กระจู๋ระบายอารมณ์...

[HS-JEF]

เจ๊จะพรุ่งนี้ก็โทรมาบอกด้วย

[saa3]

โอยหวัดก็เป็น ขาก็เดี้ยง ง่วงก็ง่วง

แต่ไม่เป็นไร กำลังใจเต็มเปี่ยม

[มานี มีใจ]

  หมั่นไส้คนมีแฟน

ไปบ้านสี    แต่รู้สึกดี ที่เห็นแฟนเก่า มีความสุขกับแฟนใหม่ น่ารักดี เหมาะสมกันดี 

โธ่ เอ้ย ! จะเลิกๆ ก็หาข้ออ้างสารพัด .. ทีแท้ก็อยากมีแฟนใหม่   
เบื่อวะ ..    ผู้ชาย



เหนื่อย 

[蓝月 (lán yuè)]

ไปผ่าฟันคุดมา
หมอหน้าตาดี 
แต่เป็นเกย์แหงๆ 

จัดการฉีดยาชา เอาผ้าคลุมหน้า
แล้วก็รุมกันสังคายนาน้องคุด 

เอาสว่านเจาะ เอาอะไรไม่รู้แทะ อีกคนก็เอายาชาพ่น
ฟันคุดแตกออกเป็นสามซีก เลือดสาดกระจาย

ตอนแรกก็ออกมาร่าเริงดีเพราะยาชายังไม่หมด

แต่ตอนนี้.....................



เจ็บบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
เจ็บโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

[HS-JEF]

โถ...น่าสมสารน้องเดือน 

[蓝月 (lán yuè)]

 

ไปแล้วค่ะ
ทนพิษบาดแผลไม่ไหว 

[HS-JEF]

โอยะซุมินาไซจ๊ะ 

[มานี มีใจ]

 

เฮ่อ มีความสุขจัง เห็นคนที่เรารักทุกคนมีความสุข



เหนื่อยใจ แต่ยังไหวอยู่ 

(ฉันมาบอกเขา ฝากเขาดูแลเธอ ฉันมาบอกเธอ ดูแลตัวเองให้ดี และคำสุดท้ายอยากขอให้เธอกับเขาโชคดีเพียงแค่นี้ที่ฉันต้องการให้เป็น) 

โชคดีนะ ...

[อิคคิว]

พรุ่งนี้ที่คณะรัฐศาสตร์จุฬามีงานอย่าลืมมากันนะครับที่งานมีร้านมาเปิดขายของเยอะมากมีร้านที่น่าสนใจ
อยู่ร้านนึงครับอยู่bootที่6ขายน้ำปั่นอร่อยมากกับ
เสื้อผ้าสตรีสกรีนเองสวยมากครับ

[ยัง มี พุง]

พื้นที่โฆษณา

[มานี มีใจ]

อิจฉา 

ทำไมต้องอิจฉาด้วยวะ 

ไม่จริ๊งงงงงงงง ไม่นิด 

[Blind~]

พักนี้รู้สึกว่าเหนื่อย..
เหนื่อยเป็นพิเศษเลย..
เหนื่อยใจน่ะ..มีเรื่องให้คิดให้แก้สุมกันอยู่ช่วงนี้หมด
พอมันจับต้นชนปลายไม่ถูก..
ก็เลยพาลเหนื่อยใจ
ไปทั้งๆที่ยังไม่ได้เริ่มทำอะไร..แค่่คิดก็เหนื่อยแล้วว่างั้น
สุดท้ายก็ผลัดวันประกันพรุ่งไปตามเคย..
เอาความสบายใจชั่วครู่แล้วทิ้งปัญหาไว้แก้ทีหลัง
ตามแบบอย่างของคนขี้เกียจ..
แล้วพอถึงเวลาก็มาบ่นๆๆๆ อย่างที่เห็น..
ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่จะหลุดพ้นวงจรอุบาทว์นี่ได้ซักที
ทั้งๆที่จริงๆแล้วก็ไ่ม่ได้อยากที่จะให้มันเป็นแบบนี้หรอก..
แต่ก็นะ..ทำไงได้..

