Font DRsmart

iannnnn · 03 ก.ย. 2014, 16:58 น.

Layiji · 03 ก.ย. 2014, 22:44 น.

น่าจะมีปัญหาเรื่องช่องไฟนะครับ

พวกอักษรที่ด้านขวาเป็นเส้นดิ่ง พอเจอกับตัวที่ด้านซ้ายเป็นเส้นดิ่งเหมือนกัน
พอมองแล้วชิดจนน่ากลัวครับ

เช่นตัว ย เจอ ท ตรงคำว่า เจดีย์ที่สร้าง
หรือคำว่า กระนี้หรือ ตรง น เจอ ห

ลองเทียบกับระยะของตัวที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งดูนะครับ
ต้องหลอกตานิดหน่อยจะงามแหล่ม

DR · 03 ก.ย. 2014, 23:38 น.

ขอบคุณในคำชี้แนะนำครับ คุณ Layiji
- ผมควรหลอกตาเพิ่มช่องไฟเฉพาะด้านขวาเส้นดิ่งอย่างเดียว หรือควรทำด้านซ้ายแนวดิ่งด้วยครับ?

Layiji · 04 ก.ย. 2014, 21:54 น.

ผมไม่รู้วิธีจัดช่องไฟของฟอนต์มาตรฐานพวกนี้นะครับ ว่าเค้ามีสูตรอะไรยังไง

แต่เท่าที่ทำฟอนต์มวยวัดมา ผมใช้วิธีนี้ครับ

iannnnn · 04 ก.ย. 2014, 22:00 น.

โดยหลักแล้วถ้าเป็นของผมจะยึดแกนเส้นตั้งด้านขวาให้เท่ากัน แล้วไปขยายด้านซ้ายเอาครับ
เพราะเส้นหลังมันมีผลต่อพวกตำแหน่งสระวรรณยุกต์ที่มีความกว้างเป็น 0 ด้วย

Sungsit · 04 ก.ย. 2014, 22:34 น.

ขอแชร์สูตรจัดช่องไฟด้วยคนนะครับ เผื่อมีประโยชน์ เพราะผมชอบทำฟอนต์ sans-serif (ทำเป็นอยู่แบบเดียว) เนื่องจากฟอนต์นี้ยังไม่มีไฟล์ฟอนต์ให้เปิดดูเลยไม่กล้าติชม แต่จากรูปตัวอย่างดูเหมือนช่องไฟจะยังไม่ค่อยลงตัวนะครับ (มันสังเกตเห็นง่ายในฟอนต์ sans-serif เพราะมีเส้นตรงแนวตั้งเยอะ)

การจัดช่องไฟสำหรับผมคือการเฉลี่ย *พื้นที่ว่างสีขาว* ระหว่างตัวอักษร เน้นคำว่า *พื้นที่* เพราะมันไม่ใช่แค่การเฉลี่ยระยะห่างเนื่องจากตัวอักษรต่างรูปทรงก็ใช้พื้นที่ว่างต่างกัน อย่าง o กับ v เป็นต้น เราสามารถวางแผนและออกแบบพื้นที่ว่างได้ตั้งแต่ต้น เพราะถ้าไม่วางแผน มันอาจจะโหดร้ายไม่แพ้การวาดตัวอักษรเลยทีเดียว (บางทีใช้เวลานานกว่าการวาดด้วยซ้ำ เพราะตัวอักษรเรียงต่อเป็นคำได้ไม่รู้จบ)

