วินาทีแห่งชีวิต

[น้องเข่มเข๊ม]

คิดเหมือนตูเลย 



ตอนที่หมาที่บ้านตูตาย ตูก็คิดอย่างนี้ แค่อยากกอด

อยากหอม อยากคลุกข้าวให้มันกินเหมือนเดิม

ทำไมแค่นี้ถึงรอตูกลับบ้านไม่ได้

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

เห็นคนตายเยอะ มีหลายแบบ บางเรื่องน่าเล่า บางเรื่องไม่น่าเล่า
เรื่องที่จำติดตาติดใจจนถึงตอนนี้คือ เรื่องตอนสมัยเป็นแพทย์ใช้ทุนปี1
วันนั้นอยู่เวรกลางวันที่ห้องฉุกเฉิน หมอคนอื่นก็มีมากมายหลายคนกระจายในโรงพยาบาล
ผมกำลังเดินไปเดินมาในนั้น ตรวจคนไข้รายอื่นอยู่
ก็ได้ยินเสียงดัง "ปัง" ที่หน้าโรงพยาบาล ซึ่งตอนแรกไม่รู้ว่ามีอะไร มีพี่พยาบาลคนนึงวิ่งไปดู จากนั้นเขาก็วิ่งกันไปและกลับมาพร้อมร่างโชกเลือดของเด็กผู้หญิงอายุ15-16คนนึง
ผมใส่ท่อช่วยหายใจในปากที่ฉีกขาดและชุ่มเลือด
คลำไปที่ตรงคอและไหล่มีเสียงกรอบแกรบ เป็นลักษณะลมรั่วจากหลอดลมและปอด
ผมเอาเข็มแทงไปที่ปอดทั้งสองข้างและประเมินดู น่าจะมีลมรั่วออกมา เลยผ่าใส่ท่อเข้าไปเพื่อเอาเลือดและอากาศที่ขังออกจากปอด
บอกพยาบาลให้ตามแพทย์แผนกศัลยกรรมมาช่วยดู เพราะว่าช่วยทุกวิถีทางเท่าที่สมองของผมจะนึกออกแล้วแต่เด็กก็ยังไม่ดีขึ้น
น้ำเกลือที่จะให้ก็ไม่รู้จะแทงเข็มที่ตรงไหน เพราะแขนขาหักหมดจนไม่มีที่แทงน้ำเกลือ
ในที่สุดเพื่อนคนนึงก็เข้ามาดู ตรวจดูพักนึงแล้วก็บอกว่า "คอหักไปแล้ว จะช่วยไปทำไม"
แต่ก็ยังช่วยต่อไป จนครู่นึง พี่หมอศัลย์มาถึง ก็ช่วยประเมินดูและก็ลงความเห็นคล้ายๆกันว่าไม่รอดแน่นอน
ต่อให้ผ่าตัดช่วยเหลือได้ ก็คงตายในไอซียู
ถึงผ่านไอซียูได้ ก็คงไม่ฟื้น

ผมก็ให้ยาอีกหน่อย และก็คุยกับญาติที่เพิ่งมาถึง คุยกับแม่เด็กที่เพิ่งมาถึง
ผ่านมาไม่กี่ปีนี้ แต่จำไม่ได้แล้วว่าตอนที่ญาติมาถึง หัวใจหยุดเต้นไปแล้วหรือยัง ...
จำได้แต่ว่าผมอยู่ดูจนกระทั่งคลื่นหัวใจหยุดเต้นเป็นเส้นราบเรียบ

....
ในปีแรกของการเป็นหมอ วินาทีสุดท้ายของชีวิตคนไข้สอนอะไรผมเยอะ

[แอ้]

มีแต่เรื่องเศร้าๆ .. 

