งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[Layiji]

ฝ่ายคูซีนาก็ต้องฝึกงานแผนกซาลากันนะ 

แบมบี้ภาค1

[JΛNΣ]

ส่วนตู... โดนทุนนิยมต่อสัญญาซื้อวิญญาณไปอีกปี และอีกปีๆๆ...

[蓝月 (lán yuè)]

อยากเป็นทฤษฎีการตลาดไรงี้ จะช่วยให้เก่งขึ้นมะ ต้องเรียน ป โท อย่างเดียวเลยสินะ

[iannnnn]

เดือนเอ๊ย ทุกอย่างมาจ่อรอขนาดนี้แล้วนี่กังวลยังกะสมัยตัดสินใจจะไปต่อโทดาราศาสตร์ แล้วโดนด่าให้มาหัดทำเฟซบุ๊กแน่ะ

[roundbol123]

มีครั้งหน้าจัดแล้วชวนด้วยนะ จะไปๆๆ  

อัพเดท 1 เดือนผ่านมา กำลังจะเข้า 2 เดือนชีวิตที่พึ่งตนเอง
มุมมองต่อการใช้ชีวิตเปลี่ยนไปสุดโข   เข้าใจฟีลพวกเด็กจบใหม่ยังไงไม่รู้
แต่ที่ต่างกันคือตอนนี้ก็ยังต้องไปเรียนอยู่นี่แหละ รู้สึกเหมือนเล่นเกมแล้วโดยสปอย  

ช่วงนี้ก็สร้างเนื้อสร้างตัวอยู่ เป็นฟรีแลนซ์มือสมัครเล่น ทำกราฟิก การ์ตูน โมชั่น ตัดหนัง ถ่ายหนัง จัดค่าย ไปบรรยาย ฯลฯ มั่วมาก  

งาน
งานเริ่มเยอะ เริ่มมีความมั่นใจแล้วว่ายังไงเราก็ต้องมีงานทำแน่ๆ
เพราะนอกจากจะรับงานปลีกแล้วเริ่มมีคนชวนทำงานเชิงโปรเจกต์
ทั้งที่ทำในส่วนปลีกของโปรเจกต์และทำโปรเจกต์เอง

แต่ปัญหาคือพอใหม่ต่องาน ก็กะเวลาทำงานไม่ถูก บริหารไม่ค่อยอยู่
บางงานกะว่าทำเท่านี้ก็เสร็จ แต่เอาจริงมันก็มีขั้นตอนแก้งาน อะไรหลายๆอย่างที่คาดไม่ถึงอยู่เสมอ

กลายเป็นว่าไม่กลัวไม่มีงาน ไม่มีเงินแล้ว ยังไงก็หาได้
ปัญหาตอนนี้เลยเป็นบริหารงานบริหารเงินไม่เป็นแทน  
อุปสรรคหลักๆคือชีวิตฟรีแลนซ์ที่ว่ามันไม่ได้ฟรีจริงๆ
มีทั้งเรื่องเรียน ที่ต้องเสียเวลาช่วงกลางวันของหลายๆวันไปทนเรียนบางวิชาเพราะขาดเกินก็มีปัญหา
มีเวลาวันหยุดกับกลางคืนทำงาน บางที อ.ก็เฮี้ยนสั่งงานนรกอีก (แต่เผาได้น่ะนะ)
พอทำงานกลางวันวันธรรมดาไม่ได้ ก็เลยต้องไปทำเอาตอนที่มันเคยเป็นเวลาว่าง
เลยปรากฏว่าเดือนนี้ไม่มีเวลาว่างเลย คุณภาพชีวิต ความสัมพันธ์กับคนรอบข้างและสุขภาพจิตแย่สุดๆ
แถมตอนนี้โคตรจนเลย เพราะพอเป็นฟรีแลนซ์แล้วงานก็ยืดหยุ่น การจ่ายเงินก็ยืดหยุ่นเช่นกัน  

พองานเยอะล้นมือ เลยได้รู้ว่าของบางอย่างอดทนอย่างเดียว มีไฟอย่างเดียว แก้ปัญหาไม่ได้
มันต้องพอดีอะ งานถ้าอยากทำให้ดีมันต้องการฝีมือ วินัย เวลา ทุ่มเทเต็มที่ (ยังทำไม่ได้  )


