งานพิเศษ หารายได้ระหว่างเรียน

[蓝月 (lán yuè)]

สู้ชีวิตกันทั้งนั้นเลย 

จริงๆ ก็อยากสอนพิเศษนะ แต่ว่ากลัวเด็กไม่เรียนด้วยอ้ะพี่ปาล์ม
แถมเพื่อนที่สอนๆ อยู่ก็เก่งๆ กันทั้งนั้น

จะว่าไปลองมาทบทวนรายได้ตัวเองตอนนี้
ก็เกินครึ่งหมื่นนะในเดือนๆ นึง
มีพี่บอกว่าเงินเดือนเทียบเท่าปริญญาตรีสมัยก่อนเลย


กำลังจะพยายามอัปเวลให้เสียค่าหอพักอะไรเองให้ได้ด้วย

[AslanzZ]

ผมก็เคยช่วยเพื่อนขายน้ำแข็งใสอ่าครับ

กว่าจะได้มาแต่ละ 5 บาท มันเป็นอะไรที่ยากเย็น ๆๆๆ  มากๆ

แบบว่ากลับบ้านมา  เหนื่อยอย่างโหดเลยอ่า

เข้าใจคุณค่าของเงินเลยครับ   

[PalmySyd]

ขายให้ใคร??  ขายให้ {หมีโหด}เหรอ 

เคนเป็นของทุกคนจ้ะ 

[ปลาทอง]

เอามาจากอาว์ 'รงค์ น่ะจ้ะ





กำลังนึกว่าตัวเองหารายได้จากไหนมั่งหว่าตอนเรียนมัธยม
ก็นึกได้ว่า เออ ตูรับจ้างเรียนอยู่นี่หว่า (มีแม่เป็นคนจ้าง)

นึกถึง ตอนครูว่านักเรียนในห้อง
'นี่พวกเธอ เธอจะบอกว่า พ่อแม่ พวกเธอจ้างเธอมาเรียนกันใช่มั๊ย?'
'ค่ะ'ตอบกันอย่างพร้อมเพรียงกันทุกคน
ช่างเป็นเด็กที่...  ห้องเราเอง 

[จักรี]

       นั่งคิดนานเลยครับ  สำหรับจู๋ นี้ เพราะ ไม่รุ้ว่าทั้งหมดที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ มันจะเป็นการเป๋จู๋ รึป่าว เพราะ
กระจู๋นี้เขาบอกว่า  หารายได้ระหว่างเรียน แต่ที่ผมจะพิมพ์ต่อไปนี้มันอาจจะดูเป็น การเรียนระหว่างทำงานสะมากกว่า .....

      ตั้งแต่ อยุ่บ้านนอก เรียนประถมยันมัธยมต้นก็ทำงานระหว่างเรียนตลอด ต้องเข้าใจว่าบ้านผมมันบ้านนอก
พ่อแม่มีอาชีพทำไรทำนา พอถึงฤดุทำนาก็ต้อง ลงไถนา ปลูกข้าว ระหว่างนั้นก็รับจ้างเขาไปเรื่องเงินทุกบาท
พ่อแม่ก็เก็บไม่เคยรุ้ว่าที่เราทำ นั้นได้เงินแล้วเป็นอย่างไง เพราะไม่ได้สนใจ คิดว่ามันเป็นหน้าที่
ของเกษตรกรที่เกิดมาต้องทำไร นา เหตุผลอีกอย่างก็คือมันสนุก ตอนอยุ่ประถม ที่บ้านเลี้ยงควายสองตัว
กลับมาจากโรงเรียนก็ไปเลี้ยงมีความสุขดี.......

     เรียกได้ว่า การทำงานนั้นมีมาตลอด ต่อไปจะเล่าประสบการณ์การทำงาน ที่เหมือนๆชาวบ้านเค้าหน่อย..
คือการไปทำงานที่ไม่ใช่เกษรกร การออกไปทำงานแล้วรับผลตอบแทนด้วยตัวเอง

