อารมณ์ไหนไม่รู้แต่อยากฟังเรื่องผี

[ณต]

แล้วกลิ่นธูปมาจากไหน นี่มันโรงพยาบาลนะ 

[Nichnan]

ศาลในโรงพยาบาลไง มีถมไป ถ้าไม่มีก็ต้องคิดหนัก

[น้องสุกน้องใส]

หมอแมวทำตกกลางทางเปล่าคะ 

[กวางจ้ะ]

เรื่องหูแว่วอ่ะ เจอในออฟฟิศกลางวันแสก ๆ บ่อยมากเลย

บ่อย ๆ ที่หันหลังไป แล้วปรากฎว่าไม่มีใครเรียก -*-"





เรื่องหมอแมวน่ากลัวอ่ะค่ะ -_-''

[O.D.M.]

เรื่องเสียงนี่เคยเจอเหมือนกัน ตอนสมัยเรียนอยู่ที่ศิลปากร
วันนั้นส่งงานหลังโปรเจค แต่สตูยังต้องเปิดอยู่อีก 1 วันเลยต้องมีคนเฝ้า กันของหาย
เลยตกลงใจอยู่กับเพื่อนอีก 2 คนเฝ้าสตูกัน ด้วยความที่ไม่มีอะไรทำเลยออกไปดูหนังกันถึงตี 2 กลับมา
ผมอาบน้ำก่อน แล้วก็ลงมานั่งเขียนงานเล่นๆในสตูและเพื่อนอีก 2 คนก็เลยไปอาบบ้าง
ตอนนั้นจะตี 3 และผม อยู่คนเดียว

พยายามไม่คิดอะไรมาก เปิดไฟและนั่งทำงานไปรอเพื่อน ตอนนั้น ก็มีเสียงเหมือน
เอากระดานวาดรูปหรือแผ่นไม้ ฟาดลงบนพื้น ปัง!!...
ดังขึ้นมาตรงไหนสักแห่งข้างหลังผมในห้องนั่นแหละ
ผมก็เริ่มใจคอไม่ดี แต่ปลอบใจตัวเองว่า คงเป็นลมพัดกระดานหรออะไรสักอย่างในสตูล้ม
แต่แล้วผมลองเดินหาดูจนทั่ว ก็ไม่มีอะไรที่คาดว่าจะเป็นตัวการทำเสียงได้เลย
ผมเลยพยายามคิดว่า คงดังมาจากที่อื่นมั้ง หูแว่ว ไม่มีอะไร แล้วก็กลับไปนั่งทำงานต่อไป
แต่ขณะที่นั่งแล้วหันหลังกลับเพื่อเขียนงานต่อ เสียงที่ว่าก็ดังขึ้นอีกรอบ แต่คราวนี้ไม่ธรรมดา

มันมาฟาดพื้นด้านหลังผมใกล้ๆเลยนี่เอง ดัง ปั๊ง!!!! ... และแน่นอน ไม่มีอะไรเลยบนพื้นตรงนั้น

เอาละสิครับ  ผมรีบเก็บข้าวของแล้วออกจากสตูไปทันที พยายามเดินแบบไม่มีอะไร
เพราะเด๋วเค้าเหล่านั้นจะคิดว่าเรากลัว แล้วจะทำอะไรหนักขึ้น (จริงๆก็โคตรกลัวนะแหล่ะ  )
แล้วรีบหนีขึ้นไปอยู่สตูรุ่นพี่ข้างบน กะว่าเด่วเพื่อนอาบน้ำเสร็จค่อยลงมาดูว่าอะไรเป็นอะไร
พอขึ้นไปเจอเพื่อนเจ้ากรรมทั้งสองคน นอนหลับอุตุอยู่ในสตูรุ่นพี่
เซ็งมันจริงๆ 

เลยเป็นอีก 1 ในหลายๆเรื่องที่ผมก็คาใจมาจนป่านนี้ ว่ามันเสียงอะไรกันแน่ในคืนนั้น

[IM]