แอ้มีประสบการณ์แบบวินาทีชีวิตไม่เยอะนัก คงเพราะพยายามเลี่ยงค่ะ
* ย่าเป็นมะเร็ง เป็นนานเลย แอ้ก็ทำเต็มที่แล้วล่ะ สำหรับการเป็นหลานคนหนึ่ง ก่อนย่าจะเสีย ไม่รู้สึกตัวอยู่สามเดือน
แต่อาทิตย์เดียวก่อนจะเสีย อยู่ๆ ก็มีสติขึ้นมา ก็คุยกัน ย่าถามว่า ย่านอนอยู่นานแค่ไหน แอ้บอกว่า ทายซิย่า ย่าบอกว่า
สามเดือนได้ไหม.. แปลกมากๆ เลยค่ะ เพราะตลอดเวลาเขาไม่รู้สึกตัวเลยนะ ย่าก็ถามว่าเสียเงินทองไปเยอะล่ะสิ
เนี่ยย่ามีตังค์อยู่นะ ที่หัวเตียงที่บ้าน กองทุนเล่นหวยของแกอ่ะค่ะ ย่าบอกว่า เอามาจ่ายสิ .. ซึ้งดีค่ะ อีกไม่กี่วันแกก็จากไปอย่างสงบ

* น้องชายประสบอุบัติเหตุ ตอนที่น้องมันเป็นวัยรุ่น ที่บ้านไม่ค่อยจะใจสงบกันเท่าไหร่ เพราะว่าน้องแอ้มันซิ่งเหลือเกิน
ในที่สุด วันนั้นก็มาถึง (เหมือนจะรอเลยเนอะ แต่มันเป็นอะไรที่รู้สึกได้เลยว่า ห้ามเท่าไหร่ไม่ฟัง จะต้องเกิดเรื่องเข้าสักวัน)
น้องหายไปครบ 48 ชม. พร้อมมอเตอร์ไซค์ .. โทร.ตามกันทุกที่ยกเว้นวัด สุดท้ายก็พบว่าไปแอ้งแม้งอยู่ รพ.มหาราช นครราชสีมา
(บ้านอยู่ อ.สีคิ้วค่ะ) แอ้ลางานกลับบ้านไปเยี่ยมน้อง พอเห็นสภาพ ไอ้เราก็แทบจะกองอยู่ตรงนั้นเลย .. แบบว่าชนหนักมาก.. ไม่รู้ตัวเลย
เนื่องจากเขาหาญาติไม่พบ (ตำรวจเอากระเป๋าตังค์น้องไป แต่ไม่ได้แจ้งมาทางบ้าน) เขาเลยปล่อยนอนอยู่อย่างนั้น ไม่เช็ดเลือด ไม่ตัดเล็บที่ฉีก
แต่เจาะปอดเอาเลือดออก แล้วก็ใส่เครื่องช่วยให้ยังมีชีวิตอยู่.. คุณพยาบาลเดินมาพูดเสียงดังว่า.. อย่างนี้ไม่รอดแน่ๆ ถึงรอดก็กลายเป็นผัก
ไม่มีทางรู้ตัวได้อีก.. ก็ไม่เข้าใจว่ามันเป็นสิ่งที่เขาอบรมมาให้ปลอบใจคนไข้อย่างนั้นหรือ..

น้องชายหายเจ็บค่ะ เท่าที่หมอจะเย็บซ่อมแซมได้ แต่ตากับหูเสียอย่างละข้าง กับเสียโฉมพอสมควรเลย นอกนั้นก็ปกติดีค่ะ
แต่วินาทีนั้นที่มองเห็นเขานอนจมกองเลือดแห้งอยู่บนเตียง หัวบวมขึ้นมาสองเท่าได้มั้ง (เอาเป็นว่าเหมือนศพเลย)
ตอนนั้นภาพมันวิ่งวุ่นวายเต็มหัวไปหมดเลย..