เรื่องมันเกิดขึ้น เมื่อ ตอนผมอยุ่ ม.4  เป็นครั้งแรกที่ตัดสินใจออกไปทำงานช่วงปิดเทอม เหตุผลเพราะว่า  ตก วิชาฟิสิกส์   
พอใบเกรดถึงบ้าน  แม่ยังไม่ทันได้ด่า ผมก็เก็บของ ออกจากบ้าน เขียน จม. บอกแม่ว่า  เดี๋ยวจะออกไปหาค่าเทอม เทอมหน้าเอง
  แม่ไม่ต้องห่วง (เว่อร์ไปหน่อย แต่เรื่องจริง) ผมติดรถขาย
ของ พวกของ 19 29 39 บาท  ออกตะเวนขายของตามจังหวัดต่างๆ โดยที่ระหว่างเดินทางผมได้นั่งอยุ่บน
หลังคารถที่มีของตั้งอยุ่สูงๆตลอด  บางครั้งฝนตกก็ต้องทน นอนเปียกอยุ่ข้างบนขนาดเดินทางข้ามจังหวัด ยังนอนอยุ่บนนั้น
โดยที่พยายามนอนราบกับหลังคา เพื่อไม่ให้ตำรวจเห็น...
นั่นเป็นประสบการณ์การออกไปทำงานระหว่างเรียนอย่างเป้นรูปธรรม ครั้งแรกของผม 
หลังจากนั้น ก็ทำทุกเทอม จนจบ ม.6 ได้ระเหิดเข้ากรุงมา กะจะมาเรียนต่อแต่ก็ไม่มีตังค์ จึงเริ่มทำงานโรงงาน อยุ่ที่สหฟาร์ม
โดยเอาเงินเดือนเดือนแรกไปสอบเข้า ราชภัฎ

  ในขณะที่เรียนอยุ่ปี 1เทอม1 ก็ยังทำงานโรงงานอยุ่ที่สหฟาร์มอยุ่ คือเข้ากะดึก  เข้า 2ทุ่ม ออก 6 โมงเช้า  มาเรียน 9 โมงเช้า
ทำแบบนี้อยุ่ 1 เทอมเต็มๆ จากนั้น พอเริ่มขึ้นเทอม 2ก็ไปสมัครงานร้านอาหาร
ญี่ปุ่น  ได้ตำแหน่งคนล้างจาน ล้างจานอยุ่ประมาณ 2เดือน  ก็ได้ขึ้นมาเป็นเด็กเสริฟ ทำอยุ่ประมาณ
6เดือน ตอนนั้นขึ้นปี2 แล้ว ก็ได้รับคัดเลือกให้เป็น กุ๊ก  และ ได้กลายเป็นกุ๊ก parttime คนแรกของร้าน
จากนั้นด้วยความกรุณาของผู้บริหาร ผมได้รับความไว้วางใจให้เป็นกุ๊กซูชิ ซึ่ง ในบรรดากุ๊กทั้งหมดจะมีกุ๊กซูชิอยุ่ 3คนในร้านเท่านั้น
เป็นตำหน่งที่กุ๊ก ทุกคนใฝ่ฝัน....แต่ผมก็ยังเป็น parttime อยู่
            ทำงานอยุ่ปีครึ่ง ตอนนั้นก็อยู่ปี 3เทอม2 ก็ไปเจอกับพี่คนหนึ่ง ด้วย ความที่อยากมีธุรกิจเป้นของ
ตัวเอง ประจวบกับที่พี่เขาเป็นเจ้าของสูตรและร้านก๋วยเตี๋ยวสุโขทัย ผมจึงออกจากกุ๊ก มาเปิดร้านก๋วยเตี๋ยว
(แบบรถเข็น) ด้วยความที่เป็นคนทุนน้อย ผมจึงต้องขายคนเดียว จึงเหนื่อยเยอะหน่อย ในระหว่างนั้นผม
ต้องฝึกงาน ด้วย จริงๆผมก็ฝึกงานตั้งแต่ตอนปี 2 เป็นงานพวกงานกราฟฟิก แอนิเมท ไรแบบนั้น ในระหว่าง
เป็นกุ๊ก ผมชอบโดดเรียนไป ทำงานบริษัท พอตกเย็นก็เข้างานร้านอาหาร พอเลิกงานก็รับงานฟรีแล้น
ช่วงนั้นทำหลายอย่างมากแทบแยกไม่ออกระหว่างงานหลักงานลองและเรียน  การแบ่งเวลาสำคัญกับผมมาก
  พอขึ้นปี4 ผมก็หยุด กิจการร้านก๋วยเตียวที่เหนื่อยแสนเหนื่อย เอาไว้แล้วหันมาทำงานบริษัทอย่างจริงจัง
ด้วยความช่วยเหลือจากเจ้าของบริษัท ผมกลายเป็น head ของบริษัทต้องแต่ตอนปี 4เทอม2 แม้ว่าจะยัง
ศึกษาอยู่แต่ผมก็ถูกปฏิบัติจากที่นี่เสมือนเป็นคนทำงานออฟฟิตคนนึง....จะว่าไปแล้วผมทำงานให้กับ
บริษัทนี้ตั้งแต่ครั้งเมื่อยังอยุ่ปีสอง คือ รับงานเป็นฟรีแล้นให้เค้าสะส่วนมาก...

