มีอะไรที่แสดงว่า คนไทยรักเมืองไทย

[ยุนเอ]

ห้างไม่ได้มีไว้เดินเล่นเหรอครับ 


พาราก้อนเนี้ย ไปช๊อบปิ๊งบ๊อย บ่อย ไปซื้อ เกรฮาวน์ นั่งกินเอ็ทเคโกลลด์   ไอเบอเร่อ  ซูชิ   
ก่อนกลับ ซื้อรองเท้าแตะเฮอร์เมสสส 

[เดอะบุ๋ม]

ห้างไม่ได้มีไว้เดินเล่นเหรอครับ 


พาราก้อนเนี้ย ไปช๊อบปิ๊งบ๊อย บ่อย ไปซื้อ เกรฮาวน์ นั่งกินเอ็ทเคโกลลด์   ไอเบอเร่อ  ซูชิ   
ก่อนกลับ ซื้อรองเท้าแตะเฮอร์เมสสส 

เคยไป ว่าจะไปซื้อเสื้อหนู ฝีพระหัตย์ของพระพี่นาง แต่หมด เหลือแต่ไดโนเสาร์

สุดท้ายพ่อบอกจะเอาหนู ไม่มีก็ไม่เอา หิวข้าวแต่ไปนั่งกิน สะเวนเซ่น  ข้าวแพงเหลือ ผัดผักจาน 200 

สุดท้ายก้ไม่ได้ซื้ออะไรติดมือมาซักอย่าง ดันไปได้บัตรสมาชิกสะเวนเซ่นมาซะฉิบ ไม่ใช่เรื่องเลย

เป๋ละ

[Buob Marley]

ไทม์ ไม่ใช่พ่อ
ยูเอ็นก็ไม่ใช่พ่อง

ผมคิดเห็นตามนี้จริงๆ นะ ยูริ
คือเรื่องอะไรของไทม์ กู(ผม) จะเดินห้างรับแอร์
บ้านร้อนนี่หว่า จะอะไรกันนักหน๊า

หรอยนิพี่บ่าว

พาราก้อนเนี้ย ไปช๊อบปิ๊งบ๊อย บ่อย ไปซื้อ เกรฮาวน์ นั่งกินเอ็ทเคโกลลด์   ไอเบอเร่อ  ซูชิ   
ก่อนกลับ ซื้อรองเท้าแตะเฮอร์เมสสส 

อ่านว่า "แอ-เมส" ย่ะ
กระเป๋าใบนึงราคาสร้างตึกแถวได้เลยห้องนึงสบายๆ

[บัวริมบึง]

ห้างไม่ได้มีไว้เดินเล่นเหรอครับ 

เท่าที่จำได้ ใช้ห้างเป็นที่เดินเล่นตลอดเลย  ไม่มีอะไรทำก็ไปเดินเป็นพญาน้อยชมตลาด

ถ้าเจอเม้ยเจิงขายของถูกใจก็ซื้อ  ถ้าไม่...ก็เดินเล่นเฉยๆ

[O.D.M.]

ห้างของผมมีไว้หาที่นั่งอ่านหนังสือเย็นๆน่ะครับ 

[✌]

ห้างไม่ได้มีไว้เดินเล่นเหรอครับ 


พาราก้อนเนี้ย ไปช๊อบปิ๊งบ๊อย บ่อย ไปซื้อ เกรฮาวน์ นั่งกินเอ็ทเคโกลลด์   ไอเบอเร่อ  ซูชิ   
ก่อนกลับ ซื้อรองเท้าแตะเฮอร์เมสสส 

แบรนด์ที่ว่ามาผมเคยซื้อมาหมดแล้วครับ





ของ outlet นะ

[Aleczan]

เห็นคำว่า "ไทม์" แล้วอดไม่ได้ ก๊าก
(แต่ไม่เคยได้อ่านเล่มนั้นหรอกค่ะ ไม่เคยเห็น)
เรื่องเข้าซุปเปอร์แล้วเดินทุกซอยนั่น เราว่ามันแล้วแต่ลักษณะของคนด้วย แล้วก็ "เวลา" ที่เขามี