พยายามคิดหาหนทางที่จะทำให้มันดีขึ้นอยู่เหมือนกัน
พยายามคิดหาทางออก พยายามวางแผนที่จะแก้ปัญหา
แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นเพราะอะไรไม่ทราบ..
ทั้งๆที่คิดมาดีแล้ว..พอลงมือทำ  อะไรต่อมิอะไรมันกลับไม่ได้อย่างใจซักอย่าง
ทั้งๆที่เผื่อใจไว้แล้วว่ามันจะพลาด..
แต่แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นมันก็หนักหนาเกินกว่าที่เผื่อใจไว้...
ขนาดว่าบางครั้งก็คิดที่จะหนี..แต่แล้วถึงขนาดจะหลบให้พัน..
มันก็ยังไม่ได้อย่างใจอยู่ดี...


เหนื่อย...ท้อ...ที่ต้องทนอยู่กับความรู้สึกแย่ๆ ที่แก้ไขอะไรไม่ได้
นอกจากรอให้มันผ่านพ้นไปวันๆ
นึกอยากตายซะให้พันๆ...แต่ก็ยังโชคดีที่ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น

กำลังใจยังพอมีอยู่นะ..แต่เหมือนมันกำลังค่อยๆลดลงทีละน้อยยังไงไม่รู้
ถ้าเ็ป็นแบบนี้ต่อไป...
กลัวว่ามันจะหมดไปซะก่อนที่วันของเราจะมาถึง...

จะทำยังไงกับชีวิตที่วางแผนอะไรไม่ได้..
จะทำยังไงดี...ทั้งๆที่ก็ยังมีความหวังอยู่กับอนาคต
แต่ในความเป็นจริงแล้ว..แค่วันนี้พรุ่งนี้..
ยังควบคุมอะไรไม่ได้ซักอย่างง..

พยายามทำอย่างเต็มที่แ้ล้วนะ..
เหนื่อยแสนเหนื่อยแต่ก็ไม่ได้อย่างใจ
อยากรู้จังว่าแบบไหนถึงจะเรียกว่าทำได้ดีพอ..
มันจะต้องเหนื่อยอีกแค่ไหนกันนะถึงจะพอ...

ไม่รู้สิ...ไม่อยากให้คำว่า รอ มาเกี่ยวข้องด้วยเลย
มันทรมาณเมื่อไม่รู้ว่าสิ่งที่เรารออยู่นั้น..มันจะมาถึงเมื่อไหร่
ไม่รู้ว่าสุดท้าย... มันจะเป็นอย่างที่เราหวังที่่รอไว้มั้ย..

แต่มันก็ยังอดที่จะบ่นกับตัวเองไม่ได้  ในความรู้สึกของที่ใกล้จะหมดหวัง...
ว่าเมื่อไหร่กันนะ...วันนั้นมันจะมาถึงซักที...

ขอภาวนาให้วันนั้นมาถึง..
ทันก่อนเวลาที่เราจะหมดแรงทีเถอะนะ...
เฮ้อออ....

[อิคคิว]

พื้นที่โฆษณา

ไม่ได้โฆษณานะครับแค่เอาข่าวมาบอก

[เดอะบุ๋ม]