ตอนนี้จบมาได้ 2 เดือนชีวิตก็ยังคงเหมือนเดิมไม่มีไรเปลี่ยนแปลง จะแตกต่างตรงที่พอถึงเวลา ไม่ต้องขออนุญาตพี่เค้าไป เรียนอีก   


     แต่งานเล็กๆน้อยๆอย่างแอบแบ่งเวลาไปรับงานแจกใบปลิว ยังมีอยู่ตลอด เพราะบางทีทางบ้านต้องใช้
เงิน  สรุปคือผมไม่เคยใช้เงินที่บ้านในการเรียน ระดับ ปริญาตรีเลยแม้แต่บาทเดียว ผมได้ส่งเงินกับบ้าน
ตั้งแต่ ครั้งแรกเมื่อตอนเรียนอยุ่ปี 2 เป็นเงินจำนวน 500 บาท ซึ่งยังจำได้ดี และส่งให้ตลอด....มา....จน
ถึงปัจจุบัน

ปล. เขียนยาวๆไม่รุ้จะมีคนอ่านรึป่าว แต่ผมรุ้สึกดีที่ได้เล่าเหมือนได้ระลึกความหลังว่าตัวเองก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกันนะ...กว่าจะมาถึงจุดนี้นี่มัน ลำบากดีแหะ....

[iannnnn]

โห คนสู้ชีวิต
อ่านแล้วสนุกดีครับ เป็นตูคงทำยังงั้นไม่ไหวแน่ เพราะไม่ค่อยสู้งานนัก


ได้กำลังใจอีกเยอะเลย ทำงานต่อดีกว่า (+2)

[Ah!]

 

[ตัวยุ่ง]

  ต้องอย่างนี้

[เก้อ]

อ่านจนจบอย่างเอาใจช่วยครับ
(จบแฮปปี้เอ็นดิ้งเสียด้วย)

อ่านแล้วตัวองเลวไปเลย 

[จักรี]

ไม่ถึงกับ แฮปปี้เอนดิ้งครับ  ปัจจุบันก็พยายามฝ่าฟันกำตำแหน่งงานที่ได้รับมาอยุ่ทุกวันครับ มันกดดันมากครับ ที่ต้องมานั่งสัมภาษณ์ นักศึกษาจบใหม่ทั้งที่เรายังไม่จบ

กดดัน ที่ต้องมานั่งตรวจงาน พนักงานที่เรียนจบแล้วแต่ทำงานไม่ได้เรื่อง...

คือปัจจุบันที่ดูว่ามันลงตัวก็เพราะ ว่างานที่ทำตอนนี้ สบายกว่า การทำงานแบบใช้แรงงาน ที่ผมเคยทำมาครับ  และดูภูมิฐานกว่า....เยอะด้วย

[Dayight]

โอ้ว มุมมองใหม่ลุงจักรี  (แอบบวกให้ )

[นายโอ้เอ้]

ยินดีที่ได้รู้จักครับ   

[จักรี]

ยินดีเช่นกันครับ ผมมีความสุขมากตั้งแต่เข้ามาอยู่ ในสังคมนี้.......

[นักสืบ]

เห็นชอบเล่นมุก ชีวิตจริงโคตรเครียด 


ฝากนิดนึงนะครับ คนจบใหม่ ทำงานไม่ได้เรื่อง เพราะเค้ายังไม่มีประสบการณ์
ตัวคุณมีประสบการณ์มากมาย ผ่านปัญหาการทำงานมาสารพัด เลยทำงานเป็น แก้ปัญหาได้

ค่อยๆชี้แนะเถอะครับ 

[Maggot]

สุดยอด!! 

ผมเรียนโทยังขอตังพ่อตังแม่อยู่เลยครับ