เพราะตอนไปอยู่วอชิงตันดีซี หรือไปอยู่ฮาวาย และแม้แต่ตอนไปเที่ยวญี่ปุ่น ทั้งคนท้องถิ่นอย่างฝรั่งอเมริกัน คนญี่ปุ่น หรือนักท่องเที่ยวชาติอื่นที่ไม่ใช่ไทย ก็มีคนเดินเอ้อระเหยทุกซอยเหมือนกันค่ะ (เพิ่มเติมค่ะ - ในทางกลับกัน คนไทยที่เข้าซุปเปอร์ที่ไทย ก็มีคนที่รีบ ๆ เร่ง ๆ ซื้อ ๆ ให้เสร็จแล้วรีบกลับเช่นกัน ไม่ได้เดินทุกซอยกัน"ทุกคน"เสียหน่อย)

จากการสังเกต คนที่ท่าทางเป็นแม่บ้าน มีหน้าที่ดูแลบ้าน หรือท่าทางดูเป็นพ่อบ้านที่โดนคนในบ้านฝากมาซื้อของ จะมีระบบระเบียบในการเดินซุปเปอร์มากกว่า คือพอเข้ามาถึงก็ควักกระดาษขึ้นมาว่าจดอะไรไว้บ้าง แล้วเงยหน้าดูป้าย ว่าของนี้ของนั้นอยู่ซอยหมายเลขอะไร ก็เดินตามหากันไป ซื้อ ๆ ๆ ให้ครบแล้วก็กลับ

ส่วนคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้มาซุปเปอร์ฯด้วยเหตุผล "จ่ายตลาด" หรือคนที่แวะเข้ามาเพื่อดู ๆ ว่า "มีอะไรที่พอจะเข้าข่ายควรซื้อในวันนี้บ้าง" ก็จะเดินเอ้อระเหยไปทั่ว โดยเฉพาะนักท่องเที่ยว และคนที่พาเด็กมา (เพราะเด็กจะวิ่งไปทั่ว ผู้ใหญ่ก็เดินไปดูนู่นดูนี่ไป) นอกนั้นก็พวกที่ดูแล้วเข้าซุปเปอร์ฯแบบไม่มีจุดหมาย ประมาณว่าเข้ามาเดินเล่นและหาของกินเล่นเท่านั้น ก็มักจะเดินหลาย ๆ ซอยเพื่อมองหาว่ามีอะไรน่ากินบ้าง

นักท่องเที่ยวนี่ก็เป็นที่รู้กัน ว่าเดินทุกซอยเพราะมัวแต่มองหาขนมหรืออย่างอื่นที่พอจะเป็นของฝากได้ หรือขนมแปลก ๆ ที่อยากซื้อกลับไปฝากคนที่บ้านหรือเพื่อนฝูง อะไรงี้

แล้วก็ ถ้าพูดถึงคนไทยที่ซื้อของในไทย บางครั้งต่อให้เป็นคนที่จดทุกอย่าง อย่างคุณแม่ของเรา พอซื้อครบตามรายการแล้ว ก็ต้องเดินทุกซอยอยู่ดี เพื่อดูว่าลืมอะไรบ้าง เพราะบางทีเวลาอยู่บ้านแล้วจด ๆ เนี่ย มันก็ไม่ได้ครบไปซะทุกอย่าง ถ้าเดินผ่านแล้วเห็นก็จะนึกได้ว่า "อ๊ะ ไอ้นี่ก็ใกล้หมดแล้วนี่นา ซื้อด้วยดีกว่า" ไอ้การยอมเดินเพื่อตรวจสอบซ้ำอีกครั้งนี่แหละค่ะ ประหยัดเวลาและพลังงานได้มากกว่ากลับไปถึงบ้านแล้วเพิ่งรู้ว่ามีของที่ลืมซื้อ เพราะการเดินไล่ดูทุกซอยในซุปเปอร์ โดยมากคงไม่กินเวลานานกว่า ๓๐ นาที และไม่ต้องเผาผลาญเชื้อเพลิงอย่างน้ำมันรถด้วย เทียบกับขับรถกลับบ้าน (ไม่รู้กี่นาที ไกลแค่ไหน และใช้เวลานานเท่าไร) แล้วต้องวกกลับมาใหม่ หรือหาโอกาสมาใหม่ในวันถัด ๆ ไป) มันพูดได้ว่ารอบคอบกว่ากันเยอะ

เพราะงั้นจะบอกว่า ปัจจัยที่ทำให้คนเดินอย่างเร่งรีบเพื่อให้บรรลุจุดประสงค์ในการเข้าซุปเปอร์ หรือจะเดินเอ้อระเหยดูมันทุกซอย  มันมีหลายปัจจัย ถ้าจะทำวิจัยให้เห็นดำเห็นแดงกันคงต้องเจาะกลุ่มตัวอย่างลึกกว่านี้ ไม่ใช่แค่ผิวเผิน


