งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[ยุนเอ]

ใจความเหมือนกันเป๊ะ ที่เหลือคือความเท่ห์ 

[iannnnn]

ใช้ซี้ ตูมันโลโซ เป็นแค่จิ๊กโก๋บ้านนอก ไม่โก้เหมือนคนบางกอก แต่ยังมีกางเกงยีนส์

[อู๋]

+1 หมดเลย ชอบของเก้อเป็นพิเศษ เหมือนเก้อเอาเส้นผมบังภูเขาออกให้เลย
คือก็รู้สึกนะ ว่ามันสวย แต่สวยแป้บเดียวก็เบื่อละ แล้วก็อย่างว่า เก้อ พี่แอนไม่ค่อยแสดงความคิดเห็น

ไม่ได้ว่าพี่แอนอคตินะครับ แค่สงสัยว่าทำไมไม่โดนใจพี่หวา จริงๆนะครับ กับรูปง่ายๆแต่สวยนะ พี่แอนชอบ เก้อถ่ายหลุดโฟกัส กล้องคอมแพ็คมันสวยเว้ย
เคยพยายามลองทำแล้วก็ทำไม่ได้ มันไม่ได้ฟีลจริงๆ

เก้อถามว่ารากฐานของผมมาจากอะไร ขอตอบเลยครับ มาจากเกมส์ ภาพยนต์และการ์ตูน   คือมีแค่นั้นจริงๆ


ที่ถามเพราะตอนนี้ เริ่มมีคำถามจากที่บ้านแล้วว่าให้มองอนาคตหน่อย อายุเยอะแล้ว
แล้วผมก็มองว่างานที่ทำทุกวันนี้มันไม่ใช่ตัวผมเลย ความรู้เรื่อง programming ก็เท่าหางอึ่งแล้วตอนนี้
ผมเลยคิดว่า สิ่งที่ผมมีตอนนี้จริงๆคือ ความรู้เรื่องถ่ายรูปนี้ล่ะ ที่ผมมั่นใจว่าผมหาเงินจากมันได้ และผมก็แฮ้ปปี้กับมันด้วย

เวลาถ่ายงาน จะง่วงจะร้อนจะเหนื่อยยังไง พอได้ทำมันก็ลืมนะ (ลืมร้อนจนตัวดำ )


ถามว่ามีความสุขมั้ย ผมชอบเลยล่ะครับ



สิ่งที่ต่อยอดได้คือศิลปะนี้เอง คาใจมานาน

[HyoPlum]

คิดแบบเก้อกับแอน แต่เขียนออกมาไม่ได้  

เหมือนแต่งบ้านครับ ใครก็แต่งได้ จริงๆนะ  
แต่สิ่งที่ต่างกันของคนที่เรียนกับไม่ได้เรียน คือเรื่องของคอนเซ็ปต์และกระบวนการทางความคิดครับ
ถึงเนื้องานจะออกมาเหมือนกัน แต่งานจะมีความลึกและตอบคำถามได้
สมัยเรียนเค้าแบ่งคะแนนเป็น 3 ส่วน จะบอกว่าส่วนความสวยงามนี่เป็นส่วนที่น้อยที่สุด
ส่วนที่ได้คะแนนมากสุดคือ คอนเซ็ปต์และกระบวนการทางความคิด อีกส่วนคือ คะแนนการพัฒนาแบบ

ถ้าเรียนอย่างให้เรียนพวกคอนเซ็ปต์หรือวิธีคิดมากกว่า เพราะเชื่อว่าอู๋เทคนิคเมพอยู่แล้ว

สรุปว่าเหมือนเก้อ กับแอน  

[iannnnn]

เออ ยังดีที่มีชื่อตูพ่วงไปด้วย รู้สึกได้เครดิต


คืองี้อู๋ จะว่าอวดตัวหรืออะไรก็เอาเถอะ
แต่การโตมาด้วยการถูกซึมซับอุดมการณ์อะไรบางอย่างทุกวันๆ เหมือนกินข้าวเช้าเย็นน่ะ
มันจะหล่อหลอมมาเป็นตัวเรา ให้นึกว่านังส้มที่โตมากับพัทยา ให้มันไปอยู่ไหนมันก็ยังเป็นอีส้มพัทยา
(เปรียบแบบนี้เก็ตไหมๆ)

ทีนี้มาเรื่องศิลปะ ไอ้พวกคนเรียนท่าช้างมันได้เปรียบก็ตรงนี้แหละ
จะเดินไปกินข้าว ขี้ไปเยี่ยวก็ต้องเดินผ่านหอศิลป์
ทำแบบนี้ทุกวันๆ จะดักดานแค่ไหนก็ต้องมีซึมเข้าหัวไม่รู้ตัว
ก็คิดดูละกันว่าขนาดตูที่ไม่มีความรู้​ "ใดๆ" เลยเกี่ยวกับศิลปะ ยังไถๆ มาจนถึงที่นี่ได้
การเรียนมันช่วยได้จริงๆ

//เข้าใจนะว่าไม่ได้พูดเรื่องการเข้าไปเรียนในระบบห้องเรียน
แต่หมายถึงเรียนอีแบบที่เรียนน่ะ โว้ย อธิบายไม่รู้เรื่อง



//เพิ่มๆ
ย้ำอีกทีว่าอยู่ที่อู๋เลือกนะ
บางคนไปเรียนแล้วเสือกตกผลึกเกินไป
ไม่อยากรับงาน "ดาษๆ" แบบทุกวันนี้ที่มันเลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้
อาร์ตแบบนี้ก็มีให้เห็นเยอะไป

