นัท ทั้งสองท่านคงลงความเห็นว่าแม่งไม่ได้เรื่องว่ะ กูไม่เอาแล้ว จึงมีปรากฏเป็นพี่น้องกันอยู่สามคน
ซึ่งมีอายุห่างกัน จากนัน 15 ปี และ  9 ปี


3.  โดยส่วนตัวเเล้วนั้นเป็นคนที่ไม่ชอบเปิดเผยตน พื้นหลังมันมีมาตั้งแต่สมัยอยู่อนุบาล
ที่บ้านป้าเค้าถ่ายรูปตัวเองครึ่งตัวในชุดนักเรียนไว้ให้ แล้วปรากฏว่าภาพนั้นมันเป็นภาพยิ้ม ที่ยิ้มแล้วดูโง่มากๆ 
หน้าตาตัวเองก็เหมือนเด็กออทิสติกอยู่แล้ว ยิ่งยิ้มท่านั้นยิ่งเหมือนเด็กปัญญาอ่อนเข้าไปอีก
นับแต่นั้นมาจึงตั้งปณิธานตั้งแต่ตอนอยู่อนุบาลนั้นเป็นต้นมาว่า กูจะไม่ถ่ายรูปตัวเอง และ กูจะไม่ยิ้ม มีไรมั้ย

4. เกี่ยวกับคอมฯ จะอยากรู้กันไปทำไม
จุดเริ่มเกี่ยวกับงานเว็บ นี้ต้องขอขอบคุณอาจารย์ไก่ และ อาจารย์เหนียว ที่เปิดโอกาสตอนปีสอง
อบรมเว็บมาสเตอร์เบื้องต้นให้ทำเว็บเป็น ดูแลเว็บของภาควิชาได้ นั่นแหละก้าวแรกจริงๆของงานเว็บ
ส่วนงานกราฟฟิคนั้นต้องขอบคุณ SMO และ หมู ที่ช่วยสอน Photoshop โดยใช้เครื่องคอมที่ Smo น่ะแหละ
แม้ว่าบิดาจะเป็นครูสอนคอม แต่ท่านก็หวงคอมของท่านยิ่งชีพ จึงได้จับแค่งาน Basic
ไม่ได้ลงจริงจังกันไปถึงไหน เพราะเจอกันทีไรจู้จี้ทุกที สอนคอมกันทีไรได้น้ำตาทุกที เลยไม่เอา ไม่อยากให้คนอื่นสอน
จริงแล้วไม่ใช่แค่เรื่องคอมนะที่ไม่ชอบให้คนอื่นสอน จริงๆแล้วเป็นทุกๆเรื่องเลยที่ไม่ชอบให้คนอื่นสอน
เพราะ มันมีปม มาจากพ่อนี่แหละที่สอนกันทีไรได้เรื่องทุกที กูอยากเก่งนะ กูอยากเก่งกว่าทุกๆคน
แต่กูจะเรียนด้วยตัวเอง แล้วก็จะเก่งกว่าทุกๆคนให้ดู จนกลายเป็นความขบถ ขบถทุกอย่างที่เข้ามาหาตัวเอง
และขบถต่อทุกอย่างที่ตัวเองเป็นอยู่ และก็ขบถมาได้นานสักพัก จนเริ่มรู้ว่า ทุกอย่างที่เป็นมานี่แหละ
ที่ทำให้ตัวเองเป็นไป ก็คือ แปลว่า ไม่ต้องไปตามหาตัวเองที่ไหน ที่เป็นๆอยู่นี่แหละ เป็นตัวของตัวเอง
ไม่งงกันใช่ไหมท่าน


