กระจู๋สารภาพรัก

[ยัง มี พุง]

เหมือนเป็นไดอารี่หลายๆหน้าของการเริ่มต้นของความรักเลยนะ

[แอ้]

  เริ่มไปก้าวหนึ่งละ .. สู้ๆ นะคะออย..
มีเรื่องแบบหวานๆ.. ให้อ่านแต่เช้าเลยแฮะ..

[ออยอิชี่]

ขอบคุณครับ 

[HyoPlum]

 

[กวางจ้ะ]

ออกก้อยเถอะ 

[น้องใบเฟิร์น]

รักพี่แอนด์


กรี๊ดดดดดดดด 

[จักรี]

โห ป้าชอย สุดยอดวะ    ถ้าเป็นผม คิดภาพไม่ออกเลยว่า บทสนทนาของผมจะเห่ยขนาดไหน

[Rabbitinblack]

ออย เยี่ยมไปเลย  

แค่นี้ละ ที่ตูอยากให้มึงเริ่มได้

สู้ต่อไป อย่าไปกลัว มีแฟนแล้ว ก็แย่งมา  

[psyfer]

แต่งงานแล้วเค้ายังหย่ากันได้เลย
อย่ากลั๊วววววววววววววว ฮ๊าาาา ฮาาา อย่ากลั๊ววววววววววววววววววววววววววววว 

[เดอะบุ๋ม]

มารายงานผลยามเช้าอีกครั้ง

อร๊ายยยยยยยยยยยย  \/
ในที่สุดก็ได้คุยแล้ว 

วันนี้ตื่นมาทำงานแต่เช้าเหมือนปรกติคือ ตี 5 แต่ว่าเวลาที่ออกจากบ้านไม่เหมือนทุกวันคือ พยายามไปยืนที่ป้ายตอน 6.30
เพื่อที่จะได้ไปถึงแยกเทพารักษ์ตอน เกือบ ๆ 7 โมง ตอนแรกนึกว่าจะแห้วเหมือนเดิม ที่ไหนได้
ตอนลงบันไดเขากำลังก้าวขึ้นสะพานลอยไปก่อนแล้วซักสองขั้นได้ ผมเพิ่งลงรถเมล์ (ในใจคิดแค่ว่า ตูเจอแล้ว ตูเจอแล้ว ต้องชวนคุย)

ให้นึกถึงสภาพตอนขึ้นสะพานลอย ทางมันเดินได้ขึ้นลงได้แบบเรียงเดี่ยว แล้วสาวเจ้าคนนั้นเขาเดินไปคนแรก ผมเดินขึ้นบันไดเป็นคนที่ 6
ไอ้เราก็คิดว่า ถ้าเดินตามอยู่อย่างนี้ อดได้ชวนคุยแน่ เพราะแต่ละนางข้างหน้าช่างเดินนวยนาดเสียจริง
เลยเปิดไฟแล้ววิ่งแซงซ้ายหมดรวดเดียว     

ตอนนี้ก็ เดินอยู่ในลำดับที่ 2 เขาเดินอยู่คนแรก
วันนี้เขาแต่งตัวน่ารักอีกแล้ว เสื้อเชิ้ตพับชายเสื้อถึงข้อศอก กระโปรงพริ้วบาน มีกิ๊บติดผมน่ารัก ๆ วันนี้ปล่อยผมมาทำงานด้วยแหละ

ไอ้เราก็คิดในใจ
ไม่ไหวเว้ย พอเอาเข้าจริง ใจเต้นโครมคราม แต่คิดอีกที เหมือนที่ใครบอกในบอร์ดไม่รู้ ถ้าเอ็งไม่กล้าก็เท่ากับยอมแพ้ไป
ฮึดเดินไปขนาบข้าง แล้วชวนคุยด้วยประโยคโคตรจะธรรมดา(ตอนนั้นคิดอะไรไม่ออกแล้ว  )

