แล้วเราก็ได้พบกัน

[หนูอร]

อย่าดีกว่าค่ะ.. แอบกลัว  

[ยุนเอ]

หาที่ตัวเองอธิบายไม่เจอ 

[จักรี]

หาที่ตัวเองเขียนไม่เจอเหมือนกัน   งั้นเขียนเล่าใหม่ละกันนะ



คือ     วันนั้นครับ.....

[ยุนเอ]

ทำไมครับ

[iannnnn]

(เอาให้ฮานะมึง)

[IM]

 

[จักรี]

(จริงจังครับ )



........ วันนั้น(เมื่อ 3 ปีกว่าที่แล้ว) ไป ซื้อของที่ร้าน น้องฟ้ามินิมาร์ท หน้าหมุ่บ้านครับ
ผมเพิ่งย้ายเข้ามาอยุ่ที่หมู่บ้าน (แถวรังสิตคลอง2 ได้ประมาณ 3เดือน  เล่นอินเตอร์เน็ตเป็นประมาณ 2 เดือน)  
ตอนนั้น เวลาประมาณ4 ทุ่ม 20 ผมเดินเข้าไปข้างในร้านครับ ภายในร้านตรงเคาว์เตอร์มีคอมพิวเตอร์ 1 เครื่องครับ
ผมเห็นคนเฝ้าร้านซึ่ง เป็นเด็กผู้ชายตัวอ้วนๆ นั่งจ้องมองหน้าจอดูขึงขังมากครับ พอผมเลือกซื้อของเสร็จผมมาหยุดยืน
อยู่ หน้าเคาว์เตอร์ และชะโงกหน้าไปดูจอคอมพิวเตอร์ครับ และแล้วผมก็เจอครับ.......

[เก้อ]

เจอเว็บฟอนต์ใช่มั้ยครับ

[จักรี]

เปล่าครับ ผมเห็น ไอ้เด็กอ้วนที่นั่งเฝ้าร้านมันเล่นเกม ยิงซอมบี้อยู่  
จากนั้นผม ก็จ่ายตังค์แล้วเดินออกมาครับ ตอนผมเดินออกมา ผมตกใจมากเลยครับ
นึกขึ้นได้ว่าจะต้องส่งเมล์เลยเดินเข้าไปในร้านเน็ตครับ พอเข้าร้านเน็ต ผมตกใจเลยครับ

[เก้อ]

เจอเว็บฟอนต์ใช่มั้ยครับ

[จักรี]

เปล่าครับ เจอเด็ก อ้วนคนเดิม นั่งเล่นเกมในร้านเกมครับ มารู้ทีหลังว่ามันเป็นแฝดกันครับ

แต่พอเดินเข้าไปใช้เครื่อง เท่านั้นแหละครับ มองไปรอบๆ ทุกเครื่องเปิดเหมือนกันเลยครับ
เต็มๆ เลยครับ

[เก้อ]

เจอเว็บฟอนต์ใช่มั้ยครับ

[จักรี]

เปล่าครับ ทุกเครื่องเปิดเกมยิงซอมบี้ เหมือนกันทุกเครื่องเลยครับ 

แต่นั่นก็ไม่เกี่ยวกับเว็บฟอนต์ แต่เชื่อมั้ยครับเหมือนมีปาฏิหาริย์เลยครับ คืนนั้นผมฝันครับ....

[กันย์]

เจอเว็บฟอนต์ใช่มั้ยครับ

[จักรี]

เปล่าครับ ฝันถึงซอมบี้  ครับ



จากนั้นสามเดือน ก็ถึงได้เจอเว็บฟอนต์ครับ (เฮ้อ...พอแล้วเหนื่อย)