กู (แตกหน่อ)

[GirlTear]

อะไรโต

[Kums]

น..........................................ม กล่องตรา หมี่

[PalmySyd]

อ้อ นมหมีโต 

[Kums]

แบนน่า 

[โต]

อะไรเกี่ยวไรกะตู ได้ยินแว่วๆ

[Kums]

โต...

เค้าไม่ได้เรียก อย่ามาทำหมีจริงๆแถวนี้ 



ปล.ลากเฟิร์นมาด้วย มิตติ้งน่ะ ตูจะเอามาควงเย้ย ลิงที่เขาดิน

[GirlTear]

แม้วจริงๆ

[โต]

ปิดเทอมแล้วก็ทางใครทางมัน

[Kums]

 

โหหหหหหหหหหหหหห!!!!!


ปล. รูปเจีเฟิร์นอ่ะ เอามาให้ดูหน่อยดิ๊ บายเนียร์อ่ะ บายเนียยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

[Ah!]

เฮา - โต๋

เพื่อนทั้งโรงเรียน(รุ่นนึงจะมีประมาณหนึ่งพันคน) จะจำชื่อจริงๆได้ว่าชื่อภูกระดึง
พอสักยี่สิบปีผ่านไป ทำให้มีเรื่องแบบนี้

เฮ้ ภูกระดึง จำเฮาได้บ่
(จำหน้ามันได้ แต่จำชื่อบ่ได้ และจำได้อีกอย่างว่าตอนเรียนบ่เคยคุยกันเลย)

อ๊ะ! อย่าบอกเด้อว่าจำซื่อเฮาบ่ได้ เฮายังจำซื่อโต๋ได้เลย

[GirlTear]

-"-

[ooooo]

จำไว้ครับ
ยิ่งสนิท ยิ่งหยาบ

ตูเริ่มพูดสิ่งที่เขาเรียกว่าคำหยาบ
เมื่อตอนขึ้น ม.1 หลังจากเปลี่ยนการศึกษาจากประถมเป็นมัธยม

ให้ตายเถอะ สภาวะตอนนั้น มันบีบคั้นจนทำให้เกิดพฤติกรรมเลียนแบบ
คือ... ถ้าใครไม่พูด มันจะคิดว่าไอ้นั่นเป็นลูกคุณหนูคุณนาย
แล้วเอ็งจะเป็นเป้าสายตา และเอ็งจะหาคนคบลำบาก

แต่ถ้าได้หลุดพ้นสภาวะความกดดันช่วงประมาณ ม.3 ขึ้นไป (ถ้าอยู่โรงเรียนเก่า)
คุณจะเป็นคนที่วิเศษทันที จะมีรังสีเปล่งจากตัวคุณ คือคุณจะไม่พูดหยาบคาย
ระยะช่วงนั้น เพื่อนของคุณก็จะเข้าใจคุณแล้วล่ะ
(ระยะสภาวะความกดดันจะมาอีกครั้ง เมื่อคุณเปลี่ยนโรงเรียนใหม่ หรือเมื่อเข้ามหาลัยปี1)

ส่วนตัว คิดว่าหยาบคายไม่ใช่สิ่งเลวร้ายอะไรมากมาย (แต่ยอมรับว่าบาป)
ถ้ารู้จักเอาไปใช้ให้ถูกเทศะ ไม่เอามาพูดกับพ่อแม่ญาติพี่น้อง พระสงฆ์องค์เจ้า เจ้านาย ลูกน้อง คนทั่วไป
เพื่อนสนิทมันจะคบกันด้วยใจ แล้วมันจะรู้ไส้รู้พุงว่าเป็นยังไง
มากกว่าที่จะดูจากบุคลิกภายนอกมาบ่งชี้ (แต่ก่อนหน้านี้ก็ต้องทดสอบตัวเองเหมือนกัน)

ปล.เพื่อนตูมันรอดมาได้ ตูชอบแกล้งมันให้มันพูดคำหยาบให้ได้
มันก็ไม่พูดซักที แม่งอัจฉริยะจริงๆ

[แอ๊ะ]

ผมเจอเหมือนพี่อ๋าเลย เจอเพื่อนผู้หญิงสมัย ม.ต้นที่ไม่เจอมาเป็นสิบ ๆ ปี แล้ว ม.ปลายผมก็ไม่ได้เรียนที่เดิมด้วยมาทัก เรียกชื่อจริงซะเต็มยศ

รู้สึกละอายยังไงไม่รู้กับไอ้ความจำปลาทอง แล้วที่แย่ไปกว่านั้นคือ เป็นเพื่อนผู้หญิงต่างห้องอีก สรุปผู้หญิงความจำดี ดังนั้นจำไว้ว่าอย่าโกหกผู้หญิง 

กับเพื่อนผู้หญิงไม่เคยพูดมึงกูนะ ต่อให้สนิทแค่ไหน เป็นความรู้สึกส่วนตัว เหมือนที่ไม่ชอบผู้หญิงสูบบุหรี่ และกินเหล้า

[iannnnn]

ตูจบมหาลัยมาก็เรียกตัวเองว่าเรา มาตลอด
เรียกรุ่นน้องที่สนิทก็ พี่ กับเอ็ง ดูแล้วผู้ใหญ่ดีไหม

แต่จบออกมาดันทำเว็บสตู เว็บห้องแล้วเรียกตัวเองว่ากู กับมึง
พอเจอหน้ากันจริงๆ เลยใช้คำพูดว่า กรู~ กับ เมิง~

ฮาเป็นภาษาพูด

[|<3N]

ผมไม่พูดครับ เลยพาคนที่อยู่ใกล้ๆไม่พูดไปด้วย