จ่าดับ จำเปาะ

[คุณหนูฟ้า]

เคยโดนใบสั่งวันเดียวสองใบ 
ใบแรกจอดในที่ห้ามจอด และไม่ให้สัญญาณ
ใบที่สองไม่คาดเข็มขัด

 

[คิ้วหนาจ้ะ]

ตั้งแต่ขับรถมาเคยโดนพี่ตำหนวดจับ 3 ครั้ง (ผิดจริง 1 ยัดอีก 2)
ใบสั่งอีก 2 ใบ อันนี้นี่ จอดในที่ห้ามจอด (เยาวราชทั้ง 2 ใบ) 

[กำนม.};oO=]

คนคำนวณ มิสู้ฟ้าลิขิต
ฟ้าอาจจะเขียนผิด
ตำรวจไทยจึงต้องลิขิตซ้ำ
..
สองพันแปดร้อยซีซี
แก๊สลดความดันลงยี่สิบเท่า
ก่อนฉีดเข้าในกระบอกสูบ
ที่พันรอบต่อนาที ก่อนจะคุยจบ
จะสูญเสียเชื้อเพลิงไปเท่าไร?
ใครจะบอกได้ว่านกเค้าแมวคิดเลขฐานไหน
ก่อนที่จะบินลงเกาะยอดตะแบก ในคืนเดือนมืด
ผมต้องคำนวณ เพื่อความอยู่รอด และพ้นจากเงื้อมมือของจ่าแจ่มจอมจับ
การเข็นรถที่หนักสามตันครึ่ง ในยามใกล้รุ่ง ไม่ใช่เรื่องสนุก
จ่าแจ่มแกไม่สามารถหิ้วถังแก๊สมาเติมนอกปั๊มได้ รถเกียร์ออโต้ถ้าต้องลาก
เกียร์พังขึ้นมา ลูกละแสน เงินเดือนผู้กำกับสักสามเดือนคงพอจ่ายไหว
"ขอดูใบอนุญาตด้วยครับ.."
ถ้าแทงหวยก็ถูกทั้งบนล่าง ..
ประโยคมาตรฐาน ที่บอกนัยว่ามีความต้องการอื่นอยู่เบื้องหลัง
ไม่ให้ดูครับ เพราะไม่มี ถ้าอยากดูต้องตามไปที่ สน.ทางด่วน ในเวลาราชการ
ถ้าตามไปแล้วเขียนแผนที่แจ้งผมด้วย หายากหาเย็นเหลือเกิน ไม่เหมือนด่านที่มีดกดื่น
"ง้านนนน ขอดูใบสั่ง.."
เอาล่ะ เริ่มเข้าทางผมบ้างแล้ว
ผมมีครับ และยินดีให้ดู และขอมอบให้ไว้ดูต่างหน้าด้วย ในเวลาห่างไกล
ผมรู้ว่า คนในป้อม เจตนากดไฟแดง เมื่อรถผมคลานมาคร่อมแยกนั้นพอดี
ผมเล่าเหตุจำเป็นให้จ่าฟัง
"ผมจะให้ดูครับ แต่จ่าต้องบอกผมมาก่อนว่า ปั๊มแก๊สอยู่ตรงไหน"
จ่าแจ่มแกไม่แน่ใจ แต่คิดว่าอีกไม่ไกลมาก แต่จ่าก็ยังไม่เก็ทเรื่องหายนะเมื่อแก๊สหมด
"ยังไงก็ต้องเสียค่าปรับ ร้อยเวรอยู่โรงพัก ต้องไปจ่ายในเวลาราชการ"
ผมรีบยื่นใบสั่งให้ แล้วบอกซ้ำว่า ผมหยุดตรงนี้นานไม่ได้ ขอฝากใบสั่งไว้ด้วย
จ่ามองใบสั่ง คิ้วเริ่มขมวดเข้ามา สงสัยจะอ่านไม่ออกเหมือนผม
เมื่อกองหลังไม่ทันระวัง ผมจึงลากไหลไปเรื่อย แล้วรถก็เคลื่อนตัวออกพ้น จากตรงนั้น
ได้ยินเสียงตะโกนแว่วๆ ตามหลังมาว่า ขากลับอย่าลืมแวะ .. แอ๊ะ ๆ ๆ ๆ .....
..
โรงเรียนตำรวจ ควรจะสอนกันว่าโลกกลม
คนเราสามารถกลับบ้านได้ โดยไม่ต้องวนกลับมาทางเดิม
สงสารจ่าแจ่ม จริง ๆ แกจะทนคิดถึงผมได้ไหมหนออออ

