Top Friend ในฟร้อน

[น้องเข่มเข๊ม]

 

[โบว์]

ในท็อปเฟรนเนี่ย ไม่มีไอ้เกด
เพราะว่าไม่ได้นึกถึงเกดอารมณ์น้องในบอร์ด
นึกถึงแต่แบบว่าน้องสโม

[psyfer]

แล้วแอนล่ะโบว์ 

[โบว์]

เออว่ะ นั่นนายกสโม 

[มุมมืดของสังคม]

อวตารพี่อุ้ยโคตรฮา ของพี่จอยนี่สวยโหด
พักนี้ก็ยังยุ่งๆ อยู่ครับ ยังจัดการชีวิต ที่กำลังเป็นผู้ใหญ่ ไม่ลงตัวเสียที

ขอต่อจากเมื่อวาน จะพิมพ์แล้วยาวไปยาวมาเลยหล่น


พี่โบว์ เป็นบุคคลที่ผมรู้สึกได้ว่า เจ๊เหมาะกับคำจำกัดความว่า
คนใกล้ตัว ห่วงใย หญิงแท้ แฟนดี มีคุณค่ายิ่งกว่านมตราหมีกระป๋องใดๆ

พี่แอน จะยอดเยี่ยม เก่ง ดี ได้แค่ไหน
แต่คงจะไม่สามารถดูแลสังคมฟอนต์มาถึงตรงนี้ได้เลย หากขาดเจ๊โบว์
ตรงนี้ไม่ได้พูดถึง การให้กำลังใจ หรือว่าความสามารถอื่นๆ ที่จะช่วยพี่แอนในเรื่องนี้

แต่พุ่งประเด็นไปที่ความเข้าใจ ไว้ใจที่พี่โบว์เชื่อมั่นพี่แอน (จริงๆเป็นไงไม่รู้ แต่ผมมองแล้วรู้สึกแบบนี้)
คือถ้าผมมีแฟนสักคน หรือใครก็ตาม ถ้ามีแฟนแบบพี่แอน ที่วันนึงนั่งอยู่หน้าคอมเสียเกือบทั้งวัน
ทำทั้งงานและไม่ใช่งาน และ ฯลฯ ที่ไม่ได้เกี่ยวกับแฟน และผลประโยชน์อันใดที่งอกงามแก่เราทั้งสองเลย

คือระดับธรรมดาก็ยากแล้วที่จะยอมรับ และเข้าใจด้วยดี ตบตีกันก็มีเห็นให้มาก
แต่ระดับพี่แอน ผมเห็นว่าพี่แอน มากกว่าระดับนั้นไปมาก ทั้งทุ่มเทแรงกายแรงใจมากมาย
สร้างสรรค์อะไรเยอะแยะ ที่แฟนพี่ไม่ได้ประโยชน์อะไรโดยตรง แต่พี่โบว์กับพี่แอนก็อยู่เหนือจุดนั้นมากมาย



ผมอิจฉานะครับ เจ๊สุดยอดมากๆ
ความอดทนคงมาไม่ได้ถึงตรงนี้ ความเข้าใจ ความรัก?
เรียกมันว่าอะไรดีล่ะ

นอกเรื่องท๊อปเฟรนด์ไปมากมาย (เป็นท๊อปเฟรนด์ของพี่แอนแทน)
เขียนเพียงเพราะ ผมชื่นชม อิจฉา อยากเข้าใจ และอยากมี เท่านั้นเอง


ถ้าเป็นไปได้
อยากสัมภาษณ์เจ๊โบว์เกี่ยวกับประเด็นนี้มากครับ
ว่าเจ๊ให้นิยามมันอย่างไร ใช้วิธีคิดอย่างไร  ทำอย่างไร จัดการกับมันอย่างไร ฯลฯ





ผมรู้สึกว่า ความรักมันยากครับ
แค่ว่ากำลังจะเริ่มรักใครสักคน ผมก็กลัวไปเสียก่อนแล้ว

[นักศิลปะ]

ความรักไม่ยากหรอก

[ยุนเอ]

คนเรานั่นแหละที่ทำให้มันยุ่งยากไปเอง 

[มุมมืดของสังคม]

แอบนวล เดี๋ยวกลายพันธุ์ 

[Ou!]