ถ้าเป็นไปได้แอ้ไม่อยากเห็นใครเป็นอะไรอีกเลย สวดมนต์ให้ทุกคนบ่อยๆ ค่ะ 

[จักรี]

โอ้ว  อ่านแล้ว ปลงได้ก็ปลงไป ไอ้ที่ปลงไม่ได้นี่ก็ใจห้ายใจหาย

ของหมอแมวนี่เด็กคนนั้นไปโดนอะไรมาครับ

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

เด็กคนนั้นนั่งจยย. ซ้อนเพื่อนอีกคนนึง
คนขับขับออกจากโรงเรียนเทคนิกแล้วก็ขับไปที่แยกหน้าโรงพยาบาล จากนั้นก็วิ่งออกไปโดยคิดว่าจะพ้น
รถปิคอัพที่วิ่งมาตามปกติก็เลยเสยท้าย
คนขับ มีแต่แผลถลอกนิดหน่อย ... ไม่ต้องทำแผลด้วยซ้ำ แต่คนซ้อน โดนรถปะทะเต็มๆ ลอยไปหลายเมตร

แยกนี้มีปัญหามาก เพราะจริงๆเป็นจุดที่ห้ามกลับรถ
ตำรวจก็โดนตำหนิหลายครั้ง จนไม่รู้จะทำอย่างไร

ตำรวจเคยเอาบล๊อคปูนมาปิด ... ก็โดนร้องเรียนว่าเข้าโรงพยาบาลไม่สะดวก
พอตำรวจเอาบล๊อคปูนออก ติดแต่ป้ายห้ามกลับรถ ก็โดนร้องเรียนว่าเด็กที่มากลับรถตรงนี้โดนรถเฉี่ยวชน น่าจะปิดไปซะ
พอตำรวจเปลี่ยนเป็นจับคนที่กลับรถ ก็เจอร้องเรียนว่าทำไมไม่ปิดไปเลย จงใจหาเงินหรือเปล่า

ปัจจุบัน เปิดไว้ตามปกติ ... ติดป้ายไว้ตามปกติ ... จะร้องเรียนก็ร้องไป ผู้ใหญ่ในจังหวัดรับทราบปัญหาไปแล้ว

[น้องเข่มเข๊ม]

หมอแมวคะ 

หมอแมวทำงานเผชิญความตายอยู่บ่อย ๆ จนน่าจะเป็นเรื่องที่เคยชิน

เคยรู้สึกอยากร้องไห้กับคนไข้ที่เสียไม๊คะ   

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

เคยครับ
แต่หลังจากที่รู้ว่าการร้องไห้ทำให้เสี่ยงต่อการโดนฟ้อง ผมก็เลิกร้องไห้
เพราะหมอร้องไห้ ไปถามใครเค้าก็หาว่าเราทำพลาด
ถ้าไม่พลาดหมอจะร้องไห้ทำไม 

หลังๆก็ไม่ร้อง เพราะยึดหลักว่า
ช่วยเต็มที่แล้ว ผมไม่มีอะไรให้เสียใจแล้ว
ถ้าคนไข้ตายจากเหตุอื่นที่ไม่เกี่ยวกับผม ผมก็ไม่รู้จะร้องไห้ทำไม  (แต่ก่อนSensitiveเกิน ร้องไห้บ่อย) คนที่ควรร้องไห้ควรจะเป็นคนที่เป็นสาเหตุ
ถ้าผมร้องไห้ แล้วคนไข้ที่นั่งรอตรวจอยู่จะว่าไง 

[น้องเข่มเข๊ม]

นั่นสิเนอะ   

[แอ้]

หมอแมวสู้ๆ นะคะ อย่าท้อถอย
หมอจะช่วยคนได้อีกเยอะแยะมหาศาลค่ะ .. 

[จักรี]

หมอแ มว หรือหมอที่ช่วยคนด้วยความตั้งใจจริง รวมทั้งพวกคนที่ช่วยชีวิตคนนี่  สำหรับผม มันยิ่งใหญ่มากๆ เลยละ

[ยุนเอ]

มีหมอแมวเยอะๆ โลกเราคงจะอบอุ่นขึ้นเยอะนะครับ 
แต่ศรัทธาในหมออย่างหมอแมวทุกคนนะครับ

[น้องเข่มเข๊ม]

แอบมาเชียร์หมอแมวด้วยคนะนคะ   

[•--Nui--•]

มีแต่เรื่องเศร้าๆ .. 