" มาทำงานเช้าจังเลยนะครับ "
" ออ ค่ะ "
" ทำงานอยู่ที่เนชั่นเหรอครับ " (ผมสะพายกระเป๋าสีดำของเนชั่นมาทำงานเพื่อการนี้เลย)
" ใช่ค่ะ "
" แล้วปรกตินี่นั่งรถสาย 553 มาทำงานทุกวันเลยเหรอครับ ผมเห็นคุณขึ้นสายนี้บ่อยหน่ะครับ (พูดไปแล้วก็ยิ้มๆ)"
" ใช่ค่ะ " เขายิ้มตอบแบบน่ารัก ๆ
" วันนี้คนแน่นจังเลยนะครับ แน่นกว่าวันอื่น ๆ มากเลย "
" ใช่ค่ะ วันนี้คนขึ้นรถเยอะมาก "

แล้วผมก็นิ่ง ๆ เดินขนาบข้างไปจนสุดสะพานลอย พอจะถึงช่วงตอนลง
ก็หลีกทางให้เขาเดินลงก่อน แล้วเราค่อยเดินตาม

คิดในใจอยู่แล้วว่า เดี๋ยวคงได้เจอกันที่ร้านข้าวเจ้าประจำเป็นแน่
แล้วก็เป็นดังที่คาด เขาเดินมาซื้อร้านประจำที่ผมชอบซื้อกิน
ไอ้เราก็ดันพูดขึ้นว่า " งั้นผมไปก่อนนะครับ "
แล้วเขาก็ยิ้ม ๆ

ได้แค่นี้ผมว่าก็สุดยอดแล้วครับ สำหรับวันนี้ ถ้าเผื่อเจอตอนกลางวันแล้วจะมาเล่าให้ฟังต่อนะครับ 

โห พี่ออย สวมวิญญาน คนนั้น ของบุ๋มเลยอ่ะ  
ผู้หญิงคนนั้นตอบเหมือนกันกะบุ๋มเดี๊ยะ  


แต่ต่างกันตรงที่ได้คุยตอนจะกลับเกือบทุกที (ตอนลงบันไดด้วย)
เค้าถามคล้ายๆพี่ออยถามเลย    แล้วบุ๋มก็ตอบคำๆ  
พี่ออยถาม "มาทำงานเช้าทุกวันเลยเหรอครับ"
คนนั้นถาม "กลับดึกๆอย่างนี้ทุกวันเลยเหรอครับ"  "พอดีเจอบ่อย"


เอาล่ะ  บุ๋มเอาไปแอบคิดว่า เค้าก็ชอบตัวเองได้มั๊ยเนี่ย  

เมื่อคืนเจอด้วยแว๊บนึง แต่ไม่กล้ามองมากเพราะคนเยอะ เลยทำเป็นไม่สนใจ ไมได้กลับพร้อมกันด้วย เค้ามีเวรดึก  แต่เห็นแค่นั้น เจอแค่นั้นก็พอแล้วล่ะเนอะ

[น้องใบเฟิร์น]

ว้ายยยยย

[ออยอิชี่]

ตอบบุ๋ม

ขออนุญาตสวมเป็นชายคนนั้นชั่วคราว
ของแบบนี้ บางทีผู้ชายก็อยากพูดนะ แต่พอเจอบุ๋มเขาอาจเขิลเหมือนผมก็ได้นะ (ผมเดา)

อาจจะอยากชวนบุ๋มคุยก็ได้ แต่ก็ไม่รู้่ว่าจะพูดหรือทักว่าอะไรดี
เขาเลยต้องชวนคุยแบบสัพเพเหระไปก่อน (เหมือนผมเมื่อเช้า ฮา) อีกหน่อยเขาคงชวนคุยมากกว่านี้เมื่อสนิทใจ

ผมว่าการที่อยู่ดี ๆ ผู้ชายมาชวนคุย อย่างน้อย เขาต้องมีใจบ้างหล่ะว้า ผมไม่ได้บอกว่าเขาชอบบุ๋มหรือว่าไงนะ
แต่ผมแค่คิดว่า เขาอาจจะมีใจ  

เหมือนตอบ วน ๆ แต่ก็ตอบได้แค่นี้แหละ


ตอนชวนคุยเมื่อเช้าใจเต้นโครมคราม เพิ่งเคยเป็นแบบนี้ในรอบสองปีที่ผ่านมา สู้ๆ ชายออย

[Rabbitinblack]

อย่าลืมไอติม 

[ออยอิชี่]

ไม่ลืมแน่นอน 

[Dayight]

ลุ้นยังกะเรื่อง พี่ออย