คุณถาม "ระจัน" ตอบ

[นักศิลปะ]

ก็ทำตามจู๋นี่คะ 





เพราะยังเด็ก   





ขอให้วินาทีหน้าเปลี่ยนใจ

อาจจะใช่
หรือ อาจจะไม่
หรืออาจจะใช่
และอาจจะไม่

ป่วยหนนี้ ผม โรยแรงไปมาก

[toxin]

อาจจะใช่
หรือ อาจจะไม่
หรืออาจจะใช่
และอาจจะไม่

ป่วยหนนี้ ผม โรยแรงไปมาก

อย่าบอกนะว่าลุงยอมแพ้กับสังขาร แหมเดี๋ยวก็ดีขึ้นเองแหละลุง

[นักศิลปะ]

อย่าบอกนะว่าลุงยอมแพ้กับสังขาร แหมเดี๋ยวก็ดีขึ้นเองแหละลุง

ลูกยังเล็กวะ ดอก 

[Ah!]

ยิ่งต้องออกกำลังกายนะครับน้า
แต่อย่าหักโหม ค่อยๆเป็นค่อยๆไป

[นักศิลปะ]

ยิ่งต้องออกกำลังกายนะครับน้า
แต่อย่าหักโหม ค่อยๆเป็นค่อยๆไป

คงแบบนั้นแหละพี่ภู
รอร่างกายฟื้นตัว แล้วค่อยๆเพิ่ม
การออกกำลังกายกันไป
ผมคนเสพติดกีฬา คงหยุดได้ไม่นาน
แต่อาจจะไม่ ตระเวณแข่งทั่วไทยหยั่งเดิม

นี่ก็คิดตอนยังไม่แกร่ง
ถ้าร่างกายดีแล้ว อาจจะบ้าพลัง
อย่างเดิม ให้ลูกเมียระอาใจอีก
ก็เป็นได้ 

[iannnnn]

ลูกยังเล็กวะ ดอก 

ตูก็ว่าอะไรดอกๆ
อ๋อ ดอกเตอร์

[นักศิลปะ]

ตูก็ว่าอะไรดอกๆ
อ๋อ ดอกเตอร์

เท่นะ ได้เป็น ถึง ดอกเตอร์
ใช่ไหม ดอกฯ ป๋วย

[toxin]

 

[กำนม.};oO=]

เช็คหัวใจบ่อยๆ ด้วยเน้อ
เรื่องวิ่งมันหักโหม ฉับพลัน

[กวางจ้ะ]

หายไว ๆ นะคะพี่โอ๋

[Rabbitinblack]

มีคนถามพี่โอ๋ยังครับ

ว่าพี่โอ๋ทำอย่างไร ให้มีพลังในการคิดงานเขียน

โดยเฉพาะในระบายใจ อ่านแล้วก็เพลิน

แถมใช้คำ ประโยคได้ดีจังเลยพี่

[นักศิลปะ]

มีคนถามพี่โอ๋ยังครับ

ว่าพี่โอ๋ทำอย่างไร ให้มีพลังในการคิดงานเขียน

โดยเฉพาะในระบายใจ อ่านแล้วก็เพลิน

แถมใช้คำ ประโยคได้ดีจังเลยพี่

ไม่มี
รอเอ็งถาม 

ถ้าจะถามผมจะตอบ 

[Rabbitinblack]

ถามจริงๆ ครับ

อยากอ่านแบบยาวๆ ด้วย 

[เดอะบุ๋ม]

  สวัสดีค่ะ

วันนี้พี่โอ๋ทานข้าวเช้ากับอะไรคะ

[นักศิลปะ]

ถามจริงๆ ครับ

อยากอ่านแบบยาวๆ ด้วย 

ทุกคนที่บอกกล่าวสำหรับคนอยากเขียนหนังสือ คือ
เขียน ลงมือเขียนนั้นเอง แล้วทุกอย่างจะหลั่งไหล
เขียนไปก่อนเมื่อเริ่มเขียนอย่าเพิ่งลบ อย่าเพิ่งแก้
เขียนจบ เล่าจบค่อยมาแก้ มาตัด มาต่อ

และเมื่อเขียน ก่อนเขียน เราต้องมีภูมิตามสมควร
ภูมิมาจากไหน ในการเขียนภูมิมาจากการอ่าน
อ่านยิ่งเยอะ ยิ่งมีต้นทุนในการเขียนเยอะ
และเราจะมีคำให้เลือกใช้ในการเขียนเยอะ
ในวงการเขียนหนังสือเขาเรียกว่า คลังคำ
ยิ่งเรามีคำในคลังเยอะ เราก็หยิบมาเลือกใช้ได้ไม่จำกัด

ส่วนในระบายใจ
ผมตั้งใจเขียนสั้นๆ น้อยๆ
เพื่อเป็นแนวทางว่า การเขียนหนังสือ
ให้ง่ายก็เขียนได้ ไม่ยาก ไม่ต้องยาว
อ่านแล้ว เอ้อฉันก็เขียนได้ ผมก็เขียนได้
หรือกูก็เขียนเป็น

มีประโยคอมตะของ เทพการเขียน รงค์ วงค์สวรรค์
บอกไว้ว่า...
การเดินทางเป็นสายตาของนักเขียน

ลองพิจจารณาตีความดูนะครับ
หลายคนใช้ตีนเดิน บางคนนั่งรถ
บางคนไปเครื่อง ในความหมายของการเดินทาง
แต่ผม ระจัน ไม่ค่อยเที่ยวไหน
การเหม่อมองออกไปในอากาศ ก็เป็นการทำงานอย่างหนึ่ง
กินข้าวคำนึง ก็เป็นการทำงานอย่างนึง
ว่า ข้าวคำนึง มันมาจากไหน แลกจากอะไร
มีใครบ้างเสียน้ำตาหรือรอยยิ้ม จากข้าวคำนี้