ความหวังอนาคต
ตอนนี้รู้สึกว่า  หลุดจากระบบการศึกษาไปแล้ว
คือทุกอย่างมันหาเองได้จริงๆในโลกยุคนี้ ยุคที่มีโลกเป็นห้องเรียน
มีอย่างเดียวที่หานอกห้องเรียนไม่ได้คือวุฒิ    มีแค่นี้จริงๆ
หรืออย่างคนที่บอกว่าชีวิตมหาลัยมันอิสระ
นานาก็พบว่ามันไม่ได้อิสระจริงๆอะ จะไปเที่ยวก็ไม่ได้ไป ติดนั่นติดนี่
จะไปเรียนอะไรที่อยากเรียนจริงๆก็ไม่ได้ เพราะโดนบังคับเรียนในสิ่งที่เขาบังคับ
อิสระในคราบนักศึกษามันก็แค่อิสระในกรอบแบบหนึ่งเท่านั้นเอง

แต่ตอนนี้ก็งงๆ ว่าถ้าตรูออกมาจากกรอบนั้นแล้วตรูกำลังอยู่ในกรอบไหน
สุดท้ายก็ออกมาเพื่อที่จะอยู่ในระบบอีกระบบนึงเท่านั้นรึเปล่า  
(แต่คำตอบคือไม่ ไม่ใช่ตลอดไปแน่ๆ)

อย่างนึงที่เห็นได้ชัดก็คือ ตอนนี้มีพอร์ทจริงมากมาย
แต่มันก็ยังไม่ฟินกับพอร์ทเท่าไหร่อะ แบบคิดว่ามันดีได้กว่านี้นะ ดีได้อีก
แล้วก็พอเทียบกับพอร์ทเพื่อนๆที่กำลังเรียนอยู่ งานจริงน้อยกว่า มีอิสระกว่า
นานาว่านานาก็ยังไม่ได้ทำงานที่ตัวเองอยากทำจริงๆ ซะที
คืองานเรียนอาจจะจริงน้อยกว่า แต่อย่างน้อยมันก็สนุกในศักดิ์ของศิลปิน  

พูดถึงภาวะศิลปิน คือจริงๆ ศิลปินต้องกิน ต้องใช้
ต้องบาลานซ์ระหว่างอาร์ต กับการขาย

ตอนนี้ก็ยังหาจุดสมดุลอยู่ คือมันแตกต่างกันมากระหว่าง
อะไรที่เราชอบจริงๆ กับอะไรที่คนอื่นชอบให้เราทำ
อะไรที่เราคลั่ง อะไรที่เราเฉยๆ ทำก็ได้ไม่ทำก็ได้
ส่วนอะไรที่ขายได้ อะไรที่ขายไม่ได้ไม่มีหรอก มันอยู่ที่ขายใครและขายยังไงมากกว่า

แบบเป็นมือรับจ้างมันก็สนุกดีอะ แต่นานาว่าธรรมชาติของนานามันเป็นพวกเจ้าโปรเจกต์
เป็นพวกติสต์แตก เป็นนักฝัน เป็นพวกชอบริเริ่ม (นี่คิดเองเออเองอยู่ ๕๕๕)

มันต้องมีวิธีทำมาหากินกับอุปนิสัยแบบนี้อยู่บ้างสิ
เพราะแบบเอาจริงๆ ก็มีคนมาชี้โพรงให้หลายโพรงมากๆ
อย่างโปรเจกต์ที่อยากทำในหัว และหากินได้ มีเยอะมากกกก แต่ไม่ได้เริ่มทำซะที
โชคดีมาอยู่ในแวดวงคนทำงานโครงการ เลยเริ่มเห็นว่ามันมีความเป็นไปได้ที่เราจะเป็นเจ้าของโปรเจกต์
ที่จะได้ทำงานในสิ่งที่ถนัดกับความสามารถตัวเองจริงๆ และตัวเองยินดีที่จะอยู่กับมันจริงๆ

ถ้าปีนี้ฟิตพอ อาจได้ลองทำดูบ้าง
แต่อย่างอื่นก็จะทำอยู่เพราะเลเวลยังไม่สูงพอ ยังต้องเรียนอะไรอีกมาก

ยังสนุกอยู่กับงานที่ทำในปัจจุบัน อาจจะขลุกขลักในด้านการบริหารชีวิตตัวเอง
แต่อยากเตือนตัวเองให้ไม่ลืมว่าตัวเองต้องการอะไรจริงๆ 
ไม่อย่างนั้นก็จะแค่ย้ายจากลูปนึงไปอยู่อีกลูปนึงเท่านั้นเอง  



สรุปคือ ตอนนี้เป็นวัยรุ่นจิตแตก
มีปัญหากับการทนอยู่ในระบบการศึกษา
มีปัญหากับความต้องการของตัวเอง  

[Layiji]

แต่ระบบการเงินเอ็กซ่าดีเลิศมากนะฮะขอบอก
ยังว่างทำให้พี่อยุ่เปล่า

[roundbol123]

