4 แพร่ง ( สปอยล์ ล้วน ๆ ครับ )

[Nichnan]

เพิ่งไปดูมาเมื่อวาน รู้สึกว่าคุ้ม

เรื่องแรก แทนที่จะทำให้กลัวจนจบ แต่ดันกลับขำตอนจะจบ เพราะเสียร้องไห้ ขำกันทั้งโรง หายกลัวเลย

เรื่องสอง ขำอีกเช่นกัน ผีกอลั่ม เอาตัวคนเล่นไปเลยน่ากลัวกว่าอีก

เรื่องสามนี่ ทั้งขำ ทั้งเสียดที น่ากลัว ครบรสเลย

เรื่องสี่ ชอบที่สุด ทำออกมาได้ดีมากๆ ชอบสายตาพลอยเวลามองทำให้เรามองตามได้

มีอารมณ์ร่วมทุกเรื่องเลย น่ากลัวดี กรี๊ดตามเป็น ช่วงๆ 555+

เป็นเรื่องแรกที่ดูแล้วปิดตาเล็กน้อย แล้วเปิดตาดูตอนผีโผล่ออกมาได้

เพราะถ้าปิดตาจะพลาดฉากสำคัญ

[iannnnn]

นี่เป็นหนังเรื่องแรกในชีวิตที่เข้าไปดูในโรงเป็นรอบที่สอง
(เพราะตอนรอบสื่อโบว์ไม่ว่าง รอบนี้เลยตามใจเจ้าแม่หนังผีเข้าไปนั่งดูเป็นเพื่อนหน่อย)

การดูรอบที่สองที่รู้ตอนจบอยู่แล้ว ให้อารมณ์ต่างจากตอนรอบสื่อพอสมควร
นั่นเพราะเราจำจังหวะได้แล้ว ว่าอะไรมันจะน่ากลัวตอนไหน
ก็เลยอาศัยจังหวะนี้สังเกตรายละเอียดอื่นๆ ที่อยู่ในหนังแทน
แล้วก็พบว่า

อีเรื่องที่สอง (ยันต์สั่งตาย) ที่ว่าห่วยนักห่วยหนาในสายตาตู มันห่วยน้อยลง
คือแบบ ยังห่วยอยู่ดี แต่ห่วยน้อยลงเพราะว่าเราดูมันอีกรอบแล้วไง
เลยเข้าใจว่าอีพวกที่ตัดต่อ พวกทำเทคนิคพิเศษด้านภาพ หรือทีมซีจีเนี่ย
มันคนเห็นซ้ำๆ กันเป็นร้อยเป็นพันรอบ จนดูไปดูมา ไม่เห็นความ "เกิน" ของหนัง
ทำให้หนังที่มีบทยอดเยี่ยมแบบนั้นกลายเป็นหนังง้องแง้งราคาแพงได้ไงก็ไม่รู้
(ไอ้บอลแสดงแย่มากๆ ส่วนน้องสายป่านแสดงดี แต่บทไม่ส่งเลย)

เรื่องเหงาของยงยุทธ เห็นเลยว่าน้องเอ๋ถึงมากครับ
หนังผีเรื่องนี้ทำให้เรากลัวได้ หมายถึงกลัวผีจริงๆ ไม่ใช่ตกใจเพราะเสียงแฮ่
หนังผีระยะหลังๆ ไม่ค่อยกลัว ติดแค่ตกใจทุกทีไป แต่เรื่องนี้ ทำให้กลัวได้ครับ
ชอบมากกว่าตอนดูรอบแรกนะ คงเพราะตอนรอบแรกโดนเรื่องหลังๆ ดูดความน่าสนใจไปหมด

เรื่องคนกลาง
สุดยอด ดูยังไงก็สุดยอดเหมือนเดิม ไร้ที่ติครับ
การแสดงดีมากๆ ดีจนอีคู่ทอมดี้ข้างๆ​ อุทานพร้อมกันตอนเห็นไอ้ตัวที่เหวอๆ น่ะ มันเหวอ บอกว่า "น่าร้ากกกก"
(นังทอมนั่งพากย์ตอนจบของเรื่องแรกจนน้องดี้สุดเอ็กซ์บอกว่า "เดี๋ยวหนังมันก็เฉลยน่า)