เบื่อ ปวดหัว ง่วง สุดสุด สอบได้สอบดี สอบอีกแล้ว
วันนี้ก็สอบ พรุ่งนี้ก็สอบ เฮ้อ แต่ก็ต้องไปสอบ สอบ 3 ชม.รวด ไม่ขาดไม่เกิน นั่งจนหมดเวลา มึน ปวดหัว อยากอ๊วก พรุ่งนี้อีก โอ๊ย อยากนอนก็ไม่ได้ งืื่อ ใกล้สิ้นเดือนแล้ว ตังค์็้จะหมด อะไรอีกล่ะ เบื่อ เบื่อ เหนื่อย ไม่มีใครเข้าใจ พอ พอกันที ไม่ต้องมาพูด ไม่ต้องถาม ไม่ต้องอะไรทั้งนั้น ช่วยแล้วก็บ่น คราวหลังไม่ต้อง ไปไกลๆ บ่นอยู่ได้ คิดว่าตัวเองมีเหตุผลคนเดียวรึไงห๊า คอยดูนะ คอยดู หึ ไปไกลๆ ไปให้ไกลๆแล้วอย่าโทรมานะ หึ ย๊าาาาาาาาากกกกก 

[มานี มีใจ]

พักนี้รู้สึกว่าเหนื่อย..
เหนื่อยเป็นพิเศษเลย..
เหนื่อยใจน่ะ..มีเรื่องให้คิดให้แก้สุมกันอยู่ช่วงนี้หมด
พอมันจับต้นชนปลายไม่ถูก..
ก็เลยพาลเหนื่อยใจ
ไปทั้งๆที่ยังไม่ได้เริ่มทำอะไร..แค่่คิดก็เหนื่อยแล้วว่างั้น
สุดท้ายก็ผลัดวันประกันพรุ่งไปตามเคย..
เอาความสบายใจชั่วครู่แล้วทิ้งปัญหาไว้แก้ทีหลัง
ตามแบบอย่างของคนขี้เกียจ..
แล้วพอถึงเวลาก็มาบ่นๆๆๆ อย่างที่เห็น..
ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่จะหลุดพ้นวงจรอุบาทว์นี่ได้ซักที
ทั้งๆที่จริงๆแล้วก็ไ่ม่ได้อยากที่จะให้มันเป็นแบบนี้หรอก..
แต่ก็นะ..ทำไงได้..

พยายามคิดหาหนทางที่จะทำให้มันดีขึ้นอยู่เหมือนกัน
พยายามคิดหาทางออก พยายามวางแผนที่จะแก้ปัญหา
แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นเพราะอะไรไม่ทราบ..
ทั้งๆที่คิดมาดีแล้ว..พอลงมือทำ  อะไรต่อมิอะไรมันกลับไม่ได้อย่างใจซักอย่าง
ทั้งๆที่เผื่อใจไว้แล้วว่ามันจะพลาด..
แต่แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นมันก็หนักหนาเกินกว่าที่เผื่อใจไว้...
ขนาดว่าบางครั้งก็คิดที่จะหนี..แต่แล้วถึงขนาดจะหลบให้พัน..
มันก็ยังไม่ได้อย่างใจอยู่ดี...


เหนื่อย...ท้อ...ที่ต้องทนอยู่กับความรู้สึกแย่ๆ ที่แก้ไขอะไรไม่ได้
นอกจากรอให้มันผ่านพ้นไปวันๆ
นึกอยากตายซะให้พันๆ...แต่ก็ยังโชคดีที่ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น

กำลังใจยังพอมีอยู่นะ..แต่เหมือนมันกำลังค่อยๆลดลงทีละน้อยยังไงไม่รู้
ถ้าเ็ป็นแบบนี้ต่อไป...
กลัวว่ามันจะหมดไปซะก่อนที่วันของเราจะมาถึง...

จะทำยังไงกับชีวิตที่วางแผนอะไรไม่ได้..
จะทำยังไงดี...ทั้งๆที่ก็ยังมีความหวังอยู่กับอนาคต
แต่ในความเป็นจริงแล้ว..แค่วันนี้พรุ่งนี้..
ยังควบคุมอะไรไม่ได้ซักอย่างง..