แอ้มีประสบการณ์แบบวินาทีชีวิตไม่เยอะนัก คงเพราะพยายามเลี่ยงค่ะ
* ย่าเป็นมะเร็ง เป็นนานเลย แอ้ก็ทำเต็มที่แล้วล่ะ สำหรับการเป็นหลานคนหนึ่ง ก่อนย่าจะเสีย ไม่รู้สึกตัวอยู่สามเดือน
แต่อาทิตย์เดียวก่อนจะเสีย อยู่ๆ ก็มีสติขึ้นมา ก็คุยกัน ย่าถามว่า ย่านอนอยู่นานแค่ไหน แอ้บอกว่า ทายซิย่า ย่าบอกว่า
สามเดือนได้ไหม.. แปลกมากๆ เลยค่ะ เพราะตลอดเวลาเขาไม่รู้สึกตัวเลยนะ ย่าก็ถามว่าเสียเงินทองไปเยอะล่ะสิ
เนี่ยย่ามีตังค์อยู่นะ ที่หัวเตียงที่บ้าน กองทุนเล่นหวยของแกอ่ะค่ะ ย่าบอกว่า เอามาจ่ายสิ .. ซึ้งดีค่ะ อีกไม่กี่วันแกก็จากไปอย่างสงบ

* น้องชายประสบอุบัติเหตุ ตอนที่น้องมันเป็นวัยรุ่น ที่บ้านไม่ค่อยจะใจสงบกันเท่าไหร่ เพราะว่าน้องแอ้มันซิ่งเหลือเกิน
ในที่สุด วันนั้นก็มาถึง (เหมือนจะรอเลยเนอะ แต่มันเป็นอะไรที่รู้สึกได้เลยว่า ห้ามเท่าไหร่ไม่ฟัง จะต้องเกิดเรื่องเข้าสักวัน)
น้องหายไปครบ 48 ชม. พร้อมมอเตอร์ไซค์ .. โทร.ตามกันทุกที่ยกเว้นวัด สุดท้ายก็พบว่าไปแอ้งแม้งอยู่ รพ.มหาราช นครราชสีมา
(บ้านอยู่ อ.สีคิ้วค่ะ) แอ้ลางานกลับบ้านไปเยี่ยมน้อง พอเห็นสภาพ ไอ้เราก็แทบจะกองอยู่ตรงนั้นเลย .. แบบว่าชนหนักมาก.. ไม่รู้ตัวเลย
เนื่องจากเขาหาญาติไม่พบ (ตำรวจเอากระเป๋าตังค์น้องไป แต่ไม่ได้แจ้งมาทางบ้าน) เขาเลยปล่อยนอนอยู่อย่างนั้น ไม่เช็ดเลือด ไม่ตัดเล็บที่ฉีก
แต่เจาะปอดเอาเลือดออก แล้วก็ใส่เครื่องช่วยให้ยังมีชีวิตอยู่.. คุณพยาบาลเดินมาพูดเสียงดังว่า.. อย่างนี้ไม่รอดแน่ๆ ถึงรอดก็กลายเป็นผัก
ไม่มีทางรู้ตัวได้อีก.. ก็ไม่เข้าใจว่ามันเป็นสิ่งที่เขาอบรมมาให้ปลอบใจคนไข้อย่างนั้นหรือ..

น้องชายหายเจ็บค่ะ เท่าที่หมอจะเย็บซ่อมแซมได้ แต่ตากับหูเสียอย่างละข้าง กับเสียโฉมพอสมควรเลย นอกนั้นก็ปกติดีค่ะ
แต่วินาทีนั้นที่มองเห็นเขานอนจมกองเลือดแห้งอยู่บนเตียง หัวบวมขึ้นมาสองเท่าได้มั้ง (เอาเป็นว่าเหมือนศพเลย)
ตอนนั้นภาพมันวิ่งวุ่นวายเต็มหัวไปหมดเลย..

