อารมณ์ไหนไม่รู้แต่อยากฟังเรื่องผี

[น้องเข่มเข๊ม]

ฮ่วย น่ากลัว 

[คิ้วหนาจ้ะ]

โอยยยย ขนแขนสแตนด์อัพ 

[psyfer]

เสียวต้นแขนวูบวาบ 

[ส้ ม ♥]

ปกติกองถ่ายหนัง เค้าก็มีการบวงสรวง

ยิ่งไปต่างจังหวัดก็ต้องไหว้ขอเจ้าที่เจ้าทางกันก่อนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ

[Dayight]

ยังยืนยันทัศนคติเดิม

ว่าอยากเจอแบบจังๆ ยืนยิ้มแหยอะไรแบบเนี้ยเลย พวกเสียงตึงๆตังๆ หาที่มาไม่ได้ เงาๆแว้บๆอะไรเนี่ย เห็นบ่อยแล้ว

แต่ในใจมันเถียง ว่าเฮ้ย ออกมาดิ แต่พอนั่งดูพิจารณา เพื่อหวังจะเจออะไร ก็ไม่เจอซักกะที

[IM]

เรื่องของพี่หมอแมวนี่น่าคิดนะ

มีใครทำอะไรแล้วต้องการพรางคดีรึเปล่า
เลยปล่อยกลิ่นธูปเวลาคนผ่าน เพื่อที่คนจะได้กลัว และไม่กล้าเข้าใกล้
ยิ่งโรงพยาบาล กับวัด ซึ่งมีเรื่องผีเยอะ แต่เอากลิ่นธูปที่ไม่น่าอยู่ในโรงพยาบาลมาปล่อย
ทำให้ยิ่งคิดถึงเรื่องผีมากขึ้นไปอีก การประกอบคดีจึงง่ายขึ้น คนรบกวนน้อย
ถ้าไม่เลวร้ายมากก็แค่การทำผิดกฎหมาย แอบเสพยา หรืออะไรเล็กๆ น้อยๆ
แต่ถ้าคิดในแง่ร้าย อาจถึงขั้นมีเหตุฆาตกรรม และคนร้ายต้องการพรางศพจากผู้พบเห็น

ยังไงเวลาไปตรวจดูก็ควรระวังตัวไว้หน่อยนะครับ
เพราะสิ่งที่เข้ามาทำร้ายอาจไม่ใช่ผี  แต่เป็นคนที่ร้ายกว่าผี

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

งั้นคืนนี้ตูจะพกค้อนไปด้วย 

[O.D.M.]

ปกติกองถ่ายหนัง เค้าก็มีการบวงสรวง

ยิ่งไปต่างจังหวัดก็ต้องไหว้ขอเจ้าที่เจ้าทางกันก่อนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ

มีครับ ก่อนไปถ่ายตามโลเกชันที่ไหน ก็ต้องไหว้ก่อนทุกครั้ง
ครั้งที่เล่านี้ก็ไหว้ขอก่อนแล้วเหมือนกันครับ

แต่ไหว้แล้ว เจ้าของเค้าก็อาจจะไม่อยากให้ก็ได้นี่นา 

[iannnnn]

ยังยืนยันทัศนคติเดิม

ว่าอยากเจอแบบจังๆ ยืนยิ้มแหยอะไรแบบเนี้ยเลย พวกเสียงตึงๆตังๆ หาที่มาไม่ได้ เงาๆแว้บๆอะไรเนี่ย เห็นบ่อยแล้ว

แต่ในใจมันเถียง ว่าเฮ้ย ออกมาดิ แต่พอนั่งดูพิจารณา เพื่อหวังจะเจออะไร ก็ไม่เจอซักกะที

ตูเขียนการ์ตูนเรื่องนี้อยู่พอดี ไม่รู้จะเสร็จเมื่อไหร่

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

ของผมเขียนเรื่องนี้ เพราะเรื่องที่แอนเขียน 

[Ou!]

