รับน้อง (

[Buob Marley]

งั้นเปลี่ยนเป็น 50 คน

[ต๊อป]

ทั้งรุ่นเลยดีกว่า

[iannnnn]

ถ้าพูดแบบคนแก่หน่อยก็จะบอกว่า
เสียดายที่รับน้องแบบมหาลัยมันไม่ขลังแล้ว
เพราะเดี๋ยวนี้เด็กมัธยมเอาไปสปอยล์กันหมดแล้ว
ละพวกมหาลัยจะเหลืออะไรให้เซอร์ไพรส์ล่ะ

[B o o k]

ตัวเองโดนรับน้องสองแบบ แล้วก็เป็นพี่อบรมทั้งสองแบบ
เพราะว่าเป็นลูกครึ่งสองสถานะ (ขี้เกียจเล่า เดี๋ยวยาว)

แบบนึงเป็นว้ากรุ่นโบราณคร่ำครึในคณะตั้งใหม่ที่กำลังก่อร่างสร้างประเพณีของตัวเอง
เกริ่นก่อนว่า คณะนี้มันเรียนด้วยกันแป๊บเดียว (ถ้าเด็กมหิดลคงรู้จักพีไอ)
แล้วก็แตกกระสานซ่านเซ็นไปเรียนรวมกับหมอคณะอื่น ฉะนั้นเวลาอยู่ด้วยกันก็น้อยมาก เรียนยังแทบไม่ได้เรียนด้วยกัน
สิ่งที่มาแทนคือ หากิจกรรมอะไรก็ได้ให้ทำร่วมกัน จะได้สนิทกัน ไม่ลืมกัน
สร้างสายสัมพันธ์ให้ได้ในเวลาอันสั้น

กิจกรรมนึงก็คือสแตนด์เชียร์นี่แหละ และดันคิดกันว่าการว้ากเนี่ย ทำให้สนิทกันง่ายที่สุดแล้ว
แน่นอนว่ามันเป็นการจำลองสภาวะกดดัน ทั้งแบบมีเหตุผล และไม่มีเหตุผล
แต่มันดันกลายมาเป็นประเพณีแบบที่ตอนนี้พี่ว้ากก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าว้ากทำไม ตกลงมึงว้ากเพราะมึงถูกพี่ว้ากมาก่อนชิมิ
ตอนตัวเองโดนรู้สึกว่ามันวนลูปไร้สาระมาก เจออารมณ์มากกว่าเหตุผล
เลยพยามปรับเปลี่ยนในวาระที่มีสิทธิ์ ให้มันมีเหตุผลขึ้น
ที่สำคัญคือทำให้ตัวเองไม่รู้สึกว่าที่ตูทำไปนี่แม่งเปล่าประโยชน์สิ้นดี
ก็รู้สึกดีกับตัวเองขึ้นมาหน่อยนึง(หน่อยเดียว เพราะมันก็ยังเป็นว้ากไร้สาระอยู่ค่อนข้างมาก)

พอมาปีนี้ เริ่มมีคำสั่งจากอาจารย์ไม่ให้มีว้ากโหดไร้สาระ
ส่วนรุ่นน้องหัวหมอ ก็เริ่มแอนตี้การทำงานคณะตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม โดยอ้างคำพูดอาจารย์
ก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะปรับกระบวนกันยังไง คนมีอำนาจในคณะก็มีแต่สายโหด หึหึ
เรามันสายนางฟ้า ไม่ค่อยมีสิทธิ์มีเสียง

อีกแบบนึงที่เจอก็เป็นการรับน้องโบราณคร่ำครึเหมือนกัน
เพราะเป็นรับน้องที่แรกในประเทศไทยเลย
แต่ที่นี่เราเรียกว่าการอบรม น้องมีหน้าที่นั่งฟังสงบเสงี่ยมเจี๋ยมเจี้ยม
คนที่มาพูดก็มีทั้งพูดเรื่องพฤติกรรมดีแย่ หรือประสบการณ์ตรงจากรุ่นพี่
เรามี seniority ก็จริง แต่เป็นการเคารพซึ่งกันและกัน น้องเคารพพี่ พี่ก็ให้เกียรติน้อง
คนมาพูดนี่รุ่นเก่าเก๋ากึกถ้ามีแรงมีเวลาก็ยังมา คุยกับน้อง
อาจารย์บางคนหง่อมขนาดนั่งรถเข็นยังมาเลย
แบบรุ่นพี่ทุกๆ รุ่นให้ความสำคัญกับประเพณีนี้มาก
เป็นอะไรที่อบอุ่นอ่ะ

ที่จริง รับน้องข้ามฟากประทับใจก็จริง แต่ที่ประทับใจมากกว่าน่าจะเป็นการเรียนการสอน
อาจจะเป็นเพราะอาจารย์เกือบทั้งหมดเป็นรุ่นพี่ที่เคยผ่านอะไรมาเหมือนๆ กัน
มันเลยเป็นบรรยากาศแบบพี่สอนน้อง ซึ่งเป็นอะไรที่เยี่ยมมาก
ติวนอกเวลายังมีเลย ทั้งที่ก็ต้องไปทำงานอย่างอื่นด้วย
ตรงนี้ประทับใจจริงจัง

[เก้อ]

จริงๆเรื่องที่เด็กมัธยมมันรู้แล้วอะไรงี้
ผมว่ามันเป็นเรื่องของยุคสมัย ที่สื่อทุกวันนี้มันรวดเร็ว เปิดกว้าง ว่องไวมาก
เหมือนกับที่เรารู้นั่นแหละว่า เด็กยุคนี้ เข้าใจอะไรๆเร็วกว่าเรา รู้เยอะกว่า
เหมือนกับสมัยก่อน หนังฮอลลีวู้ดสามารถหลอกเราได้เนียนสนิท
แต่เดี๋ยวนี้ มีตอนจบแบบไหนเซอร์ไพรส์เราได้อีก มันยากขึ้นเรื่อยๆ

[O.D.M.]