พยายามทำอย่างเต็มที่แ้ล้วนะ..
เหนื่อยแสนเหนื่อยแต่ก็ไม่ได้อย่างใจ
อยากรู้จังว่าแบบไหนถึงจะเรียกว่าทำได้ดีพอ..
มันจะต้องเหนื่อยอีกแค่ไหนกันนะถึงจะพอ...

ไม่รู้สิ...ไม่อยากให้คำว่า รอ มาเกี่ยวข้องด้วยเลย
มันทรมาณเมื่อไม่รู้ว่าสิ่งที่เรารออยู่นั้น..มันจะมาถึงเมื่อไหร่
ไม่รู้ว่าสุดท้าย... มันจะเป็นอย่างที่เราหวังที่่รอไว้มั้ย..

แต่มันก็ยังอดที่จะบ่นกับตัวเองไม่ได้  ในความรู้สึกของที่ใกล้จะหมดหวัง...
ว่าเมื่อไหร่กันนะ...วันนั้นมันจะมาถึงซักที...

ขอภาวนาให้วันนั้นมาถึง..
ทันก่อนเวลาที่เราจะหมดแรงทีเถอะนะ...
เฮ้อออ....

เราไม่ได้เกิดมาเพื่อกลัวซักหน่อยน่า เราเกิดมาเพื่อแก้ไขปัญหา
อย่าท้อจ้ะ ...

ที่ใดมีอุปสรรค ที่นั่นย่อมมีความอดทน 
อย่าท้อเลย นะ สู้ๆ

ก็เหนื่อยเหมือนกันช่วงนี้ ...

พอดีเมื่อวันก่อน ลื่นล้มถุงดำหน้าโรงเรียน .. เอ้อ กลับมาคิดว่า ทำไมถึงต้องรีบลุกด้วย ในเวลานั้น
เราล้ม เราก็อายใช่ป่าว .. เราก็ต้องรีบลุก ด้วยตัวเราเอง ..  ไ้ด้อะไรเยอะเลยอ้ะ

วันก่อนนะ มีโอกาส ขับรถติดไฟแดงสี่แยกซุปเปอร์ไฮเวย์
มีแม่ อายุราวๆ .. ไหนอ้ะ 30 นิดๆ .. ขับซาเล้งอยู่
แล้วมีเด็กตัวเล็ก ๆนอนอยู่ในซาเล้งนั้น ... ไม่รู้อยู่ได้ไง กลิ้งไปกลิ้งมาแบบนั้นแหละ ดูมีความสุขดี
มีลูก สาว อายุประมาณ 7 ขวบ ยืนกินไอติม สีแดงอยู่ ..
พอ ไฟเขียวปุ๊ป ... แม่พร้อมที่จะเหยียบเข้ารถซาเล้งก้าวแรกเข้าไปเต็มแรง
ลูก ถือไอติม แล้ว ไอติมหักครึ่ง .. ลูกไม่สนใจ
พยายาม เอามือช่วยดันแม่ แล้วก็ก้าวซ้อนแม่ต่อ ... 
เห็นรอยยิ้มของเด็กไม่ถึง 2 ขวบ นั่งอยู่ในซาเล้ง แล้ว เห็นลูกอีกคนกอดหลังแม่อยากสบายใจแล้ว
แบบว่า .. ชอบมาก  ถึงจะจนแต่ก็มีความสุขได้ ...

มีอีกเรื่อง ...
มีน้องคนนึง ..
พี่ๆ ส่งหนูข้ามถนนทีสิ ..
เราก็จูงมือ พาน้องข้ามไปครึ่งถนน ..
น้องก็บอกว่า ... ไม่เอาแล้ว ๆ หนูกลัวอะพี่ .. พาหนูกลับเถอะ
เราบอกว่า ... น้อง ถ้าน้องข้ามไปอีก ครึ่งทาง ก็เท่ากับน้องกลับเลยนะ น้องจะเอาอันไหน 
น้องไม่เลือกที่จะข้ามสะพานตั้งแต่ตอนแรกเองนะ ..