ดีนะตอนเด็กโอ๋ไม่เคยเจอประเภทนี้
แต่ว่าจำได้ว่าเคยเจอกับตัวแบบจังๆ จำจนวันนี้เลยค่ะ
ตอนเด็กไปเที่ยวบ้านญาติกับยาย บ้านไม่ไกลกันเท่าไหร่หรอก
แต่ว่าโอ๋ติดละคร จำได้ว่าหนังจีน เรื่องซูสีไทเฮา ช่อง 3(ที่จำได้เพราะเรื่องนี้ทำให้โอ๋ต้องเจอ สิ่งที่ไม่อยากเจอ)
ละครเรื่องนี้ชอบมาตอนดึก พอยายเห็นว่าดึกแล้วก็ชวนโอ๋กลับบ้านแต่โอ๋ไม่ยอมกลับ กลัวพลาดตอนสำคัญ ทั้งที่เดินกลับบ้านก็ใช้เวลาไม่นาน
ยายเลยปล่อยให้โอ๋กลับเอง แถวบ้านนอก ห้าทุ่มนี่ถือว่าดึกสุดๆแล้วนะคะ พอดูละครจบทำไงละทีนี้ ต้องกลับบ้านคนเดียว
ตัดสินใจเดิน มืดก็มืด ไฟถนนจะมีเป็นระยะห่างๆ โอ๋เดินแบบกุมมือตัวเองไว้กับอก ระหว่างที่เดินกลับบ้านก็รู้สึกหนาวๆยังไงไม่รู้ พอถึงสี่แยก
ซึ่งอีกนิดนึงก็จะถึงบ้านโอ๋แล้ว ซึ่งบ้านโอ๋อยู่หัวมุมสี่แยกพอดี ระหว่างที่เดินถึงสี่แยก
โอ๋ก็เห็น....เหมือนคนเดินก้มหน้ามาตรงแยกซ้ายมือจะเลี้ยวมาทางโอ๋อยู่แต่เค้าไม่มีเท้า โอ๋กลัวมาก ได้แต่กลั้นใจเดิน มือกุมกันแน่นที่หน้าอก ระหว่างที่เค้าเดินหรือลอยผ่าน อยู่ดีๆเค้าก็เงยหน้าขึ้น แล้วส่งเสียงแฮ่......  โอ๋ก็ตกใจเงยหน้าขึ้นมองหน้าเค้า แบบว่าตอนนั้นตกใจมาก เพราะว่ามันไม่ใช่หน้าคนอะ ได้ยินเสียงตัวเองร้องว่า " งือ " คำเดียว
อยากวิ่งแต่วิ่งไม่ออก จำได้ว่าตัวเองค่อยๆเดินเข้าบ้านไม่กล้าหันกลับไปมอง เข้าบ้านได้เท่านั้นเคาะประตูเรียกยายให้มาเปิดประตูใหญ่เลย
พอยายออกมาเปิดประตูให้แล้ว โอ๋ก็ได้แต่ร้องไห้อย่างเดียว ไม่ยอมไปนอนห้องตัวเอง ไปเบียดตากับยายนอน รู้แต่ว่ากลัวสุดๆ ยายถามว่าเป็นอะไร ก็ไม่กล้าบอก เพราะคิดแบบเด็กๆว่า ถ้าเล่าให้ฟังตอนนั้น เด๊ยวมันจะตามมาอะ
เรื่องนี้ที่เจอมาจำได้ไม่เคยลืมเลยค่ะ

น่ากลัวมาก

[นักศิลปะ]

เมื่อยายผมตาย(สองปีที่แล้ว)
ผมอยู่ดูยายจนหลับตาแล้วตายไป
น้ำตาผมไหลแหมะๆ อยู่ตรงนั้น
คนก่อนตายแบบนี้นี่เอง เห็นแล้วเท่านี้นี่เอง
ยายตายโดยไม่ได้สั่งเสียสิ่งใดไว้เลย
ทรัพสมบัติมากมายโดนแย่งชิง
ผมนึกไปถึงตระกูลห้างทองแล้วเข้าใจได้
แม้ของยายจะน้อยนิดเมื่อเทียบกะของห้างทอง
แต่มากมายเมื่อเทียบกับต่างจังหวัด ห่างไกล

มีคนบอกว่าถ้ายายทำพินัยกรรมไว้
คนที่จะได้แทบทั้งหมดก็คือผม
และมีคนถามว่าทำไมผมไม่ลงไปขอปันส่วน
ผมบอกทุกคนอย่างเสียงดัง ว่า...
ใครจะเอาก็เอา แต่โอ๋ไม่เอา
ตอนมีชีวิตเวลาผมกลับบ้าน
ยายให้เงินผมมากรุงเทพคราวละเยอะมากๆ
ผมเอาบ้างไม่เอาบ้าง จะเอาต่อเมื่อขัดใจยายไม่ได้
บอกทุกคนว่า ยายทำยายเหนื่อย ผมไม่เอาหรอกสงสารยาย

