คุณถาม "ระจัน" ตอบ

[นักศิลปะ]

พี่โอ๋เคยง่วงมากๆมั๊ยคะ 


เคยท้อมั๊ยคะ  ถ้าเคย เรื่องอะไร   ผ่านจากจุดนั้นมาได้อย่างไร

ไม่เคยง่วงมากเลย  ผมนอนน้อยมากมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว
วันนึงขอให้ได้ 4 ชั่วโมงก็พอ แต่ตอนลูกเล็กว่านี้ผมนอนวันละ 9 ชั่วโมงตลอด
รู้สึก ชีวิตดีขึ้นมากเมื่อได้นอนเยอะ

ท้อ ประจำ แต่ไม่มาก
เรื่อง งาน ไม่เคย
เรื่องงานเขียนสิ เคย
ท้อว่า ทำไมนะ เราถึงเขียนหนังสือแล้วไม่ขาย
แต่พอมานั่งลงตรองดูกันจริงจัง ก็พอเข้าใจได้
ว่าทำไมไม่ขาย เลยคิดว่า คงมีใครสักคนอ่านมันที่ไหนสักแห่ง
เป็นคำที่ปลุกปลอบและเยียวยา ได้เมากๆ
ทุกวันนี้ผมไม่เคยเปิดหนังสือตัวเองดูเลย
เอาไว้แบบนั้นก่อน วันนึงจะเปิดอ่านอยากรู้ว่า
ในอนาคตเราอ่านงานตัวเองในอดีตเราจะรู้สึกแบบไหน

[8e88]

ไล่อ่านมันซะทุกหน้า ได้คำคมๆจากพี่โอ๋เพียบ เอาไปใช้จีบสาวได้ 
พึ่งรู้ว่าพี่โอ๋เรียนไทยวิจิตรศิลปฯด้วย ตกลงเรียน ปวช. หรือ ปวส. ครับ
ผมศิษย์เก่าที่นี่เหมือนกัน ...จริงๆอยากจะถามเรื่องการใช้ชีวิตนะ แต่ยังคิดไม่ออก ต๊ะไว้ก่อน

[นักศิลปะ]

ไล่อ่านมันซะทุกหน้า ได้คำคมๆจากพี่โอ๋เพียบ เอาไปใช้จีบสาวได้ 
พึ่งรู้ว่าพี่โอ๋เรียนไทยวิจิตรศิลปฯด้วย ตกลงเรียน ปวช. หรือ ปวส. ครับ
ผมศิษย์เก่าที่นี่เหมือนกัน ...จริงๆอยากจะถามเรื่องการใช้ชีวิตนะ แต่ยังคิดไม่ออก ต๊ะไว้ก่อน

ผมอยากเรียกพี่ฉึ่ง เหมือนกันนะ 55
คือผมเคารพ ฝีมือและการทำงานมาก มากจนแบบผมเหลือตัวจิ๊ดเดียวเอง

ผมเรียน ทั้ง ปวช และ ปวส
ตอน ปวช ผมไปสอบช่างศิลป์แล้วผมไม่มาดูผล
เพราะไม่อยากมากรุง แต่พอต้องมาจริง เลยมาเรียน ไทยวิฯ
พอ ปวส ผมทะลึ่งไม่ไปสอบเอ็นฯ (สอบคงไม่ติด) เลยรักโรงเรียนไปอีก
ไทยวิฯ ฝีมือเด็กด้อยลงเยอะครับ น่าเสียดาย  ตาโภ(โภคัย) แกแก่มากแล้ว
ผู้บริหารชุดต่อมา โกสินทร์ ลูกแกไม่เก่ง

ป.ล.
ผม ตามงาน มาตลอดนะ
ตามอย่างแบบ ชื่นชมมากๆ 

[8e88]

ผมปีนี้อายุก็ย่างเข้า 33 ปี ยังเป็นรุ่นน้องพี่โอ๋อยู่พอประมาณ
จริงๆตอนผมจบ ปวช.ที่ไทวิ ก็ไม่ได้ 'ent นะ ค่อนข้างต่อต้านระบบเฮงซวยของประเทศนี้ ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องสร้างระบบขึ้นมาให้แข่งขันกันจะเป็นจะตาย เช่น เข้ารั้วสีชมพูถึงเป็นที่หนึ่งของประเทศ ส่วนใครที่สอบไม่ติดแล้วไปเรียนวิทยาลัยครู-ราชภัฎ สังคมโดยมากก็ไปตัดสินว่าคนๆนั้นล้มเหลว เลยไปสอบที่เพาะช่างแค่ที่เดียว (ถ้าตอนนั้นสอบไม่ติด คงจะต้องมากลุ้มเพราะอีโก้ของตัวเอง เพราะที่บ้านฐานะไม่ดีเท่าไหร่ไม่มีตังค์ส่งให้เรียนเอกชนแน่ๆ คงจะต้องหันเหไปทำงานเลย)