5. อิทธิพลที่ส่งผลต่อการดำรงชีวิต
บิดา             :  ความจับจด จุกจิก จดจ่อ ตีกรอบ ทำให้ตัวเอง พยายามแหกกรอบ ประชดต่อกรอบ และพยายามทำลายกรอบทุกกรอบที่เค้าตั้งไว้
การรียน         :  จบจากภาควิชาเทคโนโลยีชีวภาพ คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม ม.ศิลปากร (ฝั่งทับแก้ว (จริงๆแล้วทับขวดมากกว่า)
การเลือกเรียน  : เลือกเรียน Biotech เพราะ ชอบดูสารคดี อยากจะเข้าไปให้ลึกกว่างานสารคดี
                    และข้อสองคือ The X-Files ฮ่าฮ่าฮ่า อยากเป็นนักสึบ FBI เรียน Biotech ไปก่อน เดี๋ยวค่อยเรียนพิสูจน์หลักฐาน
การทำงาน      :  ถ้าให้จบมาแล้วทำงานโรงงาน คิดว่า คงฆ่าตัวตายไปแล้ว เวลานั้นคิดว่าถ้าจบมาแล้วทำงานตามสายพาน
                     ฉันคงสูญเสียวิญญาณเป็นแน่แท้ ดังนั้นจึงไม่ยอมเดินทางเดียวกับเพื่อนๆ เลยเลือกแต่งานสายงานเขียน และงานภาคสนาม
                     ที่แรกที่รับเข้าทำงาน คือ สกว. ทำได้ 1 วัน ลาออก เพราะ Chemistry ไม่ตรงกัน
                     ที่ที่สองคือ กองบรรณาธิการ Lab.Today ทำได้ 1 ปีเต็มเค้าก็ไล่ออก แถมได้ค่าไล่ออกด้วย ก็หนังสือมันเจ๊ง เค้าเลยให้ออก
                     ที่ปัจจุบัน คือ มูลนิธิกระจกเงา อยู่มา 1 ปี กับอีก 4 เดือนแล้ว อนาคตจะเป็นไงต่อไปก็ติดตามกัน


ครบ 5 ข้อแล้ว ผู้โชคดีรายต่อไปได้แก่
มิ้ม บูม นิ่ม เจ๊แห้ง พี่โป้ง   
5 ท่านนี้ยังไม่มีใครตอบซักท่าน ถ้าเห็นกระจู๋นี้แล้วเข้ามาต่อด้วย

[ยุนเอ]

a day in a blog tag

โดน tag มาจากน้องป่าน
อะเล่นๆ

1.จริงๆแล้วลึกๆ อาจจะเป็นเด็กซาดิสต์ 
ตอนเด็กๆ ปั่นจักรยานล้มเข่าแหกเลือดไหลเดินกลับบ้านเอาสายยางฉีดน้ำมา
ฉีดน้ำล้างแผลสดๆ แล้วเช็ดๆ ให้สะอาด ถ้าแผลไม่ใหญ่ก็ปล่อยให้ตกสะเก็ด
แต่ส่วนใหญ่จะใหญ่ จนแม่ทนไม่ได้ต้องพาไปหาหมอโดยที่ ตัวเองไม่ได้ตกใจอะไร
ถามอีกว่าพาไปทำไมเสียดายเงิน -*-

เหล็กขูดหัวเลือดไหลก็ไม่เจ็บ แต่เลือดเยอะจนคนข้างบ้านตกใจ
แต่ถ้าโดนคนอื่นรังแก จะร้อง ถ้าเอาคืนมันไม่ได้อะนะ 


2. ตอนช่วงอยู่มหาลัยเคยไปคลุกคลีกับวงการมืดอยู่พักนึง
วงการสาวไซด์ไลน์ เด็กเก็บเสี่ย แทงบอล เที่ยวกลางคืน
ยาอี ยาเค (อันนี้เคยลอง)ยาไอซ์ ยาม้า (อันนี้ยังไม่ได้ลอง)
โดยที่บอกแม่ว่าอยู่มหาลัยทำงาน จนแม่จับได้ก็เลยเลิก
แต่.. ไม่ได้โดนความมืดเข้าครอบงำเลย เข้ามาคลุกคลีเพราะ
อยากรู้ว่าอีกด้านของโลกใบนี้เป็นอย่างไร

ซึ่ง ตอนเด็กๆ ก็เคยกินนอนที่บ่อนไพ่มาจนเบื่อการพนันไปแล้ว


3. ดูภายนอกอาจจะเป็นคนที่ดูเรื่อยๆ เปื่อยๆ ไม่คิดอะไรกับชีวิต
แต่จริงๆ แล้วลึกๆ จริงจังกับชีวิตมากจนต้องหลอกตัวเองให้ไม่คิดอะไรมากมาย
ปล่อยไปตามจังหวะชีวิต (ที่ตูแอบปูทางไว้แล้ว เงียบๆ  )
อย่างเช่นที่ได้เกรด 0.68 ในปี 2 เทอม 1 นั้นนะแหละ
ดูเผินๆ เหมือนไม่ตั้งใจเรียน แต่จริงๆตูวางแผนไว้แล้วว่าต้องยอม
เพื่อการจบภายใน 4 ปีของตัวเอง ยอมลุ้นนิดหน่อยเพื่อจบ