ผมไม่ค่อยเจออะไรที่เป็นเสียงเลย ส่วนใหญ่จะเห็น 

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

กลางวันแล้ว ... เดี่ญวจะไปค้นหาว่ามีกระถางธูปไหม 

เช้านี้ลองถามพี่พยาบาลที่ตึก ปรากฎว่าพี่ๆบอกตรงกันว่า ไม่มีใครไปจุดธูปให้ป้า ... และมีคนได้กลิ่นธูปมาหลายคืนแล้ว

[IM]

กลางวันแล้ว ... เดี่ญวจะไปค้นหาว่ามีกระถางธูปไหม 

เช้านี้ลองถามพี่พยาบาลที่ตึก ปรากฎว่าพี่ๆบอกตรงกันว่า ไม่มีใครไปจุดธูปให้ป้า ... และมีคนได้กลิ่นธูปมาหลายคืนแล้ว

ว่าแล้วว่าพี่หมอต้องไปถาม  แล้วคนอื่นก็ต้องบอกว่าได้กลิ่นเหมือนกัน 

[แอ้]

นึกเรื่องผีแปลกๆ เรื่องนึงขึ้นมาได้ เอามาเล่าให้ฟังค่ะ เป็นเรื่องที่แม่แอ้เจอตั้งแต่ยังเด็กๆ

ตรอกจันทน์ พ.ศ. 2504
แม่แอ้เขาเป็นคนที่รับสัญญาณพวกนี้ได้ ได้ตลอดเลย เจอบ่อยๆ แต่เรื่องที่แม่เล่าให้ฟังบ่อยสุด คงเป็นเรื่องผีหมาดำเนี่ยแหละ
ตอนแม่อายุ 9 ขวบ บ้านอยู่ละแวกตรอกจันทน์ กรุงเทพฯ นี่เอง สมัยก่อนตรอกจันทน์ยังเป็นป่าและสวน เต็มไปด้วยท้องร่องและเงามืดของต้นไม้
ไม่เหมือนเดี๋ยวนี้ที่กลายเป็นตึกสูงไปหมดแล้ว พอพลบค่ำทุกอย่างก็มืดสนิท ผู้คนเข้าบ้านค่ะ แต่พี่ชายคนโตสุดของแม่ อายุห่างจากแม่เยอะมากๆ
ลุงแกชอบทำงานประดิษฐ์ ทำกรงนก แม่บอกว่าตะปูลุงหมด เวลานั้นประมาณ 2 ทุ่ม ลุงบังคับน้องสาววัย 9 ขวบให้ไปซื้อตะปู
ซึ่งแม่ขัดไม่ได้เพราะจะโดนตี ก็เลยต้องออกจากบ้าน เดินข้ามท้องร่องไปร้านค้า แม่บอกว่าเจอหมาดำ แอ้คิดว่าน่าจะเป็นขากลับนะคะ
เพราะถ้าเป็นขาไป คงไม่ได้ซื้อแน่ๆ แม่บอกว่าเจอหมาดำนั่งขวางสะพานข้ามท้องร่อง ด้วยความเป็นเด็กก็กลัวหมา ก็เลยออกเสียงไล่
ชิ้ว ชิ้ว .. หมาดำไม่ลุก แถมยังแหงนหน้าขึ้นหอน ยิ่งหอนตัวก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้นๆ จนเต็มสะพาน เป็นหมายักษ์ไปเลย แม่ก็กรี๊ดแตก
วิ่งอ้อมอีกทางไกลมากๆ เพื่อกลับบ้าน