เอ็กซ่าเลิศจริง   ทำกับชาวฟอนต์ไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่
แต่ทำกับ บ ที่รับจาก บ ใหญ่ๆ มาอีกทีนี่ซีดเลย ๕๕๕ รอนานแก้งานเยอะ
ส่วนว่างมั้ยนี่ดูก่อนงะ ตอนนี้แทบไม่กล้ารับอะไรเพิ่มเท่าไหร่
ชีวิตอีรุงตุงนังสุดๆ ขอเคลียร์ปมที่ก่อไว้เองก่อนนะ

ปล. แต่ปิดเทอม งานฟรีแลนซ์เป็นชอตเล็กๆ น่าจะดีนะอยากทำอยากทำ   (แล้วก็โลภอีก  )

เอาจริงๆปัญหาไม่ใช่เลือกงานนะ แต่อยากทำหมดทุกงานเลย (ก็เลยพังหมด 555 )

[iannnnn]

นานาคิดอะไรแบบนี้ได้เร็วมาก เป็นคนที่ดีที่ตัวเองด้วย ดีที่โอกาสด้วย สุดยอดเลยอะ
กว่าตูจะมานึกได้ว่าไม่เรียนแม่งแล้ว ทำงานเลย นั่นคือปีสามปีสี่แหละ
แต่ทำแบบง่อยๆ นะ ไม่ได้จริงจังและออกดอกออกผลแบบนานา นอกจากจะเป็นที่ปัจจัยการเงินแล้ว
ก็คงเพราะคนละยุคกันด้วยมั้ง ยุคนั้นมีแต่ช่วยงานโรงพิมพ์ โซช่งโซเชียลอย่าหวัง

[Layiji]

จะโชว์งานที ต้องไปหาเทศกาลประกวดอ่ะ คนดูไม่เกินร้อย  
เว็บบ่งเว็บบอร์ดไม่ต้องพูดถึง โหลดภาพไม่ขึ้น ไม่มีเครื่องแสกน

[iannnnn]

เครื่องสแกนอยู่ห้องไอที จะขอใช้ทีนึงแม่งแทบจะต้องกราบคลานเข่าเข้าไป

[โบว์]

จากการวิเคราะห์ คือแก๊งเดือนอันประกอบด้วย ตั๊ก แก้ว ความเป็นเจ้าของธุรกิจน้อยกันน่ะ
ดังนั้นถ้าเดือนอยากทำจริง เดือนต้องเป็นแกนนำ ซึ่งมันก็มีปัจจัยในความนอยย์ของตัวเองซะแยะ
ซึ่งแกต้องไปก่ายขมับตรงนี้  

[Layiji]

ให้ฉันเป็นแกนนำไหม ลูกค้าตูมเลย  

[โบว์]

ตูมนี่อะไรตูมค๊า

[iannnnn]

แตกหน่อเรื่องมีตงานเงินไปนี่นะครับ http://www.f0nt.com/forum/index.php/topic,21965.0.html

[蓝月 (lán yuè)]

จดไว้หน่อยว่าครบรอบปีที่ทำงานพอดี โพสต์เล่าเรื่องวันแรก

ครบ 1 ปี อะไรเปลี่ยนแปลงบ้างเหรอ

- เปลี่ยนการแต่งตัว โอเคอาจจะไม่ได้ดีสุดอะไรสุด แต่ดีกว่าตอนไปทำงานที่เก่าแน่นอน
- ชะนีขึ้น เริ่มละโลกริลัคคุมะมาเก็บเครื่องสำอาง (ไร้สาระจัง 555)
- ได้เที่ยว ได้เงินเพิ่ม
- ได้ความรู้เพิ่ม (สำคัญมาก) คือตั้งเป้าไว้ตั้งแต่ลาออกจากสามย่านว่า
อยากมาเจอบรรยากาศดิจิตอลเอเจนซี่ อยากดูแลเพจแบรนด์แบบจริงจัง ซึ่งได้ทำและอ่วมอรทัยดีพอสมควร 55555

ก็จดไว้ว่าก็มีความสุขดี ไม่สุขนิดหน่อยตรงบางทีก็กดดัน
บรรยากาศที่ทำงานมันไม่ได้พี่น้องจ๋าแบบอาร์เอส (คือนั่นก็บรรยากาศในฝันเนอะ)
ไม่เป็นศัตรูกะใครแต่ก็ไม่ได้กลมเกลียวกะใคร (ไม่นับเจ๊เกศและเพื่อนอีกคน)
แต่โดยรวมก็โอเคแหละ เจ้านายดี (ดีแบบ วินวินโซลูชั่นอะไรงี้ ก็เอา..)

จบ
(วงเล็บเยอะทำไม)