วิธีของผมคือ ทำฟอนต์น้ำหนักหนาสุดก่อนแล้วใช้ความกว้างระหว่างขาสองข้างของตัว n หรือ u มาอ้างอิง ในกรณีตัวไทยแบบไม่มีหัวก็ใช้ตัว น (แท่งสี่เหลี่ยมสีฟ้าตรงกลาง น) เพื่อกำหนดระยะห่างระหว่างตัวอักษรที่เส้นแนวตั้งมาประชิดกัน ในรูปตัวอย่างก็คือแท่งสี่เหลี่ยมสีเขียวระหว่าง น กับ ม จะกว้างใกล้เคียงกับระยะห่างขาสองข้างของ น แต่ไม่จำเป็นต้องอิงกับตัว น นะครับ อย่าง DRsmart Heavy อาจอิงความกว้างตัว ข ที่แคบกว่าก็ได้ เพราวางตัวอักษรไว้ค่อนข้างชิดกัน ส่วนน้ำหนักอื่นๆ ก็ว่ากันไปตามสัดส่วนที่เราเห็นเหมาะสม ไอเดียสำคัญคือมีพื้นที่ว่างอ้างอิงเพื่อเฉลี่ยช่องไฟสำหรับตัวอักษรอื่นๆ ให้ดูกลมกลืนกัน

พอดีผมเป็นพวกทำฟอนต์ด้วยตัวเลข ตัวเลขที่มุมซ้ายล่างของรูป ตัว น คือ uni0E19 และ ตัว ม คือ uni0E21 ผมจะกำหนดระยะห่างของ น - ม ที่ 110em (Rbearing ของ น + LBearing ของ ม) คือใกล้เคียงกับระยะขาของ น (120em) แล้วใช้ความกว้างประมาณ 110-120em นี้ไปกำหนดระยะห่างของตัวอักษรอื่นๆ ที่มีรูปทรงใกล้เคียง ในกรณีนี้คือมีเส้นแนวตั้ง เช่น ระยะห่างของสระเอ 2 ตัวที่รวมเป็น สระแอ เป็นต้น

แต่ผมไม่ได้คำนวณพื้นที่ว่างทุกตัวนะครับ เพราะการทำฟอนต์เราควรเชื่อสายตาตัวเองมากกว่าตัวเลข ตัวอย่างเช่นพื้นที่สีแดงระหว่าง ห กับ น ในรูป มันคำนวณลำบากก็ต้องใช้สายตาเฉลี่ยเอา ผมกำหนดระยะเส้นหลังของ ห ที่ 10em เพื่อไม่ให้มันดูห่างจากตัวอักษรที่ตามหลังมันมากเกินไป

ส่วนพื้นที่สีฟ้าภายในตัว ห กับ น ในรูป ก็เป็นพื้นที่ว่างที่ต้องเฉลี่ยด้วยเพราะมันมีผลต่อความโปร่งทึบและความคงเส้นคงวาของฟอนต์เช่นกัน จุดที่เส้นโค้งมาชนเส้นตรงเลยต้องบางกว่าปกติเพื่อลดความทึบ (เพื่อหลอกตาหรือหลอกหมึกหรือหลอกจอก็ว่ากันไป)

แต่ที่ว่ามาไม่ได้หมายความว่าวิธีนี้ใช้ได้กับฟอนต์ทุกแบบนะครับ มันเป็นแค่วิธีทำฟอนต์ sans-serif ของผม คนอื่นก็คงมีวิธีอื่นที่เวิร์คสำหรับเขาในการเฉลี่ยพื้นที่สีขาว ส่วนทางเลือกสุดท้ายคือ Kerning สำหรับคู่ตัวอักษรที่แก้ปัญหาด้วยวิธีอื่นไม่ได้ ส่วนใหญ่จะเป็นตัวละติน อย่าง A-T, L-V, X-O เป็นต้น

iannnnn · 04 ก.ย. 2014, 23:32 น.

โอ้ว สุดยอดครับ

DR · 05 ก.ย. 2014, 18:48 น.

แจ่มจริงๆ กับหลายเทคนิค ขอบคุณทุกความรู้คำแนะหลายๆ นะครับ (จากไม่รู้อะไรเลย)... เรียนรู้ ทดลอง ผสมเทคนิค ลุยต่อ (แต่ขอตั้งสติอีกหน่อย เพราะอึ้งไปสามสี่วิ เหมือนจะต้องไล่แก้ทั้งหมด)