กระจู๋ระบายอารมณ์...

[อู๋]

อ้าว อุ้ยจะเลี้ยงเกะเหรอ ไปด้วยยยยย

[蓝月 (lán yuè)]

วันลงทะเบียน ไม่มีเด็กมาเรียนแล็บเลย 

[ยุนเอ]

ลงทะเบียนไม่ได้เหรอ

ว่างมาปั่นเนี้ย 

ช้าหมด  อดนะครับ 

[蓝月 (lán yuè)]

เสียใจ 
ลงทันทุกวิชาย่ะ 

[ยุนเอ]

ใครจะไปแย่งวิชาของเด็กภาค ฟิ ละจ๊ะห์ 


ใคร๊ มันจะไปแย่ง 

[蓝月 (lán yuè)]

ที่แย่งน่ะ แย่งอีคอนเว้ย 
ของเสดสาด

[ยุนเอ]

   หยาบคาย

เรียก คุณคอน ดิ

แล้วเด็กเสดสาด อะ มีเยอะเนอะ

คงจะแย่งกันเหนื่อย 

[蓝月 (lán yuè)]

จริงๆ มันเป็นวิชาเลือกไง
เด็กเสดสาดมันเรียนไปตั้งแต่ปี 1 และ 

ต้องไปแย่งกะคนอื่นน่ะ
เพราะเค้าบังคับให้เรียนวิชาเศรษฐศาสตร์ตัวนึง
ทีไทยสังคมละไม่บังคับมั่ง 

[นายโอ้เอ้]

ปวดหัว เหมือนจะมีไข้ 

[อู๋]

เครียด อยากกระทืบเพื่อน คนอารมณ์ไม่ดียังมากวนตีนกันได้

[มัม]

ปวด :24:แต่ :24:ไม่ออก  :23:ช่วงนี้ไม่ค่อยได้กินผัก กินผักให้เยอะๆนะจ๊ะ

[มัม]

โอ้วววววว.... :24:ออกแล้ว

[นายโอ้เอ้]

 


ไปล่ะ ปวดหัวทนไม่ไหว

[|<3N]

ทำไมเล่นคอมแล้วแสบตา

[roundbol123]

http://na2.miniplayground.com/blog/?p=7

ความรู้สึกต่ออาจารย์ฝึกสอนท่านหนึ่ง (ยาว แรงด้วย *-*)



00005.สิ่งที่คุณทำไม่ได้คือการเป็นครู
posted 8/Sep/2006 at 6:29 pm

( บทความนี้ อุทิศให้กับอาจารย์ฝึกสอนปี5 คณะศึกษาศาสตร์เอกคณิตศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ชื่อเล่นย่อๆว่า อ. สอนในปีการศึกษา 2549 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่สอง เทอม1)

ครู คือบุคคลที่ถ่ายทอดความรู้ให้สู่นักเรียน
ครู มีหน้าที่สอนนักเรียนจนหมดไส้หมดพุง
ครู ที่ดี ต้องมีจิตวิญญาณของความเป็น "ครู"
ครู ที่ไม่รับผิดชอบความรู้นักเรียน ไม่อาจเรียกว่าเป็น "ครู"

หลายครั้งแล้วที่ข้าพเจ้าเหลืออดมากับอาจารย์ฝึกสอนชื่อย่อ อ. คนนี้มาก ไม่ใช่เพราะดวงตาแคบปรี่พอๆกับวิสัยทัศน์ ไม่ใช่เพราะซาลาเปาสองลูกที่อมไว้บนใบหน้าที่เหมือนบีเวอร์ไร้หาง หรือทรงผมเกย์ๆ ที่ไว้จนปิดหูจนแทบไม่ได้ฟังเสียงนักเรียน (แม้จะตัดจอนออกแล้ว ข้าพเจ้าก็พบว่าประสิทธิภาพในการรับฟังความเห็นนั้นเป็นศูนย์เท่าเดิม)

ข้าพเจ้าเผลอบ่นมากเกินไปหรือเปล่านี่!