เราก็เห็นห้างเป็นที่ตากแอร์เหมือนกันนะคะ เวลาเดิน "ถ้ามีเวลาเหลือเฟือ" ก็เดินทุกซอยเหมือนกัน (หาขนม) อารมณ์ประมาณ "ชั้นไม่ได้ออกจากบ้านมาเพื่อจ่ายตลาดในซุปเปอร์ ชั้นแค่มาห้างแล้วแวะเข้ามาดูของเฉย ๆ" ประมาณนั้นค่ะ แต่ปรกติคนที่ชอบเข้าซุปเปอร์จะเป็นแฟน.... เพราะบางครั้งแม่ครัวที่บ้านเขาจะฝากรายการของจ่ายตลาดมา 



ตอบคำถาม....
ก่อนอื่นสารภาพว่าอ่านไม่ครบทุกหน้า ได้อ่านแค่ 4-5 หน้าแรก แล้วก็ 2-3 หน้าสุดท้ายเท่านั้น

อะไรที่แสดงว่าคนไทยรักเมืองไทย

แล้วต้องตอบในสิ่งที่เห็น ไม่ใช่สิ่งที่เป็น....

เท่าที่รู้สึกเอาเองนะคะ คงเป็นการที่คนในสังคมมีน้ำใจให้แก่กัน ที่ประสบพบเจอมาเองก็ เวลาไปไหนก็ตาม ถ้ายืนหรือเดินทำหน้างง ๆ มึน ๆ จะมีคนเข้ามาถามทันทีค่ะว่า "หาอะไรอยู่เหรอคะ" หรือ "จะไปที่ไหนเหรอครับ" อยู่ประเทศไทยไม่ค่อยได้งมทางเองค่ะ มีคนเสนอความช่วยเหลือตลอด บางทีมีคนบอกทางทีสองสามคนก็มี เจอแล้วซึ้งมากมาย  (เคยไปหลงทาง หาร้านอาหารไม่เจออยู่แถวสีลมค่ะ)  รู้สึกว่ามันเป็นอะไรที่อบอุ่นนะ เจอแล้วรู้สึกเลยว่า "นี่แหละบ้านเรา"

เห็นด้วยกับหลายคนค่ะ ว่าคนไทย ถ้ารักเมืองไทย ก็ย่อมดูแลสังคม ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ไม่เบียดเบียนคนไทยด้วยกันเอง พอเกิดภัยพิบัติที่ไหน น้ำใจและความช่วยเหลือจะหลั่งไหลไปที่นั่นทันที

แต่อีกอย่างที่เรา "อยาก" ให้คนไทยรักเมืองไทย เป็นสิ่งที่เป็นวัตถุ ไม่ใช่บุคคลหรือจิตใจ ก็คือรัก "ทรัพยากร" ในประเทศบ้าง ถนอมรักษาไว้ ใช้อย่างประหยัด ไม่ผลาญจนเกินจำเป็น จะได้เหลือไว้ให้ลูกหลานได้ใช้หรือได้ดูกันบ้าง และเพื่อประโยชน์ในอนาคตของชาติด้วย เห็นข่าวลักลอบตัดไม้หรือลักลอบล่าสัตว์ทีไรมันปวดใจทุกทีสิน่า

ของบางอย่างมีแต่ในประเทศไทย หรือในไทยกับประเทศอื่นเพียงไม่กี่ประเทศเท่านั้น ก็ยังตัดบ้างล่าบ้างซะจนเกลี้ยง เสียดายเหลือเกินค่ะ

ปัจจุบันนี้คงมีคนรักทรัพยากรของประเทศอยู่มากเหมือนกัน แต่ไม่ค่อยพบเห็นการกระทำนั้นด้วยตัวเองนัก นอกจากการปลูกป่า และรณรงค์ประหยัดพลังงานหรือรักษาสิ่งแวดล้อม

[Buob Marley]

ปกติผมไปซื้อของจะจดนะครับว่าเอาอะไรบ้าง
แต่แค่จดกันลืม ไม่ได้รีบซื้อรีบกลับ เดินเล่นอยู่ดี

[จั๊วจ่ะ :)]