งานศพยายวันแรก เมื่อศพยายถึงบ้าน
ไม่มีสิ่งใดที่แปลกแผกเพราะบรรยากาศอวลไปด้วยความเศร้า
เมื่อผมเดินทางจากกรุงเทพถึงบ้าน งานศพผ่านไปแล้วสามวัน
เครื่องใช้ในบ้านของยาย(งานศพมีที่บ้าน) ใช้ไม่ได้ขึ้นมาโดยเฉียบพลัน
เครื่องซักผ้าเสีย ตู้เย็นพัง ไฟดับอยู่บ้านเดียว และอีกจิปาถะเกิด
มีคนซุบซิบด้วยความหวาดกลัวและหวาดระแวง
ว่าวันที่สามยายคงสำแดงบางสิ่ง ผมไม่รู้
แต่ผมรู้ว่าผมไม่กลัวยาย เดินไปข้างโลงแล้วบอกว่า
ยายอย่าทำแบบนี้คนอื่นกลัว ยายอย่าหวงของทั้งหมด
ให้เขาใช้เพื่องานยายจะไปได้ด้วยดี โอ๋มางานอำลายายแล้ว
แล้วผมก็จุดธูปหนึ่งดอก นั่งไหว้ยายท่ามกลางแสงตะเกียง
น้ำตาไหลแหมะๆ ผ่านไปสิบห้านาทีทุกอย่างใช้ได้เหมือนเดิมหมด
ทุกคนต่างพูดคุยถึงเรื่องราว ผมเดินไปใกล้โลงแล้วขอบคุณยาย

[*~: เกย์นะยะ :~*]

อ่านมาตั้งแต่หน้าแรก ไม่เอาอีกแล้ว T^T  กลัวอ่ะ

พอดูเค้าเล่าเรื่องผี รายการตี 10 ล่าสุด ก็ผวา นอนไม่ค่อยจะหลังเลย เกี่ยวกับเตียง ด้วย   

[กวางจ้ะ]

พี่โอ๋ทำกวางร้องไห้กลางออฟฟิศ -*-"


คิดถึงยาย 







จริง ๆ ยายของกวางก็เสียไปหลายปีแล้ว
แต่ทุกครั้งที่พูดถึง
ความทรงจำเกี่ยวกับยายที่ตกตะกอนอยู่ในใจ ก็ฟุ้งกระจายขึ้นมาอีกครั้ง


จำได้ว่าตอนที่ยายเพิ่งเสีย แม่ไปงานศพยายที่ร้อยเอ็ด
พอวันที่กลับกรุงเทพ วันนั้นแม่กลับมาบ้านตอนเที่ยง นอนอยู่ในบ้าน
กวางมาถึงบ้านตอนช่วงบ่าย ๆ ค่อนเย็น แม่ตื่นแล้วกำลังจะไปจ่ายตลาด
เจอผีเสื้ออยู่หน้าประตูบ้าน ลักษณะไม่ใช่ผีเสื้อทั่ว ๆ ไปที่เคยเห็น
เป็นผีเสื้อสีน้ำตาล ปีกใหญ่ ๆ ตัวใหญ่เลย แต่ปีกขวาบนแหว่งไปนิดนึง เหมือนผีเสื้อกลางคืน
แล้วกวางมาเจออะไรเอาตอนนี้และในกรุงเทพด้วย ผีเสื้อแบบนี้ปกติจะอยู่ในป่านะ..

กวางก็เรียกแม่มาดู
พอแม่เห็นก็ร้องไห้ กวางก็ตกใจ แม่ร้องไห้ทำไม
แม่บอกแค่ว่า กวางไหว้นะ นี่อ่ะยายเขาเป็นผีเสื้อตามแม่มา
กวางก็ไหว้นะ

ตอนหลังพอแม่หายสะอื้นแล้วก็เล่าให้ฟังว่า
ตอนที่แม่ไปช่วยงานศพยายที่ร้อยเอ็ดอ่ะ มีผีเสื้อตัวนี้ล่ะ บินวนเวียนอยู่ตลอด
ยันถึงตอนเอาศพวนรอบโบสถ์ก่อนเผาก็ยังบิน ๆ อยู่
แต่แม่ไม่นึกว่าจะตามมาถึงที่กรุงเทพ

ผีเสื้อตัวนี้อยู่ได้ 7 วันก็ไปค่ะ ไม่รู้บินไปไหน
คิดอีกแง่นึงก็..
ยายอาจยังเป็นห่วงพวกเรากลัวกลับบ้านแล้วมีอุบัติเหตุมั้ง
เลยมาส่ง

[psyfer]

พี่โอ๋ทำกวางร้องไห้กลางออฟฟิศ -*-"

/