ค่ะ เรื่องนี้เป็นเรื่องเล่าประจำตระกูลเราทีเดียว แอ้ก็ชอบเก็บมาเล่าให้ใครๆ ฟังต่อเสมอ เอาเข้าจริงๆ แอ้ไม่ได้เชื่ออะไรมากมาย เอามาเล่าขำๆ ค่ะ
วันหนึ่งเล่าเรื่องนี้ให้พี่ที่ทำงานที่แรกฟัง พี่คนนั้นอายุมากกว่าแอ้สัก 15 ปีได้ แม่ของพี่เขาน่าจะอายุมากกว่าแม่แอ้เกือบ 20 ปี
พี่เขาฟังเรื่องนี้แล้วบอกว่า พี่ขนลุกเกรียวเลย เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องที่คล้ายกันกับที่แม่ของพี่เขาเคยเล่าให้ฟังเหมือนกัน เรื่องราวของหมาดำ
ที่ขยายตัวใหญ่ขึ้นๆ จนขวางทางเดิน แอ้ถามพี่เขาว่า แม่พี่ตอนที่เจอ เจอแถวไหน .. (ตอนเล่าแอ้ไม่ได้บอกว่าแม่อยู่แถวไหน)
พี่เขาบอกว่า ตอนนั้นบ้านแม่เขาอยู่ตรอกจันทน์ล่ะ 

[IM]

เรื่องหมาดำในจังหวัดแถบอีสานก็มีเล่าเหมือนกัน

เค้าเล่ากันว่ามันเป็นหมาผีที่พวกหมอ(ผี)ใช้เฝ้าบ้าน
แต่พอหมอ(ผี)ตาย  ก็ไม่มีคนดูแล  ทำให้มันหลุดออกมาเพ่นพ่านข้างนอก
เล่ากันว่ามันเป็นหมาสีดำ  ตัวขนาดใหญ่กว่าควายไม่มากเท่าไหร่
ลักษณะร่างกายคล้ายลาบาดอร์  มีหูตั้ง  ตาขวางสีแดง  ลิ้นยาวเป็นเมตร
ในหมู่บ้านของเพื่อนคนหนึ่งที่ต่างอำเภอบอกว่าเคยมีโผล่ออกมาเพ่นพ่านในหมู่บ้าน
แต่ไม่มีใครทำอะไรมันได้เพราะต่างก็กลัว  และไม่มีวิชาอะไรที่จะไปสู้กับมัน
คนแถวนั้นเล่าว่ามันออกมาวิ่งแทบทุกคืนอยู่นานนับปีจึงหายไปเอง

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

อ้อ เมื่อวานไปหากระถางธูปแล้วนะ หายังไงก็ไม่มี 

[ooh]

เรื่องหมาดำในจังหวัดแถบอีสานก็มีเล่าเหมือนกัน

เค้าเล่ากันว่ามันเป็นหมาผีที่พวกหมอ(ผี)ใช้เฝ้าบ้าน
แต่พอหมอ(ผี)ตาย  ก็ไม่มีคนดูแล  ทำให้มันหลุดออกมาเพ่นพ่านข้างนอก
เล่ากันว่ามันเป็นหมาสีดำ  ตัวขนาดใหญ่กว่าควายไม่มากเท่าไหร่
ลักษณะร่างกายคล้ายลาบาดอร์  มีหูตั้ง  ตาขวางสีแดง  ลิ้นยาวเป็นเมตร
ในหมู่บ้านของเพื่อนคนหนึ่งที่ต่างอำเภอบอกว่าเคยมีโผล่ออกมาเพ่นพ่านในหมู่บ้าน
แต่ไม่มีใครทำอะไรมันได้เพราะต่างก็กลัว  และไม่มีวิชาอะไรที่จะไปสู้กับมัน
คนแถวนั้นเล่าว่ามันออกมาวิ่งแทบทุกคืนอยู่นานนับปีจึงหายไปเอง

แถวบ้านโอ๋ก็เคยได้ยินเรื่องพวกนี้เหมือนกันคะเนี้ย (บ้านอยู่โคราช)
ยายเคยเล่าให้ฟังตอนเด็กๆ สงสัยจะพูดเพื่อไม่ได้เด็กๆออกไปเที่ยวนอกบ้านตอนกลางคืน

