เรื่องจริงนี้อาจเป็นคุณ

[LiLiFaM]

คนไข้กับญาติๆเค้าไม่สังเกตอาการหมอมั่งเลยเหรอ
เป็นเรา หมอไอจะเป็นจะตาย เสียงค่อยๆแหบหาย คงถามแล้วล่ะ

คนเรานี่ก็ช่าง ....

[เดอะบุ๋ม]

ลุ้นตามพี่หมอด้วยเลย

โชคดีที่ไม่เป็นอะไรมากกว่านี้ 

[กวางจ้ะ]

อูย ลุ้นซะเยี่ยวเหนียวเลย 

[nualnian]

แหม ถ้าอยู่ รพ. เดียวกะเค้านะ วิ่งไปดูให้เลย (ใส่ tube เก่งด้วยนะเออ)
อยู่รพ. 24 ชม. จันทร์-พฤหัส ถ้าอยู่เวร แถม ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตัวสำรองเบอร์ 1 ไม่มีคำว่าไม่อยู่ ไม่เจอ ตามไม่ได้


เพื่อนนางตอนเรียนเป็น asthma ราวด์ๆ อยู่หายไป นู่นไปนั่งพ่นยาอยู่ ER
แต่ anaphylaxis น้ำมันมวยแบบหมอแมวนี่ลำบากนะคะ
ปล. งี้ก็ทาเคาเตอเพน ไม่ได้น่ะสิ

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

ผมก็ว่าตัวเองแพ้น้ำมันมวยเนี่ยแหละ แต่เป็นแพ้แบบAsthmatic attack แบบที่เป็นขนาดนี้ยังไม่เคยมาก่อน
ยังสงสัยอยู่ว่าถ้าตอนที่เป็นกลับถึงบ้านไปแล้วจะเป็นยังไง

[ณต]

ถึงกับต้องใช้เครื่องช่วยหายใจนี่น่ากลัวมากๆ 

คิดไม่ถึงเลย น้ำมันมวยทำให้แพ้ได้ขนาดนี้

[NooKSTYLE]

สองคนก่อนหน้านี้เค้าคุยอะไรกันครับ 

มันเป็นอีกโลกนึงที่ผมเข้าไม่ถึง ชิมิ 

[nualnian]

ผมก็ว่าตัวเองแพ้น้ำมันมวยเนี่ยแหละ แต่เป็นแพ้แบบAsthmatic attack แบบที่เป็นขนาดนี้ยังไม่เคยมาก่อน
ยังสงสัยอยู่ว่าถ้าตอนที่เป็นกลับถึงบ้านไปแล้วจะเป็นยังไง

ถ้าอยู่บ้านใน รพ. ก็โทรเข้า ER ให้เอาเปลมารับ
ถ้าอยู่นอกรพ. ก็โทร 1669 ค่ะ 

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

ต่อ ...
หลังจากที่เริ่มรู้ตัวว่ารอดแล้ว ก็เข้าสู่โหมดสำรวจร่างกาย
แขนซ้ายปวดเหมือนโดนทุบ ... บอกได้แค่ประมาณนี้ เพราะไม่เคยโดนอย่างอื่น   มือซ้ายยกได้แต่ขยับไม่ได้
แขนขวาปวดล้าไปทั้งแขน มือขยับไม่ได้
ยกคอไม่ค่อยได้

ตอนที่คนงานเปลเอาเปลมาแล้วผมพยายามยกตัวขึ้น มันเหมือนกับโดนผีอำอยู่คือสั่งร่างกายแล้วมันไม่ทำตาม  หรือถ้าใครไม่เคยโดนผีอำ คงประมาณว่ามีน้ำหนักถ่วงแขนขาลำตัวคออยู่ที่ละสัก10กิโลกรัม เวลาลุกตอนนั้นต้องนึกเลยว่า
ยกแขนยันตัว .... ดึงขาขึ้นมา ... เอาแขนยันไปที่เปล ... ดันขาขวา .... ลงนอน
ตอนลงนอนก็ไม่ได้ลงเบาๆ แต่ล้มลงไปเลยเพราะไม่มีแรง

แล้วก็โดนเข็นเข้าไปที่ห้องพักฟื้น .... แปลกดีเหมือนกันที่เห็นไฟเพดานเลื่อนไปแบบนี้ .... ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
จากนั้นก็นอนรอและพ่นยาต่อ มองพยาบาลและหมอรุ่นน้องดูคนไข้คนอื่นต่อไป
ชีวิตมันก็แบบนี้แหละ ...
เพราะช่วงที่ผมกำลังแย่อยู่ มีคนไข้คนอื่นเข้ามา ... รุ่นน้องผมก็ไม่ได้ดูผมแค่คนเดียว แต่ต้องดูคนไข้ที่ผมดูค้างไว้
อย่างเช่น
"อ้าว ใครมาแกล้งคุณลุงเนี่ย ... ยาพ่นหมดตั้งนานแล้ว" เธอตะโกนขึ้นช่วงหลังจากฉีดAdrenalineให้ผมไปแล้ว และเห็นพอดีว่าคนไข้ที่ผมสั่งพ่นยาไว้ ยาหมดไปแล้ว ... ก็สั่งพ่นต่อแล้วให้นอนโรงพยาบาลต่อ
และเธอก็เดินไปดูคนไข้หัวแตกที่เข้ามาช่วงที่ผมเริ่มเกิดอาการ ... ดูคนไข้ที่บาดเจ็บจากเหตุอื่นๆที่เข้ามาเป็นระยะๆ

