วรรคทอง

[Ah!]

 

เป็นหนังสือที่น่าสนใจมาก
ลุงกระดึง ลุงกำนมครับ
เล่มไหนครับ วานบอก จะได้หาดูบ้าน

อิทธิฤทธิ์กูเกิ้ลยังหาไม่เจอ 

เล่มนี้ครับ


จาก http://www.nongpangbook.com/product.detail_0_th_1335989#

[กำนม.};oO=]

เจ๊ศศิ เธอคืออธิบดีกรมศิลปะในป่าไม้เดียวกรรม
วาดหน้าหุ่นด้วยมือที่เรียวราวนางรำ และหัวใจอันรับมาจากสรวง
ส่วนปากกานั้น ลับด้วยหินลองทองยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์
หากจะให้แสบลึกล้ำ ควรแวะวิทยาเขตมิ่งหลีหน้าพระลาน
สั่งเนื้อน้ำมันหอยมาเคี้ยว แล้วหอยจะมีดกในปากเรา
ผมนิยมสนทนาธรรมกับผีขนุนและเห็ดสด ในหน้าฝน
ปากจึงเปียกแฉะและบานฉ่ำ

[Ou!]

เจ๊ศศิ เธอคืออธิบดีกรมศิลปะในป่าไม้เดียวกรรม

แปลวรรคนี้ทีครับ

[คุณชาย ( 737 )]

 มนุษย์นี้ที่รักอยู่สองสถาน   บิดามารดารักมักเป็นผล
ที่พึ่งหนึ่งพึ่งได้แต่กายตน    เกิดเป็นคนคิดเห็นจึงเจรจา
แม้นใครรักรักมั่งชังชังตอบ  ให้รอบคอบคิดอ่านนะหลานหนา
รู้สิ่งใดไม่สู้รู้วิชา                รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี

ช่วงต่อให้จากท่อนของบุ๋มครับ



ครูคือใคร ใครคือครูในวันนี้ ใช่อยู่ที่ปริญญามหาศาล

ใช่อยู่ที่เรียกว่าครูหรืออาจารย์ ใช่อยู่นานสอนนานในโรงเรียน

ครูคือผู้ชี้นำทางความคิด ให้รู้ถูกรู้ผิดคิดอ่านเขียน

ให้รู้ทุกข์รู้ยากรู้พากเพียร ให้รู้เปลี่ยนแปลงสู้รู้สร้างงาน

ครูคือผู้ยกระดับวิญญาณมนุษย์ ให้สูงสุดกว่าสัตว์เดรัจฉาน

ครูคือผู้สั่งสมอุดมการณ์ มีดวงมาลย์เพื่อมวลชนใช่ตนเอง

ครูจึงเป็นนักสร้างผู้ใหญ่ยิ่ง สร้างคนจริงสร้างคนกล้าสร้างคนเก่ง

สร้างให้คนเป็นตัวของตัวเอง ขอมอบเพลงนี้มาบูชาครู

เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์   

[กำนม.};oO=]

แปลวรรคนี้ทีครับ

พี่จักรพันธ์ จบจิตรกรรม เธอใช้นามปากกาในหนังสือลลนา ว่าศศิวิมล
พี่จักรพันธ์ เป็นศิลปินแห่งชาติ เขียนรูปงาม ทำหุ่นกระบอกสวยที่สุดในภพนี้
เป็นผู้ชายโดยละเอียดที่ละเอียดกว่าผู้หญิง ผมไม่รู้จะบอกว่าอย่างไร
ถ้าผมจะต้องตั้งกรมใหม่ให้แกเป็นอธิบดี  ...
ผมก็แค่ยุบกรมป่าไม้มารวมกะกรมศิลป์ให้เป็นอันเดียวกัน
มันจึงเป็นกรรมของผมเอง ป่าไม้เดียวกันเป็นสำนวนสมัยก่อนเรอะ?

[Ou!]