...ว่าไปพอชีวิตมันเลยช่วง 30 ปีมาแล้วมันเหนื่อยอย่างบอกไม่ถูก กังวลไปหมดทั้งเรื่องงาน เรื่องพ่อแม่ ไหนจะเรื่องส่วนตัวอีก
ทั้งความมั่นคง ,อนาคต , แฟน (ถ้าใครมีแฟนคงกังวลเรื่องเมื่อไหร่จะเป็นหลักเป็นฐาน แต่ถ้าไม่มีก็กังวลว่ากูคงอยู่คนเดียวไปจนแก่ )
ยิ่งถ้ามีไอ้ตัวเล็กคงโคตรลำบากเลยในความคิดผม ทั้งเรื่องเศรษฐกิจ สังคมปัจจุบัน .....กังวลสุดก็คือจะเลี้ยงลูกให้โตมาแล้วเป็นเด็กที่รู้จักผิดชอบชั่วดีได้ยังไง เพื่อนผมบางคนมันแต่งงานไปแล้ว ฐานะยังไม่มั่นคง ก็ไม่กล้ามีลูกเพราะกลัวลูกโตไปเป็นเด็กแว๊น สก๊อย สังคมมันน่ากลัวจริงๆ .....แต่มันก็มีเพื่อนหรือพี่ที่รู้จักบางคนที่คิดแบบที่ว่า แล้วก็ดันมีลูก เท่าที่สังเกตุดูจากลูกของแต่ละคนโตมาจะเป็นเด็กที่มีนิสัยไม่ได้เลวร้าย ว่านอนสอนง่าย ดื้อบ้างแต่ไม่ก้าวร้าว ไม่ค่อยเอาแต่ใจ อาจจะเป็นเพราะคนที่เรียนด้านศิลปะมาจะสอนลูกได้ค่อนข้างเป็นธรรมชาติ (เท่าที่สังเกตุดู) ...

รู้สึกไอ้ที่ว่ามาข้างบนนี่แหล่ะที่อยากถามพี่โอ๋ละมั๊ง...

[นักศิลปะ]

ผมปีนี้อายุก็ย่างเข้า 33 ปี ยังเป็นรุ่นน้องพี่โอ๋อยู่พอประมาณ
จริงๆตอนผมจบ ปวช.ที่ไทวิ ก็ไม่ได้ 'ent นะ ค่อนข้างต่อต้านระบบเฮงซวยของประเทศนี้ ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องสร้างระบบขึ้นมาให้แข่งขันกันจะเป็นจะตาย เช่น เข้ารั้วสีชมพูถึงเป็นที่หนึ่งของประเทศ ส่วนใครที่สอบไม่ติดแล้วไปเรียนวิทยาลัยครู-ราชภัฎ สังคมโดยมากก็ไปตัดสินว่าคนๆนั้นล้มเหลว เลยไปสอบที่เพาะช่างแค่ที่เดียว (ถ้าตอนนั้นสอบไม่ติด คงจะต้องมากลุ้มเพราะอีโก้ของตัวเอง เพราะที่บ้านฐานะไม่ดีเท่าไหร่ไม่มีตังค์ส่งให้เรียนเอกชนแน่ๆ คงจะต้องหันเหไปทำงานเลย)

...ว่าไปพอชีวิตมันเลยช่วง 30 ปีมาแล้วมันเหนื่อยอย่างบอกไม่ถูก กังวลไปหมดทั้งเรื่องงาน เรื่องพ่อแม่ ไหนจะเรื่องส่วนตัวอีก
ทั้งความมั่นคง ,อนาคต , แฟน (ถ้าใครมีแฟนคงกังวลเรื่องเมื่อไหร่จะเป็นหลักเป็นฐาน แต่ถ้าไม่มีก็กังวลว่ากูคงอยู่คนเดียวไปจนแก่ )
ยิ่งถ้ามีไอ้ตัวเล็กคงโคตรลำบากเลยในความคิดผม ทั้งเรื่องเศรษฐกิจ สังคมปัจจุบัน .....กังวลสุดก็คือจะเลี้ยงลูกให้โตมาแล้วเป็นเด็กที่รู้จักผิดชอบชั่วดีได้ยังไง เพื่อนผมบางคนมันแต่งงานไปแล้ว ฐานะยังไม่มั่นคง ก็ไม่กล้ามีลูกเพราะกลัวลูกโตไปเป็นเด็กแว๊น สก๊อย สังคมมันน่ากลัวจริงๆ .....แต่มันก็มีเพื่อนหรือพี่ที่รู้จักบางคนที่คิดแบบที่ว่า แล้วก็ดันมีลูก เท่าที่สังเกตุดูจากลูกของแต่ละคนโตมาจะเป็นเด็กที่มีนิสัยไม่ได้เลวร้าย ว่านอนสอนง่าย ดื้อบ้างแต่ไม่ก้าวร้าว ไม่ค่อยเอาแต่ใจ อาจจะเป็นเพราะคนที่เรียนด้านศิลปะมาจะสอนลูกได้ค่อนข้างเป็นธรรมชาติ (เท่าที่สังเกตุดู) ...

