กระจู๋ระบายอารมณ์...

[JΛNΣ]

อาการนี้ เมนส์มาแน่ๆ 

[Romzaikyu]

เรื่องนอนน่ะ อีกซักพัก
เรื่องเมนส์ ไม่มาสามสิบสามปีแล้ว

[เก้อ]

น้องมิ้นท์ พี่ว่าที่แม่บอกว่าผิดหวัง คงเพราะอยากกระตุ้นให้น้องมิ้นท์มีไฟกว่านี้ล่ะ
จากประสบการณ์นะ ถ้าเขาผิดหวังจริงๆ เขาจะไม่พูดอะไรเลย 


แต่อยาก ปล. ว่า ที่จริงแล้ว ลึกๆ ในใจพ่อแม่เนี่ยนะ ลูกมีความสุขเขาก็มีความสุขแล้ว
เพียงแต่บางทีเขาห่วงเพราะคิดว่าความสุขที่เรามี มันไม่ถาวร สุขไม่จริง อะไรอย่างนี้

อ่านหน้าสองหน้าที่แล้ว เรื่องความคาดหวังของพ่อแม่เนี่ย
ไม่รู้สินะครับ ตอนวัยเรียน มันก็ต้องเจออะไรแบบนี้จากพ่อแม่นั่นแหละ
หลังจากทำงานมาได้สักพัก เราก็จะค้นพบว่า ช่วงเวลาที่เราเป็นวัยรุ่น(วัยเรียน)เนี่ย
คือช่วงเวลาที่คนเป็นพ่อเป็นแม่ดื้อรั้น พูดยากและเข้าใจอะไรยากที่สุด

[แอ้]

ต้องลองมีลูกดู   


เมื่อวันเสาร์ไปปาร์ตี้กับกลุ่มเพื่อนมหาลัย ซึ่งแต่งงานมีลูกไล่ๆ กันไปเกือบหมดแล้ว
พวกมันนั่งคุยกันประมาณว่า

ก : กูไม่อยากให้ลูกเล่นดนตรีเยอะ
ข : ทำไมวะ เสริมสร้างพัฒนาการออก
ก : มันเลี้ยงชีพไม่ได้นะเว่ย
ข : อยากให้ลูกเก่งกีฬาสิ
ก : กีฬาเล่นได้แต่ไม่ต้องเยอะ
แอ้ : งั้นอยากให้เรียนเก่งๆ สิ
ก : ไม่อะ กูไม่เน้น
ข : ตกลงมึงเน้นอะไร
ก : ไม่รู้สิ กูไม่อยากให้ ฯลฯ นี่นู่นนั่น ว่ากันยาว
ข : แต่ลูกกูนะ อยากให้ ฯลฯ ยาวๆๆ ไป

มันคงเป็นความคาดหวังของพ่อแม่มั้ง
(แน่นอนว่าแอ้ก็ไม่ได้เข้าใจนะ รู้สึกตัวเองโคตรแปลกแยกเลย)
นับวันไอ้ความคาดหวังนั้นยิ่งเติบโตและเปลี่ยนรูปร่างไปเรื่อยๆ
แต่มันก็อยู่บนพื้นฐานของความรักนั่นแหละ




ปล. นาย ก. ลูกชาย อายุ ๓ เดือน, นาย ข. ลูกไม่ระบุเพศ อายุครรภ์ ๓ เดือน 

[มังกิ๊ง]

ยังดีว่าไอ้ที่ไม่ระบุเพศยังอยู่แค่ในครรภ์ 

[เก้อ]

แต่จริงๆนะครับ ผมว่าช่วงที่เราเป็นวัยรุ่นนี่ล่ะ
พ่อแม่เราหัวดื้อเข้าใจอะไรยากสุดเลย พอตอนเราจบมาทำงานรับผิดชอบตัวเองได้แล้ว
ดูเหมือนเค้าจะมีเหตุผลเข้าใจอะไรง่ายขึ้น ผมว่าอันนี้น่าจะเป็นกันทุกคนเลย

[MintJi]

 

[B o o k]

คงกะทิ้งทวน เพราะหลังจากนี้ก็คงจะรู้ว่าถึงเวลาที่ต้องลดบทบาทลงแล้ว
แต่พูดกันจริงๆ ช่วงวัยรุ่นอย่างเราก็หัวดื้อไม่แพ้กันแหละ
บางเรื่องเถียงๆ กัน เอามานั่งคิดทีหลัง จะเถียงไปทำไมวะ
ไม่เห็นต้องขัดคอ ต้องไม่เห็นด้วยเลย
แล้วก็ลืมๆ กันไป

[IM]

จริงๆ 
ช่วงนี้ทั้งงานหลัก งานรอง งานเรียน
ไม่ค่อยจะได้บอกอะไรให้ที่บ้านรู้เท่าไหร่
โดยเฉพาะเรื่องเรียน ยิ่งเค้ารู้มาก เค้ายิ่งกดดันเรามาก
ก็ได้แต่พยายามรับผิดชอบตัวเองให้ดีๆ เท่านั้น

[MintJi]

ไม่ได้บอกป๊าม๊าว่าทำงานสโมกับ committee คณะ

แต่เวลากลับเกิน 6 โมง ก็มีคนโทรรายงานอยู่เรื่อย

[ณัฏฐ์]

ก็บอกดิ เค้าจะได้เข้าใจ

[IM]

บางคนบอกยังไงก็ไม่เข้าใจ
บางคนเข้าใจยังไงก็ไม่ยอมรับ

บางคนไม่ฟังด้วยซ้ำ

[ไก๊...silicone duck!]

ก่อนอื่นขอท้าวความนะครับว่าผมไม่ค่อยรู้ธรรมเนียมของกระจู๋นี้ เท่าที่ควรคืออยู่ๆผมก็โพร่งขึ้นมายังไงผิดอะไรไปขออภัย
    แต่หดหู่มากครับโดยที่ไม่ค่อยอยากบอกคนรอบตัว เพิ่งขอลาออกจากงานวาดการ์ตูนที่ชอบที่สุดไปขายของ(ที่คิดว่าจะ)สร้างอนาคตได้ กับแฟน ตัดใจยากจริงๆ และจะต้องทำงานอยู่ต่ออีกประมาณเดือนนึง เหมือนอยากให้มันผ่านไปอย่างช้าๆพร้อมกับคำย้ำๆในหัวว่ายังไงชีวิตก็ต้องเดินต่อไป เซ็งมากจริงๆครับ เริ่มโตก็อิสระลดลง

[IM]

โอ้ อย่างกับพล็อตหนัง
- ออกจากงานแต่ไม่กล้าบอกที่บ้าน แล้วก็โกหกที่บ้านว่ายังทำงานเดิมอยู่
- มีเพื่อนชวนลงทุนเปิดร้าน เป็นแค่หุ้นส่วน ไม่ต้องทำอะไร นั่งรอกินตัง
- กิจการไปได้ดี เพื่อนเปิดอีกร้าน เราเลยได้ร้านนี้ เห็นว่ามั่นคงดีเลยออกจากงานประจำ

แต่ละคร ถ้าจบง่ายๆ ไร้อุปสรรค มันก็ไม่สนุก
ชีวิตจริงก็เหมือนกัน ยากที่มันจะผ่านไปง่ายๆ

[ต๊อป]

จะรอดมั้ยว้าา