ที่แน่ๆ สะใจมากที่ไอ้เอตาย

เรื่องสุดท้าย เที่ยวบิน ๒๒๔
เรื่องนี้ดูรอบที่สอง ให้อารมณ์กลัวน้อยลง (เพราะเดาจังหวะผีออกถูกหมดแล้ว)
แต่รู้สึกได้เลยว่าเฮ้ย ผู้กำกับเขามีชั้นเชิงมากๆ ในการนำเสนอจังหวะของผีน่ะ
ไม่รู้จะอธิบายยังไง แต่ไม่ใช่ บิ๊ววววววววว ว หยุด (แป๊บนึง) แล้ว แฮ่--!! เหมือนหนังผีทั่วไป
แต่อันนี้มันมีอะไรมากกว่านั้น ใครมีโอกาสได้ดูอีกรอบลองไปจับอารมณ์นี้กันนะครับ

อ้อ คนในโรงคราวนี้ ฮาคนละมุกกับกลุ่มแรก
น้ำหนักของการกลัว กรี๊ด เหวอ ต่างจากกลุ่มแรก
ทั้งๆ ที่ดูที่เอาพละนาดเหมือนกันนะ

[แนนเค้ก ❤]

อ่านจบ กำลังอิ่มกับบทแสดงความเห็นของพี่แอน
โดนตัดอารมณ์กลับมาฮาตรง เอาพละนาด นี่แหละ

[iannnnn]

เฮ้ย ปุ่มมันใกล้กัน

[ยุนเอ]

ไอเอตายอีกแล้ว 

[Soris0ri]

บทนี้ที่เอจอง 

[roigoo]

เวบนี้คนเยอะโคตร  สนุกจริง

[ยุนเอ]

โอ้ว คุณหรอยกูมาเอง 

[Soris0ri]

คืออะไรเหรอ 

[ฟิ้งซ์]

จู๋ของฝากจากพันติ๊บไง

[ooh]

โห ขอบคุณมากนะคะ เพราะช่วงที่ดูไม่ได้สังเกตขนาดนั้นเลย
มัวแต่หลอนๆอยู่ พอเล่าให้ฟังว่าสั้งสี่ตอนเชื่อมกันยังไงเลยนึกออกเลย

ตอนไปดูคนเต็มโรงหนังเลยค่ะ เสียงคนกรี๊ด คนหัวเราะเยอะ ทำให้ดูแล้วสนุกดี
แต่แอบงงในใจว่า ตอนแรกเรื่อง เหงา นางเอกของเรื่องพยายามโทรหาอีกเบอร์
ตอนกลางวันไม่ติด แต่พอกลางคืนมีข้อความเข้ามา เป็นเราเราจะโทรไปหาก่อนเลยแหละ
ส่งข้อความกันไปมา งง เค้าไม่อยากได้ยินเสียงกันเหรอ เปลืองค่าส่งแย่ หะหะ

ชอบตอนที่3 ค่ะ เรื่องคนกลาง เพราะทั้งขำทั้งหลอนสุดๆ

แต่ที่น่ากลัวจนเก็บมาฝันเลย เรื่องที่ 4 ค่ะ เพราะไม่รู้เป็นอะไร
กลัวมากกับศพที่มีผ้าห่อศพอยู่ เหมือนกับศพที่มัดตราสังข์อะ น่ากลัวววว

[น้องสุกน้องใส]

กิ้วว่า ที่พิมต้องบินกลับคนเดียวอ่ะ เพราะเค้าต้องสอบสวนเรื่อง เจ้าหญิงแพ้กุ้งด้วยแหละ

เลยต้องห้ามผู้ไม่เกี่ยวข้องขึ้นเครื่อง รึเปล่า?

[llsคตาซoย]

 :10:ยังไม่ได้ไปดูเลยล่ะครับ 4แพร่ง แต่เท่าที่อ่านมา  มันก็น่าสนุกดีนะ!!

[ป้าแป้งกึ่งสำเร็จรูป]

  ชักอยากดูแล้วสิ

[คิ้วหนาจ้ะ]

เมื่อวานนั่งคุยกับพี่เรื่องนี้เหมือนกัน
เค้าไม่ได้ดู ได้แต่ฟังคนนู้น คนนี้เล่า
แถมเล่าผิดอีก เรื่องแรกบอกเอ๋ เป็นแฟนกับคนที่ตาย ซะงั้น

ส่วนเรื่องสุดท้ายคุยกันว่า ถ้าเจ้าหญิง ท้องเสียตายนี่
ตอนออกมาจะมารูปไหนหว่า