ชีวิตมันวุ่นวายขนาดนั้นเลยเหรอวุด


ถ้าเป็นผู้ใหญ่มันยาก ก็มาเป็นวัยรุ่นกับตูสิ

[Ah!]

มามะ 

[psyfer]

มาเรยงัฟ 

[มุมมืดของสังคม]

มันเข้าสู่โหมดปัญหาครอบครัวน่ะครับ
หลังจากอยู่คนเดียวมานาน

พอต้องกลับมาอยู่กับพ่อแม่ พี่น้อง ญาติโกโหติกานู่นนี่
เรื่องมันเยอะครับ ต้องคอยเคลียร์ปัญหาคนรอบๆตัวเท่าที่เราจะช่วยแบ่งเบาจากพ่อแม่ได้
ทีนี้เวลาส่วนตัวของเรามันก็เลยลดลงไปแยะ จนเป็นแบบนี้แล

[iannnnn]

อ่านแล้วดูเหมือนวันๆ ตูตื่นมา ปั่นบอร์ด
แล้วก็นอน ตื่นมาปั่นอีก ไม่กินข้าวปลา ไม่สนใจแฟน

ตูห่วงอ่านการ์ตูนมากกว่าปั่นบอร์ดอีกนะ แต่ไม่ค่อยมีคนรู้

[HyoPlum]

ตูห่วงอ่านการ์ตูนมากกว่าปั่นบอร์ดอีกนะ แต่ไม่ค่อยมีคนรู้

/


ถ้าเป็นวัยรุ่นแล้วยังเหนื่อยอีกมาลองเป็นตุ๊ดกันดูนะ 

[Layiji]

เอ้อ กว่าจะได้อ่านนี่ล่อไปยี่สิบกว่าหน้าแล้ว

จริงๆทุกคนในฟอนต์ก็เป็นผมคิดว่าเป็นเพื่อนอีกกลุ่มเหมือนกัน

แต่ขอจัดลำดับความสัมพันธ์แทนดีกว่าครับ ซึ่งส่วนใหญ่จะเกิดจากการได้พูดคุยตัวเป็นๆมากกว่า



1. แอน โบว์ แน่นอนคุยกันหลายเรื่องเลยสนิท และทัศนคติหลายอย่างตรงกัน แต่ส่วนใหญ่พี่จะโทรไปรบกวนมากกว่า 
2. ตากัมส์ รายนี้เรื่องงาน เกมส์ การ์ตูน และโลกสีม่วง (เอ๊ยไม่ใช่) แต่หลังจากตานี่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนผมก็เหงาขึ้นมาทีเดียว 
3. หมอแมว น่าจะเป็นการคุยเรื่องสุขภาพเป็นส่วนใหญ่ กับเรื่องการทำอะไรดีๆให้สังคม
และคาดว่าถ้าได้เจอกันคงจะดี (นี่ผมยังไม่เคยเจอหมอเลยนะ หรือว่า....)


ส่วนคนอื่นๆผมก็สนิทกันนะครับ แต่ที่นึกได้แบบเห็นเป็นรูปธรรมพอจะพิมพ์ได้ก็ประมาณนี้จ้ะ


แต่อย่างนึงคือสังคมในฟอนต์เป็นเบ้าหลอมตัวตนของผมเยอะมาก
ทัศนคติผมจากก่อนที่จะเล่นบอร์ดนี้ จนถึงปัจจุบัน ก็มีส่วนที่มาจากที่นี่อยู่เยอะ
ผมดีใจมากที่ได้สนทนาในบอร์ดนี้