การ์ตูนในตำนาน ที่น่าจะหาอ่านดู

[จั๊วจ่ะ :)]

อ่านวันพีซ 47 แล้ว 

หลังๆมานี่ปล่อยมุกกระจายเลย 

วันพีซตอนที่ 500 จะออกเสาร์นี้ 

ปล. ชอบตอนลาบููนม๊ากมาก คนเขียนไม่ทิ้งเรื่องเก่าๆที่วางไว้ด้วย ชอบ

[ฟิ้งซ์]

วันพีซนี่เวลาอ่านแล้วมีคำถามเหมือนที่คนอ่านถามคนเขียนนั่นแหละ
ตัวละครถึงจะมีตัวใหม่ๆ มาแต่ก็ยังดึงกลับไปให้เราคิดถึงตอนเก่าๆ
ตัวละครเก่าๆ ของเค้าด้วย คือไม่ทิ้งไปหมด
รู้เลยว่าเค้าเอาแม้กระทั่งตัวละครจากเรื่องอื่นที่เค้าเขียนมา
อย่างนักดาบริวมะ หรือปู่ของลูฟี่

สังเกตหน้าเปิดตอนนั่นก็มีความต่อเนื่องกันดี
อธิบายถึงบุคคลที่หายๆ ไปจากเนื้อเรื่องด้วย
แล้วก็วกเอาตัวละครมาเชื่อมต่อกันในโลกใบเดียว

เนื้อเรื่องที่เค้าวางไว้มันเจ๋งตรงนี้แหละครับ

[หมีโหด*]

น้ำตาไหลเลยวันพีช 

[จักรี]

น้ำตาไหลเลยวันพีช 

ประมาณเล่ม8 เล่มเก้านี่แหละที่ เรียกน้ำตาลูกผู้ชายอย่างผมไปได้ ครั้งแรก
ในเหตุการลูฟีสวมหมวกให้นามิ นับจากนั้นมา ก็คลอแล้วคลออีกเลยครับ  .............น้ำตา..









นอนอ่านมันง่วง หาวจนน้ำตาคลอ  (อันนี้มุกนะอันบนจริงจัง)

[คิ้วหนาจ้ะ]

ประมาณเล่ม8 เล่มเก้านี่แหละที่ เรียกน้ำตาลูกผู้ชายอย่างผมไปได้ ครั้งแรก
ในเหตุการลูฟีสวมหมวกให้นามิ นับจากนั้นมา ก็คลอแล้วคลออีกเลยครับ  .............น้ำตา..









นอนอ่านมันง่วง หาวจนน้ำตาคลอ  (อันนี้มุกนะอันบนจริงจัง)

ตอนเดียวกัน 

[จักรี]

ลองสังเกตดูนะเรื่องนี้นอกจากตอนแรกที่มีฉากยิงเข้าที่ขมับตายคาที่   

นับจากนั้นไม่เคยมีฉากไหนที่เห็นตัวละครตายจะๆ ซักคนเลย
โดยเฉพาะตัวเอกของแต่ละตอนที่ผู้เขียนเขียนให้มีมีเรื่องราวมีหลอกล่อมีผลิกล๊อคตลอด 
แถมตัวโกงทุกตอนไม่กลับมาเป็นคนดี ก็ต้องทำอะไร ฮาๆ อยู่ที่ไหนซักที่ ในหนังสือเล่มเล็กๆ เล่มนี้

เรียกว่าเป็นการ์ตูนที่.......... เขาเรียกว่า...........ไรนะ ชั่งเหอะ
รู้แต่ว่าแค่ปูมหลังของแต่ละคน แค่เห็นก็แอบปิติใจข้างในลึกๆ แล้ว ฮ่าๆ

[HyoPlum]

ถ้านับแต่เรื่องที่อ่านรายสัปดาห์ ก็มีวันพีซ กับ อายชิลด์ นี่แหละที่ตูน้ำตาคลอบ่อยมากๆ
จำไม่ได้ว่าตอนไหน แต่มีวันพีซตอนนึงอ่านแล้วร้องแบบสะอึกสะอื้นเลย ถ้าจำไม่ผิดจะเป็นตอนของแมรี่ 

[roundbol123]

ตอนแมรี่นี่ร้องไห้ขี้มูกย้อยเลย 

ปล.นานาอ่านเรื่องเปิดตอนที่เป็นเอเนลูไม่ค่อยรู้เรื่องอะ   

[Layiji]

วันพีชนี่ชอบตอน ....