[เดอะบุ๋ม]

   ชอบใจ

[กำนม.};oO=]

บทที่สาม
จับเถิด จอมใจ
..
จับ คุณคิดว่าไม่สำคัญ
แต่เมื่อคุณจับฉัน ทำไมฉันสั่นไปถึงหัวใจ
คุณเป็นคนจับ คุณรู้ บ้างไหม
ฉันหนาวฉันร้อน เหมือนดังเป็นไข้ ทุกที ทุกที
จับ มีรึ สะกิดหัวใจ
ตัดอย่างไรไม่ไหว มันทำฉันให้ ไม่สมประดี
ทำไมคุณชอบ ตอบฉัน หน่อย ซิ
หรือว่าเป็น ประเพณี สำหรับ ผู้ร้ายยยย
..
หลายวันต่อมา ในเวลากลางวันแสกๆ
คราวนี้ในสมรภูมิผ้าถุงกลางทุ่งสำริด ในเขตพิมาย
เส้นทางสายอิสาน จุดหมายคือชายแดนลาว
คราวนี้ ดำทะมึนทรงกลม ตั้งอยู่กลางถนน
แต่กระดิกและขยับได้ เมื่อเข้ามาใกล้
จึงรู้ว่าเป็น..จ่านุ้ย นั่นเอง
กรวยมันแพง เลยยืมแรงจ่ามาตั้งไว้
จ่าดูเข้มแข็งและดูมี....อืม...ราคาแพง
แพงในราคาเดียวกับถังน้ำมันสองร้อยลิตรนั่นแหละ
เป็นสองร้อยลิตรสังกัดตำรวจทางหลวง
มีมาแค่สองนายพร้อมรถสายตรวจหนึ่งคัน เป็นทรงเหลี่ยมหนึ่ง ทรงกลมอีกหนึ่ง
ข้อหาอะไรดี ผมวิ่งขวาเพื่อแซงรถอ้อย กำลังจะแอบซ้ายเข้าซอกจักกููแร้จ่าอยู่แล้ว
เอา จอดก็จอด ลงไปลูบพุงจ่าเล่นแก้ง่วงดีเหมือนกัน เดี๋ยวรอแกเดินเข้ามาใกล้ก่อน
"คร่อก..."
ผมแกล้งนอนหงายหน้าอ้าปาก หลับลึกอย่างสงบ รอ...
"ก๊อก ๆ ๆ .." เสียงเคาะเรียกเบาๆ ราวกับจะให้ลงไปกินอาหารเช้า ผมไม่ตื่นง่ายๆหรอก
"ก๊อก ๆ ๆ ๆ ๆ" ดังขึ้นอีกยี่สิบเดซิเบล ผมขยับตัวเปลี่ยนท่า
"ตุ้บ ๆ ๆ ๆ .." พี่จ่าเริ่มใช้ฝ่ามือทุบ ..อ่าฮ้า เดี๋ยวสวย เดี๋ยวสวย ....
..

[แอ้]

มีขึ้นเพลงไตเติ้ลด้วย .. แถมสนุกมากๆ .. 
เรียกดีนักหลับใส่ซะเลย .. ชุดนี้ต้องตีพิมพ์แล้วนะคะ

[เดอะบุ๋ม]

    ขนาดทุบกระจกรถกันเลยรึ




ต่อๆๆ 

[กำนม.};oO=]