รู้สึกไอ้ที่ว่ามาข้างบนนี่แหล่ะที่อยากถามพี่โอ๋ละมั๊ง...

เพื่อนไทยวิฯ ผม ดีมั่งเสียมั่ง ตายมั่ง ก็ว่ากันไปตามวาสนา
ผมเรียนจบไทยวิ ก็ไปเรียนจันทรเกษม ตั้งใจลงวิชาครู
ลงไว้ก่อน เพราะคิดว่าสักวันต้องไปเป็นครูและ เป็นแบบไหนยังไงไม่รู้
จบมาก็ทำโน่นทำนี่ทำนั่น ไปตามที่เรียนแหละ
ไปเจอใบสมัคร บ. ซีเอ็ดลงหนังสือในถังขยะ เลยเอามาเขียนส่ง
เขารับ ผมก็ทำ บ. นี้จะครบ 20 ปีแล้ว 
ผมพอใจอะไรง่ายๆ เจริญไปตามวาระการทำงาน

วาสนาดี ได้มาทำโรงเรียนสอนเด็กๆ
โชคดีได้เขียนหนังสือ คือมีชีวิตไปตามลมเพลมพัดมาก
แผนชีวิตวางคร่าวๆ เน้นสนุกไว้ก่อนเท่านั้น

ส่วนลูกเพื่อนผมก็ เหมือนที่ฉึ่งว่า คือ ชั่วดีถี่ห่างอย่างไร
ก็พอโอเค ไม่ขนาดเหลือขอหมดกำลังรับ

ฉึ่งเรียน ทัน อ.เศษฐมันต์ไหม

ป.ล. ผมเรียกฉึ่งแล้ว แปลกๆ ไม่มีพี่นำหน้า คือแบบ น่านับถือในฝีมือไง

[8e88]

ฉึ่งเรียน ทัน อ.เศษฐมันต์ไหม

ทันครับพี่โอ๋ ....ตอนเรียนนี่แกชอบพาลูกศิษย์ไปเลี้ยงเหล้าบ่อย แต่ไปกับแกนี่เสียวๆหน่อยนะ (ไปคนเดียวนี่ไม่กล้าเดี๋ยวโดนมอมเหล้า เสีตัวให้แกจะซวยเอา) 

[พันเอก]

แกเขียนหนังสือพวกวาดเส้นลายไทยใช่ไหมครับ

[นักศิลปะ]

ทันครับพี่โอ๋ ....ตอนเรียนนี่แกชอบพาลูกศิษย์ไปเลี้ยงเหล้าบ่อย แต่ไปกับแกนี่เสียวๆหน่อยนะ (ไปคนเดียวนี่ไม่กล้าเดี๋ยวโดนมอมเหล้า เสีตัวให้แกจะซวยเอา) 

นินทาครูกัน 
ผมตอนเรียน อาศัยบ้าน
อ. ชุมศิลป์ โอสถานนท์
เป็นเพื่อน อ. เศษฯ แต่ อ.ชุมแกสอนภาาษไทย
เวลาไปโรงเรียน คนจะมอง ว่า ไอ้นี่เด็ก อ. ชุมฯ
รู้สึกแบบ เฮ้อ กูไม่ได้ เกย์ 

[นักศิลปะ]

แกเขียนหนังสือพวกวาดเส้นลายไทยใช่ไหมครับ

ใช่แล้วครับผม
หนังสือแกเยอะเลย

[iannnnn]

พวกเยอะนี่นา

[Aleczan]

สวัสดีค่ะ 
เข้ามาสายไปหน่อย (3 วันยังเรียก "หน่อย" ได้หรือเปล่า  ) หลังจากอ่านจากหน้าแรกยันหน้าสุดท้ายแล้ว ขอเรียกว่าพี่โอ๋นะคะ

