โลกนี้สีชมพู

[I’Boss]

เดี๋ยวถ้าไม่รู้แนว ป้าจะอุทิศตนเพื่อการศึกษาจให้จ่ะ

จริงหรือเปล่าครับ 


ขอบคุณสำหรับทุกโพสต์ที่หลั่งไหลกันเข้ามาครับ

ชอบเพลงที่พี่เก้อเอามาฝากมากๆ 

ปล.ชักกลัวพี่เต่า 

[าาา๐]

ผมเคยชอบผู้หญิงคนนึงครับ
ตลกดีที่คนรอบตัวผมรู้กันทุกคน แม้กระทั่งคนรอบตัวเธอก็เช่นกัน

แต่ตัวเธอเองกลับไม่รู้...

เรารู้จักกันมานานทาง internet โดยผ่านรุ่นน้องของผมคนหนึ่ง
ตอนนั้นผมอยู่ ม.5 และเธออยู่แค่ ม.3 เอง 

เราทั้งคู่ไม่เคยเจอกันเลย แต่ก็ติดต่อกันตลอด
จนกระทั่งวันนั้น วันเกิดของผมเมื่อ 3 ปีที่แล้ว

ผมเลยตัดสินใจชวนเธอไปงานสัปดาห์หนังสือ ( โคตรโรแมนติกเลย  )
ซึ่งเธอก็ตอบตกลง...

หนังสือเล่มนั้น... เล่มที่เราทั้งสองเห็นว่าน่ารักดี
ผมซื้อ และเราก็แบ่งกันอ่าน

หลังจากวันนั้น เราก็ตกลงกันว่า ทุกครั้งที่มีงานสัปดาห์หนังสือ ทั้งสองคนจะมาเจอกัน
นั่นคือจุดเริ่มต้นของทุกๆหกเดือนที่ผมเ้ฝ้ารอจะเจอเธอ


------------------------------------






เดี๋ยวมีต่อ

[กันย์]

 

[น้องเข่มเข๊ม]

มาคั่นให้  

[icez]

ผมเคยชอบผู้หญิงครับ

อ๊ะ

[Romzaikyu]

ก็ตอนนี้มันมีไอ้เบิร์ด กะ ไอ้ชื่น 

[น้องเข่มเข๊ม]

โถ เบิร์ด ชื่น   

[าาา๐]

หลังจากนั้นผมก็พยายามนัดเจอเธอตลอด บางครั้งเรียนเสร็จผมก็รีบบึ่งไปหาเธอ
( รังสิตบึ่งไปสยาม ไกลค่อดๆ รถติดอีก  )

เธอร้อยเชือกเป็นสร้อยข้อมือให้ผมเส้นหนึ่ง เธอทำขายในงาน รร งานหนึ่ง
มันเล็กมากๆจนผมไม่กล้าใส่เพราะกลัวขาด แต่สุดท้ายก็ใส่มันจนได้ 

ต่อมาไม่นานก็มีเหตุการณ์ที่ไม่เลี่ยงไม่ได้เกิดขึ้น

นั่นคือการเอนทรานซ์ครับซึ่งเธอก็ปวดหัวน่าดูเหมือนกันว่าจะเรียนที่ไหน ยังไง

แต่คนที่ปวดหัวกว่าดูจะเป็นผม เพราะผมเองก็ลุ้นให้มาเรียนที่เดียวกัน
แต่ก็ต้องเชียร์ให้อยู่ในครรลองคลองธรรมล่ะครับ ไม่ออกนอกหน้า 

ซึ่งสุดท้ายเธอก็เลือกที่จะสอบเข้าสถาบันฯแถวสวนจตุจักร ( เดาเอา  )

ก่อนเธอเข้าไปสอบ ผมบอกกับเธอว่า เต็มที่นะ ....


------------------------------





คั่นๆไว้ เดี๋ยวพิมพ์ยาวแล้วอ่านยาก

[น้องเข่มเข๊ม]

 คั่นให้จ๊ะ 

[เดอะบุ๋ม]

  บวกโม่

[หนูอร]

รออยู่นะจ๊ะ




// จพส.กำลังสวยเชียวนะเธอ 

[าาา๐]

ขอบคุณครับ 

-----------------------------------------


และแล้วเธอก็สอบติดครับ 
ผมเสียใจไม่น้อย แต่ก็ดีใจที่เธอคงได้เรียนในสิ่งที่ชอบ

แต่ยังดีที่ผมมีเพื่อนอยู่ที่นั่นคนนึง เลยฝากเป็นธุระให้ 

ทุกอย่างเหมือนจะปกติดี แต่ผมก็เริ่มรู้สึกได้ว่าเราคุยกันน้อยลง
ผมเข้าใจว่าเธอคงงานเยอะ ไหนจะการปรับตัวหลายๆอย่าง

ผมทำใจ และคิดว่าการได้คุยกันอาทิตย์ละครั้ง ก็มีความสุขแล้ว
การเจอกันยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตารางเวลาและระยะทางที่ต่างกันเกินไป
ทำให้เราแทบไม่ได้เจอกันเลย บางครั้งการเจอกันก็แค่สั้นๆ

การโทรคุยกันมักจบลงด้วยประโยคที่ว่า
" ลุงๆ แค่นี้ก่อนนะ " และตัดบทไป

ผมไม่อยากรบกวนเธอ จึงไม่โทรไปบ่อยๆอีก


แต่แล้ววันหนึ่งเพื่อนผมก็โทรมาครับ
บอกกับผมว่า เห็นน้องคนนั้นอยู่กับทอม...

ถ้าเป็นการ์ตูน มันคงจะเป็นช่องที่มีกระจกแตกเป็นเสี่ยงๆ

ผมจึงถามความจริง สิ่งที่เธอบอกกับผมเป็นคำสั้นๆครับ


" ขอโทษ  มันจะเป็นเหมือนเดิมมั้ย "


-----------------------------------------

[น้องเข่มเข๊ม]

อาฮะ   

[Romzaikyu]

ลุงอีกคนนึงแล้ว 

[าาา๐]

คำว่าลุงฆ่าคนมาเยอะแล้วล่ะครับ 

-------------------------------


ณ วินาทีนั้น ผมตอบไปว่าไม่รู้ เพราะผมไม่รู้จริงๆ


เธอถามผมว่า จะไปงานหนังสือกับเธอได้มั้ย?
ผมตอบไปสั้นๆว่า " จะไปก็โทรมาแล้วกัน "

ผมไม่ได้ไปตามนัด และผมก็ไม่ได้โทรหาเพื่อนัดแต่อย่างใด
ผมเองไม่กล้าที่จะเจอหน้าเธอ

นับจากวันนั้นเราไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย
ผมไม่ได้โทรหาเธออีก จะมีก็แค่ส่งข่าวสั้นๆว่า งานสัปดาห์หนังสือวนมาถึงแล้วนะ
หรือโทรหาเพื่อให้รู้ว่าผมยังไม่ลืม แค่นั้นเอง...


แต่แล้ววันหนึ่ง เพื่อนของเธอก็โทรมาหาผม
( คนที่ทำให้ผมได้รู้จักกับน้องคนนี้นั่นเอง )

เพื่อนของเธอบอกว่า เธอผิดหวังมากที่ผมผิดสัญญาและไม่ยอมไปงานหนังสือด้วย


ผมอึ้ง มันกลับกลายเป็นว่าผมเองที่เป็นคนหนีทุกอย่างมา




ต่อพรุ่งนี้ครับ ง่วงและ