กระจู๋สูญเสีย

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

...

[Buob Marley]

วันนี้ เมื่อไม่กี่ชม.ที่แล้วนี่เอง
หนึ่งในตำนานแห่งคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากรได้หลับอย่างสงบไปแล้ว
หลังจากที่แกบอกว่าได้พยายามโกงยมบาลมาหลายครั้ง (จากคำบอกเล่าของพี่ที่ไปเยี่ยม)

พี่ม้าเป็นพี่ที่อารมณ์ดีที่สุดคนนึงในคณะ ที่น่าจะพูดได้ว่านักศึกษา และบุคคลากรคณะนี้ทุกคนน่าจะรู้จักดี
ไม่น่าจะมีน้องคนไหน หรือปีไหนที่จะไม่เคยผ่านโอวาทของพี่ม้า รวมถึงไม่เคยเห็นพี่ม้ามาในงานสำคัญๆ ของคณะ ทั้งงานวิชาการ และสันทนาการ
เอกลักษณ์ของแกอย่างนึงที่ผมจำได้ติดตาคือ ถือแก้วพลาสติกบรรจุน้ำสีทองอยู่ทุกๆ งานรื่นเริงของคณะ
ใส่เสื้อโปโลพอดีตัว กับกางเกงหลุดตูดนิดๆ บางทีก็จะมีหมวกปีกรอบแบบขอทาน ครอบผมยาวประบ่าสีดอกเลา
เสียงแหลมเล็ก ที่คอยแซวรุ่นน้องปีหนึ่ง โดยเฉพาะสาวๆ

แกเป็นคนนึงที่ทำให้ผมคิดว่า ถ้าแก่ตัวไปแล้วมีความสุขอย่างแก ก็คงจะรื่นเริงดีไม่น้อย
ถึงจะไม่เคยสนิทสนมเป็นการส่วนตัว ไม่เคยร่วมวงสังสรรค์ อย่างจริงจัง แต่ก็อดใจหายไม่ได้ว่าสีสันแบบนี้ คงไม่ได้เห็นอีกแล้ว
ขอไว้อาลัยให้ พี่ม้า นิพัทธ์ เทวัต และร่วมแสดงความเสียใจแก่ครอบครัวแกด้วยครับ

[IM]

 

[iannnnn]

คนนี้เรียกได้ว่าเป็นตำนานของแท้ครับ

งานโฮมปีนึงแกยังวิ่งมาราธอนก่อนมางาน ทั้งที่อายุแกปีนั้นก็ 77 เข้าไปแล้ว
ไม่รู้ว่าตอนนี้สถาปัตย์ศิลปากรจะมาถึงรุ่นที่เท่าไหร่แล้วตอนนี้ (ก่อตั้งปี พ.ศ.2498)
แต่แกรุ่นหนึ่งครับ รุ่นที่หนึ่ง เอ็กซ์เม็นเฟิร์สคลาสเลย
เป็นรุ่นหนึ่งที่ยังสนิทสนมคุ้นเคยและเป็นที่รักของน้องๆ ทุกรุ่นจนกระทั่งรุ่นล่าสุดก็ยังใช่

ถ้าใครไม่รู้จักและนึกหน้าไม่ออก ให้นึกถึงไอน์สไตน์ครับ นั่นแหละ เป๊ะเลย

[Buob Marley]

จากปสก.ของรุ่นน้องคนนึง (อ่อนกว่าผมสองปี)

ผมไม่รู้เคยมีใครไปส่งพี่ม้าที่บ้าน แล้วเจอเหตุการณ์เหมือนผมหรือเปล่า

วันหนึ่งตอนที่ผมนั่งกินเหล้าหน้าคณะอยู่กับพี่ม้าและพี่ๆน้องๆสมัยผมเรียนอยู่

นั่งกินกันแบบไม่มีวันเลิกรา จนพี่ม้าโดนที่บ้านตามกลับ
ผมเป็นตัวแทนวงที่ไปส่งพี่ม้ากลับบ้าน
ระหว่างทางที่นั่งแทกซี่ไปส่งพี่ม้าก็ชวนผมคุยตลอดทาง และ บอกทางแทกซี่อย่างแม่นยำ