เออ อย่างคณะตูเนี่ยมันก็เปลี่ยนโจทย์ทุกปีเหมือนกัน
ไม่มีอะไรที่แบบว่า เป็นประเพณีแบบที่ถามหาคำตอบไม่ได้ เอ๊ะหรือมีวะ ลืมแล้ว
รู้แต่ว่าในยุคตูเนี่ย บรรดาพี่สตาฟโหดกะสตาฟใจดีเนี่ย ปวดกบาลกันทุกปี
ว่าปีนี้น้องมันจะเรียนที่ไหนกี่ปี คือเรียนนครปฐมขึ้นมา
จะไปรับน้อง ไปสอนเพลง ไปเล่นเย้วๆ ทีนึง ก็ค่ารถแหลกเหลวเหมือนกัน

ตูนี่แหละ นั่งรถข้ามจังหวัดทุกวี่วัน ไปเย้วๆ
ค่ารถ เวลานั่งรถ... ดีไซน์ส่งพรุ่งนี้ ไหนจะแฟนนัดอีก
เลิกเรียน 4 โมง ได้ใช้เวลาส่วนตัวเกือบเที่ยงคืน

พี่สต๊าฟท์จะนั่งร้องให้บนรถเอา 

[iannnnn]

โอ๋ๆ ทุกวันนี้น้องๆ ก็ยังรักพี่ย์อยู่นะห์




อันของหมอบุ๊คนั่นตูก็เคยเจออะไรคล้ายๆ กัน
คือตอนเรียนและไปเป็นสโมของมหาลัยเนี่ย มันมีคณะก่อตั้งใหม่ขึ้นมา
แล้วพี่คณะนึงก็ต้องไปสอนน้องเรื่องประเพณีมหาลัยกรุบกริบอะไรต่ออะไรให้ใช่มะ
แต่ไอ้คณะนี้ดันเริ่มด้วยการพาไปว้ากก่อนเลย

คือมันยังเด็กน่ะ ปีสองปีสามเอง
แต่มึงไม่ได้วางแผนหรอกว่าจะวางรากฐานอะไรยังไง หรือว้ากเพื่ออะไร (เพราะมันก็ไม่รู้)
ผลคือรุ่นต่อๆ มาของคณะใหม่เนี่ย ก็ประเพณีว้ากไปงั้นๆ เฉยเลย
แล้วพอปลายปีก็มีการมีฝึกพี่ว้ากรุ่นต่อไปด้วยการพาวิ่งเป็นทหารรอบสระแก้วด้วยนะ เจ๋งดี
มีเป็นลมเข้าโรงบาลด้วย อะไรของมัน

อ้อ ส่วนอีกคณะ สมมติว่าชื่อคณะดุริยางค์
โชคดีมากที่ได้รุ่นพี่คณะจิตรกรรมเป็นคนสอนประเพณี
แล้วพอคณะนั้นเข้าสู่ปีสองปีสาม วัฒนธรรมของคณะตัวเองเลยเติบโตอย่างรวดเร็ว
จนตอนนี้เรียกได้ว่าน้องใหม่ดุริยางค์ของศิลปากรเนี่ยเป็นคณะที่เวลาเอามาออกงานแนวนี้
บรรดาพี่ๆ จะรอดูความสุดยอดของน้องมันทุกครั้ง ด้วยตัวน้องมันเองเลยน่ะนะ

[O.D.M.]

ผมว่าจิตกรรม เป็นตัวอย่างที่ดีของระบบรับน้องนะครับ
รับน้องจิตกรรม ผมว่าโหดไม่แพ้ชาติใดในโลก
แต่ก็คิดว่าสร้างสรรค์ไม่แพ้ชาติใดในโลกเหมือนกัน
แล้วดูเหมือนตัวเด็กเองก็ภูมิใจกับตรงนี้ของตัวเองเหมือนกันนะครับ

[ยุนเอ]

จิตกรรม ที่เป็นที่มาของสตาบั๊กซ์ ใช่มั้ยครับ

[JΛNΣ]

ตูเป็นพี่ว๊ากด้วยแหละ 





แต่เพื่อนบอกว่า...
มึงยืนทำหน้านิ่งเฉยๆ พอ ห้ามออกเสียง เดี๋ยวน้องไม่กลัว 

[ยุนเอ]

เค้าเป็นหนุ่มพยาบาลแหละ 

สาวๆ มาเป็นลมนี้ แทบจะวิ่งเข้าไปอุ้ม 

[psyfer]

เค้าไม่ได้ห้ามพี่ผู้ชายแตะน้องผู้หญิงเหรอ
ต้องให้พี่พยาบาลผู้่หญิงหามกันเอง

[JΛNΣ]

ตอนนั้นเอมันเป็นตุ๊ดน่ะ

[ยุนเอ]

แอร๊ยยยย 

[psyfer]

อยู่วังผี้สื้อซินะเอ