ตอนที่ผมมองออกมาจากห้องพักฟื้นผ่านตาที่บวมเป่ง พี่พยาบาลและหมอก็ดูแลคนไข้คนอื่นเพราะรู้ว่าผมน่าจะเข้าขั้นที่ปลอดภัยแล้ว

นึกๆไปเคยมีคนพูดอยู่เหมือนกันว่า บางครั้งพอเรารักษาคนไข้จนพ้นขีดอันตรายแล้วไปรักษาคนไข้คนอื่น ... บางครั้งคนที่พ้นขีดอันตรายก็ไม่พอใจหรือว่าโมโหที่เราไม่ได้ให้ความสนใจดูอาการเค้าต่อ มัวแต่ไปดูคนไข้คนอื่น
เวลาคนไข้เค้าบ่น เค้าก็จะบอกประมาณว่า "หมอไม่เจอเอง หมอไม่รู้สึกหรอก"

แต่ผมเจอเข้ากับตัวเอง ... ผมกลับไม่รู้สึกอย่างนั้น

อาจจะเป็นเพราะความเชื่อใจว่ารุ่นน้องและพยาบาลไม่มีทางย้ายเข้ามาหรอกหากอาการยังไม่ปลอดภัย
และอาจจะเป็นเพราะด้วยสภาพอาการตอนนั้น ผมรู้ด้วยตนเองว่า"น่าจะ"ดีขึ้น

....
มองในมุมกลับกัน หากผมเป็นคนธรรมดาทั่วไปที่ไม่มีความรู้ทางการแพทย์ ผมคงกลัวอยู่เหมือนกัน ... เพราะแม้แต่ว่าย้ายเข้ามาในห้องพักฟื้นแล้ว ตาก็ยังบวมอยู่ หายใจก็ยังไม่ได้สะดวกดีนัก ยังหายใจเหนื่อยอยู่และต้องออกแรง
สิ่งที่จะช่วยให้ไม่กลัวได้ในสถานการณ์ที่ตนเองเป็นผู้ไม่รู้ ก็คือ"ความเชื่อใจที่มีต่อทีมแพทย์พยาบาล"

คิดมาถึงตรงนี้ก็ไม่ค่อยแปลกใจนักว่าทำไม คนที่มีปัญหากับทางโรงพยาบาลหลายคนมักจะเป็นคนที่มีทัศนะคติไม่ดีกับทางหมอมาก่อน
บางคนเข้ามาในโรงพยาบาลแล้วก็ตั้งแง่กันก่อนหรือเกิดความรู้สึกไม่ดีตั้งแต่แรก
หรือแม้แต่ถ้าช่วงไหนมีข่าวเกี่ยวกับหมอที่ไม่ค่อยดี  คนไข้ที่มาแล้วโวยก็ยิ่งจะมากขึ้น

... นึกไปไกลแล้ว   ต่อๆ
ตอนที่นอนรออยู่ก็มีอาการปวดท้องบิดเป็นระยะๆ ซึ่งเป็นอาการปกติของการแพ้นี้ อาการปวดมากพอสมควรพอที่จะทำให้นอนตัวงอได้ ... แต่ตอนนี้ผมไม่มีแรงแม้แต่จะเอามือไปกุมท้อง ... ก็นอนปวดไปเรื่อยๆ

แล้วญาติที่เป็นพยาบาลก็เดินทางมาแล้วก็มาคุยกันกับผมและก็ไปคุยเรื่องย้ายโรงพยาบาล ... หมอน้องก็คุยกับพ่อผมแล้วก็ตกลงว่าย้ายโรงพยาบาลท่าจะดีกว่า
ซึ่งก็เป็นปกติ เพราะถ้ารพ.ชุมชนเหลือหมอคนเดียว ปกติเราก็ไม่ค่อยอยากเก็บคนไข้หนักๆไว้ข้างในอยู่แล้ว

ผมโดนเข็นขึ้นรถโรงพยาบาลไปแบบสะลึมสะลือ ช่วงที่เปลี่ยนรถเข็นก็เหมือนเดิมคือไม่มีกำลังแขนขาอยู่
เมื่อไปถึงโรงพยาบาลจังหวัด เจอหมอรุ่นน้อง ก็ได้ตรวจอีกนิดนึงก่อนจะให้นอนโรงพยาบาล ... โดยสั่งให้งดน้ำงดอาหารไปก่อนเพราะว่าผมยังปวดท้องมากอยู่
ตอนที่นอนรอ เตียงข้างๆก็เข็นเข้ามา .... หันไปมองเป็นคนไข้ที่โดนซ้อมมา .... พอญาติคนไข้เข้ามาถึงก็ควัก
น้ำมันมวย   ออกมา
ญาติผมก็เลยจัดการดันรถเข็นย้ายไปไว้อีกทิศนึง แล้วก็รออีกสักครู่ก่อนจะย้ายขึ้นไปที่ตึกนอน
แล้วก็นอนอย่างเหนื่อยอ่อน ทุกอย่างสะลึมสลือไปหมด