มีคำถามอยู่บ้างเช่นกันค่ะ แต่ขอแอบอ้างให้จบทุกอย่างที่ต้องการพาดพิงเสียก่อนนะคะ

ก่อนนอนผมสวดมนต์จบ
ก็จะขอพรว่า
ขอให้วาดเขียนและกั๊ดจัง
แข็งแรง ปลอดภัย
เป็นคนดี เป็นเด็กดี โตมาเป็นผู้ใหญ่ที่ดี
อย่าได้ป่วย ได้เจ็บ รุนแรง


ผมหวังเท่านี้

บุคลิกผมมองผาดเดียว
กวนตีนในระดับไม่น่าคบหา
ก็เป็นเช่นนั้น
แต่ ผมสวดมนต์ก่อนนอนทุกคืน
บอกสิบคน สิบเอ็ดคนไม่เชื่อ

เชื่อสุดใจโดยไร้ข้อเคลือบแคลงค่ะ

เห็นหลาย ๆ อย่างที่พี่โอ๋ตอบแล้วนับถือมากค่ะ จะเก็บแนวคิดไว้เป็นแบบอย่างในอนาคตเมื่อมีลูกค่ะ
(เช่น ที่บอกว่าเรื่องสังคมปัจจุบันกับการเลี้ยงลูกให้เป็นคนดี และแม้จะกลัวแต่ไม่กังวล และจะสอนจนสุดกำลัง ถ้าอะไรไม่ได้ดั่งใจหรือพลาดตรงไหนก็จะเคียงข้างลูกตลอดไป อะไรทำนองนี้)

ครูยุคนี้เป็นยุค ผลผลิตจากสมัยที่วิชาครู
เป็นตัวเลือกสุดท้าย เด็กควายๆ ไปเรียนครู
เอาพวกเอกๆ ไปเรียนวิชาอื่น ค่านิยมตอนนั้น
เป็นแบบนี้ เมื่อควายไปเรียนจบออกมา
ก็มีควายเป็นครู ครูความขายแต่ประกัน และขายตรง
เรามานั่งโทษ โน่นโทษนี่กัน
ผมว่า นี่คือสังคมภาพรวมมันเป็นไป

รุ่นผม ครูที่สอน เป็นเอก ใครเรียนครูคือคนเก่งโคตรเก่ง
เราก็ได้ครูที่เก่งโคตรเก่ง

ส่วนขาดทุนผมคงเลิก
แต่กำไรน้อย ผมก็ทำต่อ
หล่อเลี้ยงจิตใจ สร้างฝันส่วนตัวด้วย
เพื่อนๆ ด้วยเด็กๆ ด้วย

นับถือและอนุโมทนาจากใจจริงเลยค่ะ
ถ้าระบบการศึกษาของเรามีครูที่เป็นครูจากหัวใจเช่นนี้มาก ๆ การจะสอนเด็กให้ดีและให้เป็นคนดีได้คงง่ายเหมือนปอกกล้วยค่ะ
ทุกวันนี้เจอครูอาจารย์บางท่านสอนเหมือนไม่เต็มใจสอนแล้วมันเศร้าจิต

เกเรแบบลูกครู ที่ทุกคนระอา ไปจนถึงเกลียดนะครับ
ไปโรงเรียนอื่นวันแรก นึกว่าเก๋าได้เหมือนเดิม
กลับบ้าน โดนสหบาทา สบายตัวไป
พ่อบอกอย่าร้อง ถ้าร้องตีซ้ำ ให้กลับไปสู้

คุณพ่อพี่โอ๋เหมือนคุณตาโมจิเลยค่ะ คุณตาเป็นคนคลองใหญ่ แต่ไปทำงานป่าไม้ที่แม่สาย แล้วปักหลักอยู่ทางโน้น
ตอนเด็ก ๆ คุณแม่แสบมาก น้าชายทุกคนด้วย คุณตาเลี้ยงมาแบบถ้ามีเรื่องจะต้องถูกและต้องชนะเท่านั้น ไม่อนุญาตให้แพ้ ใครแพ้ต้องโดนซ้ำ


ฟังแล้วแอบรู้สึกว่าน่ากลัว แต่ลึก ๆ แล้วน่านับถือมากค่ะ สอนให้เป็นคนจริงและเป็นคนสู้คน ต้องแบบนี้ถึงจะเอาตัวรอดได้



แล้วก็ ขออาศัยพื้นที่ตอบของคนอื่น ๆ ด้วยนะคะ

เอ่อ ติดเขียน "บันดาล" แบบนี้บ่อยมาก และคิดว่ามันถูก -*-"