หมอเพี้ยน (คนเก็บชอบเปอร์มาเลี้ยง)   
สั่นกระดิ่งให้มองบลังคริกเก็ต
กลุ่มแตก
ลาเรือโกอิ้งแมรี่


เออ ไม่นวลดีกว่า ช่างหัวคนไม่ยอมอ่านมัน 

[จั๊วจ่ะ :)]

ตอนแมรี่นี่ร้องไห้ขี้มูกย้อยเลย 

ปล.นานาอ่านเรื่องเปิดตอนที่เป็นเอเนลูไม่ค่อยรู้เรื่องอะ   

/ ตอนนั้นไม่นึกว่าจะร้องไห้ให้วันพีชได้

[Layiji]

พูดถึง วันพีช ก็นึกขึ้นได้อีกที

ผมอ่านเล่มหลังๆแล้วย้อนไปอ่านใหม่หมด คนเขียนแกเขียนผูกเรื่องไว้พอสมควรตั้งแต่ต้นแล้วนะเนี่ย
ตัวละครที่โผล่ๆมาแล้วงงๆในตอนแรก ค่อยๆเฉลยทีละนิดๆ (แต่เฉลยซะไกลเชียว)
เจ๋งมากๆ แถมเขียนซีนอารมณ์ได้ประทับใจจริงๆ

อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยทีเดียว

[ฟิ้งซ์]

การ์ตูนนี่หลายเรื่องแล้วครับที่เสียน้ำตาให้
ถ้าซึ้งจับใจขึ้นมา น้ำตามันไหลออกมาเอง
ยังกับคนเขียนคือคนมากระชากใจเราออกไปให้สะเทือน
อายชีลด์ก็ไหล วันพีซนี่หลายตอนมาก

แต่ไม่อายนะ ถือว่าเราเข้าถึงจิตใจและวิญญาณผู้ถ่ายทอด
อีกอย่างนึง ตูมักจะอ่านการ์ตูนอยู่คนเดียว

[roundbol123]

วันพีชนี่ชอบตอน ....

หมอเพี้ยน (คนเก็บชอบเปอร์มาเลี้ยง)   
สั่นกระดิ่งให้มองบลังคริกเก็ต
กลุ่มแตก
ลาเรือโกอิ้งแมรี่


เออ ไม่นวลดีกว่า ช่างหัวคนไม่ยอมอ่านมัน 

/ ฉากเดียวกันเลยๆ

ตอนลูฟี่ทะเลาะกับอุซปนี่ทรมานใจสุดๆ
โดยเฉพาะอนิเม  ทำออกมาได้เศร้ามากๆ

ยิ่งตอนแมรี่ 
เหมือนสูญเสียลูกเรือไปคนนึง

[iannnnn]

เดี๋ยวตูจะหัดอ่านมั่ง วันพีชมงคลเนี่ย
เคยอ่านถึงเล่มเก้าตอนปี 1 แล้วดันเบื่อซะฉิบ

[จั๊วจ่ะ :)]

  ทำไมไม่คิดซื้อตั้งนานมาแล้วนะ วันพีชเนี่ย

อ้อ เมื่อก่อนอ่านในซีคิดส์เอาตั้งแต่มันออกตอนแรกเลย
แต่ตอนนี้ซีคิดส์โดนเอาไปขายหมดแล้ว หกปีที่สะสมมา 


เพิ่งประเดิมซื้อเล่มล่าสุดมา หลังยืมอ่านมาตลอด
กี่พันละเนี้ย ครบเซต