[IM]

แต่เพื่อนเอ็มบอกเคยเห็นกับตา วิ่งผ่านหน้าบ้านแทบทุกคืน (หลังบ้านติดป่าช้าเก่าด้วย) 

[ooh]

ดีนะตอนเด็กโอ๋ไม่เคยเจอประเภทนี้
แต่ว่าจำได้ว่าเคยเจอกับตัวแบบจังๆ จำจนวันนี้เลยค่ะ
ตอนเด็กไปเที่ยวบ้านญาติกับยาย บ้านไม่ไกลกันเท่าไหร่หรอก
แต่ว่าโอ๋ติดละคร จำได้ว่าหนังจีน เรื่องซูสีไทเฮา ช่อง 3(ที่จำได้เพราะเรื่องนี้ทำให้โอ๋ต้องเจอ สิ่งที่ไม่อยากเจอ)
ละครเรื่องนี้ชอบมาตอนดึก พอยายเห็นว่าดึกแล้วก็ชวนโอ๋กลับบ้านแต่โอ๋ไม่ยอมกลับ กลัวพลาดตอนสำคัญ ทั้งที่เดินกลับบ้านก็ใช้เวลาไม่นาน
ยายเลยปล่อยให้โอ๋กลับเอง แถวบ้านนอก ห้าทุ่มนี่ถือว่าดึกสุดๆแล้วนะคะ พอดูละครจบทำไงละทีนี้ ต้องกลับบ้านคนเดียว
ตัดสินใจเดิน มืดก็มืด ไฟถนนจะมีเป็นระยะห่างๆ โอ๋เดินแบบกุมมือตัวเองไว้กับอก ระหว่างที่เดินกลับบ้านก็รู้สึกหนาวๆยังไงไม่รู้ พอถึงสี่แยก
ซึ่งอีกนิดนึงก็จะถึงบ้านโอ๋แล้ว ซึ่งบ้านโอ๋อยู่หัวมุมสี่แยกพอดี ระหว่างที่เดินถึงสี่แยก
โอ๋ก็เห็น....เหมือนคนเดินก้มหน้ามาตรงแยกซ้ายมือจะเลี้ยวมาทางโอ๋อยู่แต่เค้าไม่มีเท้า โอ๋กลัวมาก ได้แต่กลั้นใจเดิน มือกุมกันแน่นที่หน้าอก ระหว่างที่เค้าเดินหรือลอยผ่าน อยู่ดีๆเค้าก็เงยหน้าขึ้น แล้วส่งเสียงแฮ่......  โอ๋ก็ตกใจเงยหน้าขึ้นมองหน้าเค้า แบบว่าตอนนั้นตกใจมาก เพราะว่ามันไม่ใช่หน้าคนอะ ได้ยินเสียงตัวเองร้องว่า " งือ " คำเดียว
อยากวิ่งแต่วิ่งไม่ออก จำได้ว่าตัวเองค่อยๆเดินเข้าบ้านไม่กล้าหันกลับไปมอง เข้าบ้านได้เท่านั้นเคาะประตูเรียกยายให้มาเปิดประตูใหญ่เลย
พอยายออกมาเปิดประตูให้แล้ว โอ๋ก็ได้แต่ร้องไห้อย่างเดียว ไม่ยอมไปนอนห้องตัวเอง ไปเบียดตากับยายนอน รู้แต่ว่ากลัวสุดๆ ยายถามว่าเป็นอะไร ก็ไม่กล้าบอก เพราะคิดแบบเด็กๆว่า ถ้าเล่าให้ฟังตอนนั้น เด๊ยวมันจะตามมาอะ
เรื่องนี้ที่เจอมาจำได้ไม่เคยลืมเลยค่ะ

[สมเจี้ยม]

อยากเจอผีมั่ง