4. เป็นคนที่อยากรู้ และอยากทำในทุกๆ เรื่องแบบกว้างๆ เหมือนโจโฉ
มีคติประจำตัวเฉยๆ ว่าพวกที่เก่งๆ เป้นพิเศษนะ ก็จ้างมันมาทำงานให้เราในด้านที่ไม่ถนัดซิ
จึงไม่ค่อยจะคุยอะไรกับใครในด้านลึกสุดๆ ไม่ได้ ต้องไปค้นคว้าเพิ่มเติม
แต่ถ้าคุยเรื่องไหนเนี้ย ตูจูนติดทุกเรื่องเลยละ

หนังสือก็อ่านมันทุกแนว ศาสนา ปรัชญา การ์ตูนตาหวาน คอลัมน์ลุงหนวด
การ์ตูนธรรมดา นวนิยาย เทคโนโลยี หนังสือสะท้อนสังคมจะโดนใจเป็นพิเศษ
ชอบวิเคราะห์การกระทำ ประกอบกับสิ่งเร้า ทำความเข้าใจอารมณ์และสถานการณ์
ต่างๆ ในที่ต่างๆ ได้เป็นอย่างดี

เคยนั่งย้อนอ่านไดย้อนหลังของคนๆนึง แล้วไปทำแบบทดสอบเพื่อนสนิทของเค้า
ได้คะแนนสูงที่สุดทั้งๆ ที่รู้จักกันผ่านหน้าไดของเค้าเท่านั้น


5. รู้สึกตัวอยุ่เสมอว่าตัวเองไม่รู้อะไรเลย
ถ้าโลกนี้ไม่มี internet และ google ชีวิตโปรแกรมเมอร์ตูจบแน่ๆ
และความใฝ่ฝันในตอนนี้คอืกลับไปขายเสื้อผ้าผู้หญิงที่หาดใหญ่
ชอบดูผู้หญิงแต่งตัวสวยๆ ชอบออกแบบการแต่งตัวให้ผู้หญิง
อยากทำร้านที่เสื้อผ้าเลือกเจ้าของ ไม่ใช่ลูกค้าเข้ามาเลือก
ร้านนี้ตูเป็นคนเลือกให้เท่านั้น แต่ชีวิตจริงคนเป็นไปไม่ได้
อาจจะทำเป็นรายบุคคลไป แต่ตูคิดอย่างนั้นจริงๆ นะ


ตอบเสร็จแล้ว tag อีก 5 คน ทำยากกว่าตอบ 5 ข้อนั้นอีก 

ค่อยมา edit 

[pahn*]

   โดนแปะจากพี่หมอแมวค่ะ

อันเชิญไปชมกันได้ ไม่อยากเอามาแปะในนี้เพราะว่ายาวมาก
แถมเขียมวกๆวนๆ อ่านแล้วงงๆ อยู่ 

http://monkeyboyz.spaces.live.com/

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

  โดนแปะจากพี่หมอแมวค่ะ

อันเชิญไปชมกันได้ ไม่อยากเอามาแปะในนี้เพราะว่ายาวมาก
แถมเขียมวกๆวนๆ อ่านแล้วงงๆ อยู่ 

http://monkeyboyz.spaces.live.com/

มาลงชื่อว่าอ่านแล้วครับ ลงตอบในนั้นไม่ได้ ยังไม่ได้สมัคร

[蓝月 (lán yuè)]

อ่านแลวเหมือนกันค่ะ
แต่ขี้เกียจเม้น

[pahn*]

   ขอบคุณค่ะ

แต่อยากให้ลงชื่อไว้สักหน่อยในนั้น ป่านจะได้รู้ว่ามีคนผ่านมา

[Soris0ri]

อ่านแลวเหมือนกันค่ะ
แต่ขี้เกียจเม้น

แล้วนะจ๊ะ น้องเดือน


ตอนแรกเห็นเป็นเลว 

[pahn*]

 

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

จะลงชื่อยังไงล่ะครับ มันไม่ให้เม้นท์

[pahn*]

  จริงหรอค่ะ พี่หมอแมว
ลืมล็อกอินหรือเปล่า ?


//  คีย์บอร์ดสีดำ แล้วปิดไฟแอบเล่นคอมค่ะ

[iannnnn]

ใจเย็นๆ ครับน้องป่าน ไม่ต้องรีบพิมพ์

[B o o k]

สวัสดีค่ะพี่แตน

อยู่ ๆ ก็อยากบวกเจ๊แตน

รักพี่แตนอีกเท่าตัว

[蓝月 (lán yuè)]

 /

[คุณชาย ( 737 )]

  เพิ่งจะเข้าใจ

[แตน]

เข้าใจอะไรคะ 

พี่ก็รักบุ๊คกับเดือนนะจ๊ะ