แต่ที่เหลืออดกับนักศึกษาฝึกสอนท่านนี้ คือ "ความไม่รับผิดชอบต่อนักเรียน" สักแต่ว่าสอนๆ ให้ตัวเองเรียนจบเท่านั้น (ขอโทษด้วยนะ ปีที่แล้วคุณสอบตกฝึกสอนจนต้องเรียนปี5 คุณยังไม่รู้ตัวอีกหรือ)

หลายครั้งที่ข้าพเจ้าได้เรียนเนื้อหาที่ไม่ยากมากเท่าไหร่ (สัดส่วน ร้อยละ) แต่พ่อเจ้าประคุณรุนช่องก็ได้สอนให้ข้าพเจ้างงหลายตลบเหมือนกัน อีกทั้งข้อสอบมหาโหดที่นักเรียนตกกันครึ่งชั้น! เพราะเวลาสอบน้อยมาก(เพราะอาจารย์เข้าสาย) และข้อสอบ เลขมันเป็นทศนิยมหลายตำแหน่งเสียอีก!!

นั่นเป็นเพียงการเริ่มต้น

หลังจากการสอบมิดเทอมผ่านมา ข้าพเจ้าก็รู้สึกยินดีอย่างยิ่งที่ไม่สอบตก (แม้คะแนนจะตกมากๆก็ตาม) การสอบผ่านวิชาพี่ท่าน (อ๊ะ ใครเป็นน้องเมิง?) เป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมายแบบสุดๆ

สิ่งที่ทำให้ข้ารับไม่ได้คือการสอนของเขาและประโยคทองที่คิดว่า "ไม่น่าจะหลุดออกมาจากปากของคนเป็นครู"

วันหนึ่ง ขณะที่ อ.อ. สอนเรื่องกราฟวงกลม (ที่ง่ายแสนง่าย แต่สอนจนไม่รู้เรื่อง) เพื่อนของข้าพเจ้ากิดข้อกังขาในวิชาที่ได้สอนจึงเอ่ยปากยกมือถาม ให้อาจารย์ท่านช่วยอธิบายให้้ฟัง

อ.อ. เห็นดังนั้นจึงกล่าวว่า

"สมมุติว่าเข้าใจแล้วกัน"

......

......

ข้าอึ้ง

ข้าพเจ้าเข้าใจว่ามีหลายคนที่รอความรู้จากพี่แกอยู่ แต่ขออภัยเถอะ... มีคนที่ไม่เข้าใจในเรื่องที่พี่แกสอนมากกว่าครึ่งห้อง! และเมื่อสอนหมดโจทย์นี้ พี่แกก็ไม่ใส่ใจที่จะอธิบายให้ฟัง และสอนต่อไปเลย!!!

บางทีถ้ามองในแง่ดีื ห้องของเราคงเรียนไม่ทันล่ะมั้ง

เรียนไม่ทันเพราะบางวันพี่แกเข้าสอนสาย!!!!

โดยที่พี่แกได้บอกพวกเรา ด้วยประโยคที่ไม่ควรออกจากปากคนเป็นครูอีกแล้ว

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวปล่อยเหลดให้!!"

.....

.....

ข้าพเจ้าอึ้ง

ไม่มีแม้แต่คำขอโทษ!!!

อ.อ. สอนต่ออย่างหน้าตาเฉย แต่.. ไม่มีอะไรจะทำให้ข้าพเจ้าแทบจะเป็นลมล้มพักไปยิ่งกว่าสายวันพฤหัสวันหนึ่ง ที่พวกเรามีสอบย่อยกัน (วิชาพี่แกนี่แหละ)

โดยที่คาบเรียนเริ่มเมื่อ 11.10 น. และหมดคาบ 12.00 น. และ 12.30 น นักเรียนที่เหลือทุกคนต้องไปเชียร์รวมในคาบอบรม และเมื่อ 12.10 น. นักเรียนที่สมัครบัดดี้ญี่ปุ่นทุกคนต้องไปสอบคัดเลือก

อาจารย์เดินเข้ามาในห้อง บอกว่าให้เวลาเท่ากันทุกห้องนะ 50 นาทีเท่ากัน.....

แต่พี่แกมาเข้าห้องสอบตอน11.30 น.!!!!

ไม่พอ

พี่แกยังลอยหน้าลอยตาตอบคำทักท้วงของพวกข้าพเจ้าว่า

"ให้ 50 นาทีเท่ากันทุกห้อง หมดเวลาเที่ยงยี่สิบ ใครจะออกก่อนตอนเที่ยงก็เชิญ!!!"