เริ่มแรกเดิมทีเลย จั๊วว่าจั๊วไม่ค่อยได้รักเมืองไทยมากเท่าไหร่
มองไปทางไหนก็รู้สึกขัดใจ เอ๊ะทำไมคนประเทศเราไม่เป็นระเบียบ
ทำไมสายไฟยั้วเยี้ยรกรุงรัง ถนนก็ขุดอยู่ได้ นักการเมืองก็เอาแต่ทะเลาะกันอีก

จากนั้น จั๊วก็เคยได้เที่ยวในหลายๆประเทศ ทั้งประเทศที่เค้าแย่กว่าเรา
และประเทศที่เค้าดีกว่าจนเราเทียบไม่ติด แรกๆก็เริ่มเปรียบเทียบ
ดูสิ คนญี่ปุ่นเนี่ยนะเรียบร้อย แถมมารยาทก็ดี ไม่ขี้โกงอีกตะหาก
ฝรั่งก็ใจดี ประเทศเค้าก็สวยงามดูดีไปหมด บลาๆๆ มองเห็นสิ่งดีๆมากมายในประเทศของเค้า

จนมาวันนึง เราก็มาคิดว่า ทำไมเราถึงมองเห็นแต่ด้านลบของประเทศตัวเอง
ทั้งที่ด้านดีก็มีอยู่มากมายนิ เพียงแค่ลองมองในแง่ดีสักหน่อย
และอย่าเอาประเทศบ้านเกิดเราไปเปรียบเทียบกับเขานัก
เราถูกลิขิตมาให้เกิดในประเทศนี้ ประเทศนี้จะดีไม่ดีอย่างไร
มันก็ผู้มีพระคุณที่ให้ที่ยืนอยู่ตอนนี้แก่เรา ประเทศเราจะไม่เหมือนเค้าก็ช่างประไร
ดีไม่เท่า แต่เราก็ยังพัฒนาต่อไปได้ ไม่ใช่เรื่องที่จะยกย่องบูชาประเทศอื่น
แล้วมาหยามเหยียดทับถมประเทศตนเอง

สำหรับตัวจั๊วตอนนี้ สายไฟยั้วเยี้ยก็มองให้กลายเป็นงานศิลปะตามข้างทาง
ส่วนนักการเมืองก็ปล่อยๆเค้าไป(อันนี้คงแก้ยาก )

จั๊วรักประเทศไทยนะ 

[แอ้]

เริ่มแรกเดิมทีเลย จั๊วว่าจั๊วไม่ค่อยได้รักเมืองไทยมากเท่าไหร่
มองไปทางไหนก็รู้สึกขัดใจ เอ๊ะทำไมคนประเทศเราไม่เป็นระเบียบ
ทำไมสายไฟยั้วเยี้ยรกรุงรัง ถนนก็ขุดอยู่ได้ นักการเมืองก็เอาแต่ทะเลาะกันอีก

เขียนอะไรคมๆ ไม่เป็นนะคะ ได้แต่อ่านแล้วก็อึ้ง ทึ่ง.. (แน่ล่ะ บางบทความทำให้เสียวเลย)

สำหรับความรักที่มีให้กับเมืองไทยของแอ้นะ ..
แอ้ก็คนนึงแหละที่บ่นเวลาเพื่อนมาสาย .. นะ..นัดไทยก็เงี้ย
เวลาคนแซงคิว , รถแซงคิว .. นิสัยคนไทยโว้ย
ถนนหนทางพัง , ป้ายติดผิด .. การทางประเทศไทยเฟ้ย..
ค่าเงินน้อย.. เอ๊อ..กรูมันอยู่ตะวันออกไกล..
ฯลฯ

แต่ก็บ่นไปอย่างนั้นแหละ ให้ไปอยู่ที่อื่นก็ไม่เอา อยู่ไกลบ้านเดี๋ยวโฮมซิค
เที่ยวคงได้ เรียนก็..แก่เกินกว่าจะไปเรียนแล้วแหละ .. แต่ถ้าให้ย้ายไปอยู่ไม่เอาอ่ะค่ะ

สำหรับบ้านเรา อะไรที่เห็นว่ายังไม่ดีก็ค่อยๆ แก้ไป เป็นแค่ตัวเล็กๆ ไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนแปลงอะไร
ก็เปลี่ยนตัวเอง .. สอนเด็กๆ ได้ก็สอน วัฒนธรรมประเพณีต่างๆ ไม่ได้รู้สึกว่าหนักหนาเกินไป
เพราะทำมาตลอด ชินด้วย สบายใจด้วย ที่สุดแล้วคือมันตอบสนองความเป็นตัวเราที่แผ่นดินนี้มอบให้มาตั้งแต่เกิด
และเติบโตมาที่นี่

ตั้งใจจะตายที่นี่แหละค่ะ ..   