ผมแอบหรี่ตามอง เห็นจ่านุ้ยเริ่มเดินไปมา วนสำรวจรถ
เมื่อพี่จ่าเดินใกล้เข้ามา และตั้งท่าเหมือนจะเอาหัวโหม่ง ...
"ผ่างงงง...!!!"
ผมผลักประตูเปิดผลัวะอย่างรวดเร็ว ..
ไม่น่าเชื่อว่าจ่านุ้ย จะลอยตัวเด้งไปข้างหลังได้ราวสองเมตรในเสี้ยววิ
วินาทีนั้น กฎแรงโน้มถ่วงของนิวตั้น ไม่สามารถทำอะไรจ่านุ้ยของเราได้เลย
วินาทีต่อมา ผมจึงดีดตัวออกจากรถ หล่นแหมะ ห่างจากจ่าแค่เสันยาแดงผ่าแปด
จ่านุ้ยคงอยากจะกรีดร้องเสียให้สุดใจอั้น แต่ไม่มีเสียงใดลอดผ่านออกมาให้ได้ยิน
นอกจากเสียงประหลาดในลำคอเบาๆ ..."โดว๋หะวงงหง่ะส์" .....
มือซ้ายแกยกขึ้นมาตะปบแถวบั้นเอว อ่อ คงถนัดซ้าย
ผมเอื้อมมือไปสะกิดแขนแกเบาๆ แล้วกระซิบว่า
"จ่าครับ จ่า ซองปืน อยู่ ด้ า น ข ว า "
เหมือนจะค้อนผมเล็กน้อย ดีนะที่ไม่จีบนิ้วคีบใบสั่งขึ้นมาเขียนด้วย แต่ช้าก่อน ..
ผม ผิด เรื่อง อะ ไร ?
..

[Ah!]

จ่านุ้ยออกเสียงได้ประหลาดมาก

[เดอะบุ๋ม]

สนุก น่าติดตาม 


น่าเสียดายหัวไม่โดน 

[กำนม.};oO=]

มันเป็นบุพเพสันนิวาส ที่นำความประหลาดมาเจอกัน
ประหลาดย่อมเข้าใจในประหลาด และปลาหลดก็ย่อมจับปลาไหลกินได้ยากนัก
..
ปรากฏว่า ..
"ก้อออ..คุณหลับ.."
ใช่ ผมหลับ ข้อหานี้ไม่มีบิดพริ้ว
"ก้อออ..คุณทำผมตกใจ.."
ใช่ ผมทำ แล้วต้องจ่ายค่าปรับเป็นอ้อมกอดปลอบขวัญด้วยไหมเล่า ผมเริ่มกางอ้อมแขน..
"ก้อออ..คุณวิ่งเลนขวา.."
ใช่ แซงซ้าย มันอันตรายนะครับจ่า
"ก้อออ..คุณขับเร็ว.."
ใช่ ผมขับเร็วแต่ไม่เกินร้อยสิบ ในจังหวะแซงอาจขึ้นไปถึงร้อยสิบห้าในช่วงสั้นๆ
"ก้อออ..ผมต้องออกใบสั่ง.."
ยู้ดดด อย่า อย่าครับ ลำบากจ่าแย่เลยครับ
"ก้อออ..ผมจะเขียนละนะ.."
เขียนว่ายังไงดีครับ ผมจำชื่อตัวเองไม่ค่อยจะได้ เพิ่งตื่นนอน
เอาอย่างงี้สิครับ ผมจะยืนตรงนี้ อย่างสงบ จ่าก็เข้ามายืนตรงนั้น
แล้วจ่าก็ตักเตือนผมสิครับ ผมชอบถูกตักเตือน มามะมาคนดี
"ก้อออ..อย่าง่วงสิ.."
ครับ ผมจะไม่ง่วงอีกแล้ว ผมรู้ ..
ว่า
จ่า
ตก
ใจ
จุ๊บ ๆ
...

[เดอะบุ๋ม]

อ่อ คนจนต้องถูกจับ 

คนรวยกินเหล้าแล้วขับ  ปล่อย   


//   ต่อๆๆ

[กำนม.};oO=]

จินตนาการผมไปไกลเกินกว่านั้น เยอะ
ผมลอยออกห่างจากปัญหาตรงนั้นแล้ว
จิตกระเจิดไปถึงหนังเรื่องหนึ่งของอั้งลี่
Brokeback Mountain
เสียวสันหลังไม่หาย
..
ในเมื่อคุณ คือ โคบาล
โปรด อย่า ทำ ผม เคลิ้ม
ผม ไม่ ใช่ โค บาล
อย่าจับกุมหรือล้อมผมไว้ทุกทาง
ผมไม่ยอมจำนนจากทางด้านหลัง
โดย เด็ด ขาด
ผมคือโคกระบือ ผมไม่เคลิ้ม จำไว้
..

[ยุนเอ]

รออ่าน 

[เดอะบุ๋ม]

โคบาล หล่อ