โฮ่ ขอบคุณครับ

แปลคำว่า ป่าไม้เดียวกรรม ไม่ออกล่ะ เลยงง

[Rabbitinblack]

ครูคือใคร ใครคือครูในวันนี้ ใช่อยู่ที่ปริญญามหาศาล

ใช่อยู่ที่เรียกว่าครูหรืออาจารย์ ใช่อยู่นานสอนนานในโรงเรียน

ครูคือผู้ชี้นำทางความคิด ให้รู้ถูกรู้ผิดคิดอ่านเขียน

ให้รู้ทุกข์รู้ยากรู้พากเพียร ให้รู้เปลี่ยนแปลงสู้รู้สร้างงาน

ครูคือผู้ยกระดับวิญญาณมนุษย์ ให้สูงสุดกว่าสัตว์เดรัจฉาน

ครูคือผู้สั่งสมอุดมการณ์ มีดวงมาลย์เพื่อมวลชนใช่ตนเอง

ครูจึงเป็นนักสร้างผู้ใหญ่ยิ่ง สร้างคนจริงสร้างคนกล้าสร้างคนเก่ง

สร้างให้คนเป็นตัวของตัวเอง ขอมอบเพลงนี้มาบูชาครู

เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์  

ชอบครับ

[หงุมหงิม]

เขาคลอขลุ่ยครวญเสียงเพียงแผ่วผิว
ชะลอนิ้วพลิ้วผ่านจากมานหมอง
โอดสะอื้นอ้อยอิ่งทิ้งทำนอง
เป็นคำพร้องพริ้งพรายระบายใจ

เนาวรัตน์   พงษ์ไพบูลย์


เหมือนเคยเห็นที่ไหนในบอร์ด
แต่คุ้ยจู๋ไม่เห็นเจอแฮะ 


-----------------------------------------------------

ดอกรักบานในหัวใจใครทั้งโลก
แต่ดอกโศกบานในหัวใจฉัน
และอาจเป็นเช่นนี้ชั่วชีวัน
เมื่อรักอันแจ่มกระจ่างกลับร้างไกล

หยก บูรพา

[กำนม.};oO=]

ไม่ต้องเข้าใจ แค่คุ้นเคย
แค่นี้ ชีวิตก็ดำรงอยู่ในโลกได้แล้ว
..
ผมเอง };oO=

[เต่า..]

โฉมควรจักฝากฟ้า       ฤๅดิน ดีฤๅ
เกรงเทพไท้ธรณินทร์   ลอบกล้ำ
ฝากลมเลื่อนโฉมบิน     บนเล่า นะแม่
ลมจะชายชักช้ำ          ชอกเนื้อเรียมสงวน ฯ

(นิราศนรินทร์)




เอออุเหม่นะมึงชิช่างกระไร   ทุทาสสถุลฉะนี้ไฉน
ก็มาเป็น
ศึกบถึงและมึงก็ยังมิเห็น  จะน้อยจะมากจะยากจะเย็น
ประการไร
อวดฉลาดและคาดแถลงเพราะใจ  ขยาดขยั้นมิทันอะไร
ก็หมิ่นกู
กลกะกากวาดขมังธนู  บ่ห่อนจะเห็นธวัชริปู
สิล่าถอย
พ่ายเพราะภัยพะตัวจะพลอย  พินาศชิพิตประดิษฐ์ประดอย
ประเด็นขัด
กูก็เอกอุดมบรมกษัตริย์  วิจารณถ้วนบ่ควรจะทัด
จะทานคำ
นี้น่ะเป็นเพราะเป็นอำมาตย์กระทำ  พระราชการมาฉนำ
สมัยนาน
ใช่กระนั้นล่ะไซร้จะให้ประหาร  ชีวาตย์และหัวจะเสียบประจาน
ณทันที

(สามัคคีเภทคำฉันท์)



เปทะลูอยู่ถ้ำ          มีถม
แปสมูอยู่ตม          ไต่ไม้
มาแดงแกว่งหางงม  หาคู่
นาปล้ำน้ำจิ้มให้       รสลิ้มชิมลอง

(อันนี้จากไหนจำไม่ได้)



ส่วนกลอนแปด ผมก็ชอบเยอะมาก
แต่ตอนนี้นึกไม่ออก
หุหุ

[กำนม.};oO=]

ต๋วนเผ่า อาเมา จ๋อไหนหนาก

[Ah!]