[แน็ก]

ครับ ที่อ่านผ่านมาๆ ผมยังไม่เห็นชัดเจนว่าอะไรที่ทำให้ผมรู้สึกว่า คนที่พูดรักเมืองไทยจริงๆ
บางคนพูดถึงเรื่องทำดี บางคนพูดถึงเรื่องให้คนอื่นทำดี แต่ในความคิดผมมันยังไม่ใช่ความรัก ความรักมาจากความรู้สึก
จนมาถึง มีคนบอกว่า จะตายที่นี่ ผมถึงรู้ เลยว่า นี่แหละความรัก เรายินดีที่จะตายขอแค่อยู่กับสิ่งที่ตนรักจนวันสุดท้าย

ผมก็จะตายที่นี่ ครับ 

[กำนม.};oO=]

รัก นั้น ดี
แต่รักไม่เคยพอ
ความรักมีหลายแบบ
เพราะรักจึงอยากครอบครอง
โจร รักในทรัพย์ผู้อื่น อย่างจริงใจ
นักการเมืองก็รักเมืองไทยที่ผลประโยชน์ อย่างจริงใจ เหมือนกัน
ความรักหลายแบบ นำความหายนะมาสู่ สิ่งที่ถูกรักนั้นได้
คนไทยหลายคนรังเกียจไทยด้วยกัน แต่หลายคนทำร้ายไทยด้วยความรัก
อ้างว่าเพราะรักไทย แต่รังแกไทย ด้วยคำว่ารัก แค่รัก แค่นั้นไม่เพียงพอ
..
ไทยไม่ใช่แค่เพื่อไทย ไทยคือส่วนหนึ่งของโลก และไทยมีดี
ความดีและแตกต่างของไทย ทำให้โลกมีความหลากหลายอันสมบูรณ์
ระบบโลกดำรงอยู่ได้ด้วยความหลากหลาย ไม่ใช่ความมีระเบียบแบบแผนเดียว
ความหลากหลาย คือส่วนสำคัญ ในระบบนิเวศน์ทุกระบบทั้งกายภาพและจิตใจ
ความรัก ที่มาจากความซาบซึ้งในคุณค่า ย่อมมีเมตตาและเผื่อแผ่
อาจเรียกได้ว่า กตัญญูแบบรู้คุณค่า เป็นคุณค่าไทยที่มอบไว้แก่โลก
คนต่างชาติที่รักเมืองไทยอย่างจริงใจ เป็นตัวอย่างสะท้อนความรู้สึกนั้นแก่ผม
คนแรกที่ อธิบายให้ผมได้เข้าใจและแสดงตัวอย่างให้ผมดู เขาสอนผมผ่านประว้ติศาสตร์
เขาเป็นตัวอย่างของจริงบทแรกๆ ที่แสดงด้วยการกระทำ เขาชื่อ
ศิลป์ พีระศรี
..
ป.ล. ความเกลียดหรือการหมั่นไส้ ก็เป็นกระบวนการหนึ่งที่แสดงว่าเรารักเมืองไทย

[aCh.]

ไม่รู้เหมือนกันว่าเมืองนอกเขาเป็นกันยังไง ไม่เคยไปสักที่
แต่เคยเห็นในทีวีว่ามันสวยๆ ทั้งนั้น
และมีรายการอยู่รายการนึง ช่องสาม ตอนแรกที่ดูออกอากาศตอนเที่ยงคืนมั้ง วันเสาร์ หรืออาทิตย์นี่หละ
เป็นรายการท่องเที่ยว ที่ชอบเอาลูกชายตัวเองมาออกทีวีด้วย...แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่ามีอยู่อีกมั้ย วันไหน??
เวลาไปประเทศอะไร ก็มักจะชื่นชมแต่สิ่งดีๆของที่นั่น และทับถม ติเตียน ประเทศไทย
ดูแล้วหดหู่ และแอบด่าในใจ....
เฮ้อ พิธีกร มันก้อเป็นคนไทย บ้านมันก็อยู่บนแผ่นดินไทย...แต่ทำไมมันไม่เคยเห็นเมืองไทยดีเลย!