ถ้าเป็นไปได้แอ้ไม่อยากเห็นใครเป็นอะไรอีกเลย สวดมนต์ให้ทุกคนบ่อยๆ ค่ะ 

รู้สึกเหมือนกันเลย โดยเฉพาะที่คุณพยาบาลบอกว่า "สงสัยเลือดคั่งในสมอง อาจจะต้องผ่าตัดสมอง ไม่รู้จะพิการหรือเปล่า" อะไรทำนองนี้
จำไม่ได้และก็ไม่อยากจำด้วย 

[กวางจ้ะ]

ของกวางนี่คือ.. พี่ป้องอ่ะค่ะ

11 กุมภาพันธ์ 2546
พี่ป้องประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ถูกรถอัดก๊อปปี้ อาการโคม่า

12 กุมภาพันธ์ 2546
วันนั้นกวางไปเยี่ยมพี่ป้องที่นอนไม่รู้สึกตัวอยู่ในห้องไอซียู โรงพยาบาลรามาธิบดี
กวางร้องไห้ แต่พี่ป้องเคยบอกกวางไว้ว่า


"ถ้าอยู่มาวันหนึ่ง พี่ป้องไม่อยู่แล้ว สัญญากับพี่นะว่า.. กวางต้องดูแลตัวเอง เปิดใจให้คนอื่น และมีชีวิตอยู่ต่อไป.."
"ทำไมพี่ป้องพูดแบบนี้อ่ะคะ"
"เพราะพี่ไม่รู้ว่าอนาคต เราจะยังมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกนานแค่ไหน ชีวิตคนเรามันสั้นนะกวาง สัญญากับพี่นะคะ"
"ค่ะ สัญญา"




กวางเห็นเส้นคลื่นหัวใจพี่ป้อง อ่อนลง ๆ เรื่อย ๆ
กวางเลยบอกพี่ป้องว่า พี่ป้องคะ กวางจะมีชีวิตอยู่ต่อ
กวางจะดูแลตัวเอง กวางจะไม่ร้องไห้แล้ว ไม่ต้องห่วงกวางนะคะ






----------------------------------------------ตี๊ด-------------------------------------------------------------


เสียงเครื่องตรวจวัดคลื่นหัวใจแบบนี้ มันเหมือนมีดกรีดใจกวางออกเป็นชิ้น ๆ เลย
กวางหลีกทางให้พี่ ๆ พยาบาลช่วยกัน CPR ให้พี่ป้อง กวางเดินออกมาจากห้อง ICU มายืนอยู่กับแม่พี่ป้อง
สักพักคุณหมอก็ออกมา บอกว่า























เสียใจด้วยนะครับ..













พี่ป้องจากกวางไปเดินเล่นอยู่บนสวรรค์ ด้วยภาวะหัวใจล้มเหลว ในเวลา 14.03 น.











ทุกครั้งที่กวางนั่งรถผ่านแถว ๆ นั้น กวางจะคิดถึงพี่ป้องทุกครั้ง
คิดถึงวันคืนดี ๆ ที่กวางกับพี่ป้องเคยมี ภาพมันจะวนขึ้นมาในหัวตลอด



พี่ป้องยังอยู่ในใจกวางเสมอนะคะ

[ส้ ม ♥]

กรณีของเพื่อนส้ม ก็เจอหมอพูดแบบนี้แหละ

เพราะตอนนั้นมันยังไม่ตาย แต่ช่วงล่างโดนทำลายหมด

ส้มจำเรื่องราวไม่ค่อยได้ แต่สรุปว่าช่วยไปก็เท่านั้น

อยากให้หมอ ช่วยคนไข้เหมือนช่วยญาติของตัวเอง ทำทุกทางเท่าที่ทำได้ ถึงแม้ว่าผลมันจะไม่ดีขึ้นก็ตาม

ไม่อยากให้ชินกับการคาดคะเนที่ว่า ช่วยไปก็ไม่รอด 

ส้มนับถือพี่หมอแมวว มากๆเลยค่ะ