.....

.....

ใครไม่เข้าใจจุดประสงค์ตอนต้นเลื่อนขึ้นไปอ่านอีกไม่กี่บรรทัดจะพบว่า

12.30 น. นักเรียนที่เหลือทุกคนต้องไปเชียร์รวมในคาบอบรม และเมื่อ 12.10 น. นักเรียนที่สมัครบัดดี้ญี่ปุ่นทุกคนต้องไปสอบคัดเลือก

"หมดเวลาสอบเที่ยงยี่สิบนะครับ ใครอยากออกก่อนก็เชิญ "

คุณไม่รู้เลยเหรอ ว่าเวลาที่คุณกินไปนั้น "มันทำให้นักเรียนหลายคนในห้องเรา ไม่ได้กินข้าวกลางวัน!!!" (เพราะต้องไปเชียร์ ซึ่งเป็นกิจกรรมสำคัญ ท ี่อ.ฝึกสอน ไม่มีสิทธิไปก้าวก่าย!! :b03: )

คุณไม่รู้เลยเหรอ ว่านักเรียนที่ต้องไปสอบบัดดี้ญี่ปุ่น มีเวลาทำข้อสอบแค่ 20นาที! เพื่อไปสอบคัดเลือกให้ตรงเวลา!! (ผลสุดท้าย ข้าพเจ้าสอบตกทั้งสองอย่าง)

คุณคงไม่รู้เลยนะว่าข้อสอบของคุณ ไม่มีข้อไหนที่หารลงตัวเลยสักข้อ!!!! แล้วเวลาที่คุณใช้ในคาบเนี่ยมันจะทำได้ถึงไหนกัน อีกอย่าง 20 นาทีที่หายไปของข้าพเจ้าคุณจะทำอย่างไร!!!! :b03:

คำตอบ : ทำใจ แล้วก็ยอมรับชะตากรรม!!! :b03:
การสอนของคุณก็ใช่ว่าจะดีนะ กับการ "สอนเยอะๆ จะได้มีความรู้เยอะๆ" ในแบบที่ "เรื่องสำคัญสอนไป นักเรียนไม่เข้าใจช่างแม่ง"

ขอบคุณนะคะสำหรับอัตชีวประวัติของคุณที่สอดแทรก มุกตลกที่แป้กแรงๆ และ "เนื้อหาเสริมที่ไม่จำเป็น แต่ก็ดันทุรังจะเสริม" ทั้งๆทีื่ "เนื้อหาหลักยังไม่รู้เรื่องเลยโว้ยยยยย!!!"

คุณรู้จัก "reflection" มั้ยคะ

อืม ถ้าเป็น อ.อ. อาจจะเข้าใจนะ เพราะว่าคุณเก่งภาษาอังกฤษนี่
reflection [N] ; การสะท้อน
Syn. echo; mirror
Related. ผลสะท้อน.

สิ่งที่คุณทำลงไปกับนักเรียนทุกคน (ที่แต่ละคนไม่โง่หรอกนะคะ) มันจะสะท้อนกลับมาหาคุณ

อย่าคิด ว่าเด็กสาธิตไม่กล้าร้องเรียนนะคะ

หลายคาบที่รักเรียนห้อง5 เกือบจะลุกขึ้นด่าคุณแล้วนะคะ , คุณทราบไหมคะว่าทำไมพวกเราถึงกระทำตนเป็นที่ต่อต้านคุณอย่างเห็นได้ชัด

คงไม่รู้สินะคะ สมองมีไว้จำอะไรก็ไม่รู้นี่

คุณไม่รู้สินะคะ
เกี่ยวกับสิ่งเดียว ที่คุณทำไม่ได้จริงๆ

ไม่ใช่การทำให้ใบหน้าดูดีข้น ไม่ใช่การสอนให้มีมาตรฐาน

แต่คือ "การเป็นครู ค่ะ"

แล้วเราจะได้เห็นดีกัน

(บทความนี้ อุทิศให้กับอาจารย์ฝึกสอนปี5 คณะศึกษาศาสตร์เอกคณิตศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ชื่อเล่นย่อๆว่า อ. สอนในปีการศึกษา 2549 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่สอง เทอม1)