เมื่อมาถึงบ้านพี่ม้า ก็มีคนออกมารับ ผมคาดว่าจะเป็นลูกพี่ม้า (มีอายุกว่าผมพอสมควร)

ผม "สวัสดีครับ (ผมยกมือสวัสดี พร้อมประคองพี่ม้า) ผมมาส่งพี่ม้าครับ"

ลูกพี่ม้า "ขอบใจจ้ะ"

ทันใดนั้น !! พี่ม้า ชี้มาที่ผม แล้ว บอกลูกอย่างมีน้ำเสียงที่นุ่มนวลว่า "เอ้ย! ไหว้ 'น้า' เค้าสิลูก นี่น้องพ่อ!"

!!

พี่ม้าครับ นี่เป็นเหตุการณ์ที่ผมจะจำไปจนไปเจอพี่อีกครั้ง และ ผมจะเล่าเรื่องนี้ให้น้องๆฟังตลอด ถึง อารมณ์ขันของพี่ และ ความเป็นพี่น้องของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร แห่งนี้ที่พี่รักยิ่ง

ขอบคุณครับ

อ่านแล้วแม่งหัวเราะทั้งน้ำตาจริงๆ วะพี่

[iannnnn]

โหแม่ง สุดยอด ต้องเมาเท่านั้น
เห็นวันงานโฮม พอแกเมาแต่ละทีก็ต้องมีคนไปพยุงไม่ให้จมน้ำ
(แกชอบถอดเสื้อลงไปนั่งกินเหล้าในบ่อหน้าคณะ)

[toeytoeytoey]

ตูยังจำภาพที่แกเอาเก้าอี้ลงไปนั่งกินเบียร์ในน้ำ
แล้วเก้าอี้ก็ค่อยๆเอียงลง แกก็ค่อยๆจมน้ำท่ามกลางกลุ่มคนเมา
แล้วทุกคนก็ช่วยๆกันดึงๆแบบทุลักทุเล แล้วก็มานั่งกินกันต่อ
นั่นคือสิ่งที่คนอายุ 70 ทำกันเหรอ สุดๆจริงๆ
ผมเชื่อว่า พี่ม้าจะอยู่ในใจน้องๆชาวถาปัดศิลปากรทุกคนครับ

[O.D.M.]

ใจหายว่ะ   

วันนี้เพิ่งคุยกับเจ้านายผมเรื่องแกอยู่เลย (เจ้านายผมกับเพื่อนเค้ารุ่นอาจารย์สมคิด)
หลายๆครั้งที่เจอกับแกที่งานในคณะ ผมจะทึ่งเสมอกับการที่เค้าแข็งแรงได้ขนาดนี้ ทั้งๆที่ดื่มหนักมากมาตลอด
แกทำให้น้องๆหลายคนไม่เกร็งนะ ถึงแม้จะเพิ่งเข้าปี 1 ก็เถอะ ถึงแม้แกจะชอบเอากล้องมาไล่ถ่ายเวลาศุกร์ดิบก็เถอะ
นี่คือต้นแบบของคนใช้ชีวิตคุ้มดีจริงๆนะ ถ้าผมอายุเท่านั้น จะยังเฮฮาแบบแกได้อยู่รึเปล่าเถอะ
หลังจากเรียนจบ ผมก็ไม่เจอแกอีกเลย ได้ยินแต่เรื่องเล่า เรื่องพูดถึงจากเหล่าๆน้องฝึกงานอยู่ทุกปี
แต่ปีหน้า คงไม่มีแล้ว...

คิดถึงพี่ม้าครับ 

[HyoPlum]

 



พี่ม้า 

[แอ้]

ดูเป็นคุณตาที่เจ๋งมากๆ คนนึงเลยเนอะ
เสียใจด้วยนะคะ 

[Buob Marley]

จริงๆ แกไม่แก่เท่าไหร่หรอกครับ แค่เข้ามหาลัยตอนปี 2498 เอ๊ง~

[iannnnn]

พ่อตูยังนั่งเล่นดินอยู่เลย

[icez]

พ่อผมยังไม่เกิดเลย

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

เสียใขและเสียดายด้วยคนครับ

[Romzaikyu]

เท่าที่ฟังๆ มา เรียกว่าได้กำไรมาเยอะแล้วล่ะ