คืนนั้นมีคนเข้ามาวัดความดันวัดไข้ หรือแม้แต่โทรศัพท์ที่เข้ามาอีกหลายครั้ง ....แต่ผมหลับไม่รู้เรื่องจากฤทธิ์ยาและความเพลียไปแล้ว

[iannnnn]

ไม่รู้จะฮาหรือสงสารมากกว่ากันดี

ถามอีกทีนึง ตอนนี้หมอแมวหายดีหรือยังครับ
(หรือว่า "เดี๋ยวจะเล่าต่อไป อย่าเพิ่งสปอยล์เซ่ะ")

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

สรุปปิดท้าย
นอนที่โรงพยาบาลจังหวัดอยู่อีกวันกว่าๆสองวัน .... มีไข้ต่ำๆ
นอนแบบใช้ออกซิเจนอยู่วันนึง(จริงๆไม่ต้องใช้หรอก แต่รู้สึกเหนื่อย)  จากนั้นก็ลองถอดออกดู มือเริ่มกำได้แน่น ปวดเมื่อยกล้ามเนื้อทั่วตัวเหมือนไปออกค่ายรด.มาใหม่ๆ 
พอวันพฤหัสเที่ยงๆก็ออกจากโรงพยาบาลได้ ยังเหนื่อยๆอยู่บ้าง
วันนี้ตอนเช้า ผมก็ไปที่โรงพยาบาลศิริราช ... ก็พอจะรู้ว่ายังไม่ฟิตเต็มที่ เพราะแค่เดินขึ้นสะพานลอยหรือเดินขึ้นสักชั้นสองชั้นก็เหนื่อยแบบต้องพัก ...
อัตราการเต้นหัวใจตอนนี้อยู่ที่100ครั้งต่อนาที ซึ่งอัตรานี้ของผมจะต้องเป็นช่วงที่ไปวิ่งเหยาะๆหรือเดินเร็ว

เหนื่อยตลอดเวลา
ยายังต้องพ่นต่อไปอีก ... ถ้ารวมกับที่ว่าก่อนนี้มีหอบหืดกำเริบมาก่อนได้เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว คุยกับหมอเฉพาะทางแล้วคิดว่าคงต้องพ่นต่อไปอีกหนึ่งปี
ตอนนี้พกยาพ่นแก้หอบตลอดเวลา
และที่บ้านตอนนี้ซื้อยาฉีดมาเตรียมไว้ เผื่อว่าวันใดเกิดมีอาการขึ้นมาจะได้จัดการได้บ้าง

ถ้าถามว่าตอนนี้สภาพเป็นยังไง ... ตอนนี้ออกไปเดินห้างซื้อของได้แล้ว ... แต่เหนื่อยครับ
กินข้าวอิ่มๆก็เหนื่อย

คิดว่าคงอีกสักสัปดาห์นึงจึงจะเข้าสู่สภาพปกติ(เดาเอา)

สิ่งที่ได้จากเรื่องนี้คือ
ผมโชคดี .... ที่เกิดอาการที่ห้องฉุกเฉิน เลยช่วยได้ทันโดยไม่ต้องเจ็บตัวมากกว่านี้และยังมีชีวิตอยู่
ผมโชคดี .... ที่ตอนเกิดอาการมีหมอในโรงพยาบาลพอดี
และโชคดีที่ยังไม่ตาย ... เพราะช่วงที่เฉี่ยวๆไป ผมนึกได้ว่ามีอีกหลายอย่างที่ผมยังไม่ได้ทำ

ต่อไปคงต้องระมัดระวังตัวให้มากกว่าเดิมครับ

[Romzaikyu]

น่ากลัวจริงๆ ที่แพ้อะไรแบบนั้น 

เคยแพ้หนักสุดก็ปูม้าดอง ไม่รู้ว่าแพ้ เพราะกินปูม้าธรรมดาได้ ผลคือ อ้วก แล้วหัวเย็น (เหมือนตอนเมาจัดๆ)
แล้วก็หมดสติไปเลย ตื่นมาปากบวมเต่ย น่ากลัวจริงๆ

[NooKSTYLE]

ถ้ามีปัญหาอะไรภายหลัง...

ปรึกษาได้ที่จู๋นี้น่ะครับ หมอแมวเค้าถามอะไรหน่อยสิ -..-

[iannnnn]

ตูอุตส่าห์ไม่เล่นแล้วนะอันนี้







ดีแล้วครับที่โชคดีหลายอย่าง
และจบด้วยอีโมเป็ด แสดงว่ายังอยู่ได้อีกนานแสนนาน

[Romzaikyu]

แล้วก็จะมี ดอปเปอร์แกงเกลอร์มาตอบ