[กวางจ้ะ]

ทำไมนึกถึง อ. เฉลิมชัย 

[เก้อ]

อ๊ะ จริงๆที่อยากจะบอกอู๋อีกอย่าง ในคำที่ว่าหารากของอู๋ไม่เจอ
ก็คือคำที่พี่แอนบอกนั่นเลยครับ อู๋ต้องสำรวจพรมแดนศิลปะครับ
ศิลปะคือพื้นฐานของทุกสิ่ง ไม่อย่างนั้นเราก็จะเป็นได้เพียงช่างฝีมือหรือช่างเทคนิค
แต่ถ้าเรามีเทคนิคที่ปรุโปร่งแล้ว ติดปีกศิลปะเข้าไป เราจะบินไปไหนก็ได้
ถ้าที่อู๋ว่ามาว่ามาจากเกม หนัง อะไรเหล่านั้น  เชื่อเลยว่า อู๋ใช้ไปอีกไม่นานมันก็จะหมด
อย่างที่พี่เสกบอกไงครับ ที่เค้าไปอังกฤษเพื่อ "ไปเติมตัวเอง"
ของแบบนี้ถ้ามีมาน้อย มันก็หมดได้ง่ายๆเหมือนน้ำมัน

สถานะงานของอู๋ตอนนี้ในงานดีไซน์มันก็พอมีคำอธิบายอยู่คือ Mediocre Design
คือเป็นงานที่ดีแต่ไม่มีอะไรให้พูดถึงต่อ อย่างเวลาส่งงานอาจารย์
อาจารย์จะชมว่า "เอ้อ งานคุณสวยดี" แล้วอาจารย์ก็อาจจะให้เกรด B+
แล้วเค้าก็ไม่มีอะไรจะพูดต่อ ซึ่งอาจารย์บอกว่า แบบนี้คุณทำงานห่วยหน่อย
"แต่ดูมีอะไร"มาส่ง ผมยังจะชอบมากกว่านี้ คุณจะเป็นคนที่ได้ B+ ไปตลอดไม่มีวันได้ A
แต่คนที่ทำงานห่วยแต่"มีอะไร"วันนี้เค้าอาจได้ C- แต่อนาคต เค้าคือคนที่จะได้ A+
หรือสร้างผลงานอะไรที่โลกจดจำ ในขณะที่ Mediocre Design จะทำให้เราเป็นช่างที่ดี
ถึงแม้จะเป็นช่างที่ดีหรือเก่งแค่ไหน แต่พอเราอายุมากขึ้น แรงบันดาลใจหายไปหมด
การเป็นช่างที่ดีก็จะทำให้เราทำได้เพียงใช้ชีวิตกับมันซังกะตายไปวันๆ


ถ้าจะยกตัวอย่างให้เห็นชัดๆก็นี่เลย พวกเวบบอร์ดช่างภาพโลกของน้าๆทั้งหลาย
เวบบอร์ดช่างภาพเป็นอะไรที่น่าเบื่อสำหรับผม พูดก็พูด ผมกดอ่านทีไรก็รู้สึกน่าเบื่อและเชยสะบัด
แทบไม่มีอะไรตื่นเต้นเลย  ทั้งวิธีคิด การถ่าย และการชมกันไปมาจับสาระพัฒนาอะไรไม่ได้ ที่ดีก็พวกเทคนิค
แต่ก็นั่นแหละ ทั้งเวบถ่ายรูปและระบบน้าๆทั้งหลาย มันเป็นกระบวนการเรียนรู้ที่ผมว่าอยู่ได้แต่ในโลกของเค้าเอง
นึกถึงน้าๆแก่ๆที่เครื่องมือเยอะๆตามงานรับปริญญาเดินเช็ดเหงื่อ แรงบันดาลใจในชีวิตหมดไปนานแล้ว
แล้วก็มาปล่อยอีโก้ใส่"เด็ก" คุยถึงความสำเร็จอันเล็กน้อยในชีวิตของเขา(โดยใช้ประโยคคลาสสิคว่า ผมเจอมาหมดแล้ว)
ผมไม่คิดว่านั่นจะเป็นอนาคตของอู๋แน่ๆ

ตอนที่แรงบันดาลใจเรายังเต็มเปี่ยม ยังหนุ่ม
เราต้องลุกขึ้นมาทำ ต้องลุกขึ้นมาใช้มันให้เต็มที่ก็เท่านั้นเอง

[ยุนเอ]

ชอบที่พี่เก้อยกตัวอย่าง ะ 

[ส้ ม ♥]

กูอยู่กรุงเทพฯ เฟร้ยย !!!  ไอ้เพชรบุรี 

[Romzaikyu]

โตไปเป็นพวกน้าๆ 

[อู๋]

  โอ้วว เหมือนโดนหมัดฮุคไปสองหมัด
เอาอีกๆ

[HyoPlum]

คิดแบบเก้อแต่เขียนออกมาไม่ได้ จริงๆนะ 

[แอ้]

รู้สึกเหมือนกับว่า แม้จะเป็นงานคนละวงการ
แต่สองหน้านี้ก็ทำให้ได้คิดอะไรๆ เยอะเลย 

[iannnnn]

ตูคิดแบบพลัมเลย
แต่ไม่กล้าด่าพวกน้าๆ ด้วยเกรงใจน้องๆ ที่ศรัทธาในวงการน้าๆ อ้ะ

[JΛNΣ]

  ตูก็คิดแบบแอนเลย



(อยากมีส่วนร่วม)