หาดทรายนิ่มพิมพ์ใจใครคนหนึ่ง
คนผู้ซึ่งแสนรักเธอหนักหนา
ทุกเม็ดทรายคือทุกคำจำนรรจา
หนักกว่าฟ้าหนากว่าน้ำล้ำแผ่นดิน

จะถักร้อยสร้อยทรายสายสวาท
ขออำนาจปรารถนามิรู้สิ้น
ดนตรีคลื่นครื้นเครงดั่งเพลงพิณ
กล่อมให้ยินและให้ย้ำคำว่า รัก

เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

ผมไปเสม็ดสมัยเรียนจุฬาโน่น ก่อนจะเข้าศิลปากร
สาวที่ไปด้วยกันในทริปนั้น แกเขียนกลอนนี้บนหาดทรายด้วยกิ่งไม้
เป็นตัวหนังสือบนหาดทรายตัวโต๊โต
ผมจำได้ประมาณนี้ อาจผิดเพี้ยนนิดหน่อย
แต่จำได้ติดใจ

[toxin]

    เขาคลอขลุ่ยครวญเสียงเพียงแผ่วผิว
    ชะลอนิ้วพลิ้วผ่านจากมานหมอง
    โอดสะอื้นอ้อยอิ่งทิ้งทำนอง
    เป็นคำพร้องพริ้งพรายระบายใจ
     

    โอ้ดอกเอ๋ยเจ้าดอกขจร
    นกขมิ้นเหลืองอ่อน จะนอนไหน
    ค่ำลงแล้วแนวพนาและฟ้าไกล
    เจ้านอนได้ทุกเถื่อนท่าไม่อาทร
     

    แล้วหวนเสียงเรียงนิ้วขึ้นหวิวหวีด
    เร่งอดีตดาลฝันบรรโลมหลอน
    ถี่กระชั้นสั่นกระชากใจจากจร
    ระเรื่อยร่อนเร่มาเป็นอาจิณ
   

    โอ้ใจเอ๋ยอ้างว้างวังเวงนัก
    ไร้แหล่งพักหลักพันจะผันผิน
    เพิ่มแต่พิษผิดหวังยังย้ำยิน
    ระด่าวดิ้นโดยอนาถแทบขาดใจ
   

    ข้าเคยฝันถึงฟ้ากว้างกว่ากว้าง
    ฝันถึงปางทับเปลี่ยวเรี่ยวน้ำไหล
    ถึงช่อเอื้องเหลืองระย้าคาคบไม้
    ในแนวไพรนึกเหมือนเป็นเพื่อนเนา
     

    รู้รสแรงแห่งทุกข์และสุขสิ้น
    บนแผ่นดินแผ่นเดียวเปลี่ยวและเหงา
    จิบน้ำใจจนทั่วเจียนมัวเมา
    ไร้ร่มเงารังเรือนและเพื่อนตาย
   

    เขาเคลียนิ้วเนิบนุ่มเสียงทุ้มพร่า
    เหมือนหวนหาโหยไห้น่าใจหาย
    เจ้าขมิ้นเหลืองอ่อนนอนเดียวดาย
    จะเหนื่อยหน่ายหนาวน้ำค้างที่กลางดง
     

    เสียงฉับฉิ่งหริ่งรับขยับเร่ง
    จะพรากเพลงเพื่อนยินสิ้นเสียงส่ง
    เขาเบือนนิ้วผิวแผ่วแล้วราลง
    เสียงนั้นคงเน้นครางอย่างห่วงใย

    เจ้าดอกเอยดอกขจรอาวรณ์ถวิล
    นกขมิ้นเหลืองอ่อนจะนอนไหน
    เขาวางขลุ่ยข่มน้ำตาว้าเหว่ใจ
    ตอบไม่ได้ดอกหนาข้าคนจร

   นกขมิ้น

   เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

[กำนม.};oO=]

โอยย ..
กระดึงหนุ่มถูกตรึงไว้ในเม็ดทรายหอม

[แอ้]

อันหัวโขนยักษ์หรือลิงสิ่งสมมติ
ส่วนมนุษย์ยักษ์หรือลิงจริงไฉน
เหมือนอำนาจและหน้าที่อยู่ที่ใคร
อย่าปล่อยใจให้ลืมตัวหัวเป็นคน

                -ไม่แน่ใจว่าของใครค่ะ ที่บริษัทเขาแปะไว้-