บันดาล ถูกแล้วค่ะ ที่พี่โอ๋โดนทัก เพราะเผลอพิมพ์ บัน เป็น "บัล" แทนน่ะค่ะ

อ่า ผมเพิ่งเห็นเลยแก้ถาม ถามลุงเลยแล้วกันครับ ว่าไอ้ที่เปลี่ยนชื่อ ให้มีอายุตามมาด้วยใครเป็นคนเริ่มหรอครับ ผมว่าไม่ค่อยดีเลย เหมือนเปิดเผยอายุแล้วตอกย้ำตัวเอง

จุดเริ่มมันอยู่ในจู๋ "สาวกเพิ่มขึ้น แต่รู้จักลดลง" นะคะ พอมีใส่รูปแล้วเลยพลอยใส่อายุด้วย แต่จริง ๆ ก็ไม่ได้ซีเรียสมากนี่คะ เป็นแฟชั่นเฉย ๆ ค่ะ 



มาถึงคำถามสำหรับพี่โอ๋ค่ะ แค่อยากรู้อยากเห็นซอกแซกเฉย ๆ
อยากทราบว่าพี่โอ๋....
1. ถนัดวาดรูปแนวไหนคะ
2. ชอบวาดแบบไหนเป็นพิเศษ
3. ทุกวันนี้วาดแบบไหนบ่อยที่สุดเหรอคะ

ที่อยากทราบก็คือ เช่น รูปสัตว์ ภาพคน ภาพวิวกว้าง ๆ ภาพต้นไม้ หรือภาพสังคมและบรรยากาศในสังคม

แล้วก็
4. โดยมากจะใช้อุปกรณ์แบบไหนคะ
เช่น ผ้าใบ กระดาษ สีน้ำมัน สีน้ำ ฯลฯ


อนึ่ง....
ถูกใจแนวคิดพี่โอ๋อันหนึ่งมาก ๆ ค่ะ ที่บอกว่า แยกปัญหาหรือปัจจัยอุปสรรคในชีวิตเป็น 2 แบบ คือแบบที่เราควบคุมได้ และแบบที่อยู่นอกเหนือการควบคุม แล้วให้จัดการกับมันแยกกัน คนละแบบ และทำใจเข้าต่อสู้หรือยอมรับมันคนละแบบน่ะค่ะ


น้อมรับใส่ใจและขอขอบคุณมากค่ะ
พี่โอ๋ทำให้โมจิคิดได้
เพราะเมื่อก่อนเคยมีคนทักมาว่าเป็นคนจริงจังมาก และดูชอบแบกรับทุกอย่างรอบตัว
ก็งงไปเหมือนกันเพราะไม่รู้ตัวว่าเป็นคนแบบนั้น แต่ฟังแล้วก็คิดจะแก้ไข เพราะมันไม่ดีต่อตัวเอง โดยเฉพาะสุขภาพจิต
แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่รู้จะแก้ไขได้อย่างไร พี่โอ๋เป็นผู้ให้ทางสว่างค่ะ 

[คุณหนูฟ้า]

  ชอบคติที่พี่โอ๋ บอกมาเหมือนกันนะคะ

"เราไม่ได้มีหน้าที่ ต้องทำให้ใครมาชอบเรา" 

[O.D.M.]

เข้ามาอ่านคนที่ผมนับถือสองคนคุยกัน เหมือนได้อะไรลึกๆกลับไปคิดต่ออีกหน่อย  
................................

คิดยังไงต่องานเขียนสมัยนี้ กับ งานเขียนสมัยก่อนๆ
ที่คนหลายๆคน(ใกล้ๆตัว) ชอบว่ากันว่า

งานสมัยนี้ ที่ส่วนมากเป็นงานเขียนในเว๊บ งานเขียนในบล๊อก วรรณกรรมในอินเตอร์เน็ทต่างๆ
มันดูไม่ค่อยมีคุณค่า หรือดูไม่ทรงพลังเท่ากับ งานเขียนในหนังสือ ...  
บางคนแอนตี้ ไม่อ่านอะไรในอินเตอร์เน็ท แต่ชอบไล่อ่านตามหน้าหนังสือมากกว่า บอกมันให้ความรู้สึกต่างกัน

ส่วนตัวผมไม่เห็นด้วย แต่อยากรู้ความเห็นของพี่โอ๋เกี่ยวกับเรื่องนี้ครับ

[เดอะบุ๋ม]

ไปไหนมาคะ   ทานข้าวรึยังเอ่ย 

[Rabbitinblack]

พี่โอ๋มีอะไรจะแนะนำกับสาวกทั้งใหม่และเก่า สำหรับการอยู่กับสังคมที่นี่แบบมีความสุขบ้างครับ